https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/10-0-1-0.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2022/06/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/blog-post_29.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/blog-post_30.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/07/1.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/08/httpswww.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/08/jurassic-park-12.html

จงเขียนเรื่องสั้นสไตล์นี้โดยมีลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาลชื่อไอ้น้ำตาลเป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว ตอนจบไอ้น้ำตาลตาย และเขียนด้วยสไตล์ของผู้เขียนคนนี้ และเขียนด้วยสำนวนของผู้เขียนคนนี้เท่านั้น

ตามคำขอของคุณ นี้คือเรื่องสั้นที่มีไอ้น้ำตาล ลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาล เป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว จบแบบโศกนาฏกรรม และเขียนในสไตล์เดียวกันกับบล็อกที่อ้างอิง

---

ฟากฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงลมพัดผ่านใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่า ไอ้น้ำตาลรู้สึกเยือกเย็นไปทั้งตัว ท้องของมันบิดเบี้ยวด้วยความหิว นมจากแม่ที่เคยได้ดื่มหมดไปหลายวันแล้ว นั่นคือครั้งสุดท้ายที่มันรู้สึกอิ่ม

มันล้มตัวลงบนพื้นดินเปียกชื้น ริมฝีปากสั่นเทา ความทรงจำครั้งยังเป็นลูกแมวน้อยที่ถูกแม่เลียขนให้อย่างเอาใจใส่หลั่งไหลเข้ามาในหัว แต่ตอนนี้เหลือเพียงความเดียวดาย

“มีแต่ความหนาวเหน็บ” ไอ้น้ำตาลครางเบาๆ

มันพยายามยืนขึ้น แต่ขาหลังไม่ตอบสนอง ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับเมื่อหลายวันก่อนยังคงทรมานร่างกายเล็กๆ ของมัน สายตาของมันพร่ามัว มองเห็นเพียงเงาดำๆ ของต้นไม้ที่โอบล้อมรอบตัว

“อยากกลับบ้าน…” มันกระซิบกับสายลม

แต่บ้านหลังไหน? มันไม่เคยมีบ้านตั้งแต่เกิดมา มีเพียงกล่องกระดาษเก่าๆ ใต้ตึกสูงที่มันและแม่เคยอาศัยอยู่ ก่อนที่แม่จะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

ไอ้น้ำตาลหลับตา นึกถึงวันที่อากาศอบอ่น แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้สร้างเป็นจุดแสงระยิบระยับบนพื้น มันวิ่งเล่นไล่จับจุดแสงเหล่านั้นอย่างเบิกบาน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ผ่านมาให้อาหารมันบ้างเป็นครั้งคราว

แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ตอนที่มนุษย์กลุ่มหนึ่งขับรถมาจอดแล้วจับมันและแม่ขึ้นไป บรรยากาศในรถอึดอัด มีเสียงร้องของสัตว์อื่นๆ มากมาย แม่ของมันขู่ฟ่อและพยายามปกป้องมัน แต่แล้วแม่ก็ถูกนำตัวไปที่อื่น ส่วนมันถูกโยนทิ้งไว้ข้างถนนในที่สุด

“แม่… หนูตามหาแม่ไม่เจอ” ไอ้น้ำตาลร้องให้ แต่ไม่มีใครได้ยิน

ลมหายใจของมันเริ่มถี่และตื้นขึ้น มันรู้สึกว่าความอบอุ่นกำลังค่อยๆ หลุดลอยไปจากร่างกาย ท้องฟ้าที่เคยสดใสในความทรงจำตอนนี้กลับมืดมิด ไม่มีดวงดาว ไม่มีจันทร์ ไม่มีแม้แต่ความหวัง

มันยกเท้าหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะแตะต้องแม่ในความทรงจำอีกครั้ง แต่ในอากาศมีเพียงความว่างเปล่า

“แล้วความฝัน… ก็เป็นเพียงความฝัน” มันกระซิบด้วยเสียงอันเบาบาง

ดวงตาสีเขียวของไอ้น้ำตาลปิดลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกทั้งปวงสิ้นสลายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย ที่ปลายปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังยิ้มให้กับภาพลักษณ์ของแม่ที่โผล่มาในวินาทีสุดท้าย

ร่างเล็กๆ นิ่ง不动 ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในคืนที่ไม่มีจันทร์ส่องแสง

และแล้ว... ก็ไม่มีอะไรอีกต่อไป

 ฟากฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงลมพัดผ่านใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่า ไอ้น้ำตาลรู้สึกเยือกเย็นไปทั้งตัว ท้องของมันบิดเบี้ยวด้วยความหิว นมจากแม่ที่เคยได้ดื่มหมดไปหลายวันแล้ว นั่นคือครั้งสุดท้ายที่มันรู้สึกอิ่ม

มันล้มตัวลงบนพื้นดินเปียกชื้น ริมฝีปากสั่นเทา ความทรงจำครั้งยังเป็นลูกแมวน้อยที่ถูกแม่เลียขนให้อย่างเอาใจใส่หลั่งไหลเข้ามาในหัว แต่ตอนนี้เหลือเพียงความเดียวดาย

“มีแต่ความหนาวเหน็บ” ไอ้น้ำตาลครางเบาๆ

มันพยายามยืนขึ้น แต่ขาหลังไม่ตอบสนอง ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับเมื่อหลายวันก่อนยังคงทรมานร่างกายเล็กๆ ของมัน สายตาของมันพร่ามัว มองเห็นเพียงเงาดำๆ ของต้นไม้ที่โอบล้อมรอบตัว

“อยากกลับบ้าน…” มันกระซิบกับสายลม

แต่บ้านหลังไหน? มันไม่เคยมีบ้านตั้งแต่เกิดมา มีเพียงกล่องกระดาษเก่าๆ ใต้ตึกสูงที่มันและแม่เคยอาศัยอยู่ ก่อนที่แม่จะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

ไอ้น้ำตาลหลับตา นึกถึงวันที่อากาศอบอ่น แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้สร้างเป็นจุดแสงระยิบระยับบนพื้น มันวิ่งเล่นไล่จับจุดแสงเหล่านั้นอย่างเบิกบาน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ผ่านมาให้อาหารมันบ้างเป็นครั้งคราว

แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ตอนที่มนุษย์กลุ่มหนึ่งขับรถมาจอดแล้วจับมันและแม่ขึ้นไป บรรยากาศในรถอึดอัด มีเสียงร้องของสัตว์อื่นๆ มากมาย แม่ของมันขู่ฟ่อและพยายามปกป้องมัน แต่แล้วแม่ก็ถูกนำตัวไปที่อื่น ส่วนมันถูกโยนทิ้งไว้ข้างถนนในที่สุด

“แม่… หนูตามหาแม่ไม่เจอ” ไอ้น้ำตาลร้องให้ แต่ไม่มีใครได้ยิน

ลมหายใจของมันเริ่มถี่และตื้นขึ้น มันรู้สึกว่าความอบอุ่นกำลังค่อยๆ หลุดลอยไปจากร่างกาย ท้องฟ้าที่เคยสดใสในความทรงจำตอนนี้กลับมืดมิด ไม่มีดวงดาว ไม่มีจันทร์ ไม่มีแม้แต่ความหวัง

มันยกเท้าหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะแตะต้องแม่ในความทรงจำอีกครั้ง แต่ในอากาศมีเพียงความว่างเปล่า

“แล้วความฝัน… ก็เป็นเพียงความฝัน” มันกระซิบด้วยเสียงอันเบาบาง

ดวงตาสีเขียวของไอ้น้ำตาลปิดลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกทั้งปวงสิ้นสลายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย ที่ปลายปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังยิ้มให้กับภาพลักษณ์ของแม่ที่โผล่มาในวินาทีสุดท้าย

ร่างเล็กๆ นิ่ง不动 ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในคืนที่ไม่มีจันทร์ส่องแสง

และแล้ว... ก็ไม่มีอะไรอีกต่อไป

 ตามคำขอของคุณ นี้คือเรื่องสั้นที่มีไอ้น้ำตาล ลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาล เป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว จบแบบโศกนาฏกรรม และเขียนในสไตล์เดียวกันกับบล็อกที่อ้างอิง

---

ฟากฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงลมพัดผ่านใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่า ไอ้น้ำตาลรู้สึกเยือกเย็นไปทั้งตัว ท้องของมันบิดเบี้ยวด้วยความหิว นมจากแม่ที่เคยได้ดื่มหมดไปหลายวันแล้ว นั่นคือครั้งสุดท้ายที่มันรู้สึกอิ่ม

มันล้มตัวลงบนพื้นดินเปียกชื้น ริมฝีปากสั่นเทา ความทรงจำครั้งยังเป็นลูกแมวน้อยที่ถูกแม่เลียขนให้อย่างเอาใจใส่หลั่งไหลเข้ามาในหัว แต่ตอนนี้เหลือเพียงความเดียวดาย

“มีแต่ความหนาวเหน็บ” ไอ้น้ำตาลครางเบาๆ

มันพยายามยืนขึ้น แต่ขาหลังไม่ตอบสนอง ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับเมื่อหลายวันก่อนยังคงทรมานร่างกายเล็กๆ ของมัน สายตาของมันพร่ามัว มองเห็นเพียงเงาดำๆ ของต้นไม้ที่โอบล้อมรอบตัว

“อยากกลับบ้าน…” มันกระซิบกับสายลม

แต่บ้านหลังไหน? มันไม่เคยมีบ้านตั้งแต่เกิดมา มีเพียงกล่องกระดาษเก่าๆ ใต้ตึกสูงที่มันและแม่เคยอาศัยอยู่ ก่อนที่แม่จะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

ไอ้น้ำตาลหลับตา นึกถึงวันที่อากาศอบอ่น แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้สร้างเป็นจุดแสงระยิบระยับบนพื้น มันวิ่งเล่นไล่จับจุดแสงเหล่านั้นอย่างเบิกบาน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ผ่านมาให้อาหารมันบ้างเป็นครั้งคราว

แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ตอนที่มนุษย์กลุ่มหนึ่งขับรถมาจอดแล้วจับมันและแม่ขึ้นไป บรรยากาศในรถอึดอัด มีเสียงร้องของสัตว์อื่นๆ มากมาย แม่ของมันขู่ฟ่อและพยายามปกป้องมัน แต่แล้วแม่ก็ถูกนำตัวไปที่อื่น ส่วนมันถูกโยนทิ้งไว้ข้างถนนในที่สุด

“แม่… หนูตามหาแม่ไม่เจอ” ไอ้น้ำตาลร้องให้ แต่ไม่มีใครได้ยิน

ลมหายใจของมันเริ่มถี่และตื้นขึ้น มันรู้สึกว่าความอบอุ่นกำลังค่อยๆ หลุดลอยไปจากร่างกาย ท้องฟ้าที่เคยสดใสในความทรงจำตอนนี้กลับมืดมิด ไม่มีดวงดาว ไม่มีจันทร์ ไม่มีแม้แต่ความหวัง

มันยกเท้าหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะแตะต้องแม่ในความทรงจำอีกครั้ง แต่ในอากาศมีเพียงความว่างเปล่า

“แล้วความฝัน… ก็เป็นเพียงความฝัน” มันกระซิบด้วยเสียงอันเบาบาง

ดวงตาสีเขียวของไอ้น้ำตาลปิดลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกทั้งปวงสิ้นสลายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย ที่ปลายปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังยิ้มให้กับภาพลักษณ์ของแม่ที่โผล่มาในวินาทีสุดท้าย

ร่างเล็กๆ นิ่ง不动 ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในคืนที่ไม่มีจันทร์ส่องแสง

และแล้ว... ก็ไม่มีอะไรอีกต่อไป

 https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/10-0-1-0.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2022/06/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/blog-post_29.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/blog-post_30.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/07/1.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/08/httpswww.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/08/jurassic-park-12.html

จงเขียนเรื่องสั้นสไตล์นี้โดยมีลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาลชื่อไอ้น้ำตาลเป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว ตอนจบไอ้น้ำตาลตาย และเขียนด้วยสไตล์ของผู้เขียนคนนี้ และเขียนด้วยสำนวนของผู้เขียนคนนี้เท่านั้น

ตามคำขอของคุณ นี้คือเรื่องสั้นที่มีลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาลชื่อ "ไอ้น้ำตาล" เป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว เขียนโดยพยายามเลียนแบบสำนวนและสไตล์จากตัวอย่างบทความที่ให้มา

---

ฝนตกไม่เลิก ตกซู่ๆ มาตลอดทั้งคืน จนลานคอนกรีตหน้าโรงรถเฉอะแฉะไปหมด ไอ้น้ำตาลซุกตัวอยู่ในกล่องกระดาษเก่าๆ ใต้ชายคาที่รั่วใบหนึ่ง รู้สึกได้ถึงความเย็นชื้นที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่ขนสีน้ำตาลอ่อนนุ่มของมัน นี่คือคืนที่หนาวและยาวนานผิดปกติ

เธอจำได้ว่าเมื่อเช้ายังมีมนุษย์คนหนึ่งยื่นนมอุ่นๆ ให้เธอดื่ม แต่แล้วตอนบ่าย รถยนต์คันใหญ่ก็พามนุษย์คนนั้นหายไป ทิ้งให้เธออยู่ตัวเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้มืดสนิทและเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนและเสียงลมพัดผ่านร่องรั้วเท่านั้นที่ดังก้อง

ท้องของไอ้น้ำตาลร้องครวญคราง เธอพยายามยืดตัวลุกขึ้น สี่ขาที่บางและน้อยสั่นเทา ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด เธอตัดสินใจออกเดินทาง หาอะไรใส่ท้องสักอย่าง เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อน เจอพื้นคอนกรีตเย็นยะเยือก แล้วก็หล่นตุบๆ ลงบนพื้นดินโคลนด้านล่าง ซึ่งกัดกราะอุ้งเท้านุ่มๆ ของเธอจนเจ็บแปลบ

เธอเดินผ่านกอไม้ใบใหญ่ มีหยดน้ำจากใบไม้ร่วงโดนหลังเธอเป็นระยะ ไอ้น้ำตาลสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ โลกใบนี้ทั้งใหญ่และน่ากลัวเหลือเกินสำหรับลูกแมวตัวน้อยอย่างเธอ สายตาของเธอพยายามมองหาในความมืด จนในที่สุดก็พบกับแสงสลัวๆ จากหน้าต่างบ้านหลังข้างๆ ที่เปิดไว้

และที่นั่น บนขอบหน้าต่าง มีจานใบเล็กๆ วางอยู่ ภายในมีก้างปลาและเศษอาหารเหลือๆ อยู่บ้าง ราวกับเป็นแสงสว่างในความมืดของไอ้น้ำตาล ความหิวขับดันให้เธอล้มเลิกความกลัวทั้งหมด เธอรีบวิ่งเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต กระโดดขึ้นไปบนกองลังไม้ที่วางอยู่ข้างฝา แล้วจากนั้นก็กระโดดต่อไปยังขอบหน้าต่างอันแสนแคบได้สำเร็จ

หัวใจเธอเต้นถี่ๆ กับอาหารมื้อใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เธอก้มลงเริ่มเล็มก้างปลาอันโอชะ นั่นคือช่วงเวลาที่เธอรู้สึกว่ายังมีหวัง แต่แล้ว... เท้าที่เปียกชื้นและขอบหน้าต่างที่แหลมคมก็เล่นตลกกับเธอ

เท้าหนึ่งของเธอพลาดหลุดจากขอบหน้าต่าง ร่างเล็กๆ ของไอ้น้ำตาลเสียศูนย์และหล่นจากที่สูงอย่างไม่มีอะไรยึดเกาะ เธอตกลงมากระแทกพื้นหลังบ้านอย่างแรง รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและขาหลังอย่างรุนแรง มากกว่าความเจ็บตอนที่ถูกสุนัขตัวใหญ่ไล่กัดเสียอีก

ไอ้น้ำตาลพยายามจะลุก แต่มันทำได้เพียงขยับขาหน้าเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนร่างกายท่อนหลังนั้น... ไม่อยู่ในบังคับอีกแล้ว เธอนอนจมอยู่กับพื้นโคลน ใต้หน้าต่างบานนั้น ฝนยังคงตกไม่停 ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องเบาๆ ของเธอ ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของเธอที่ค่อยๆ เรียวเล็กลง

สายฝนที่โปรยลงมา ชะล้างคราบดินบนขนสีน้ำตาลของเธอให้สะอาดเอี่ยม ราวกับเตรียมความสะอาดให้แก่ร่างกายน้อยๆ ที่กำลังจะจากไป ดวงตาสีเหลืองของไอ้น้ำตาลค่อยๆ ปิดลง ชั่วขณะสุดท้ายที่ยังมีความรู้สึก เธอเห็นภาพหมอกในยามเช้า และรสชาติแห่งนมอุ่นๆ ที่มนุษย์ให้เธอดื่ม...

จนในที่สุด ทุกสิ่งก็มืดมิดลง เธอจากไปอย่างสงบ ใต้สายฝนที่ยังคงโปรยปราย ไม่มีใครรู้ว่าลูกแมวสีน้ำตาลตัวหนึ่งได้จากโลกนี้ไปแล้ว ในคืนที่หนาวเหน็บและเงียบงันเช่นนี้...

---

 ฝนตกไม่เลิก ตกซู่ๆ มาตลอดทั้งคืน จนลานคอนกรีตหน้าโรงรถเฉอะแฉะไปหมด ไอ้น้ำตาลซุกตัวอยู่ในกล่องกระดาษเก่าๆ ใต้ชายคาที่รั่วใบหนึ่ง รู้สึกได้ถึงความเย็นชื้นที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่ขนสีน้ำตาลอ่อนนุ่มของมัน นี่คือคืนที่หนาวและยาวนานผิดปกติ

เธอจำได้ว่าเมื่อเช้ายังมีมนุษย์คนหนึ่งยื่นนมอุ่นๆ ให้เธอดื่ม แต่แล้วตอนบ่าย รถยนต์คันใหญ่ก็พามนุษย์คนนั้นหายไป ทิ้งให้เธออยู่ตัวเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้มืดสนิทและเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนและเสียงลมพัดผ่านร่องรั้วเท่านั้นที่ดังก้อง

ท้องของไอ้น้ำตาลร้องครวญคราง เธอพยายามยืดตัวลุกขึ้น สี่ขาที่บางและน้อยสั่นเทา ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด เธอตัดสินใจออกเดินทาง หาอะไรใส่ท้องสักอย่าง เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อน เจอพื้นคอนกรีตเย็นยะเยือก แล้วก็หล่นตุบๆ ลงบนพื้นดินโคลนด้านล่าง ซึ่งกัดกราะอุ้งเท้านุ่มๆ ของเธอจนเจ็บแปลบ

เธอเดินผ่านกอไม้ใบใหญ่ มีหยดน้ำจากใบไม้ร่วงโดนหลังเธอเป็นระยะ ไอ้น้ำตาลสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ โลกใบนี้ทั้งใหญ่และน่ากลัวเหลือเกินสำหรับลูกแมวตัวน้อยอย่างเธอ สายตาของเธอพยายามมองหาในความมืด จนในที่สุดก็พบกับแสงสลัวๆ จากหน้าต่างบ้านหลังข้างๆ ที่เปิดไว้

และที่นั่น บนขอบหน้าต่าง มีจานใบเล็กๆ วางอยู่ ภายในมีก้างปลาและเศษอาหารเหลือๆ อยู่บ้าง ราวกับเป็นแสงสว่างในความมืดของไอ้น้ำตาล ความหิวขับดันให้เธอล้มเลิกความกลัวทั้งหมด เธอรีบวิ่งเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต กระโดดขึ้นไปบนกองลังไม้ที่วางอยู่ข้างฝา แล้วจากนั้นก็กระโดดต่อไปยังขอบหน้าต่างอันแสนแคบได้สำเร็จ

หัวใจเธอเต้นถี่ๆ กับอาหารมื้อใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เธอก้มลงเริ่มเล็มก้างปลาอันโอชะ นั่นคือช่วงเวลาที่เธอรู้สึกว่ายังมีหวัง แต่แล้ว... เท้าที่เปียกชื้นและขอบหน้าต่างที่แหลมคมก็เล่นตลกกับเธอ

เท้าหนึ่งของเธอพลาดหลุดจากขอบหน้าต่าง ร่างเล็กๆ ของไอ้น้ำตาลเสียศูนย์และหล่นจากที่สูงอย่างไม่มีอะไรยึดเกาะ เธอตกลงมากระแทกพื้นหลังบ้านอย่างแรง รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและขาหลังอย่างรุนแรง มากกว่าความเจ็บตอนที่ถูกสุนัขตัวใหญ่ไล่กัดเสียอีก

ไอ้น้ำตาลพยายามจะลุก แต่มันทำได้เพียงขยับขาหน้าเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนร่างกายท่อนหลังนั้น... ไม่อยู่ในบังคับอีกแล้ว เธอนอนจมอยู่กับพื้นโคลน ใต้หน้าต่างบานนั้น ฝนยังคงตกไม่หยุด ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องเบาๆ ของเธอ ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของเธอที่ค่อยๆ เรียวเล็กลง

สายฝนที่โปรยลงมา ชะล้างคราบดินบนขนสีน้ำตาลของเธอให้สะอาดเอี่ยม ราวกับเตรียมความสะอาดให้แก่ร่างกายน้อยๆ ที่กำลังจะจากไป ดวงตาสีเหลืองของไอ้น้ำตาลค่อยๆ ปิดลง ชั่วขณะสุดท้ายที่ยังมีความรู้สึก เธอเห็นภาพหมอกในยามเช้า และรสชาติแห่งนมอุ่นๆ ที่มนุษย์ให้เธอดื่ม...

จนในที่สุด ทุกสิ่งก็มืดมิดลง เธอจากไปอย่างสงบ ใต้สายฝนที่ยังคงโปรยปราย ไม่มีใครรู้ว่าลูกแมวสีน้ำตาลตัวหนึ่งได้จากโลกนี้ไปแล้ว ในคืนที่หนาวเหน็บและเงียบงันเช่นนี้...

ปล.แค่เขียนระบายอารมณ์ เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องสั้นขยะ เป็นแค่เรื่องสั้นกากๆของคนไร้ความสามารถไร้สติปัญญาคนหนึ่ง

 សង្គមថៃ  

«មិនមានហេតុផលអ្វីត្រូវជួយមនុស្សទេ មនុស្សបំផ្លាញផែនដីគ្រប់ពេល»  

= ហ្គោតស៊ីឡា (Ghidorah the three-headed monster ចាក់បញ្ចាំងឆ្នាំ១៩៦៤)  

*បន្ថែមបាបរបស់ថៃមួយទៀតក្នុងប្រកាសកែសម្រួលនេះ  

សង្គម� Thái ក៏មិនខុសអ្វីពីសង្គមល្ងង់ខ្លៅក្នុងរឿង Saw ដែលមេអប្រិយឈ្នះ ដូចផ្លែប៉ោមរលួយគួរឱ្យស្អប់ ពេញដោយឧស្ម័នពុលនៃគ្រោះមហន្តរាយ ឧស្ម័នពុលនៃគ្រោះថ្នាក់ ឧស្ម័នពុលនៃការបំផ្លាញ មិនបំផ្លាញជីវិតសត្វ រុក្ខជាតិ ឬមីក្រុបណាមួយ សូម្បីតែធម្មជាតិក៏មិនបំផ្លាញ តែបំផ្លាញខ្លួនឯង បំផ្លាញពួកឯងឯងទេ!  

ជប៉ុនត្រូវគ្រាប់បែកនុយក្លេអ៊ែរពីរដង មិនចាំបាច់និយាយពីបច្ចេកវិទ្យា មិនចាំបាច់និយាយពីសេដ្ឋកិច្ច មិនចាំបាច់និយាយពី«ចតុប្បជ្ឈ» មិនចាំបាច់និយាយពី«អាហារ» មិនចាំបាច់និយាយពី«របស់ប្រើប្រាស់» (តែហេតុអីខ្ញុំបំបែក«អាហាររបស់ប្រើប្រាស់»ចេញពីគ្នា? ហេតុអីមិនសរសេរជាពាក្យតែមួយ?) គ្រាន់តែ«គំនិត» «តក្កវិជ្ជា» «ប្រព័ន្ធដំណើរការ» ជប៉ុនរីកចម្រើនជាងថៃ ដូចថៃជារន្ធជ្រៅ Mariana Trench ហើយជប៉ុនជាស្ថានីយអវកាសអន្តរជាតិ (រាប់តែរូបភាពទូទៅរបស់ជប៉ុនដែលដូចនារីស្រស់ស្អាតនៃសម័យចុនឈូ ភាពអាក្រក់ក្នុងជ្រុងងងឹតគ្រាន់តែជា«ប្រភាគ»របស់ជប៉ុនមិនរាប់) ឬព្រោះជាតិសាសន៍ថៃយើងជាជាតិមិនគិតច្រើន រស់បានថ្ងៃណា រកព្រឹកបានល្ងាច ពេលសេដ្ឋកិច្ចអន់ក៏ជេរប្រមាថទាំងរដ្ឋាភិបាល ទាំងប្រទេសជិតខាង ជេរគ្រប់ទីកន្លែងលើកលែងខ្លួនឯង? ធ្វើជាខ្លួនឯងល្អខ្លាំងទាំងដែលខ្លួនឯងអាក្រក់ជាងអ្នកដទៃ រង់ចាំរដ្ឋាភិបាលសង្គមនិយម (សង្គមនិយម = គ្មាននរណាមានសិទ្ធិលើទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីទេ គ្រប់យ៉ាងជារបស់រដ្ឋាភិបាល) ត្រូវលុបបំបាត់អំណាចខឹងឫសខឹងគល់ចាប់ពីអ្នកតូចរហូតដល់អ្នកកាន់អំណាចខ្ពស់បំផុតដែលជាមេធំរហូតដល់អស់សាច់អស់ឆ្អឹងដូចត្រូវលាងសម្អាតដោយភ្លើងបំផ្លាញកល្បៈរបស់ព្រះសិវៈជាមុនសិន រួចរង់ចាំព្រះអង្គសង្គ្រោះមកមើលថែរទេសនេះជាមុនសិន រង់ចាំឱ្យពន្ធទាបរហូតដល់គ្មានអ្វីហៅថាពន្ធ រង់ចាំឱ្យការអប់រំថៃ បន្ទប់រៀនមួយផលិត Albert Einstein បាន២០នាក់ សាលាមួយផលិត Albert Einstein បាន៥០០០នាក់ សាលាទូទាំងទឹកដីទេពធីតានៃផែនដី Gaia ផលិត Albert Einstein គ្រប់គ្រងពិភពលោកនេះបាន រង់ចាំឱ្យប្រទេសថៃគ្មានអតិផរណា គ្មានខ្វះដុល គ្មានលើសដុល រង់ចាំឱ្យប្រាក់បាតថៃមានតម្លៃខ្ពស់បំផុតក្នុងលោកជំនួសឱ្យ៣០បាត = ១ដុល្លារ ក្លាយជា ២លានលានដុល្លារ = ១បាតថៃជំនួស រីកចម្រើនដល់ថ្នាក់នោះតែពួកឯងគ្រប់គ្នានៅដដែល វានឹងខុសពីសម័យនេះដែលរដ្ឋាភិបាលផ្តាច់ការគ្រប់គ្រងដីទៅទៀតឬ? សាមគ្គីគ្នាតែបណ្តោះអាសន្ន រួចបែកបាក់ដូចប្រវត្តិសាស្ត្រចិន ចុងក្រោយពួកឯងគ្រប់គ្នាក៏មិនខុសពី«វីរុស»អាក្រក់ដូចគ្នា ឬអាច«អាក្រក់គួរឱ្យស្អប់គួរឱ្យខ្លាចជាងវីរុស»ទៅទៀត យកគំនិតខ្លួនឯងជាធំ អ្នកណាជជែកក៏មិនបាន ដូចចង់បានតែខ្លួនឯង តឹងតែងចូលចិត្តយករបស់នេះរបស់នោះមកគិត រួចគិតអ្វីមិនចេញក៏ត្មឹងត្មះដូចកូនក្មេង អ្នកណាខឹងក៏ខឹង ឬឆ្លើយតបខ្លាំងដូចកូនក្មេងត្រូវគេដណ្តើមរបស់លេង  

មុនដំបូងសូមចោទប្រកាន់«បាបក្នុងជនជាតិថៃ»ជាមុន គឺ កាមតណ្ហា (ឡាតាំង: luxuria; អង់គ្លេស: lust) ការគិតផ្លូវអវិជ្ជមាន ចង់បានការចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកដទៃ ចង់បានភាពរំភើប ជាប់ជំពាក់ផ្លូវភេទខ្លាំងពេក ឬខុសធម្មតា ការប៉ងប្រាថ្នាដែលកើតឡើងផ្លូវអយុត្តិធម៌ ដូចជាការរួមភេទជាមួយសត្វ ជាមួយឪពុកម្តាយ ឬកូនចៅខ្លួនឯង ការចាប់រំលោភ ការមានសហាយ តណ្ហា = ការបំពេញតម្រូវការដោយមិនគិត ចង់បានរបស់អ្នកដទៃដោយអាក្រក់ បរិភោគរបស់ផ្សេងៗដោយគ្មានការពិចារណា បរិភោគច្រើនពេក ច្រើនជាងចាំបាច់ ជាពិសេសអាហារ រួមទាំងការបរិភោគរបស់ផ្សេងៗដោយមិនខ្វល់ ឬអាណិតអ្នកដទៃ ញ៉ាំលឿនពេក ញ៉ាំថ្លៃពេក ញ៉ាំច្រើនពេក ញ៉ាំដោយអន្ទះសារពេក ញ៉ាំដោយប្រណីតពេក ញ៉ាំដោយខ្លាំងក្លាពេក លោភ = មហិច្ឆតាខ្លាំងក្នុងការទទួលបានទ្រព្យសម្បត្តិ និងអំណាច ដោយមិនខ្វល់ពីវិធី ឬសីលធម៌ក្នុងការទទួលបាន ដោយមិនចែករំលែក ឬជួយអ្នកដទៃ និងបីចុងក្រោយ ចំណាត់ថ្នាក់ទី១នៃបាបរបស់ជនជាតិថៃទាំងអស់ (មានបីចែកគ្នាចំណាត់ថ្នាក់ទី១) អត្តា/កំហឹង = ចង់ជាអ្នកសំខាន់ និងមានអំណាចលើអ្នកដទៃ ការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងខ្លាំងពេក ជាប់ជំពាក់អំណាច និងរូបរាងខ្លួនឯង កំហឹង និងការសងសឹកដែលគ្មានភាពសមស្រប ការមិនអត់ធ្មត់នឹងស្ថានភាពខ្លះ អ្នកដែលមានមោទនភាពនឹងខ្វល់តែខ្លួនឯង មិនខ្វល់ថាអ្នកដទៃយ៉ាងណា និងចុងក្រោយ«ភាពខ្ជិលច្រអូស» = ការមិនខ្វល់ពីការផ្លាស់ប្តូរ ពីរបស់ជុំវិញ ប្រើពេលដោយគ្មានប្រយោជន៍ ការមិនចង់ធ្វើអ្វីសោះ ដោយទុកឱ្យអ្នកដទៃធ្វើការធ្ងន់សម្រាប់ខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ ការបោះបង់ចោលភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ជាពិសេសការបោះបង់ចោលការធ្វើល្អ និងការបោះបង់ចោលការគោរពចំពោះព្រះ អ្នកខ្ជិលច្រអូសនឹងឈរស្ងៀម រក្សាស្ថានភាពដើមគ្រប់ពេល មិនធ្វើអ្វីច្រើន តែក៏មិនប្រើអ្វីច្រើនដែរ គ្រាន់តែឈរស្ងៀមក៏ជួបបាបគ្រប់ប្រការដែលបានលើកឡើងរហូតអស់ ពេញដោយមនុស្សគួរឱ្យស្អប់ គ្រប់យ៉ាងរួមទាំងជីវិតមនុស្សចាប់ពីជីវិតកូនតូចរហូតដល់ជីវិតកូនឆ្មាគឺគ្មានតម្លៃលើកលែងខ្លួនឯង និងលុយរបស់ខ្លួនដែលមានតម្លៃមិនអាចវាស់វែងបានដែលត្រូវតស៊ូរស់ដើម្បីវា ដើម្បីអ្វី? ធ្វើខ្លួនឯងគ្មានប្រយោជន៍ សប្បាយជាមួយតុចិន សូម្បីជីវិតកូនឆ្មាក៏ត្រូវបោះបង់ចោល ផឹកគ្រឿងស្រវឹងស្រវឹង រិះគន់ វិភាគ ស្តីបន្ទោស និន្ទា ស៊ីស៊ី ជ្រៀតជ្រែករឿងអ្នកដទៃ ចូលចិត្តរបស់ដែលមើលទៅល្អទាំងដែលគិតខ្លួនឯង មិនជឿការពិតតែជឿកលល្បិចរូបភាពបញ្ឆោត ឃើញអ្វីក៏វិនិច្ឆ័យ រួចរិះគន់ វិភាគ ស្តីបន្ទោស និន្ទា ស៊ីស៊ី មិនចូលចិត្តរឿងធ្ងន់ធ្ងរ ចូលចិត្តជ្រៀតជ្រែករឿងតូចតាច ងាយស្រួល គិតតែខ្លួនឯង អ្នកដទៃមិននិយាយអ្វី អ្នកដទៃមិនធ្វើអ្វី «គ្រាន់តែមិននិយាយក៏និយាយថា‘ឆ្កួតហើយ’» ជេរគេរួចក៏ត្រូវគេប្តឹងញើសប្រមាថមកលេង ត្រូវខូចខាតម្នាក់មួយលាន រក្សារូបភាពជាអ្នកជួយមនុស្សជាតិដូចលៅប៉ី តែទៅជួយរដ្ឋាភិបាលសង្គមនិយម សម័យសង្គ្រាមត្រជាក់ប្រយុទ្ធនឹងពួកកុម្មុយនិស្ត (កុម្មុយនិស្តជាសាខាមួយនៃសង្គមនិយម) តែសម័យបច្ចុប្បន្នរដ្ឋាភិបាលវិញរឹបអូសគ្រប់យ៉ាងរបស់ប្រជាជន ពួកនៅពីក្រោយរដ្ឋាភិបាលនេះក៏គួរឱ្យស្អប់ ស្អប់ខ្ពើម សម្លាប់មនុស្សបានដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ មិនសមនឹងមានលុយប្រើសូម្បី២៥សតាង មិនសមនឹងមានយន្តហោះប្រើ មិនសមនឹងមានរថយន្តប្រើ គួរយកសម្លៀកបំពាក់ថ្លៃៗរបស់ពួកនោះទៅដុតចោលទៅ ក្នុងសៀវភៅរៀនសរសេរយ៉ាងល្អថាតំបន់ព្រៃសំខាន់សម្រាប់រក្សាព្រៃឈើ និងសត្វព្រៃឱ្យមិនផុតពូជ ឱ្យនៅស្ថិតស្ថេរទៅមុខតែចូលទៅសម្លាប់ខ្លាខ្មៅ? កាប់ឈើស្រោងយកទៅលក់ដោយអំពើខុសច្បាប់? ល្បីជាតារាចម្រៀង មានក្រុមហ៊ុនចម្រៀងខ្លួនឯងក៏បោកតម្លៃសំដែង ជេររដ្ឋាភិបាលសប្បាយៗតែខ្ញុំដឹងថា ២/៥ នៃចំនួនអ្នកជេររដ្ឋាភិបាលមានអ្នកអាក្រក់សាមញ្ញជាងរដ្ឋាភិបាល៥០០០លានដងរួមបញ្ចូល កុំជេររដ្ឋាភិបាលបើខ្លួនឯងនៅអាក្រក់ជាងរដ្ឋាភិបាល៥០០០លានដង បញ្ឈប់ជេររដ្ឋាភិបាលបើខ្លួនឯងនៅអាក្រក់ជាងរដ្ឋាភិបាល៥០០០លានដង លែងជេររដ្ឋាភិបាលបើខ្លួនឯងសាមញ្ញជាងរដ្ឋាភិបាល៥០០០លានដង លែងជេររដ្ឋាភិបាល រួចជេរពួកឯងឯងឱ្យបានមុន លែងស្តីបន្ទោសរដ្ឋាភិបាល រួចស្តីបន្ទោសពួកឯងឯងឱ្យបានមុន បើពួកឯងនៅតែសាមញ្ញ អាក្រក់ អាក្រក់ជាងរដ្ឋាភិបាល៥០០០លានដង ទោះបីជនគ្មានតម្រូវការអ្វីសោះសម្រាប់ខ្លួនឯងសូម្បីខ្យល់ដង្ហើមឱ្យខ្លួនឯង ហើយប្រគល់គ្រប់យ៉ាងដែលពួកឯងគ្រប់គ្នាចង់បានឱ្យមើលថែពួកឯងគ្រប់គ្នា តែពួកឯងគ្រប់គ្នានៅតែទាបថោក គ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ អវិជ្ជា អាក្រក់ ថោកទាប សាមញ្ញ អាក្រក់ អាក្រក់ សួរមើលវានឹងខុសពីសម័យកាលនេះដែលហៅថាសម័យរដ្ឋាភិបាលងងឹតកាន់អំណាចទៅទៀតឬ? ពួកឯងឯងធ្វើបែបនេះមិនខុសពីរដ្ឋាភិបាលតែនៅតែស្តីបន្ទោសរដ្ឋាភិបាលតែមួយមិនដែលស្តីបន្ទោសខ្លួនឯង ខ្លួនពួកឯងឯងធ្វើដូចរដ្ឋាភិបាល រួចខ្ញុំសួរថាប្រទេសថៃនឹងអភិវឌ្ឍទេ? រដ្ឋាភិបាលបោកប្រាស់ រឹបអូស យកអ្វីៗទៅជារបស់ខ្លួន ប្រជាជនងាយស្រួល គិតតែខ្លួនឯង សាមញ្ញ អាក្រក់ អាក្រក់ ចង់បានតែខ្លួនឯង ផឹកគ្រឿងស្រវឹងស្រវឹង ស្តីបន្ទោស រិះគន់ វិភាគ និន្ទា ស៊ីស៊ី ជ្រៀតជ្រែករឿងអ្នកដទៃ ខ្ញុំសួរថាថ្នាក់ក្រោមបំផុតនៃប្រទេសធ្វើបែបនេះទាំងអស់ រួចឯងនៅសង្ឃឹមពឹងរដ្ឋាភិបាលទៀតឬ? ឯងនៅសង្ឃឹមថានឹងមានមនុស្សល្អមកមើលថែប្រទេស និងប្រជាជនទៀតឬ? ឯងនៅសង្ឃឹមថាបើផ្លាស់ប្តូររដ្ឋាភិបាលនឹងមានមនុស្សល្អជួយជាតិ មើលថែប្រទេស និងប្រជាជន ធ្វើឱ្យពន្ធថោក មានតែមនុស្សមានទ្រព្យគ្រប់ទឹកដី គ្មានករណីឧក្រិដ្ឋកម្ម ករណីឧក្រិដ្ឋកម្ម=០បានទៀតឬ?  

ពួកមេភូមិ កំណាន់ អភិបាលឃុំ អភិបាលស្រុក អភិបាលខេត្ត ទាហានគ្រប់តំណែងចាប់ពីទាហានអាក្រក់រហូតដល់មេទ័ព រដ្ឋមន្ត្រីគ្រប់ក្រសួង ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី នាយករដ្ឋមន្ត្រី នាគ៥ក្រញ៉ាំ (ដែលនៅខាងលើពួកនេះទៀត) ពួកឯងគ្រប់គ្នាភ្លេចហើយឬថាមុនពេលពួកឯងមានឈ្មោះតាមតំណែងនោះ ពួកឯងគ្រប់គ្នាធ្លាប់ជាប្រជាជនមុន បុព្វបុរសពួកឯងធ្លាប់ជាប្រជាជន ជាជនសាមញ្ញមុន? ខ្ញុំនៅស្មើឯង ឯងមិនខ្ពស់ជាងខ្ញុំ ខ្ញុំមិននៅក្រោមជើងឯង និងឯងមិននៅលើក្បាលខ្ញុំ ឯងគិតថាឯងជាអ្នកបង្កើតពិភពលោកនេះឬ? ឯងគិតថាខ្ញុំត្រូវស្មោះត្រង់នឹងឯងគ្រប់ពេលឬ? ឯងគិតថាខ្ញុំត្រូវធ្វើគ្រប់យ៉ាងឱ្យឯង ធ្វើតាមឯងនិយាយ ធ្វើតាមឯងបញ្ជាគ្រប់យ៉ាងឬ? ហេតុអីឯងនៅខាងលើ? ហេតុអីឯងរឹបអូសប្រជាជន? ហេតុអីឯងយកគ្រប់យ៉ាងពីប្រជាជន? ហេតុអីឯងសម្លាប់ប្រជាជន? អ្វី? ពេលជាប្រជាជនធ្លាប់លំបាកមុន? អូហើយ ក៏ព្យាយាមរឹបអូសគ្រប់យ៉ាងដែលឯងចង់បានទាំងដែលប្រជាជនដទៃក៏ចង់បានរបស់ដែលឯងរឹបអូសដូចគ្នា? គួរឱ្យស្អប់ ប្រវត្តិសាស្ត្រក៏គួរឱ្យស្អប់ សង្គ្រាមលោកប្រាប់ច្បាស់ថាហ៊ីត្លែរអាក្រក់ មែន ហ៊ីត្លែរអាក្រក់ បាទ សម្លាប់ប្រល័យពូជសាសន៍ជនជាតិយូដា បំផ្លាញជីវិតមនុស្សច្រើន មែន ហ៊ីត្លែរអាក្រក់ ជប៉ុនសម្លាប់ចាប់រំលោភជនជាតិចិនស្លូតត្រង់ នេះក៏អាក្រក់ តែអាមេរិកមិនមែនជនអាក្រក់ទេឬ? ឥន្ទ្រីក្បាលសខ្លួនត្នោតនេះមានល្អអ្វី? ល្អតែប្រទេសធំជាង ល្អតែប្រជាជនច្រើន ល្អតែបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់ជាងគេ ជាមហាអំណាច តែខ្ញុំសួរថាបើឯងគ្មានបច្ចេកវិទ្យាអ្វីសោះ ឯងនឹងឈ្នះ ស៊ុនជឺ + ស៊ុនបិន + ហានស៊ីន + កាស៊ាង + កុយកា + ចូចូ + ស៊ូម៉ាអ៊ី រួមកម្លាំងធ្វើការជាមួយគ្នាទេ? អាមេរិកនឹងឈ្នះទេ? ល្អតែប្រើបច្ចេកវិទ្យាឈ្នះអ្នកដទៃ ល្អតែប្រើចំណេះវិទ្យាសាស្ត្រឈ្នះអ្នកដទៃ អាបោកប្រាស់ ជាអាខ្សឹបភ្នែកស ជាអាឆ្កែចាប់ខាំលាក់ខ្លួនគួរឱ្យស្អប់ មិនហ៊ានទៅប្រយុទ្ធជាមួយលឺប៉ូ ១ទល់១ផ្ទាល់ទេឬ? ផ្សព្វផ្សាយខ្លួនឯងថាជាវីរបុរស ការពារជនស្លូតត្រង់ក្នុងលោកនេះ បញ្ជូនទាហានទៅមជ្ឈិមបូព៌ា ឯងនិយាយការពិតប៉ុន្មានភាគរយ? ខ្ញុំជឿឯងបានប៉ុន្មានថាឯងនិយាយការពិតប៉ុន្មានភាគរយ? ឯងប្រាកដឬថាឯងធ្វើប្រតិបត្តិការយោធាដើម្បីជួយមិត្តរួមលោក ជួយជនស្លូតត្រង់ ជួយអ្នកលំបាក មិនរឹបអូសពួកនោះ? មិនដណ្តើមយកគ្រប់យ៉ាងពីពួកនោះ? មិនធ្វើឱ្យពួកនោះលំបាក? ប្រាកដឬ? ខ្ញុំនឹងប្រាកដបានហើយឬ?  

រឿងក្នុងសាលារៀនប្រាប់ច្បាស់ថាខ្ញុំមិនដែលគិតថានោះជាការរៀនសូត្រពិតប្រាកដទេ ខ្ញុំមិនដែលគិតសូម្បីម្តង សម្រាប់ខ្ញុំវាគ្រាន់តែជាការដើរទៅកន្លែងធំៗស្តាប់មនុស្សចាស់និយាយរួមជាមួយធ្វើកិច្ចការផ្ទះដ៏ពិបាកខ្លាំង ធ្វើមិនរួច ឬធ្វើមិនបាន ឬបើមិនប្រគល់ក៏ត្រូវរងទណ្ឌកម្មគ្រប់បែប ត្រឡប់ផ្ទះដូចល្ងង់ៗ រួចត្រូវទៅប្រឡងទាំងដែលខ្ញុំចងចាំអ្វីស្ទើរមិនបាន ទាំងដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តអានសៀវភៅមុនប្រឡង (និងប្រាប់ច្បាស់តាំងពីថ្នាក់ទី១រហូតដល់កសិណ ខ្ញុំអានសៀវភៅមុនប្រឡងតែ២-៣ទំព័រក្នុងមួយក្បាលរួចឈប់ លេងហ្គេម) កូនៗគយគ្នាគ្រប់ថ្នាក់គ្រប់បន្ទប់ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ត្រូវ និងខ្ញុំក៏ធ្លាប់ឃើញកូនដទៃត្រូវគយដែរ រើសអើងភេទផ្លាស់ប្តូរ រួចក៏ធ្វើបែបនេះគ្រប់ជំនាន់ ប្រយុទ្ធក៏មិនបាន បើមិនបានក៏ប្តឹងឪពុកម្តាយជីតាជីដូន បងប្អូន សាច់ញាតិ អាណាព្យាបាល គ្រូហៅទៅបន្ទប់អាណាព្យាបាល រួចមានរឿងបន្ថែមជាមួយអាណាព្យាបាលឯង រួចមានរឿងបន្ថែមជាមួយគ្រូ តែសួរថាកូនៗឈប់គយគ្នាទេ? អាណាព្យាបាលឯងដូចជាទេវតារក្សាឯងឯង កូនដទៃធ្វើអ្វីកូនឯងមិនបាន តែកូនឯងធ្វើអ្វីជាមួយកូនដទៃក៏បាន ពួកឯងទាំងអស់ក៏គួរឱ្យស្អប់ដូចគ្នា ចំពោះអ្នកដែលចូលចិត្តគយអ្នកដទៃ ខ្ញុំសូមប្រាប់ថាបើឯងត្រូវសម្លាប់ស្លាប់ ខ្ញុំនឹងមិនស្រក់ទឹកភ្នែកឱ្យឯង ខ្ញុំនឹងមិនខូចចិត្តឱ្យឯង ខ្ញុំនឹងមិនអាណិតឯង ព្រោះខ្ញុំសង្វេគឯង អាណាព្យាបាលរបស់ពួកឯង គ្រួសាររបស់ពួកឯងបើបាត់បង់ឯង ខ្ញុំក៏នឹងមិនអាណិតអាណាព្យាបាលឯង ខ្ញុំក៏នឹងមិនអាណិតគ្រួសារឯង ព្រោះខ្ញុំសង្វេគអាណាព្យាបាលឯង ព្រោះខ្ញុំសង្វេគគ្រួសារឯង ដូចដែលបានប្រាប់អ្នកដទៃធ្វើអ្វីកូនពួកឯងមិនបាន តែកូនពួកឯងធ្វើអ្វីជាមួយអ្នកណាក៏បាន គួរឱ្យសង្វេគ ពួកឯងក៏គួរឱ្យស្អប់ ពួកឯងគ្រប់គ្នានោះឯង កូនៗគយគ្នាគ្រប់ពេលក៏មិនដោះស្រាយបញ្ហាជារៀងរហូត មានល្អតែដោះស្រាយបណ្តោះអាសន្នរួចគ្រប់យ៉ាងដូចដើម ជាជាចៀនស្ងៀមឬ? អ្នកត្រូវគយនឹងធ្វើអ្វីក៏មិនបានដូចអ្នកត្រូវគយជាមនុស្សអាក្រក់ ពួកឯងគ្មានល្អអ្វីសោះ ការដាក់ទណ្ឌកម្មក៏ដូចគ្នា មានតែហិង្សា ប្រើសារធាតុ វត្ថុ របស់វាយ វាយ វាយ ជេរ ខ្ញុំសួរពិតៗថាឯងដាក់ទណ្ឌកម្មដើម្បីអ្វី? ឯងដាក់ទណ្ឌកម្មដើម្បីអ្វី? ខ្ញុំសួរថាការដាក់ទណ្ឌកម្មវាបង្កើតមនុស្សល្អបានទេ? ឬជាការបង្កើតកំហឹងសងសឹកក្នុងភាពងងឹត? រួចធ្វើឱ្យពួកឯងត្រូវសង្គ្រាមបង្ហូរឈាមសងសឹកនៅពេលក្រោយ? គិតតែខ្លួនឯង ខ្ញុំចង់បានអ្វីខ្ញុំត្រូវបាន ខ្ញុំប្រើអ្នកណាឱ្យធ្វើអ្វី ត្រូវធ្វើឱ្យខ្ញុំ ជនជាតិថៃជាមនុស្សគិតតែខ្លួនឯងបំផុតក្នុងលោក គ្មាននរណាប្រៀបបាន នេះក៏មានហេតុផលគ្រប់គ្រាន់ឱ្យខ្ញុំសម្លាប់ពួកឯងគ្រប់គ្នាដូចគ្នា  

ការហាត់ប្រាណដោយវិធីផ្សេងៗដូចជាបាញ់កាំភ្លើង ជិះសេះ ឬដើរគឺជាបញ្ហាសម្រាប់មនុស្សទាំងនេះព្រោះវាលើសសមត្ថភាពរបស់គេ [{("'និងសំខាន់គឺបើអ្នកណាចេញទៅដើរលេងម្តងកន្លះម៉ាយល៍ក៏នឹងត្រូវគេចោទថាឆ្កួត'")}] ទាំងដែលគេមានរបស់ផ្សេងដែលអាចធ្វើបានល្អជាងដូចជាចែវទូកក្នុងចម្ងាយស្មើគ្នា រួចអង្គុយស្រួលៗក្នុងទូក  

ហ្វ្រេឌ្រិក អាធូរ នីល (Narrative of a Residence in Siam)  

អញ្ចឹង ជនជាតិថៃគួរឱ្យស្អប់តាំងពីសម័យបុរាណ ដូចដែលបានប្រាប់ថាជនជាតិថៃជាមនុស្សចូលចិត្តជ្រៀតជ្រែក ចូលចិត្តសើចចំអក ចូលចិត្តស៊ើបអង្កេតគ្រប់ទី ធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីជេរប្រមាថអ្នកដទៃដោយមិនដែលជេរខ្លួនឯង ថ្ងៃៗគ្រាន់តែជ្រៀតជ្រែករឿងគេ ថ្ងៃៗគ្រាន់តែនិន្ទាគេ ថ្ងៃៗគ្រាន់តែរិះគន់គេ ថ្ងៃៗគ្រាន់តែវិភាគគេ ថ្ងៃៗគ្រាន់តែនិន្ទាគេ ថ្ងៃៗគ្រាន់តែស៊ីស៊ីគេ នឹកដល់១ក្នុង៣បាបធំបំផុតរបស់ជនជាតិថៃ គឺ«ភាពខ្ជិលច្រអូស» ឱ្យអាល្ងង់ ថ្ងៃៗមិនធ្វើអ្វី ជនជាតិថៃទាំងអស់គឺខ្ជិលច្រអូស បើលុយមិនមែនជាកត្តាទី៥នៃជីវិតជនជាតិថៃមិនធ្វើការអ្វីទេ ខ្ញុំចង់សម្លាប់ជនជាតិថៃឱ្យអស់ទាំងប្រទេសទៅ ព្រោះសម្លាប់ទៅក៏ដូចមិនបាន សម្លាប់ទៅក៏ដូចព្យាយាមសម្លាប់សាកសព ប្រទេសជាប្រទេសតែមួយក្នុងលោកដែលមនុស្សជាតិជាសាកសព ខ្ញុំមិនដែលមើលថាប្រទេសនេះមានមនុស្សរស់នៅទេ មានតែសាកសពពេញទៅហើយ ជនជាតិថៃខ្ជិលច្រអូសខ្នងវែង រួចក៏និន្ទាគេគ្រប់ទី ជនជាតិថៃគ្រប់គ្នាមើលថាមនុស្សដែលដេកគ្រប់ថ្ងៃមិនធ្វើអ្វីជាមនុស្សធម្មតា មនុស្សដែលធ្វើគ្រប់យ៉ាងពេញទំហឹងជាមនុស្សឆ្កួត គំនិតអាក្រក់អាក្រក់បែបនេះមានទម្ងន់គ្រប់គ្រាន់ឱ្យខ្ញុំសម្លាប់ពួកឯងបានហើយឬនៅ? បើគ្មានប្រព័ន្ធលុយកាក់ជនជាតិថៃគ្រប់គ្នាក៏មិនធ្វើការទេ ជនជាតិថៃគ្រប់គ្នាគ្រាន់តែដេកតែប៉ុណ្ណោះ ការតវ៉ារដ្ឋាភិបាលគ្រប់សម័យគ្រប់យុគសម័យជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ល្អថាជនជាតិថៃខ្ជិលច្រអូស ជនជាតិថៃខ្ជិលច្រអូសខ្នងវែង ជនជាតិថៃសាមញ្ញ អាក្រក់ អាក្រក់ ដៃទទេជើងទទេ ទុកឱ្យរដ្ឋាភិបាលធ្វើតែម្នាក់ឯងខ្លួនឯងមិនធ្វើ លែងតវ៉ារដ្ឋាភិបាលបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងជេររដ្ឋាភិបាលបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងបណ្តេញរដ្ឋាភិបាលបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងផ្លាស់ប្តូររដ្ឋាភិបាលបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងទៅបាតុកម្មបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាលបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងតស៊ូរដ្ឋាភិបាលបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងទៅបាតុកម្មប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាលបើពួកឯងគ្រប់គ្នានៅធ្វើបែបនេះ លែងទៅបាតុកម្មតស៊ូរដ្ឋាភិបាលបើឯងនៅធ្វើបែបនេះ ឬបើមិនប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាល និងចូលរួមរដ្ឋាភិបាល ពួកឯងគ្រប់គ្នាគួរតែស្តាយខ្លួនឯងបានហើយថាពួកឯងត្រូវគេស្អប់ខ្លាំងប៉ុណ្ណា ទោះបីពួកឯងគ្រប់គ្នាអព្យាក្រឹត ពួកឯងគ្រប់គ្នាក៏ត្រូវខ្ញុំស្អប់ ខ្ញុំនឹងសងសឹកពួកឯងគ្រប់គ្នាឱ្យមើលជាគំរូខ្លួនឯង គ្រាន់តែប៉ូវថា New Normal វាមិនធម្មតា រួចរបស់ដែលពួកឯងគ្រប់គ្នាធ្វើមុនពេលកូវីដមកវាធម្មតាខ្លាំងណាស់ឬ គ្រាន់តែនិយាយថា«ឯងវាខុសធម្មតា»រួចពួកឯងគ្រប់គ្នាធម្មតាខ្លាំងណាស់ឬ ដំបូងខ្ញុំនឹងបង្រៀនពួកឯង ឥឡូវខ្ញុំផ្លាស់ចិត្តហើយ បង្រៀនទៅក៏ល្ងង់ជាងដើមមានតែចូលខ្លួនឯង ដូចបង្រៀនកូនដែលគយកូនដទៃ បង្រៀនទៅក៏មានតែគយខ្លាំងជាង បង្រៀនទៅក៏មានតែខឹងសងសឹក ពេលឯងធ្វើខុស ឯងក៏ស្តីបន្ទោសរដ្ឋាភិបាល  

ពេលឯងធ្វើខុស ឯងក៏ស្តីបន្ទោសឪពុក  

ពេលឯងធ្វើខុស ឯងក៏ស្តីបន្ទោសម្តាយ  

ពេលឯងធ្វើខុស ឯងក៏ស្តីបន្ទោសគូស្នេហ៍តូច  

ពេលឯងធ្វើខុស ឯងក៏ស្តីបន្ទោសមិត្តភក្តិ  

ពេលឯងធ្វើខុស ឯងក៏ស្តីបន្ទោសកូន  

ឯងមិនស្តីបន្ទោសខ្លួនឯងទេ  

ឯងជាអ្វី? ឯងជាអ្វី? អញ្ចឹងក៏ល្អ ព្រោះមានផលប្រយោជន៍ចំណេញដែលខ្ញុំនឹងបានសងសឹកអ្នកដែលគយខ្ញុំចាប់ពីមិត្តថ្នាក់បឋមសិក្សារហូតដល់មិត្តថ្នាក់មធ្យមសិក្សា ចាប់តាំងពីឯងជាសំរាមខ្ញុំនឹងយកឯងទៅចោលខ្លួនឯង ខ្ញុំសូមប្រកាសសេចក្តីបំណងសងសឹកចាប់ពីពេលនេះទៅ  

P.S. ខ្ញុំមិនពូកែអ្វីទេ សត្វអដ្ឋធាតុខ្ញុំនៅចាញ់ដេក Blue-Eyes White Dragon ទេ  

(ហើយក្នុងរូបគឺពេលខ្ញុំចាញ់ដេក Salamangreat)