"ปฏิพัทธิ์"
"ครับ..."
"ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?"
"ไม่เป็นยังไงเลย"
"แล้วมีอะไรที่อยากจะทำหรืออยากจะได้บ้างไหม?"
"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"
"จอห์นนี่ซัง.....
"ไปกันเถอะ วัตสัน"
"เดี๋ยวก่อนสิ จอห์นนี่ซัง จอห์นนี่ซังจะยอมทิ้งความฝัน ยอมทิ้งทุกอย่างไปจริงๆเหรอครับ?"
"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ? แค่มาหาจิตแพทย์ยังไม่อยากจะมาเลย บอกไปแล้วนะว่าจะไม่รับการรักษาหรือยาอะไรทั้งนั้น ฮามาดะซังขึ้นรถเถอะ ไปกันเถอะ วัตสัน"
จอห์นนี่ขึ้นรถ ฮามาดะขึ้นรถตาม
"ไปสืบคดีต่อเถอะ วัตสัน ตำรวจขอนักสืบเอกชนสืบคดี ไม่สมเหตุสมผลเลย"
นักสืบหญิงวัตสันขับรถไปจนถึงที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมอดีตสายลับKGBของรัสเซียคนหนึ่ง ไม่มีศพอยู่ในที่เกิดเหตุแล้ว นักสืบหญิงวัตสัน จอห์นนี่ ฮามาดะลงมาจากรถ
"ตำรวจบอกว่าวิถีกระสุนมาจากตึกฝึ่งตรงข้ามใช่ไหม?" จอห์นนี่ว่า
วัตสันตอบกลับ "ใช่" แล้วจอห์นนี่ก็ขึ้นไปที่ชั้นบนสุดของตึกนั้นทันที
"จอห์นนี่ซัง เรื่องที่ผมพูดไป ช่วยคิดด้วยเถอะครับ"
"ขอโทษนะ ฮามาดะซัง ผมไม่ขอคิด"
จอห์นนี่มาถึงชั้นบนสุดของตึกนั้น ที่ชั้นนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย กระจกหน้าต่างติดฟิล์มกันแสงให้คนนอกมองไม่เห็น แต่จอห์นนี่เห็นที่เกิดเหตุได้สบาย จอห์นนี่โทรศัพท์หานักสืบหญิงวัตสัน
"วัตสัน หน้าต่างติดฟิล์มกันแสง คนตายไม่เห็นมือปืน แต่มือปืนเห็นคนตาย บนตึกไม่มีปลอกกระสุน ไม่มีอะไรเลยซักอย่าง ไม่มีเงินด้วย น่าจะไม่มีความฝันด้วยมั้ง"
"ฝั่งนี้ก็ไม่มีอะไรเลยเหมือนกัน"
"คิดว่าเป็นคดีฆาตกรรมธรรมดาหรือเปล่า?"
"น่าจะ"
"จำที่เชอร์ล็อก โฮล์มส์พูดในนิยายภาค A Study in Scarlet ได้หรือเปล่า?"
ทั้งนักสืบหญิงวัตสันและจอห์นนี่พูดออกมาพร้อมกัน "ยิ่งธรรมดายิ่งไขไม่ได้เพราะไม่มีอะไรใช้เป็นเบาะแสชี้อะไรได้เลย"
จอห์นนี่ว่าต่อ "เขาไม่ได้แปลแบบนี้นะแต่มันก็ใจความเดียวกันแหละ..... เดี๋ยวนะ ต่อให้คดีไขไม่ได้ ตำรวจก็ต้องสืบต่ออยู่ดีจนกว่าจะปิดคดีนี่หว่า เขาขอให้เราช่วยทำไม? คนตายเป็นอดีตสายลับใช่ไหม?"
"ใช่"
"คิดว่าเกี่ยวกันหรือเปล่า?"
"เรื่องนี้ยังไม่ได้คิดไว้เลย"
จอห์นนี่ลงจากตึกไปหานักสืบหญิงวัตสัน
"กระจกติดฟิล์มกันแสง ถ้าจะเปิดหน้าต่างยิงใครซักคนก็แค่ให้สอดปากกระบอกปืนเข้าไปได้ก็พอ คนตายก็ไม่รู้ว่าจะถูกซุ่มยิง ไม่มีปลอกกระสุน แถมตำรวจขอให้นักสืบเอกชนช่วยอีก ไม่สมเหตุสมผล หือ? เดี๋ยวนะ กล้องวงจรปิดล่ะ ตำรวจดูกล้องวงจรปิดหรือเปล่า"
"ดูนะ แต่มือปืนไม่ได้อยู่ในกล้อง"
"ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดาแล้ว"
"จอห์นนี่คิดว่าอะไรเป็นไปได้มากที่สุด?"
"นี่คือคดีจารกรรม สายลับทำการจารกรรมกับสายลับอีกฝั่ง สายลับสู้กันเอง ไม่มีอะไรสาวถึงตัวคนร้าย มือปืนไม่โดนกล้องจับได้ ถ้าไม่เก่งเกินอย่างกับเป็นเทพมารเกิดใหม่เป็นมนุษย์ก็ต้องทำงานกันเป็นทีมถึงจะทำได้100%"
"คนร้ายเป็นสายลับเหรอ?"
"ถ้าทำงานกันเป็นทีมล่ะก็ มีโอกาสสูง ทำไมต้องฆ่าสายลับยุคสงครามเย็นที่เกษียณไปแล้วด้วย? ไม่มีแรงจูงใจ พยาน หลักฐาน หาตัวคนร้ายลำบากฉิบ ไอ้ที่แปลกๆก็มีแค่เรื่องไม่มีมือปืนถูกจับภาพได้ในกล้องไหนเลย แต่เอาเข้าจริง ไอ้นี่ก็ปกติอีก จะฆ่าคนทำไมต้องทำให้โดนจับได้ด้วย จะไปหาตัวคนร้ายยังไง?"
"เรามาลองจารกรรมกันไหม?"
"จารกรรม?"
"ถ้าเราทำการจารกรรมแล้วมีการเคลื่อนไหวแสดงว่าคนร้ายเป็นสายลับจริงๆ"
"แล้วทำไมคนตายโดนฆ่า? สายลับสงครามเย็นเกษียณแล้วเนี่ย? แค่มาเที่ยวเฉยๆก็โดนฆ่า เราจะจารกรรมเรื่องอะไรล่ะ? ตำรวจบอกอะไรเกี่ยวกับเหยื่ออีกบ้าง?"
"กินกาแฟที่ร้านที่อยู่ตรงข้ามบริษัทถ่ายหนังเล็กๆบริษัทหนึ่งทุกวัน บางครั้งก็เข้าไปคุยกับคนในบริษัทหนังบริษัทนั้นด้วย"
"นี่ไง จารกรรมเรื่องนี้ไง วัตสัน เริ่มกันเถอะ"
จอห์นนี่กับฮามาดะนั่งรอที่ร้านกาแฟตรงข้ามบริษัทถ่ายหนังนั้น ส่วนวัตสันทำหน้าที่เป็นสายลับไปทำการจารกรรมบริศัทถ่ายหนังนั้น
"จะโดนฟ้องไหมวะเนี่ย?"
"จอห์นนี่ซังจะไม่รับของที่ผมจะให้จริงๆเหรอครับ?"
"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"
"จอห์นนี่ซังอายุมากกว่าผมแค่ปีเดียวเองนะ ผม22 จอห์นนี่ซัง23 จอห์นนี่ซังยังไปได้อีกไกล"
"ดาราญี่ปุ่นชื่อดังพูดแบบนี้ออกมาเนี่ยนะ? แล้วนี่ไม่รับงานแสดงแล้วหรือไง?"
"แต่ว่า ถ้าเราไม่ไล่....
"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"
"แล้วจอห์นนี่ซังจะทำงานแค่ช่วยวัตสันซังเฉยๆเหรอครับ?.....จะแค่เป็นคู่หูวัตสันซังจริงๆเหรอครับ?"
"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"
โทรศัพท์จอห์นนี่มีสายเข้า จอห์นนี่รับสาย
"คนร้ายเป็นสายลับ"
"รู้แล้วเหรอ!?"
"มีกัน10คน ไล่ยิงฉันเลยล่ะ"
"ใช่จริงๆด้วย วัตสัน ออกมาได้หรือเปล่า?"
"ได้"
"ออกมาเลย"
วัตสันวิ่งออกมา และมีชายในชุดดำ10คนวิ่งตามมา
"จอห์นนี่คิดว่าไง?"
"สายลับไม่ลงมือกระโตกกระตาก ขึ้นรถแล้วล่อให้ไปที่ลับตาคนเถอะ"
วัตสัน จอห์นนี่ กับฮามาดะขึ้นรถ วัตสันขับรถไปทุ่งหญ้าร้างแห่งหนึ่ง แล้วทั้งสามคนก็ลงมาจากรถ ชายในชุดดำ10คนขับรถตามมาแล้วลงจากรถ
จอห์นนี่ชักดาบซามูไรของตัวเองออกมาแล้วเดินไปหาชาย10คนนั้นคนเดียว
"เดี๋ยวก่อนสิ จอห์นนี่ซัง"
ชาย9คนจาก10นั้นหยิบปืนออกมาเตรียมยิง แต่จอห์นนี่เอาดาบไปฟัน9คนนั้นให้ล้มลงไปได้ไวกว่า เหลือแค่ชายคนหนึ่งยังยืนอยู่
"ทำไมรีบทำให้เรารู้จังว่าตัวเองคือสายลับ ไม่ใช่คุณสมบัติของสายลับที่ดีเลย"
"พอดีผิดแผน อยากรู้อะไรหน่อยไหม? กูลำบากมาโดยตลอด กูไม่เคยสบายเลย กูต้องใช้สมอง.....
จอห์นนี่โกรธแล้วอัดหมัดใส่ชายคนนั้นรัวๆจนล้มลง จากนั้นจอห์นนี่ก็ใช้ดาบซามูไรฟันขาชายคนนั้นซ้ำ
"อย่ามาพูดว่า มึงลำบากกว่ากู มึงไม่เคยสบาย มุงฉลาดกว่ากูอีกนะ"
จบ
