วันอังคารที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2569

การตระเตรียม

ไอรอน(III)ออกไซด์เป็นผลิตภัณฑ์จากการออกซิเดชันของเหล็ก สามารถเตรียมได้ในห้องปฏิบัติการโดยการอิเล็กโทรไลซิสสารละลายโซเดียมไบคาร์บอเนตซึ่งเป็นอิเล็กโทรไลต์เฉื่อย โดยใช้ขั้วบวกเป็นเหล็ก:

4 Fe + 3 O 2 + 2 H 2 O → 4 FeO(OH)

ไฮเดรตไอรอน(III) ออกไซด์ที่เกิดขึ้น ซึ่งเขียนในที่นี้ว่าFeO(OH)จะคายน้ำประมาณ200 ° C ^[ 18 ]^[ 19 ]

2 FeO(OH) → Fe 2 O 3 + H 2 O

แมกนีไทต์

บทความ

พูดคุย

ภาษา

ดาวน์โหลดเป็น PDF

เฝ้าดู

แก้ไข

บทความนี้เกี่ยวกับแร่แมกนีไทต์ที่พบในแหล่งแร่ธรรมชาติ สำหรับการใช้ประโยชน์อื่น ๆ ดูที่ ไอเอิร์น(II,III) ออกไซด์

อย่าสับสนกับ แมกนีไซต์ หรือ แมงกาไนต์

แมกนีไทต์ (Magnetite) เป็นแร่ชนิดหนึ่งและเป็นหนึ่งในสินแร่เหล็กที่สำคัญ มีสูตรเคมีคือ Fe²⁺Fe³⁺₂O₄ จัดอยู่ในกลุ่มออกไซด์ของเหล็ก และมีสมบัติเฟอร์ริแมกเนติก (ferrimagnetic)[6] มันถูกดึงดูดด้วยแม่เหล็กและสามารถทำให้เป็นแม่เหล็กเพื่อกลายเป็นแม่เหล็กถาวรได้ด้วยตัวเอง[7][8] ยกเว้นแหล่งแร่เหล็กธรรมชาติ (native iron) ซึ่งพบได้ยากยิ่ง แมกนีไทต์เป็นแร่ที่มีสมบัติทางแม่เหล็กมากที่สุดในบรรดาแร่ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติทั้งหมดบนโลก[7][9] ชิ้นส่วนของแมกนีไทต์ที่ถูกทำให้เป็นแม่เหล็กโดยธรรมชาติ เรียกว่า หินแม่เหล็ก (lodestone) จะดูดเศษเหล็กชิ้นเล็ก ๆ ได้ ซึ่งเป็นวิธีที่คนโบราณค้นพบสมบัติความเป็นแม่เหล็กเป็นครั้งแรก[10]

แมกนีไทต์

ภาพ: แมกนีไทต์จากโบลิเวีย

ข้อมูลทั่วไป

หมวดหมู่: แร่ออกไซด์, กลุ่มสปิเนล, กลุ่มโครงสร้างสปิเนล

สูตรเคมี: ไอเอิร์น(II,III) ออกไซด์, Fe²⁺Fe³⁺₂O₄

สัญลักษณ์ IMA: Mag[1]

การจำแนกแบบ Strunz: 4.BB.05

ระบบผลึก: ไอโซเมตริก (Isometric)

ชั้นผลึก: เฮกซอกทาฮีดรัล (Hexoctahedral) (m3m)

สัญลักษณ์ H-M: (4/m 3 2/m)

หมู่ปริภูมิ (Space group): Fd3m (no. 227)

หน่วยเซลล์ (Unit cell): a = 8.397 Å; Z = 8

ลักษณะเฉพาะ

สี: ดำ, เทาพร้อมโทนสีน้ำตาลเมื่อสะท้อนแสงอาทิตย์

สัณฐานผลึก (Crystal habit): แบบแปดหน้า (Octahedral), เม็ดละเอียดไปจนถึงเนื้อแน่น (massive)

การเกิดแฝด (Twinning): บนระนาบ {111} เป็นทั้งระนาบแฝดและระนาบประกอบ ตามกฎสปิเนล เป็นแฝดแบบสัมผัส (contact twins)

แนวแตกเรียบ (Cleavage): ไม่ชัดเจน มีรอยแยก (parting) บน {111} ดีมาก

รอยแตก (Fracture): ไม่สม่ำเสมอ (Uneven)

ความเหนียว (Tenacity): เปราะ

ความแข็งตามสเกลโมห์ส (Mohs scale hardness): 5.5–6.5

ความวาว (Luster): แบบโลหะ (Metallic)

สีผงละเอียด (Streak): ดำ

ความโปร่ง (Diaphaneity): ทึบแสง (Opaque)

ความถ่วงจำเพาะ (Specific gravity): 5.17–5.18

ความหนาแน่น (Density): 5 g/cm³

การละลาย: ละลายช้าในกรดไฮโดรคลอริก

อ้างอิง: [2][3][4][5]

ชนิดพันธุ์หลัก

หินแม่เหล็ก (Lodestone): เป็นแม่เหล็กและมีขั้วเหนือใต้ที่แน่นอน

ภาพ: แมกนีไทต์เป็นหนึ่งในแร่ไม่กี่ชนิดที่มีสมบัติเฟอร์ริแมกเนติก มันถูกดึงดูดด้วยแม่เหล็กดังที่แสดงไว้ที่นี่

ภาพ: หน่วยเซลล์ของแมกนีไทต์ ทรงกลมสีเทาคือออกซิเจน สีเขียวคือเหล็กไดวาเลนต์ สีน้ำเงินคือเหล็กไตรวาเลนต์ นอกจากนี้ยังแสดงอะตอมเหล็กในที่ว่างแปดหน้า (สีฟ้าอ่อน) และอีกอะตอมในที่ว่างสี่หน้า (สีเทา)

แมกนีไทต์มีสีดำหรือน้ำตาลอมดำพร้อมความวาวแบบโลหะ มีความแข็งตามสเกลโมห์ส 5–6 และให้สีผงละเอียดสีดำ[7] เม็ดแมกนีไทต์ขนาดเล็กพบได้ทั่วไปในหินอัคนีและหินแปร[11]

ชื่อทางเคมีตาม IUPAC คือ ไอเอิร์น(II,III) ออกไซด์ และชื่อทางเคมีทั่วไปคือ เฟอร์รัส-เฟอร์ริก ออกไซด์ (ferrous-ferric oxide)[12]

สมบัติ

นอกจากในหินอัคนีแล้ว แมกนีไทต์ยังพบในหินตะกอน รวมถึงชั้นหินเหล็กแถบ (banded iron formations) และในตะกอนทะเลสาบและทะเล ทั้งในรูปเม็ดตะกอนที่ถูกพัดพามา (detrital grains) และในรูปซากดึกดำบรรพ์แม่เหล็ก (magnetofossils) อนุภาคนาโนแมกนีไทต์ยังเชื่อกันว่าเกิดขึ้นในดิน ซึ่งพวกมันอาจถูกออกซิไดซ์อย่างรวดเร็วกลายเป็นแมกฮีไมต์ (maghemite)[13]

โครงสร้างผลึก

องค์ประกอบทางเคมีของแมกนีไทต์คือ Fe²⁺(Fe³⁺)₂(O²⁻)₄ นี่บ่งชี้ว่าแมกนีไทต์ประกอบด้วยทั้งเหล็กเฟอร์รัส (ไดวาเลนต์) และเหล็กเฟอร์ริก (ไตรวาเลนต์) ซึ่งบ่งบอกถึงการตกผลึกในสภาพแวดล้อมที่มีระดับออกซิเจนปานกลาง[14][15] รายละเอียดหลักของโครงสร้างถูกกำหนดขึ้นในปี ค.ศ. 1915 มันเป็นหนึ่งในโครงสร้างผลึกแรก ๆ ที่ได้จากการเลี้ยวเบนของรังสีเอกซ์ มันมีโครงสร้างแบบสปิเนลผกผัน (inverse spinel) โดยมีไอออน O²⁻ ก่อตัวเป็นแลตทิซแบบเฟซเซ็นเตอร์คิวบิก (face-centered cubic) และไอออนบวกของเหล็กเข้าไปอยู่ในช่องว่างระหว่างโครง (interstitial sites) ครึ่งหนึ่งของไอออนบวก Fe³⁺ อยู่ในตำแหน่งทรงสี่หน้า (tetrahedral sites) ในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งพร้อมกับไอออนบวก Fe²⁺ อยู่ในตำแหน่งทรงแปดหน้า (octahedral sites) หน่วยเซลล์ประกอบด้วยไอออน O²⁻ จำนวนสามสิบสองไอออน และความยาวหน่วยเซลล์คือ a = 0.839 nm[15][16]

ในฐานะสมาชิกของกลุ่มสปิเนลผกผัน แมกนีไทต์สามารถเกิดเป็นสารละลายของแข็ง (solid solutions) กับแร่ที่มีโครงสร้างคล้ายกันได้ รวมถึงอัลโวสปิเนล (ulvospinel, Fe₂TiO₄) และแมกนีซิโอเฟอร์ไรต์ (magnesioferrite, MgFe₂O₄)[17]

ไททาโนแมกนีไทต์ (Titanomagnetite) หรือที่รู้จักในชื่อ ไททาไนเฟอรัส แมกนีไทต์ (titaniferous magnetite) เป็นสารละลายของแข็งระหว่างแมกนีไทต์และอัลโวสปิเนลที่ตกผลึกในหินอัคนีสีเข้ม (mafic igneous rocks) หลายชนิด ไททาโนแมกนีไทต์อาจเกิดกระบวนการออกซี-เอ็กซ์โซลูชัน (oxy-exsolution) ในระหว่างการเย็นตัว ทำให้เกิดการแทรกสลับของแมกนีไทต์และอิลเมไนต์ (ilmenite)[17]

สัณฐานและขนาดของผลึก

แมกนีไทต์ที่เกิดตามธรรมชาติและสังเคราะห์ขึ้น ส่วนใหญ่มักพบในรูปผลึกแปดหน้า (octahedral) ที่ล้อมรอบด้วยระนาบ {111} และรูปทรงสิบสองหน้าแบบรอมบิก (rhombic-dodecahedra)[15] การเกิดผลึกแฝดเกิดขึ้นบนระนาบ {111}[3]

การสังเคราะห์ด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มอล (Hydrothermal synthesis) มักจะได้ผลึกเดี่ยวรูปแปดหน้าซึ่งอาจมีขนาดใหญ่ถึง 10 มิลลิเมตร (3⁄8 นิ้ว)[15] เมื่อมีตัวเร่งการตกผลึก (mineralizers) เช่น 0.1 M HI หรือ 2 M NH₄Cl และที่ความดัน 0.207 MPa ที่อุณหภูมิ 416–800 °C แมกนีไทต์จะเติบโตเป็นผลึกที่มีรูปร่างผสมผสานของรูปทรงสิบสองหน้าแบบรอมบิก[15] ผลึกจะมีความมนกลมมากกว่าปกติ การปรากฏของรูปทรงขั้นสูงถูกพิจารณาว่าเป็นผลมาจากการลดลงของพลังงานพื้นผิวซึ่งเกิดจากอัตราส่วนพื้นผิวต่อปริมาตรที่ต่ำลงในผลึกทรงมน[15]

ปฏิกิริยา

แมกนีไทต์มีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจสภาวะที่หินก่อตัวขึ้น แมกนีไทต์ทำปฏิกิริยากับออกซิเจนเพื่อผลิตฮีมาไทต์ (hematite) และคู่แร่นี้จะก่อตัวเป็นบัฟเฟอร์ที่สามารถควบคุมความสามารถในการออกซิไดซ์ของสภาพแวดล้อมได้ (ฟิวจาซิตีของออกซิเจน) บัฟเฟอร์นี้รู้จักกันในชื่อ บัฟเฟอร์ฮีมาไทต์-แมกนีไทต์ หรือ HM buffer ที่ระดับออกซิเจนต่ำลง แมกนีไทต์สามารถก่อตัวเป็นบัฟเฟอร์กับควอตซ์และฟายาไลต์ (fayalite) ที่รู้จักกันในชื่อ บัฟเฟอร์ QFM ที่ระดับออกซิเจนต่ำลงไปอีก แมกนีไทต์จะก่อตัวเป็นบัฟเฟอร์กับวูสไทต์ (wüstite) ที่รู้จักกันในชื่อ บัฟเฟอร์ MW บัฟเฟอร์ QFM และ MW ถูกใช้อย่างกว้างขวางในการทดลองในห้องปฏิบัติการเกี่ยวกับเคมีของหิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งบัฟเฟอร์ QFM ให้ค่าฟิวจาซิตีของออกซิเจนใกล้เคียงกับหินอัคนีส่วนใหญ่[18][19]

โดยทั่วไปแล้ว หินอัคนีประกอบด้วยสารละลายของแข็งของทั้งไททาโนแมกนีไทต์และฮีโมอิลเมไนต์ (hemoilmenite) หรือไททาโนฮีมาไทต์ (titanohematite) องค์ประกอบของคู่แร่เหล่านี้ถูกใช้ในการคำนวณค่าฟิวจาซิตีของออกซิเจน: ช่วงของสภาวะออกซิไดซ์ที่พบในหินหนืด (magmas) และสถานะออกซิเดชันช่วยกำหนดว่าหินหนืดอาจวิวัฒนาการไปอย่างไรโดยการตกผลึกแยกส่วน (fractional crystallization)[20] แมกนีไทต์ยังถูกผลิตขึ้นจากหินเพอริโดไทต์ (peridotites) และดูไนต์ (dunites) โดยกระบวนการเซอร์เพนทิไนเซชัน (serpentinization)[21]

สมบัติทางแม่เหล็ก

หินแม่เหล็ก (Lodestones) ถูกใช้เป็นเข็มทิศแม่เหล็กในรูปแบบแรกเริ่ม แมกนีไทต์เป็นเครื่องมือสำคัญในวิชาบรรพแม่เหล็ก (paleomagnetism) ซึ่งเป็นวิทยาศาสตร์สำคัญในการทำความเข้าใจการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค (plate tectonics) และเป็นข้อมูลทางประวัติศาสตร์สำหรับวิชาแมกนีโตไฮโดรไดนามิกส์ (magnetohydrodynamics) และสาขาวิทยาศาสตร์อื่น ๆ[22]

ความสัมพันธ์ระหว่างแมกนีไทต์กับแร่เหล็กออกไซด์อื่น ๆ เช่น อิลเมไนต์ ฮีมาไทต์ และอัลโวสปิเนล ได้รับการศึกษาอย่างมาก ปฏิกิริยาระหว่างแร่เหล่านี้กับออกซิเจนมีอิทธิพลต่อวิธีการและเวลาที่แมกนีไทต์จะรักษาบันทึกของสนามแม่เหล็กโลกไว้[23]

ที่อุณหภูมิต่ำ แมกนีไทต์จะเกิดการเปลี่ยนเฟสของโครงสร้างผลึกจากโครงสร้างโมโนคลินิก (monoclinic) ไปเป็นโครงสร้างคิวบิก (cubic) ที่รู้จักกันในชื่อ การเปลี่ยนสภาพเวอร์เวย์ (Verwey transition) การศึกษาทางแสงแสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนสภาพจากโลหะไปเป็นฉนวนนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันและเกิดที่ประมาณ 120 K[24] การเปลี่ยนสภาพเวอร์เวย์ขึ้นอยู่กับขนาดเกรน สถานะโดเมน ความดัน[25] และสัดส่วนสัมพันธ์ทางเคมีระหว่างเหล็กกับออกซิเจน (stoichiometry)[26] จุดไอโซทรอปิก (isotropic point) ยังเกิดขึ้นใกล้กับการเปลี่ยนสภาพเวอร์เวย์ที่ประมาณ 130 K ณ จุดนั้น เครื่องหมายของค่าคงที่แอนไอโซทรอปีเชิงผลึกแม่เหล็ก (magnetocrystalline anisotropy constant) จะเปลี่ยนจากบวกเป็นลบ[27] อุณหภูมิคูรี (Curie temperature) ของแมกนีไทต์คือ 580 °C (853 K; 1,076 °F)[28]

หากมีแมกนีไทต์ในปริมาณมากเพียงพอ มันสามารถถูกตรวจพบได้ในการสำรวจทางอากาศด้วยแม่เหล็ก (aeromagnetic surveys) โดยใช้แมกนีโทมิเตอร์ (magnetometer) ซึ่งวัดความเข้มของสนามแม่เหล็ก[29]

จุดหลอมเหลว

ดูเพิ่มเติม: ไอเอิร์น(II,III) ออกไซด์ § สมบัติ

อนุภาคของแข็งแมกนีไทต์หลอมเหลวที่ประมาณ 1,583–1,597 °C (2,881–2,907 °F)[30][31]: 794

การกระจายตัวของแหล่งแร่

ภาพ: แมกนีไทต์และแร่หนักอื่น ๆ (สีเข้ม) ในทรายชายหาดที่เป็นควอตซ์ (เจนไน, อินเดีย)

บางครั้งพบแมกนีไทต์ในปริมาณมากในทรายชายหาด ทรายสีดำเช่นนี้ (ทรายแร่ หรือทรายเหล็ก) พบได้ในหลายสถานที่ เช่น ลุงกวูทานในฮ่องกง แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา และชายฝั่งตะวันตกของเกาะเหนือของนิวซีแลนด์[32] แมกนีไทต์ที่ถูกกัดเซาะจากหิน จะถูกพัดพามายังชายหาดโดยแม่น้ำและถูกทำให้เข้มข้นขึ้นโดยการกระทำของคลื่นและกระแสน้ำ แหล่งแร่ขนาดใหญ่ถูกค้นพบในชั้นหินเหล็กแถบ[33][34] หินตะกอนเหล่านี้ถูกใช้เพื่ออนุมานการเปลี่ยนแปลงของปริมาณออกซิเจนในชั้นบรรยากาศของโลก[35]

แหล่งแมกนีไทต์ขนาดใหญ่ยังพบได้ในภูมิภาคอาตากามาของชิลี (แนวแร่เหล็กชิลี)[36] ภูมิภาคบาเลนไตเนสของอุรุกวัย[37] คิรูนา สวีเดน[38] พื้นที่ทัลลาวังในนิวเซาท์เวลส์[39] และในเทือกเขาแอดิรอนแด็กของนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา[40] เขากาดีแอต เอจ จิลล์ ภูเขาที่สูงที่สุดของมอริเตเนีย ประกอบด้วยแร่ชนิดนี้ทั้งหมด[41] ในเขตเทศบาลโมลินาเซกา อัลบาเรส และราบานัล เดล กามิโน ในจังหวัดเลออน (สเปน) มีแหล่งแร่แมกนีไทต์ในชั้นหินยุคออร์โดวิเชียน ซึ่งถือเป็นหนึ่งในแหล่งที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป มันถูกทำเหมืองระหว่างปี 1955 ถึง 1982[42] นอกจากนี้ยังพบแหล่งแร่ในนอร์เวย์ โรมาเนีย และยูเครน[43] เนินทรายที่อุดมด้วยแมกนีไทต์พบได้ทางตอนใต้ของเปรู[44] ในปี 2005 บริษัทสำรวจแห่งหนึ่งชื่อ Cardero Resources ได้ค้นพบแหล่งเนินทรายที่มีแมกนีไทต์จำนวนมหาศาลในเปรู ทุ่งเนินทรายครอบคลุมพื้นที่ 250 ตารางกิโลเมตร (100 ตารางไมล์) โดยเนินทรายที่สูงที่สุดอยู่ที่มากกว่า 2,000 เมตร (6,560 ฟุต) เหนือพื้นทะเลทราย ทรายประกอบด้วยแมกนีไทต์ 10%[45]

ในปริมาณที่มากพอ แมกนีไทต์สามารถส่งผลต่อการเดินเรือด้วยเข็มทิศได้ ในแทสเมเนียมีหลายพื้นที่ที่มีหินซึ่งมีสมบัติแม่เหล็กสูง ซึ่งสามารถรบกวนเข็มทิศได้อย่างมาก จำเป็นต้องมีขั้นตอนเพิ่มเติมและการสังเกตซ้ำเมื่อใช้เข็มทิศในแทสเมเนียเพื่อลดปัญหาการเดินเรือให้น้อยที่สุด[46]

ผลึกแมกนีไทต์ที่มีสัณฐานแบบลูกบาศก์นั้นหายาก แต่เคยพบที่แบลแมต เทศมณฑลเซนต์ลอว์เรนซ์ นิวยอร์ก[47][48] และที่ลองบาน สวีเดน[49] สัณฐานแบบนี้อาจเป็นผลมาจากการตกผลึกในสภาวะที่มีไอออนบวก เช่น สังกะสี อยู่ด้วย[50]

แมกนีไทต์ยังสามารถพบได้ในซากดึกดำบรรพ์อันเนื่องมาจากกระบวนการไบโอมิเนอรัลไลเซชัน (biomineralization) และถูกเรียกว่า แมกนีโตฟอสซิล (magnetofossils)[51] นอกจากนี้ยังมีกรณีของแมกนีไทต์ที่มีต้นกำเนิดจากอวกาศซึ่งมาจากอุกกาบาต[52]

การปรากฏในสิ่งมีชีวิต

ชีวแม่เหล็ก (Biomagnetism) มักเกี่ยวข้องกับการมีอยู่ของผลึกแมกนีไทต์ที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต ซึ่งพบได้อย่างกว้างขวางในสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ[53] สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีตั้งแต่แบคทีเรียที่เคลื่อนที่ตามสนามแม่เหล็ก (magnetotactic bacteria) (เช่น Magnetospirillum magnetotacticum) ไปจนถึงสัตว์ รวมถึงมนุษย์ ซึ่งพบผลึกแมกนีไทต์ (และสารประกอบที่ไวต่อแม่เหล็กอื่น ๆ) ในอวัยวะต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับสปีชีส์[54][55] แมกนีไทต์ที่เกิดจากสิ่งมีชีวิตอธิบายถึงผลกระทบของสนามแม่เหล็กอ่อน ๆ ต่อระบบชีวภาพ[56] นอกจากนี้ยังมีพื้นฐานทางเคมีสำหรับความไวของเซลล์ต่อสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็ก (galvanotaxis)[57]

ภาพ: แมกนีโตโซม (magnetosomes) ที่เป็นแมกนีไทต์ในแบคทีเรียกลุ่มแกมมาโปรทีโอแบคทีเรีย

อนุภาคแมกนีไทต์บริสุทธิ์ถูกสร้างขึ้นโดยกระบวนการไบโอมิเนอรัลไลเซชันในแมกนีโตโซม ซึ่งผลิตโดยแบคทีเรียที่เคลื่อนที่ตามสนามแม่เหล็กหลายสปีชีส์ แมกนีโตโซมประกอบด้วยสายโซ่ยาวของอนุภาคแมกนีไทต์ที่เรียงตัวกัน ซึ่งแบคทีเรียใช้ในการนำทาง หลังจากแบคทีเรียเหล่านี้ตายลง อนุภาคแมกนีไทต์ในแมกนีโตโซมอาจถูกเก็บรักษาไว้ในตะกอนในรูปของแมกนีโตฟอสซิล แบคทีเรียไร้ออกซิเจนบางชนิดที่ไม่ได้เคลื่อนที่ตามสนามแม่เหล็กก็สามารถสร้างแมกนีไทต์ในตะกอนที่ปราศจากออกซิเจนได้ โดยการรีดิวซ์เฟอร์ริกออกไซด์อสัณฐานให้กลายเป็นแมกนีไทต์[58]

นกหลายสปีชีส์เป็นที่ทราบกันว่ามีการฝังผลึกแมกนีไทต์ไว้ในจะงอยปากส่วนบนเพื่อการรับรู้สนามแม่เหล็ก (magnetoreception)[59] ซึ่ง (ร่วมกับคริปโตโครมในเรตินา) ทำให้นกสามารถรับรู้ทิศทาง ขั้ว และขนาดของสนามแม่เหล็กโดยรอบได้[54][60]

ลิ่นทะเล (Chitons) ซึ่งเป็นหอยชนิดหนึ่ง มีโครงสร้างคล้ายลิ้นที่เรียกว่า แรดูลา (radula) ปกคลุมด้วยฟันที่เคลือบด้วยแมกนีไทต์ หรือเดนติเคิล (denticles)[61] ความแข็งของแมกนีไทต์ช่วยในการบดอาหาร

แมกนีไทต์จากสิ่งมีชีวิตอาจเก็บบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับสนามแม่เหล็กที่สิ่งมีชีวิตนั้นเคยสัมผัส ซึ่งอาจทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถเรียนรู้เกี่ยวกับการอพยพของสิ่งมีชีวิต หรือเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กโลกในช่วงเวลาต่าง ๆ ได้[62]

สมองมนุษย์

ดูเพิ่มเติม: ฝุ่นละออง § อันตรายทางปัญญาและสุขภาพจิต

สิ่งมีชีวิตสามารถผลิตแมกนีไทต์ได้[55] ในมนุษย์ พบแมกนีไทต์ได้ในหลายส่วนของสมอง รวมถึงสมองกลีบหน้า กลีบข้าง กลีบท้ายทอย และกลีบขมับ ก้านสมอง ซีรีเบลลัม และปมประสาทฐาน (basal ganglia)[55][63] เหล็กสามารถพบได้ในสามรูปแบบในสมอง ได้แก่ แมกนีไทต์ ฮีโมโกลบิน (ในเลือด) และเฟอร์ริติน (โปรตีน) และพื้นที่ของสมองที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของกล้ามเนื้อโดยทั่วไปจะมีธาตุเหล็กมากกว่า[63][64] แมกนีไทต์สามารถพบได้ในฮิปโปแคมปัส ฮิปโปแคมปัสเกี่ยวข้องกับการประมวลผลข้อมูล โดยเฉพาะการเรียนรู้และความจำ[63] อย่างไรก็ตาม แมกนีไทต์สามารถมีพิษได้เนื่องจากประจุหรือธรรมชาติทางแม่เหล็ก และการมีส่วนร่วมในความเครียดออกซิเดชัน (oxidative stress) หรือการผลิตอนุมูลอิสระ[65] งานวิจัยชี้ให้เห็นว่าแผ่นบีตา-อะไมลอยด์ (beta-amyloid plaques) และโปรตีนเทา (tau proteins) ที่เกี่ยวข้องกับโรคความเสื่อมของระบบประสาท มักเกิดขึ้นหลังจากความเครียดออกซิเดชันและการสะสมของธาตุเหล็ก[63]

นักวิจัยบางส่วนยังเสนอว่ามนุษย์มีสัมผัสทางแม่เหล็ก[66] โดยเสนอว่าสิ่งนี้อาจช่วยให้บางคนสามารถใช้การรับรู้สนามแม่เหล็กเพื่อการนำทางได้[67] บทบาทของแมกนีไทต์ในสมองยังไม่เป็นที่เข้าใจดีนัก และมีความล่าช้าโดยทั่วไปในการประยุกต์ใช้เทคนิคสมัยใหม่แบบสหวิทยาการในการศึกษาชีวแม่เหล็ก[68]

ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนของตัวอย่างเนื้อเยื่อสมองมนุษย์สามารถแยกความแตกต่างระหว่างแมกนีไทต์ที่ผลิตโดยเซลล์ของร่างกายเองกับแมกนีไทต์ที่ดูดซับจากมลพิษในอากาศ รูปแบบธรรมชาติจะมีลักษณะขรุขระและเป็นผลึก ในขณะที่แมกนีไทต์จากมลพิษเกิดขึ้นเป็นอนุภาคนาโนทรงกลม แมกนีไทต์ในอากาศซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพของมนุษย์ เป็นผลมาจากมลพิษ (โดยเฉพาะการเผาไหม้) อนุภาคนาโนเหล่านี้สามารถเดินทางไปยังสมองผ่านทางเส้นประสาทรับกลิ่น เพิ่มความเข้มข้นของแมกนีไทต์ในสมอง[63][65] ในตัวอย่างสมองบางส่วน อนุภาคนาโนจากมลพิษมีจำนวนมากกว่าอนุภาคธรรมชาติในอัตราส่วนมากถึง 100:1 และอนุภาคแมกนีไทต์ที่มาจากมลพิษดังกล่าวอาจเชื่อมโยงกับความเสื่อมของระบบประสาทที่ผิดปกติ ในการศึกษาหนึ่ง พบอนุภาคนาโนที่มีลักษณะเฉพาะดังกล่าวในสมองของคน 37 คน: 29 คนในจำนวนนี้ อายุระหว่าง 3 ถึง 85 ปี อาศัยและเสียชีวิตในเม็กซิโกซิตี ซึ่งเป็นจุดที่มีมลพิษทางอากาศสูงอย่างมีนัยสำคัญ อีกแปดคนที่เหลือ อายุระหว่าง 62 ถึง 92 ปี จากแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เสียชีวิตด้วยโรคความเสื่อมของระบบประสาทที่มีความรุนแรงแตกต่างกันไป[69] อนุภาคดังกล่าวอาจมีส่วนทำให้เกิดโรคอย่างโรคอัลไซเมอร์ได้[70] แม้ว่าความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุจะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แต่การศึกษาในห้องปฏิบัติการชี้ให้เห็นว่าเหล็กออกไซด์ เช่น แมกนีไทต์ เป็นส่วนประกอบของแผ่นโปรตีนในสมอง แผ่นดังกล่าวเชื่อมโยงกับโรคอัลไซเมอร์[71]

พบระดับธาตุเหล็กที่เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะเหล็กที่มีสมบัติแม่เหล็ก ในบางส่วนของสมองในผู้ป่วยอัลไซเมอร์[72] การติดตามการเปลี่ยนแปลงของความเข้มข้นของธาตุเหล็กอาจทำให้สามารถตรวจพบการสูญเสียเซลล์ประสาทและการพัฒนาของโรคความเสื่อมของระบบประสาทก่อนที่จะเริ่มมีอาการ[64][72] เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างแมกนีไทต์และเฟอร์ริติน[63] ในเนื้อเยื่อ แมกนีไทต์และเฟอร์ริตินสามารถผลิตสนามแม่เหล็กขนาดเล็กซึ่งจะมีปฏิสัมพันธ์กับการถ่ายภาพด้วยคลื่นสนามแม่เหล็ก (MRI) ทำให้เกิดความเปรียบต่างของภาพ[72] ผู้ป่วยโรคฮันติงตันไม่ได้แสดงระดับแมกนีไทต์ที่เพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตาม พบระดับที่สูงในหนูทดลองที่ใช้ในการศึกษา[63]

การประยุกต์ใช้

เนื่องจากมีปริมาณเหล็กสูง แมกนีไทต์จึงเป็นสินแร่เหล็กที่สำคัญมาช้านาน[73] มันถูกรีดิวซ์ในเตาถลุงเหล็กเพื่อผลิตเหล็กดิบหรือเหล็กพรุน (sponge iron) สำหรับการแปรรูปเป็นเหล็กกล้า[74]

การบันทึกด้วยแม่เหล็ก

การบันทึกเสียงโดยใช้เทปอะซีเตตแม่เหล็กถูกพัฒนาขึ้นในช่วงทศวรรษ 1930 เครื่องแมกนีโตฟอนของเยอรมันในยุคแรกใช้ผงแมกนีไทต์ที่ BASF เคลือบลงบนเซลลูโลสอะซีเตต ก่อนที่จะเปลี่ยนไปใช้แกมมาเฟอร์ริกออกไซด์ในไม่ช้าเนื่องจากมีสัณฐานที่เหนือกว่า[75] หลังสงครามโลกครั้งที่สอง บริษัท 3M ยังคงทำงานต่อยอดจากการออกแบบของเยอรมัน ในปี 1946 นักวิจัยของ 3M พบว่าพวกเขายังสามารถปรับปรุงเทปกระดาษที่ใช้แมกนีไทต์ของตนเอง ซึ่งใช้ผงผลึกรูปลูกบาศก์ ได้โดยการแทนที่แมกนีไทต์ด้วยอนุภาครูปเข็มของแกมมาเฟอร์ริกออกไซด์ (γ-Fe₂O₃)[75]

ตัวเร่งปฏิกิริยา

ประมาณ 2–3% ของงบประมาณพลังงานโลกถูกจัดสรรให้กับกระบวนการฮาเบอร์สำหรับการตรึงไนโตรเจน ซึ่งต้องพึ่งพาตัวเร่งปฏิกิริยาที่ได้มาจากแมกนีไทต์ ตัวเร่งปฏิกิริยาอุตสาหกรรมได้มาจากผงเหล็กละเอียด ซึ่งโดยปกติได้มาจากการรีดิวซ์แมกนีไทต์ความบริสุทธิ์สูง ผงโลหะเหล็กจะถูกเผา (ออกซิไดซ์) เพื่อให้ได้แมกนีไทต์หรือวูสไทต์ที่มีขนาดอนุภาคตามที่กำหนด จากนั้นอนุภาคแมกนีไทต์ (หรือวูสไทต์) จะถูกรีดิวซ์บางส่วน เพื่อกำจัดออกซิเจนบางส่วนในกระบวนการ อนุภาคตัวเร่งปฏิกิริยาที่ได้จะประกอบด้วยแกนกลางของแมกนีไทต์ ห่อหุ้มด้วยเปลือกของวูสไทต์ ซึ่งถูกห่อหุ้มอีกชั้นด้วยเปลือกนอกของโลหะเหล็ก ตัวเร่งปฏิกิริยาจะคงปริมาตรโดยรวมส่วนใหญ่ไว้ในระหว่างการรีดิวซ์ ทำให้ได้วัสดุที่มีรูพรุนสูงและพื้นที่ผิวมาก ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา[76][77]

อนุภาคนาโนแมกนีไทต์

อนุภาคขนาดไมโครและนาโนของแมกนีไทต์ถูกใช้ในหลากหลายการประยุกต์ใช้ ตั้งแต่ทางชีวการแพทย์ไปจนถึงสิ่งแวดล้อม หนึ่งในการใช้งานคือการทำน้ำให้บริสุทธิ์: ในการแยกด้วยแม่เหล็กเกรเดียนต์สูง (high gradient magnetic separation) อนุภาคนาโนแมกนีไทต์ที่ใส่ลงในน้ำที่ปนเปื้อนจะจับกับอนุภาคแขวนลอย (เช่น ของแข็ง แบคทีเรีย หรือแพลงก์ตอน) และตกตะกอนลงสู่ก้นภาชนะ ทำให้สามารถกำจัดสิ่งปนเปื้อนออกไปได้ และอนุภาคแมกนีไทต์สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้[78] วิธีนี้ใช้ได้ผลกับอนุภาคกัมมันตรังสีและสารก่อมะเร็งเช่นกัน ทำให้เป็นเครื่องมือทำความสะอาดที่สำคัญในกรณีที่มีโลหะหนักปนเปื้อนในระบบน้ำ[79]

อีกหนึ่งการประยุกต์ใช้ของอนุภาคนาโนแม่เหล็กคือในการสร้างเฟอร์โรฟลูอิด (ferrofluids) ซึ่งถูกใช้ในหลายรูปแบบ เฟอร์โรฟลูอิดสามารถใช้สำหรับการนำส่งยาแบบจำเพาะเจาะจงในร่างกายมนุษย์[78] การทำให้เป็นแม่เหล็กของอนุภาคที่จับกับโมเลกุลยาทำให้สามารถ "ลาก" สารละลายด้วยแม่เหล็กไปยังบริเวณที่ต้องการของร่างกายได้ วิธีนี้จะช่วยให้การรักษาเฉพาะพื้นที่เล็ก ๆ ของร่างกาย แทนที่จะรักษาทั่วทั้งร่างกาย และอาจมีประโยชน์อย่างยิ่งในการรักษามะเร็ง เป็นต้น เฟอร์โรฟลูอิดยังถูกใช้ในเทคโนโลยีการถ่ายภาพด้วยคลื่นสนามแม่เหล็ก (MRI) อีกด้วย[80]

อุตสาหกรรมเหมืองถ่านหิน

สำหรับการแยกถ่านหินออกจากเศษหิน จะใช้การแช่ในอ่างตัวกลางที่มีความหนาแน่นสูง เทคนิคนี้อาศัยความแตกต่างของความหนาแน่นระหว่างถ่านหิน (1.3–1.4 ตันต่อ ลบ.ม.) และหินดินดาน (2.2–2.4 ตันต่อ ลบ.ม.) ในตัวกลางที่มีความหนาแน่นระหว่างกลาง (น้ำผสมแมกนีไทต์) หินจะจมและถ่านหินจะลอย[81]

แมกนีทีน (Magnetene)

แมกนีทีนเป็นแผ่นแบนสองมิติของแมกนีไทต์ที่มีคุณสมบัติแรงเสียดทานต่ำมากเป็นพิเศษ[82]

แกลเลอรี

ภาพ: ผลึกแมกนีไทต์รูปแปดหน้าขนาดใหญ่สุดถึง 1.8 ซม. บนผลึกเฟลด์สปาร์สีครีม แหล่งที่พบ: เซร์โร อัวญากีโน แคว้นโปโตซี โบลิเวีย

ภาพ: ผลึกแมกนีไทต์ที่มีพื้นผิวหน้าเรียบนูนแบบอิพิแทกเซียล

ภาพ: แมกนีไทต์ในเนื้อพื้นหินคาลโคไพไรต์ที่ตัดกัน

ภาพ: แมกนีไทต์ที่มีสัณฐานผลึกลูกบาศก์ซึ่งหายาก จากเทศมณฑลเซนต์ลอว์เรนซ์ นิวยอร์ก

ดูเพิ่มเติม

การบลูอิง (เหล็กกล้า) – กระบวนการที่เหล็กกล้าถูกป้องกันสนิมบางส่วนด้วยชั้นแมกนีไทต์

เขตสินแร่เหล็กบัวเอนาวิสตา

ผลิตภัณฑ์จากการกัดกร่อน

เฟอร์ไรต์

ไกรไกต์

แมกนีเซีย (ในส่วนผสมธรรมชาติกับแมกนีไทต์)

ขี้เหล็กโรงรีด (Mill scale)

แมกนีส ผู้เลี้ยงแกะ

หินซันสโตนแลตทิซสีรุ้ง

ทรายเหล็ก

บทความ

พูดคุย

ภาษา

ดาวน์โหลดเป็น PDF

เฝ้าดู

แก้ไข

ทรายเหล็ก (Ironsand) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ทรายเหล็ก (iron-sand หรือ iron sand) เป็นทรายชนิดหนึ่งที่มีความเข้มข้นของธาตุเหล็กสูง โดยทั่วไปมีสีเทาเข้มหรือออกดำ

ภาพ: ทรายเหล็กจากฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา ถูกดึงดูดด้วยแม่เหล็ก

ส่วนประกอบหลักคือ แมกนีไทต์ (Fe3O4) และยังมีไทเทเนียม ซิลิกา แมงกานีส แคลเซียม และวาเนเดียมในปริมาณเล็กน้อย[1]

ทรายเหล็กมีแนวโน้มที่จะร้อนขึ้นเมื่อถูกแสงแดดโดยตรง จนทำให้มีอุณหภูมิสูงพอที่จะทำให้เกิดแผลไหม้เล็กน้อยได้ ดังนั้นจึงเป็นอันตรายต่อชายหาดเล่นเซิร์ฟยอดนิยมฝั่งตะวันตกในนิวซีแลนด์ เช่น หาดพิฮา[2]

การเกิด

ทรายเหล็กพบได้ทั่วโลก แม้ว่าองค์ประกอบแร่เหล็กในทรายเหล็กส่วนใหญ่จะเป็นแมกนีไทต์ แต่ทรายชนิดนี้มักจะผสมกับทรายชนิดอื่นที่ถูกน้ำพัดพามาจากภูเขาหรือแหล่งแร่ใต้น้ำ[3] องค์ประกอบที่แน่นอนของส่วนผสมทรายอาจแตกต่างกันอย่างมากแม้ในภูมิภาคทางภูมิศาสตร์เดียวกัน ในบางพื้นที่ทรายอาจมีควอตซ์เป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่บางพื้นที่ทรายอาจประกอบด้วยหินภูเขาไฟ เช่น หินบะซอลต์ เป็นหลัก ขึ้นอยู่กับชนิดของแร่ธาตุตามเส้นทางน้ำที่ไหลผ่าน ทรายเหล็กมักจะถูกพัดพามาระหว่างทางจากชั้นแร่ สายแร่ หรือก้อนแร่แมกนีไทต์ที่แทรกอยู่ ซึ่งอาจมีต้นกำเนิดอยู่ห่างไกลจากแหล่งสะสมของทราย และถูกน้ำพัดพาไปตามกระแสน้ำพร้อมกับทรายอื่นๆ[4] เนื่องจากมีน้ำหนักมากกว่าทรายชนิดอื่น มันจึงมักถูกทับถมในบริเวณที่น้ำมีการเปลี่ยนแปลงทิศทางหรือความเร็วอย่างฉับพลัน เช่น บริเวณปากแม่น้ำที่กว้างขึ้น หรือบริเวณที่คลื่นซัดเข้าหาฝั่งและไหลกลับ[5]

ทรายเหล็กจะผสมอยู่กับทรายอื่นๆ ในลักษณะเม็ดเล็กๆ สีดำหรือน้ำเงินเข้มของแมกนีไทต์ ทรายที่ใช้ในการทำเหมืองมักมีปริมาณแมกนีไทต์ตั้งแต่ 19% ไปจนถึงต่ำเพียง 2% โดยทั่วไปแล้วทรายเหล็กจะต้องถูกแยกออกจากส่วนผสมของทราย เนื่องจากแมกนีไทต์มักหนักกว่าควอตซ์ เฟลด์สปาร์ หรือแร่ธาตุอื่นๆ การแยกจึงมักทำโดยการร่อนในบ่อร่อนแร่ (Sluice box) ซึ่งเป็นวิธีการคล้ายกับการร่อนทองแต่ทำในขนาดที่ใหญ่กว่า การแยกด้วยบ่อร่อนแร่โดยทั่วไปจะได้ความเข้มข้นของแมกนีไทต์ตั้งแต่ 30 ถึง 50% ขึ้นอยู่กับชนิดของทรายและวิธีการที่ใช้ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้มีการพัฒนากระบวนการแยกด้วยแม่เหล็กซึ่งสามารถผลิตหัวแร่ที่มีความเข้มข้นสูงถึง 70%[6] เมื่อผ่านการแต่งแร่แล้ว เม็ดแมกนีไทต์ก็สามารถถูกถลุงเป็นเหล็กในรูปแบบต่างๆ ได้ อย่างไรก็ตาม ลักษณะที่ร่วนและเป็นเม็ดของแร่ทำให้ยากต่อการเก็บกักไว้ในเตาถลุงแบบโบราณหรือเตาถลุงเหล็ก (Blast furnace) ทั่วไป เนื่องจากมันมีแนวโน้มที่จะไหลแบบเม็ดกรวด (เลียนแบบของเหลวในปริมาณมาก) และถูกพัดพาได้ง่ายด้วยแรงลมจากเครื่องสูบลม จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะแปรรูปโดยใช้วิธีการผลิตเหล็กหรือเหล็กกล้าแบบทั่วไป ดังนั้นจึงมีการพัฒนาวิธีการถลุงแร่แบบใหม่ขึ้นมา อย่างไรก็ตาม เม็ดแมกนีไทต์มักมีธาตุโลหะอื่นเจือปนอยู่ เช่น โครเมียม สารหนู หรือไทเทเนียม[7] เนื่องจากลักษณะของทราย การทำเหมืองจึงมักไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่ แต่จะย้ายสถานที่ไปเรื่อยๆ[6]

เอเชีย

ในอดีต ทรายเหล็กถูกใช้อย่างแพร่หลายในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจีนและญี่ปุ่น

จีน

ทรายเหล็กมีการใช้ในระดับปานกลางและเฉพาะท้องถิ่นในจีนช่วงปลายการปฏิวัติอุตสาหกรรม แต่นับเป็นสินค้าที่ไม่ค่อยมีความสำคัญนักตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานของอุตสาหกรรมเหล็กของจีน ซึ่งแตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของยูเรเซียและแอฟริกา หลักฐานทางโบราณคดีที่บ่งชี้ว่ามีการใช้เตาถลุงเหล็กแบบโบราณ (Bloomery) ในจีนโบราณนั้นมีน้อยมาก[8] ชนบทของจีนอุดมไปด้วยแหล่งแร่ที่มีทั้งถ่านหิน ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงที่เผาไหม้ให้อุณหภูมิสูง และแร่เหล็กที่มีปริมาณฟอสฟอรัสสูง ประมาณ 1200 ปีก่อนคริสตศักราช ชาวจีนได้พัฒนาวิธีการถลุงแร่ที่เป็นหินให้กลายเป็นเหล็กดิบ (Pig iron) จากนั้นจึงนำมาหลอมใหม่และเทลงในแม่พิมพ์เพื่อขึ้นรูปเป็นเหล็กหล่อ (Cast iron) แม้ว่าโลหะที่ได้จะเปราะมาก แต่วิธีนี้สามารถผลิตเหล็กได้ในปริมาณที่มากกว่าการถลุงแบบเตาโบราณ (Bloomery) และให้ผลผลิตโลหะต่อแร่ที่สูงกว่ามาก เมื่อถึงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตศักราช อุตสาหกรรมเหล็กของจีนก็ใหญ่และก้าวหน้าที่สุดในโลก เมื่อถึงคริสตศตวรรษที่ 1 พวกเขาได้พัฒนาวิธีการเผา (Puddling) สำหรับการผลิตเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำ (Mild steel) การผลิตเหล็กกล้าเบ้าหลอม (Crucible steel) สำหรับทำดาบและอาวุธอื่นๆ และกระบวนการทางเคมีในการลดคาร์บอนในเหล็กดิบเหลวอย่างรวดเร็วเพื่อทำเหล็กเหนียว (Wrought iron) โดยใช้คุณสมบัติออกซิเดชันของดินประสิว (เรียกว่ากระบวนการ Heaton ซึ่งถูกค้นพบโดยอิสระโดยจอห์น ฮีตัน ในช่วงทศวรรษ 1860)[9] จีนยังคงเป็นผู้ผลิตเหล็กรายใหญ่ที่สุดของโลกจนถึงศตวรรษที่ 11 โดยผลิตเหล็กและเหล็กกล้าที่มีราคาค่อนข้างย่อมเยาได้ในปริมาณมาก[10][11]

โดนัลด์ บี แวกเนอร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านโลหะวิทยาจีนโบราณ ตั้งข้อสังเกตว่าความพยายามที่จะสืบค้นประวัติของทรายเหล็กในจีนนั้นจบลงด้วยผลลัพธ์ที่สรุปแน่ชัดไม่ได้ หลักฐานชิ้นหนึ่งอาจบ่งชี้ถึงการใช้งานตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง (ประมาณ ค.ศ. 700-900) ในขณะที่หลักฐานอื่นๆ ดูเหมือนจะขัดแย้งกับการตีความนี้[6] เนื่องจากสงคราม การรุกราน ความอดอยาก ความไม่ไว้วางใจรัฐบาล ประชากรล้นเกิน การแพร่ระบาดของฝิ่นที่เพิ่มขึ้น และความขัดแย้งระหว่างสมาคมลับของคนงานเหมืองต่างๆ ทำให้มีข้อมูลเกี่ยวกับอุตสาหกรรมนี้น้อยมากระหว่างศตวรรษที่ 11 และศตวรรษที่ 19 เมื่อนักขุดแร่ชาวยุโรปชื่อ เฟลิกซ์ เทเกนเกรน เดินทางมาถึงและพบว่าอุตสาหกรรมของจีนอยู่ในสภาพทรุดโทรม เทเกนเกรนบันทึกว่าทรายเหล็กถูกขุดโดยใช้บ่อร่อนแร่ในมณฑลเหอหนานและฝูเจี้ยนโดยเกษตรกรท้องถิ่น และถูกถลุงบนเตาถ่านเพื่อทำเครื่องมือ แต่มันต้องใช้แรงงานมาก ซึ่งทำให้มันมีราคาแพงมาก มันถูกถลุงเฉพาะในที่ที่มีไม้เพียงพอสำหรับเป็นเชื้อเพลิงและไม่สามารถหาเหล็กกล้าที่ถูกกว่าได้ง่าย ดังนั้นวัสดุนี้จึงถือว่าไม่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจในจีน[7][12] อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการทำเหมืองเป็นงานกลางแจ้งที่ปลอดภัย มันจึงถูกปฏิบัติโดยเกษตรกรท้องถิ่นเพื่อเสริมรายได้ทุกที่ที่มีแร่; ในศตวรรษที่ 19 ทรายที่ผ่านการร่อนแล้วหนัก 1,000 ปอนด์ (450 กก.) โดยทั่วไปขายได้ในราคาเทียบเท่า 50 ถึง 60 ดอลลาร์สหรัฐ (ตามอัตราแลกเปลี่ยนปี 2016 ประมาณ 900–1000 ดอลลาร์ หรือ 700–800 ยูโร)[5]

อย่างไรก็ตาม ในยุคปัจจุบัน ทรายเหล็กถูกขุดแบบเหมืองแร่ลานแร่ (Placer mine) ตามแนวชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีนและใช้สำหรับการถลุงเหล็กกล้า[12][5] องค์ประกอบโดยทั่วไปของทรายเหล็กนี้คือ เหล็กในรูปโลหะ 48.88% ซิลิกา 25.84% ฟอสฟอรัส 0.232% และกำมะถัน 0.052%[6]

อินโดนีเซีย

ในอินโดนีเซีย ทรายเหล็กพบได้มากบนชายฝั่งทางใต้ของเกาะชวา

ญี่ปุ่น

การทำเหมืองขนาดใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นในญี่ปุ่นจนกระทั่งศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ก่อนหน้านั้นโลหะมักถูกนำเข้าสู่ญี่ปุ่นจากจีนและเกาหลี[13] เชื่อกันว่าแหล่งแร่เหล็กมีน้อยในญี่ปุ่น ดังนั้นประมาณศตวรรษที่ 8 เทคโนโลยีการผลิตเหล็กจึงพัฒนาขึ้นโดยใช้ทรายเหล็ก (ซาเท็ตสึ) เป็นวัตถุดิบ เนื่องจากลักษณะที่ร่วนของทราย มันยากที่จะถลุงในเตาถลุงแบบโบราณ (Bloomery) ปกติ หรือใช้ในเตาถลุงเหล็ก (Blast furnace) เพื่อผลิตเหล็กดิบ (Pig iron) ดังนั้นชาวญี่ปุ่นจึงพัฒนาเตาถลุงแบบเปิดด้านบนที่เรียกว่า ทาทารา (Tatara) ทาทาราถูกสร้างขึ้นให้มีรูปร่างเตี้ยคล้ายอ่าง ซึ่งคล้ายกับเตาถลุงเหล็กแนวนอน ที่สามารถเททรายเหล็กลงไปและเก็บกักไว้ได้ และถลุงเป็นขั้นตอน แตกต่างจากวิธีอื่นๆ ถ่านถูกกองทับบนทรายและถลุงจากด้านบน เพื่อป้องกันไม่ให้ทรายถูกลมจากเครื่องสูบลมพัดกระจัดกระจาย แทนที่จะใช้อิฐหรือหิน ทาทาราทำจากดินเหนียวเพื่อที่จะสามารถทุบให้แตกออกเพื่อนำก้อนโลหะ (Bloom) ออกมาได้ วิธีนี้ทำให้สามารถถลุงแร่ในปริมาณที่มากกว่าเตาถลุงแบบโบราณชนิดอื่นๆ ได้มาก

ทรายเหล็กในญี่ปุ่นมีสองรูปแบบ ทรายเหล็กแบบ มาซะ (Masa) พบปนอยู่กับทรายควอตซ์ที่ถูกน้ำพัดพาลงมาจากภูเขาหินแกรนิต แมกนีไทต์ในทรายนี้มีสิ่งเจือปนหรือออกไซด์ของโลหะอื่นน้อย ทรายเหล็กมาซะใช้สำหรับการผลิตเหล็กเหนียวและเหล็กกล้า ซึ่งใช้ในทุกสิ่งตั้งแต่เครื่องมือจนถึงเครื่องครัว ทรายเหล็กถูกใช้อย่างกว้างขวางในญี่ปุ่นสำหรับการผลิตเหล็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับดาบญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม[14] ทรายเหล็กแบบ อะโคเมะ (Akome) พบปนอยู่กับทรายที่เกิดจากหินอัคนีชนิดไดโอไรต์ แมกนีไทต์ในทรายนี้มักมีไทเทเนียมไดออกไซด์มากกว่า 5% ซึ่งช่วยลดอุณหภูมิในการถลุง ทรายเหล็กอะโคเมะถูกใช้ในเตาทาทาราเพื่อผลิตเหล็กดิบ ซึ่งจากนั้นจะนำไปใช้ทำสิ่งของจากเหล็กหล่อ (นาเบะงาเนะ) ในการผลิตเหล็กกล้า อะโคเมะจะถูกเติมลงในทาทาราระหว่างขั้นตอนแรกของการถลุง โดยทำหน้าที่เป็นตัวประสานและตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับการผลิตเหล็กกล้า จากนั้นจึงเททรายเหล็กมาซะลงไปในขั้นตอนต่อไป[15][8] เมื่อถลุงเพื่อผลิตเหล็กดิบ ทราย 1,000 ปอนด์ (450 กก.) หรือ 120 คัมเมะ โดยทั่วไปจะให้ผลผลิตเป็นเหล็กดิบประมาณ 200 ปอนด์ (91 กก.) เหล็กกล้า 20 ปอนด์ (9.1 กก.) และตะกรัน 70 ปอนด์ (32 กก.) เมื่อถลุงเพื่อผลิตเหล็กกล้า ทราย 1,000 ปอนด์ (450 กก.) จะให้ผลผลิตเป็นเหล็กกล้าประมาณ 100 ปอนด์ (45 กก.) ตะกรัน 100 ปอนด์ (45 กก.) และเหล็กดิบ 90 ปอนด์ (41 กก.) ตะกรันและเหล็กดิบที่ไม่เหมาะสำหรับการใช้งานจะถูกนำมาหลอมรวมกันเพื่อขึ้นรูปเป็นเหล็กเหนียว ซึ่งส่วนผสม 1,000 ปอนด์ (450 กก.) จะผลิตเหล็กได้ประมาณ 500 ปอนด์ (230 กก.)[16]

ยุโรป

ทรายเหล็กพบได้ในหลายพื้นที่ในยุโรป แม้ว่าจะไม่ค่อยถูกนำมาใช้ในการถลุง มันมักพบร่วมกับทรายภูเขาไฟหรือหินบะซอลต์ ตัวอย่างเช่น พบในเตเนรีเฟ ประเทศสเปน ซึ่งเม็ดแมกนีไทต์มีปริมาณไทเทเนียมและสิ่งเจือปนอื่นๆ สูงมาก องค์ประกอบโดยทั่วไปคือ เหล็กออกไซด์ 79.2% ไทเทเนียมไดออกไซด์ 14.6% แมงกานีสออกไซด์ 1.6% ซิลิกาและอะลูมิเนียมออกไซด์ 0.8% และโครเมียมปริมาณเล็กน้อย นอกจากนี้ยังสามารถพบได้ในแม่น้ำดี ในอเบอร์ดีนเชียร์ สกอตแลนด์ ซึ่งมีเหล็กออกไซด์ 85.3% ไทเทเนียมไดออกไซด์ 9.5% สารหนู 1.0% และซิลิกาและอะลูมิเนียมออกไซด์ 1.5%[17]

นิวซีแลนด์

ภาพ: หาดเทเฮงกา / เบเทลส์บีช เป็นชายหาดทรายเหล็กที่ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองออกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์

ทรายเหล็กเกิดขึ้นอย่างกว้างขวางบนชายฝั่งตะวันตกของเกาะเหนือของนิวซีแลนด์[18] ทรายนี้เป็นส่วนประกอบสำคัญของหาดทรายสีดำบนเกาะเหนือ เช่นเดียวกับพื้นทะเลโดยรอบ แมกนีไทต์ในทรายมีปริมาณไทเทเนียมค่อนข้างมาก และบางครั้งถูกเรียกว่า ไททาโนแมกนีไทต์ (Titanomagnetite) มันเกิดจากการปะทุของภูเขาไฟที่เกิดขึ้นในยุคไพลสโตซีน และเกิดขึ้นเนื่องจากการกัดเซาะของมหาสมุทรต่อหินภูเขาไฟซึ่งถูกคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเพื่อก่อตัวเป็นเนินทรายของหาดทรายสีดำ แมกนีไทต์ผสมอยู่กับทรายที่เกิดจากหินแอนดีไซต์และไรโอไลต์[19] ส่วนผสมของทรายโดยทั่วไปมีแมกนีไทต์อยู่ 5 ถึง 40%[20]

นิวซีแลนด์มีแหล่งแร่เหล็กจำกัด แต่แหล่งทรายเหล็กนั้นมีขนาดใหญ่มาก มันถูกใช้โดยผู้ตั้งถิ่นฐานยุคแรกบางส่วนเพื่อผลิตเหล็กกล้าและเหล็กดิบ แต่วัสดุดังกล่าวไม่สามารถถลุงในเตาถลุงแบบโบราณหรือเตาถลุงเหล็กทั่วไปได้[21] บริษัทถลุงแร่สองสามแห่งก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 แต่ไม่สามารถแปรรูปแร่ได้อย่างประสบความสำเร็จทางเศรษฐกิจ เนื่องจากลักษณะที่เป็นทรายและมีปริมาณไทเทเนียมสูง ซึ่งมีแนวโน้มที่จะก่อตัวเป็นคาร์ไบด์ที่แข็งและเปราะในเหล็กกล้า ในปี 1939 มีการตั้งคณะกรรมการขึ้นเพื่อศึกษาคุณสมบัติของแร่และคิดค้นวิธีการถลุงในระดับอุตสาหกรรม คณะกรรมการสรุปว่า การเผาผนึก (Sintering) ทรายให้เป็นก้อนหรือเม็ดขนาดใหญ่ขึ้น จะช่วยขจัดปัญหาในการถลุงทรายในเตาถลุงเหล็กได้[22] อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นสงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มต้นขึ้น ดังนั้นการพัฒนาเพิ่มเติมจึงถูกระงับและไม่ได้ดำเนินการต่อจนกระทั่งช่วงปลายทศวรรษ 1960 โดยผลิตเหล็กกล้าออกมาเป็นครั้งแรกในปี 1969[23]

ทรายเหล็กถูกขุดแบบเหมืองลานแร่จากไวคาโตนอร์ทเฮด นิวซีแลนด์สตีลใช้ 1.2 ล้านตันในการสร้างเหล็กกล้า ในกระบวนการผลิตที่เป็นเอกลักษณ์ การทำเหมืองที่ทาโฮราผลิตได้มากถึง 4 ล้านตันเพื่อการส่งออก เหมืองก่อนหน้านี้มีอยู่ที่ไวปิปีในเซาท์ทารานากิ ข้อเสนอของบริษัทไอรอนออร์เอ็นแซด จำกัด สำหรับการทำเหมืองทรายเหล็กนอกชายฝั่งทารานากิเพิ่มเติม เผชิญกับการต่อต้านจากชาวเมารีบางส่วนและกลุ่มอื่นๆ ในปี 2005 หลังจากข้อพิพาทเรื่องที่ดินชายฝั่งและพื้นทะเลของนิวซีแลนด์[24] ทรายเหล็กจำนวนมากถูกส่งออกไปยังจีนและญี่ปุ่น แต่ในปี 2011 โรงงานผลิตแห่งเดียวของนิวซีแลนด์ผลิตเหล็กกล้าและเหล็กได้ 650,000 เมตริกตันต่อปี[19] นิวซีแลนด์เป็นประเทศเดียวที่ใช้ทรายเหล็กสำหรับการถลุงในระดับอุตสาหกรรม[25] องค์ประกอบโดยทั่วไปของแมกนีไทต์คือ เหล็กออกไซด์ 82% ไทเทเนียมไดออกไซด์ 8% และซิลิกา 8%; กำมะถัน 0.015% และฟอสฟอรัส 0.015% ในความเข้มข้นของแมกนีไทต์ 100% นี้มีศักยภาพสูงสุดที่จะให้ผลผลิตเหล็กในรูปโลหะประมาณ 58% แม้ว่าไทเทเนียมจะไม่สามารถสกัดกลับคืนมาได้ด้วยเทคนิคสมัยใหม่[26]

สหรัฐอเมริกา

ทรายเหล็กพบได้อย่างกว้างขวางทั่วสหรัฐฯ โดยเฉพาะในพื้นที่นิวยอร์ก แคลิฟอร์เนียตอนใต้ นิวอิงแลนด์ และเกรตเลกส์ ซึ่งมักจะผสมกับทรายเฟลด์สปาร์และบางครั้งมีเม็ดการ์เนตสีสว่าง แมกนีไทต์จากพื้นที่เหล่านี้มักมีโครเมียมและไทเทเนียมในปริมาณสูง[4] ในศตวรรษที่ 19 ทรายเหล็กบางครั้งถูกใช้เป็นทรายซับสำหรับงานคอนกรีตและงานก่ออิฐ หรือที่หายากกว่านั้นคือเป็นวัตถุดิบสำหรับการผลิตเหล็กกล้า ช่างตีเหล็กคนหนึ่งในคอนเนตทิคัตใช้มันเพื่อทำเหล็กเส้น (Bar stock)[27]

ประวัติศาสตร์

ตามรายการออนไลน์ของ OED สำหรับคำว่า sand-iron เจไดไดอาห์ มอร์ส (1761–1826) ซึ่งเขียนใน The American universal geography (ฉบับใหม่, 1796 (2 เล่ม)) ระบุว่า จาเร็ด อีเลียต (1685-1763) ได้ประดิษฐ์ sand-iron หรือการผลิตเหล็กจากทรายสีดำ ขึ้นในปี 1761[28] อย่างไรก็ตาม ช่างฝีมือชาวญี่ปุ่นได้ใช้ทรายเหล็กในการทำดาบมาเป็นเวลาอย่างน้อย 1200 ปีแล้ว การผลิตเหล็กจากทรายเหล็กในเตาถลุง "ทาทารา" ซึ่งทำจากอิฐและดินเหนียว ยังคงปฏิบัติโดยช่างฝีมือชาวญี่ปุ่นจนถึงทุกวันนี้

ดาบญี่ปุ่น

ต่อไปนี้เป็นคำแปลเป็นภาษาไทยของเนื้อหาที่ให้มา:

---

วิธีการผลิต

แก้ไข

ภาพบรรยากาศภายในโรงตีดาบโดยทั่วไป ทางด้านขวาของภาพด้านหน้าจะเห็นเตาเผาสำหรับให้ความร้อนแก่ "ทามาฮางาเนะ" (Tamahagane) ซึ่งเรียกว่า "ฮิโดโกะ" (Hidoko) หรือ "โฮโดะ" (Hodo) และลึกเข้าไปด้านหลังจะเป็นอุปกรณ์รูปทรงกล่องที่เรียกว่า "ฟุยิโงะ" (Fuigo) สำหรับเป่าลมเข้าไปในเตา ช่างตีดาบจะนั่งทำงานบนเบาะทรงกลมตรงกลางภาพการจัดแสดงที่เรียงลำดับการเปลี่ยนแปลงของทามาฮางาเนะในกระบวนการผลิตดาบญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่สืบทอดมาจนถึงปัจจุบันจากด้านขวา

เพื่อให้บรรลุคุณสมบัติสามประการคือ "ไม่หัก ไม่โค้งงอ และคมกริบ" ในระดับที่สูงมากไปพร้อม ๆ กัน ช่างตีดาบจำนวนมากตั้งแต่สมัยโบราณจึงได้คิดค้นกรรมวิธีในการผลิตเหล็กกล้าที่ใช้เป็นวัตถุดิบของดาบญี่ปุ่น การคัดสรร และการตีขึ้นรูปดาบ วัตถุดิบหลักที่ช่างตีดาบใช้ตั้งแต่ยุคดาบโบราณ (โคโต - Kotō) ในสมัยเฮอันเป็นต้นมา คือเหล็กกล้าที่เรียกว่า "ทามาฮางาเนะ" ซึ่งผลิตขึ้นโดยกรรมวิธี "ทาทาระบูกิ" (Tatara-buki) ที่ใช้ทรายเหล็กเป็นวัตถุดิบ หลักฐานทางโบราณคดีที่แน่ชัดระบุว่าการถลุงเหล็กแบบทาทาระบูกิโดยใช้ทรายเหล็กนั้น อย่างน้อยที่สุดได้มีการทำขึ้นที่แคว้นคิบิ (ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของสำนักบิเซ็นในภายหลัง) ซึ่งเป็นแหล่งผลิตทรายเหล็กขนาดใหญ่ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 6 หรือยุคโคฟุน และเชื่อว่าได้แพร่กระจายจากที่นี่ไปทั่วประเทศ เตาถลุงของญี่ปุ่นมีลักษณะเป็นทรงกล่องเตี้ย ซึ่งแตกต่างจากของจีนและเกาหลี และถือว่ามีลักษณะเฉพาะเมื่อมองในระดับโลก [63] อย่างไรก็ตาม ชื่อ "ทามาฮางาเนะ" นั้นไม่ได้มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ แต่ถูกตั้งขึ้นหลังจากกลางสมัยเมจิเป็นต้นมา เดิมทีเป็นชื่อทางการค้าของเหล็กกล้าที่ผลิตโดยโรงงานเหล็กยาสุกิ (Yasugi) ในจังหวัดชิมาเนะ และส่งมอบให้กองทัพบกและกองทัพเรือเพื่อใช้เป็นวัสดุทำเบ้าหลอม [64][65] จากการวิเคราะห์พบว่าคุณภาพของเหล็กกล้าเริ่มลดลงหลังจากถึงจุดสูงสุดในสมัยคามาคุระ และมีการกล่าวถึงความเป็นไปได้ที่ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะมีการเปลี่ยนแปลงวิธีการผลิตเหล็กกล้า ณ ช่วงเวลาใดช่วงเวลาหนึ่ง [66] สำหรับดาบโบราณยุคก่อนเฮอัน (上古刀 - Jōkotō) ซึ่งมักถูกแยกออกจากดาบญี่ปุ่นนั้น เป็นที่ทราบแน่ชัดแล้วว่ามีการใช้เตาขนาดเล็กที่เรียกว่า "เตาทรงกล่องแบบแร่เหล็ก" ซึ่งใช้แร่เหล็กเป็นวัตถุดิบ ในปัจจุบัน มีช่างตีดาบที่ใช้ "โอโรชิกาเนะ" (Oroshigane - เหล็กแปรรูป, การนำวัสดุเหล็กมาหลอมลดออกซิเจนอีกครั้งเพื่อผลิตเหล็กกล้าสำหรับทำดาบ) แบบโบราณ หรือใช้เหล็กกล้าที่ถลุงขึ้นเอง ซึ่งได้รับการสืบทอดในฐานะเทคโนโลยีดั้งเดิมที่เป็นเอกลักษณ์ของญี่ปุ่น

อนึ่ง เนื่องจากไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับวิธีการผลิตและวัตถุดิบที่ใช้ทำดาบญี่ปุ่นในยุคดาบโบราณ (โคโต) ตั้งแต่สมัยเฮอันจนถึงยุคอาซูจิ-โมโมยามะ จึงไม่เป็นที่กระจ่างชัด วิธีการผลิตดาบญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมในปัจจุบันนั้น เชื่อว่าสืบทอดมาจากยุคดาบใหม่ (新刀期 - Shintō-ki) ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในราวปีเคโช (Keichō) ตอนปลายยุคอาซูจิ-โมโมยามะ และเป็นไปตามบันทึกตั้งแต่สมัยเอโดะเป็นต้นมา [67] สาเหตุที่วิธีการตีขึ้นรูปในยุคดาบโบราณไม่ได้ถูกสืบทอดอย่างถูกต้องแม่นยำนั้น เชื่อว่าเป็นเพราะอุทกภัยครั้งใหญ่ของแม่น้ำโยชิอิในปี ค.ศ. 1590 ซึ่งทำลายศูนย์กลางการผลิตดาบญี่ปุ่นที่ใหญ่ที่สุดในขณะนั้นของสำนักบิเซ็นจนเกือบหมดสิ้น และศูนย์กลางการผลิตดาบญี่ปุ่นได้ย้ายไปยังสำนักมิโนะ (Mino) ประกอบกับผลจากการรวมประเทศญี่ปุ่นโดยโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ ทำให้เหล็กกล้าที่ใช้ในการตีขึ้นรูปกลายเป็นมาตรฐานเดียวกัน [68][69] อามาดะ อากิสึงุ (Amada Akitsugu) ช่างตีดาบผู้ได้รับสถานะสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญ (สมบัติของชาติมีชีวิต) และทุ่มเทให้กับการถลุงเหล็กด้วยตนเองมาหลายปี กล่าวว่า เนื้อเหล็กพื้น (จิเต็ตสึ - Jitetsu) ของดาบโบราณและดาบใหม่มีความแตกต่างกันอย่างเด็ดขาด และไม่สามารถระบุวัตถุดิบและวิธีการตีดาบในยุคดาบโบราณได้อย่างชัดเจน [70] วัสดุและวิธีการผลิตดาบชื่อดังแห่งยุคคามาคุระยังคงอยู่ในระหว่างการวิจัย [71] ตั้งแต่ปลายยุคเอโดะเป็นต้นมา ช่างตีดาบและผู้เชี่ยวชาญจากหลากหลายสาขาได้ทำการวิจัยอย่างต่อเนื่อง แต่เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บตัวอย่างจากดาบโบราณของจริงมาวิเคราะห์ จึงกล่าวกันว่ายังไม่สามารถผลิตดาบที่มีชื่อเสียงจากยุคคามาคุระขึ้นมาใหม่ได้อย่างสมบูรณ์ [72]

อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 2014 คาวาจิ คุนิฮิระ (Kawachi Kunihira) ได้จัดแสดงผลงาน "คุนิฮิระ คาวาจิโนะคามิ คุนิสึเกะ" (Kunihira Kawachinokami Kunisuke) ในงาน "นิทรรศการดาบชื่อดังที่สร้างขึ้นใหม่" ซึ่งจัดโดยสมาคมอนุรักษ์ดาบศิลปะญี่ปุ่น (Nihon Bijutsu Token Hozon Kyokai) และประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ในการจำลอง "มิดาเระ อุสึริ" (Midare Utsuri - เงาสะท้อนไม่เป็นระเบียบ) ซึ่งเป็นลักษณะลายเนื้อเหล็กพื้นของดาบโบราณที่กล่าวกันว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำด้วยวัตถุดิบในปัจจุบัน และได้รับรางวัล "มาซามุเนะโช" (Masamune-shō - รางวัลมาซามุเนะ) (สาขาทาจิและดาบ) ซึ่งถือเป็นรางวัลสูงสุดในวงการดาบ [หมายเหตุ 12] สาขาทาจิและดาบนั้นไม่มีผู้ได้รับรางวัลมาเป็นเวลานานถึง 18 ปี นับเป็นความสำเร็จครั้งแรกในรอบ 18 ปี ด้วยเหตุนี้ กลไกการเกิดมิดาเระ อุสึริจึงได้รับการไขกระจ่างและสามารถจำลองขึ้นมาใหม่ได้เกือบ 100% คาวาจิกล่าวว่า ดาบที่ได้รับรางวัลมีเนื้อเหล็กพื้นที่อ่อนนุ่มกว่าดาบที่ทำด้วยวิธีการทั่วไป และความสำเร็จนี้เกิดจากการเปลี่ยนวิธีการชุบแข็ง (ยากิอิเระ) โดยให้ความสำคัญกับความแข็งแกร่งในฐานะอาวุธมากกว่าการเป็นงานศิลปะที่เน้นความงามของลายดาบ (ฮามง) [73][74][75] อย่างไรก็ตาม พึงระวังว่าการที่สามารถจำลองรูปลักษณ์ภายนอกของดาบได้นั้น เป็นคนละประเด็นกับการที่สามารถจำลองเทคนิคของยุคดาบโบราณในทางโบราณคดีได้หรือไม่ คำอธิบายต่อไปนี้เป็นวิธีการผลิตทั่วไปที่ปฏิบัติโดยช่างตีดาบร่วมสมัย [76]

การสร้างเหล็กกล้าคุณภาพสูง

แก้ไข

ทาทาระบูกิ (การถลุงเหล็กแบบญี่ปุ่นโบราณ)

เหล็กกล้าที่ใช้เป็นวัสดุทำดาบญี่ปุ่นเรียกว่า "วาโค" (Wakō) หรือ "ทามาฮางาเนะ" (Tamahagane) ทามาฮางาเนะผลิตขึ้นโดยกรรมวิธี "ทาทาระบูกิ" ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของญี่ปุ่น แตกต่างจากกรรมวิธีผลิตเหล็กกล้าในต่างประเทศที่ใช้แร่เหล็กเป็นวัตถุดิบ การใช้ทรายเหล็กเป็นวัตถุดิบทำให้สามารถเกิดปฏิกิริยารีดักชันได้อย่างรวดเร็วที่อุณหภูมิต่ำ และยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากใช้ทรายเหล็กซึ่งมีสิ่งเจือปนน้อยกว่าเมื่อเทียบกับการผลิตเหล็กกล้าสมัยใหม่ จึงทำให้ได้เหล็กกล้าคุณภาพดี [77]

การชุบน้ำและตี (มิซึเฮชิ)

ทามาฮางาเนะที่ได้รับความร้อนจะถูกตีด้วยค้อนให้เป็นแผ่นบางแบนราบ จากนั้นนำไปจุ่มน้ำให้เย็นลงอย่างรวดเร็ว ส่วนที่มีคาร์บอนเกินจะหลุดร่อนออก ขั้นตอนนี้เรียกว่า "มิซึเฮชิ" (Mizuheshi - การกดด้วยน้ำ) หรือ "มิซึเฮชิ" (การลดด้วยน้ำ) จนถึงขั้นตอนนี้เรียกว่างานเตรียมเนื้อเหล็ก หรือ "เฮชิ" (Heshi)

การพับซ้อนและให้ความร้อน (สึมิวากาชิ)

ก้อนที่แข็งขึ้นหลังผ่านการเผาและชุบแข็งนี้เรียกว่า "เฮชิกาเนะ" (Heshigane) จะถูกทุบด้วยค้อนให้แตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ จากนั้นจะคัดแยกชิ้นส่วนเหล่านั้นออกเป็นเหล็กแข็งที่มีคาร์บอนสูงและเหล็กอ่อนที่มีคาร์บอนต่ำ นำชิ้นเหล็กเหล่านี้ไปซ้อนกันบนปลายของเครื่องมือตีเหล็กที่เรียกว่า "เทโกะ" (Teko) แยกตามประเภท แล้วห่อด้วยกระดาษวาชิ (Washi) จากนั้นโรยด้วยขี้เถ้าฟางและราดด้วยน้ำดินเหนียว ก่อนจะนำเข้าเตาไฟ (ฮิโดโกะ) และให้ความร้อนจนดินเหนียวที่ผิวละลาย ขี้เถ้าฟาง (ซิลิกาจากพลานต์โอปอล) และซิลิกาจากดินเหนียวจะหลอมละลายกลายเป็นแก้วปกคลุมพื้นผิวรอยต่อของเหล็ก ป้องกันการเกิดฟิล์มออกไซด์ของเหล็ก (ไอเอิร์น(II) ออกไซด์ และไอเอิร์น(II, III) ออกไซด์) จึงช่วยป้องกันการสูญเสียเนื้อเหล็กจากการเผาไหม้ (*ซิลิกาที่หลอมละลายนี้ยังใช้ในการเชื่อมประสานเหล็กในขั้นตอนการตีเชื่อมที่จะกล่าวถึงต่อไป โดยใช้ประโยชน์จากปรากฏการณ์เดียวกันในการป้องกันฟิล์มออกไซด์ นอกจากนี้ ในทุกขั้นตอนการตีเชื่อม ซิลิกาที่หลอมละลายเป็นแก้วจะถูกตีออกมากระเด็นออกนอกเนื้อเหล็ก และผลึกระหว่างเนื้อเหล็กจะถูกอัดแน่นเข้าด้วยกัน) จากนั้นใช้ค้อนเล็กตีให้เป็นก้อนขนาดประมาณ 6x9 ซม. หากเหล็กยังไม่พอ ก็จะซ้อนเพิ่ม ให้ความร้อน และใช้ค้อนเล็กตีขึ้นรูปต่อไป จนได้น้ำหนักที่ต้องการประมาณ 1.8 - 2.0 กก. ขั้นตอนทั้งหมดนี้คือ "สึมิวากาชิ" (Tsumiwakashi) นอกจากทามาฮางาเนะแล้ว เหล็กดิบ (เซ็นเท็ตสึ - Sentetsu) ที่มีคาร์บอนสูง และเหล็กบริสุทธิ์ที่เรียกว่า "โฮโจเท็ตสึ" (Hōchōtetsu) ก็จะผ่านขั้นตอนสึมิวากาชิและการตีขั้นต้นต่อไปเช่นกัน

การตีขึ้นรูป (การตีขั้นต้น - ชิตะคิตาเอะ)

บล็อกเหล็กที่ร้อนแดงจะถูกตีด้วยค้อนให้แผ่ออก แล้วพับครึ่งตรงกลาง จากนั้นตีซ้อนทับกันอีก ทำซ้ำขั้นตอน "การพับและตีซ้ำ" นี้ทั้งในแนวตั้งและแนวนอน อนึ่ง การที่ช่างตีดาบ (โยโกซะ - Yokozā) และลูกมือ (ซากิเตะ - Sakite) ตีเหล็กสลับกันด้วยค้อนที่เรียกว่า "มุโควซึจิ" (Mukōzuchi) นี้เองที่เป็นที่มาของสำนวน "ไอซึจิ โวะ อุสึ" (Aizuchi wo utsu - ตีค้อนสอดประสาน, หมายถึงการคล้อยตามหรือสนับสนุนซึ่งกันและกัน) ในขั้นตอนนี้จะมีการพับเหล็กประมาณ 5-6 ครั้ง

การประกอบเหล็กชนิดต่าง ๆ

แก้ไข

สึมิวากาชิ

เมื่อตีเหล็กขั้นต้นสำหรับทามาฮางาเนะ เหล็กดิบ และโฮโจเท็ตสึทั้งสามชนิดเสร็จแล้ว จะนำมาตีด้วยค้อนเล็กให้แตกเป็นชิ้นเหล็กอีกครั้ง คัดเลือกชิ้นเหล็กเหล่านี้เพื่อให้ได้ส่วนผสมที่เหมาะสมของเหล็กแต่ละชนิด แล้วนำมาซ้อนกันและหลอมเชื่อมติดกันเช่นเดียวกับสึมิวากาชิครั้งแรก ในขั้นตอนนี้ เหล็กจะถูกแปรสภาพเป็นเหล็ก 4 ชนิดที่มีปริมาณคาร์บอนแตกต่างกัน ได้แก่ เหล็กแกนใน (ชินงาเนะ - Shingane) เหล็กสันดาบ (มุเนงาเนะ - Munegane) เหล็กคม (ฮาโนงาเนะ - Hanokane) และเหล็กผิวข้าง (งาวางาเนะ - Gawagane)

การตีขึ้นรูป (การตีขั้นปลาย - อาเงะคิตาเอะ)

ในขั้นตอนนี้ จะมีการพับเหล็กแกนในประมาณ 7 ครั้ง เหล็กสันดาบ 9 ครั้ง เหล็กคม 15 ครั้ง และเหล็กผิวข้างประมาณ 12 ครั้ง การตีแผ่และพับซ้ำหลายครั้งจะช่วยขับไล่สิ่งเจือปน เช่น กำมะถัน คาร์บอนส่วนเกิน และสิ่งเจือปนที่ไม่ใช่โลหะออกไป ทำให้ได้เหล็กกล้าที่เป็นเนื้อเดียวกัน แข็งแกร่ง และมีชั้นบาง ๆ นับพันชั้น

การตีเชื่อมและการตีแผ่ยาว (ทันโซ และ นิเอะโนเบะ)

ภาพตัดขวางแสดงโครงสร้างและชื่อส่วนต่าง ๆ ของเหล็กกล้าในดาบญี่ปุ่น (ภาพตัดขวางแบบการตีสี่ด้านประกอบ - ชิโฮซึเมะคิตาเอะ) การประกอบโครงสร้างดาบยังมีวิธีอื่น ๆ อีก เช่น การตีสามแผ่นหลัก (ฮงซันไมคิตาเอะ) การตีแบบพับม้วน (มาคุริคิตาเอะ) การตีแบบครอบ (คาบุเซะคิตาเอะ) และการตีแบบเนื้อเดียว (มุคุคิตาเอะ) (ดูภาพอ้างอิง (ภาษาอังกฤษ))

หลังจากได้เหล็กทั้งสี่ชนิดคือ เหล็กแกนใน เหล็กสันดาบ เหล็กคม และเหล็กผิวข้าง ผ่านการตีขั้นต้น สึมิวากาชิครั้งที่สอง และการตีขั้นปลายแล้ว จะนำเหล็กสันดาบ เหล็กแกนใน และเหล็กคมมาซ้อนกันสามชั้นแล้วตีเชื่อมให้ติดกัน จากนั้นตีแผ่ออกให้มีความหนาประมาณ 20 มม. กว้าง 40 มม. ยาวประมาณ 90 มม. จนได้เหล็กประมาณ 4 ชิ้น แล้วตัดแยกออกจากกัน เรียกส่วนนี้ว่า "ชินงาเนะ" (แกนใน) เหล็กผิวข้างจะถูกนำไปให้ความร้อนและตีแผ่ให้ยาวเป็นสองเท่าของแกนใน แล้วตัดแบ่งครึ่ง จะได้เหล็กผิวข้าง 2 ชิ้นที่ยาวเท่ากับแกนใน (ในการประกอบแบบชิโฮซึเมะคิตาเอะ) จะนำเหล็กผิวข้าง เหล็กแกนใน และเหล็กผิวข้าง มาซ้อนกันตามลำดับ ให้ความร้อนจนเชื่อมติดกัน แล้วตีแผ่ออกให้ได้ขนาดความหนาประมาณ 15 มม. กว้าง 30 มม. ยาวประมาณ 500-600 มม. จากนั้นตัดส่วนที่เรียกว่า "เทโกะ" ออก และนำส่วน "นาคาโงะ" (Nakago - โคนดาบส่วนที่อยู่ในด้ามจับ) มาต่อเชื่อมด้วยความร้อน

การตีขึ้นรูปเบื้องต้น (ซูโนเบะ)

ทำการ "ซูโนเบะ" (Sunobe) คือการตีแผ่เหล็กให้เป็นรูปทรงดาบ ตัดปลายให้เป็นรูปสามเหลี่ยม แต่หากปล่อยไว้เช่นนั้น เหล็กสันดาบและเหล็กแกนในจะปรากฏออกมาทางด้านคมดาบ ดังนั้นจึงต้องงอปลายแหลมนั้นไปทางด้านสันดาบ เพื่อให้เฉพาะเหล็กคมที่แข็งเท่านั้นอยู่ทางด้านคมดาบ [78] รูปทรงในขั้นตอนนี้จะเป็นตัวกำหนดรูปทรงสุดท้ายของดาบญี่ปุ่น จึงต้องใช้ค้อนเล็กตีแต่งอย่างระมัดระวัง

การตีขึ้นรูปด้วยไฟ (ฮิซึคุริ)

ตีสันดาบให้เป็นรูปสามเหลี่ยม และตีด้านคมดาบ (ฮิราจิ - Hiraji) ให้บางลง ตีโคนดาบส่วนสันให้มนกลม สุดท้ายตีแต่ง "สันดาบ (ชิโนงิจิ - Shinogiji)" เพื่อจัดรูปทรงโดยรวม นำตัวดาบทั้งหมดไปให้ความร้อนต่ำจนเป็นสีแดงเหมือนถั่วอาซูกิ แล้วปล่อยให้เย็นลงอย่างช้า ๆ

การตีเย็น (คาระชิเมะ)

เมื่อเย็นแล้ว ใช้หินลับหยาบขัดคราบสกปรกสีดำบนผิวออก แล้วใช้ค้อนเล็กตีแต่งบริเวณฮิราจิและชิโนงิจิเพื่อขึ้นรูปขณะเย็น (การแปรรูปเย็น) จากนั้นแก้ไขแนวเส้นตรงของสันดาบและคมดาบให้เรียบร้อย และใช้เครื่องมือที่เรียกว่า "เซน" (Sen - กบเหล็ก) ซึ่งเป็นกบมือถือขนาดใหญ่คล้ายมีดตัดเหล็ก ขูดแต่งส่วนที่นูนไม่เรียบออก ในขั้นตอนนี้จะกำหนด "ความยาวคมดาบ" และ "มุงิมาจิ" (Munemachi - รอยบากที่สันดาบ) และ "ฮามาจิ" (Hamachi - รอยบากที่คมดาบ)

การลับหยาบ (นามะโทงิ)

ใช้หินลับลบรอยขูดของกบเหล็กออก เรียกว่า "นามะโทงิ" (Namatogi) จากนั้นใช้ขี้เถ้าฟางผสมน้ำขัดถูคราบน้ำมันออก แล้วทำให้แห้ง

การควบคุมอุณหภูมิ

แก้ไข

ภาพเปรียบเทียบระหว่างภาพพิมพ์ลายเส้นที่บันทึกลวดลายฮามงอย่างแม่นยำ (โอชิกาตะ) กับภาพถ่าย ส่วนที่เป็นสีขาวทางด้านคมดาบในภาพถ่ายคือส่วนที่ถูกขัดแต่งเพื่อให้เห็นฮามงได้ชัดเจน (ฮาโดริ) ฮามงคือเส้นละเอียดที่อยู่ภายในส่วนสีขาวนั้น [79][80]

การพอกดิน (สึจิโอกิ)

เพื่อเตรียมการ "ยากิอิเระ" (Yakiire - การชุบแข็ง) ซึ่งเป็นการทำให้ตัวดาบที่ร้อนเย็นลงอย่างรวดเร็วด้วยน้ำ จะทำการ "สึจิโอกิ" (Tsuchioki - การพอกดิน) โดยใช้ดินสำหรับทำยากิบะ (ยากิบะสึจิ) 3 ชนิด คือ สำหรับฮิราจิ สำหรับฮามง และสำหรับชิโนงิจิ พอกลงบนตัวดาบ โดยทั่วไปจะทาดินสำหรับฮิราจิให้ทั่วฮิราจิเป็นชั้นบาง ๆ สม่ำเสมอ จากนั้นใช้พู่กันวาดลวดลายฮามงด้วยดินสำหรับฮามง สุดท้ายพอกดินสำหรับชิโนงิจิเป็นชั้นหนาตั้งแต่บริเวณฮามงขึ้นไปจนถึงสันดาบ การพอกดินหนาที่ชิโนงิจินี้เองที่ทำให้ในระหว่างการชุบแข็ง ด้านคมดาบเย็นตัวอย่างรวดเร็วและเกิดการแข็งตัวอย่างเต็มที่ ในขณะที่ด้านสันดาบเย็นตัวช้ากว่าและไม่แข็งมากนัก ในทางกลับกัน ก็มีวิธีการพอกดินเฉพาะส่วนที่เป็นฮามง เพื่อยับยั้งการเกิดฟองอากาศในส่วนที่พอกดิน ทำให้เฉพาะปลายคมดาบเย็นตัวอย่างรวดเร็ว ส่วนชิโนงิจิเย็นตัวอย่างช้า ๆ ด้วยฟองอากาศที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หรือวิธีการชุบแข็งโดยไม่ต้องพอกดินเลย โดยอาศัยหลักการที่ส่วนคมดาบซึ่งบางกว่าจะเย็นตัวเร็วกว่า ผลจากการชุบแข็งทำให้ปริมาตรของเหล็กขยายตัวและแข็งขึ้น ก่อให้เกิดความโค้งงออันเป็นเอกลักษณ์ของดาบญี่ปุ่น โดยด้านคมดาบจะโก่งนูนออกมา ด้านสันดาบจะมีการขยายตัวน้อยและเป็นเหล็กกล้าที่มีความเหนียวมากกว่าความแข็ง ทำหน้าที่รองรับเหล็กด้านคมดาบที่แข็งแต่เปราะ (รูปร่างความโค้งสุดท้ายนั้น เกิดจากการตีด้วยค้อนเพื่อปรับแต่งระหว่างกระบวนการ) [81]

การชุบแข็ง (ยากิอิเระ)

โดยปกติแล้ว ช่างตีดาบจะหรี่ไฟในโรงงานระหว่างการชุบแข็ง เพื่อสังเกตอุณหภูมิของเหล็กจากสีของแสงที่เปล่งออกมา นำตัวดาบที่พอกดินแล้วใส่ลึกเข้าไปในเตาไฟ (ฮิโดโกะ) และให้ความร้อนอย่างสม่ำเสมอตั้งแต่ปลายดาบจนถึงโคนดาบจนได้อุณหภูมิประมาณ 800°C อุณหภูมิในการให้ความร้อนมีความสำคัญที่สุด ช่างตีดาบจะใช้ความระมัดระวังอย่างที่สุดในการประเมินสภาวะความร้อนที่เหมาะสมที่สุด จากนั้นจึงจุ่มตัวดาบลงในอ่างน้ำอย่างรวดเร็วเพื่อทำให้เย็นลงทันที ดังที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ตัวดาบจะโค้งงอขึ้นในน้ำ หลังจากเย็นตัวลงอย่างเพียงพอแล้วจึงนำขึ้นมา และลับด้วยหินหยาบเพื่อตรวจสอบแนวฮามงที่เกิดขึ้น ในกรณีของดาบสองคม เช่น หอก (ยาริ) หรือดาบสองคม (เคน) จะใช้เตาไฟพิเศษที่เรียกว่า "เด็นงาคุโระ" (Dengakuro) ซึ่งสามารถให้ความร้อนได้อย่างสม่ำเสมอทั่วทั้งเล่ม จากการชุบแข็ง จะเกิดโครงสร้างที่แข็งมากเรียกว่ามาร์เทนไซต์ (Martensite) ขึ้นบนผิวดาบ ขึ้นอยู่กับลักษณะของมาร์เทนไซต์ที่ปรากฏ หากมองเห็นอนุภาคกลม ๆ บนผิวเนื้อเหล็กพื้น (จิเท็ตสึ) เป็นจุด ๆ เรียกว่า "นิเอะ" (Nie) หรือ "นิเอะ" (沸) และหากมองไม่เห็นเป็นอนุภาคเดี่ยว ๆ แต่เห็นเป็นเส้นสีขาวละเอียดเรียกว่า "นิโออิ" (Nioi) เพื่อแยกความแตกต่าง

อนึ่ง อุณหภูมิของน้ำหล่อเย็นอยู่ที่ประมาณ 10 ถึง 30 องศาเซลเซียส ในกรณีของน้ำมันจะอยู่ที่ประมาณ 60 ถึง 80 องศาเซลเซียส

สำหรับมีดหรือเครื่องมือตัดอื่น ๆ นอกจากน้ำแล้ว อาจมีการชุบแข็งด้วยน้ำมัน ในกรณีของดาบญี่ปุ่น เคยมีการทำกับดาบทหารในช่วงสงคราม แต่ในปัจจุบัน เชื่อว่ามีการชุบแข็งดาบญี่ปุ่นด้วยน้ำมันน้อยมาก การชุบแข็งด้วยน้ำมันจะไม่ทำให้เย็นตัวอย่างรวดเร็ว จึงลดความเสี่ยงของความล้มเหลว เช่น รอยร้าวที่คมดาบ (ฮาคิเระ) แต่มักจะได้โครงสร้างเหล็กกล้าที่ยืดหยุ่นกว่าการชุบด้วยน้ำ และส่วนใหญ่จะให้ผลลัพธ์เป็นฮามงแบบนิโออิ อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับทักษะในเทคนิคการชุบแข็งเป็นอย่างมาก และขึ้นอยู่กับระดับการกวนของสารหล่อเย็นด้วยเช่นกัน การชุบแข็งด้วยน้ำมันอาจทำให้แข็งกว่าการชุบด้วยน้ำได้ หากไม่พูดถึงความคม (เนื่องจากในสังคมสมัยใหม่แทบไม่มีโอกาสได้ใช้ดาบเป็นอาวุธจริง ยกเว้นในศิลปะการชักดาบอิไอโด) การชุบแข็งด้วยน้ำมันไม่สามารถสร้างความสดใส (ซาเระ) ให้กับฮามงได้ จึงถือว่าไม่เหมาะสมสำหรับดาบร่วมสมัยที่มุ่งเน้นความเป็นศิลปหัตถกรรม [82] ทั้งนี้ คำจำกัดความของดาบญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่กำหนดโดยกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของญี่ปุ่น คือ ต้องผ่านการชุบแข็งด้วยน้ำ ดังนั้น การชุบแข็งด้วยน้ำมันจึงถือว่าผิดกฎหมายควบคุมอาวุธปืนและดาบ

การอบคืนตัว (ไอโทริ)

นี่คือขั้นตอนการอบคืนตัว โดยให้ความร้อนแก่ตัวดาบเหนือไฟในเตาเป็นเวลานานจนได้อุณหภูมิประมาณ 150 องศาเซลเซียส เพื่อให้โครงสร้างเหล็กกล้าที่เปลี่ยนแปลงไปจากการชุบแข็งมีความเสถียรภาพ เพิ่มความเหนียวและป้องกันการบิ่นของคมดาบ ความโค้งงออาจเกิดขึ้นในแนวขวางเล็กน้อย จึงต้องใช้ค้อนไม้ตีแก้ไขบนแท่นไม้ จากนั้นนำส่วนโคนดาบ (นาคาโงะ) ไปอบอ่อน (ยากินามาชิ) เพื่อปรับแต่งรูปทรง

ในบางกรณี หลังจากนี้อาจมีขั้นตอนการนำก้อนทองแดงที่ร้อนแล้วมาหนีบตัวดาบเพื่อลบรอยแข็งบริเวณสันดาบ (มุเนยากิ โวะ โทรุ) อีกด้วย

การตกแต่งสำเร็จ

แก้ไข

การตรวจสอบและตกแต่งโดยช่างตีดาบ (คาจิโอชิ)

หลังจากเสร็จสิ้นการชุบแข็งแล้ว จะทำการแก้ไขความโค้งงอของดาบ และช่างตีดาบจะทำการขัดแต่งหยาบ (อาราเคซุริ) ในขั้นตอนนี้ จะทำการตรวจสอบรอยตำหนิเล็ก ๆ การกระจายตัวของเนื้อเหล็ก และรูปลักษณ์ของเนื้อเหล็กพื้นและคมดาบ พร้อมกับปรับแต่งขั้นสุดท้าย

การตกแต่งโคนดาบ (นาคาโงะ จิตาเตะ)

ตกแต่งโคนดาบ (นาคาโงะ) ด้วยกบเหล็กหรือตะไบให้ได้รูปทรง และเจาะรู "เมคุงิอานะ" (Mekugiana - รูสำหรับสลักไม้) โดยทั่วไป 1 รู หรือ 2 รูขึ้นไปสำหรับดาบบางเล่มในยุคบาคุมัตสึ หอกบางประเภท หรือดาบสำหรับฝึกอิไอโด หลังจากนี้จะทำการตกแต่งด้วย "ยาสุริเมะ" (Yasurime - ลายตะไบอันเป็นเอกลักษณ์ของช่างตีดาบแต่ละคน เพื่อป้องกันการลื่น)

การเซาะร่อง (ฮิคากิ)

สำหรับดาบที่จะมีร่อง (ฮิ - Hi) จะทำการเซาะร่องในขั้นตอนนี้

การลับขั้นต้น (ชิตาจิ โทงิ)

ใช้หินลับเป็นหลักในการลับเนื้อเหล็กพื้นและฮามง

การสลักชื่อ (เมคิริ)

สุดท้าย ช่างตีดาบจะใช้สิ่ว (ทากาเนะ) สลักชื่อ ที่อยู่ ปีที่ผลิต ฯลฯ ลงบนโคนดาบ (นาคาโงะ) โดยทั่วไปจะสลักชื่อช่างตีดาบและที่อยู่ไว้ที่ด้านนอก (โอโมเตะ - ด้านที่อยู่ข้างนอกเมื่อพกพาดาบ) และสลักปีที่ผลิตหรือชื่อเจ้าของไว้ที่ด้านใน (อุระ) แต่ก็มีข้อยกเว้น เช่น การสลักชื่อไว้ด้านใน หรือดาบที่ไม่มีการสลักชื่อ (มุเม)

การลับขั้นสุดท้าย (ชิอาเงะ โทงิ)

ลับเนื้อเหล็กพื้นและฮามง และขัดเงาให้เหมือนกระจกด้วยแท่งขัด (มิกากิโบ) ตกแต่งส่วนปลายดาบ (โบชิ) ให้มีลักษณะ "นารุเมะ" (Narume)

เมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมดที่ช่างตีดาบดำเนินการแล้ว ต่อไปจะเป็นขั้นตอนการลับขั้นสุดท้ายโดยช่างลับดาบ (โทงิชิ - Togishi) แต่กล่าวกันว่าก่อนยุคเอโดะ ช่างตีดาบจะเป็นผู้ลับดาบด้วยตนเอง จุดที่การลับดาบญี่ปุ่นแตกต่างอย่างมากจากการลับมีดทั่วไปคือ มีจุดมุ่งหมายหลักในการดึงเอาความงามทางสุนทรียะของดาบญี่ปุ่นในฐานะงานศิลปหัตถกรรมออกมา โดยยังคงไว้ซึ่งความคมในฐานะอาวุธ และไม่เพียงลับเฉพาะส่วนคมดาบเท่านั้น แต่ยังลับทั่วทั้งตัวดาบ ขั้นตอนการลับนี้ยังถูกนำมาใช้ในการบำรุงรักษาหลังจากดาบเสร็จสมบูรณ์แล้วด้วย (โดยหลักคือการขจัดสนิม)

หลังจากผ่านการลับขั้นสุดท้ายนี้แล้ว ดาบจะถูกนำไปประกอบเข้ากับอุปกรณ์ภายนอก (โคชิราเอะ) ที่ผลิตขึ้นต่างหาก ดาบญี่ปุ่นจึงจะเสร็จสมบูรณ์ ดาบญี่ปุ่นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยช่างตีดาบเพียงผู้เดียว แต่จะเสร็จสมบูรณ์ได้ด้วยฝีมือของช่างลับดาบ ช่างทำฝักดาบ (ซายะชิ - Sayashi) ช่างลงรัก (นุริชิ - Nurishi) ช่างลงรักสีทอง (มาเระชิ - Makieshi) ช่างโลหะ (คินโคชิ - Kinkōshi) ช่างเงิน (ชิโรงาเนชิ - Shiroganeshi) และช่างฝีมืออื่น ๆ [83] ช่างฝีมือแต่ละคนจะรับผิดชอบส่วนต่าง ๆ โดยสังเขปดังนี้:

· ช่างตีดาบ (Tōkō): สร้างตัวดาบ เรียกอีกอย่างว่า "โทโช" (Tōshō) หรือ "คาจิ" (Kaji)

· ช่างลับดาบ (Togishi): ทำหน้าที่ลับตัวดาบ

· ช่างทำฝักดาบ (Sayashi): ทำหน้าที่สร้างฝักดาบ (ซายะ)

· ช่างเงิน (Shiroganeshi): ทำหน้าที่ผลิตชิ้นส่วนโลหะ เช่น ฮาบากิ (Habaki - ปลอกทองเหลืองที่โคนดาบ) และสึบะ (Tsuba - การ์ดกันดาบ)

· ช่างพันด้ามดาบ (Tsukamakishi): ทำหน้าที่พันสายรัดด้ามดาบ (Tsuka-ito)

· ช่างลงรัก (Nurishi), ช่างลงรักสีทอง (Makieshi), ช่างโลหะ (Kinkōshi): ทำหน้าที่ตกแต่งลวดลายบนฝักดาบ การ์ดกันดาบ ฯลฯ

ฉันมันโง่และไร้ความสามารถฉันมันไร้ประโยชน์ไร้คุณค่าและไร้เหตุผลคุณค่าหรือก็ไม่มีประโยชน์หรือก็ไม่ได้ทำไปทำไมก็ไม่รู้ ฉันมันโง่ งี่เง่า และไร้ค่า ปัญญาอ่อน

ผมมันเป็นกระต่ายขาวตัวน้อยอ่อนแอที่ไร้ค่า ที่ผ่านมาผมเป็นคนไร้ค่ามาโดยตลอด ผมไม่เคยมีค่าเลย ผมมันไร้ค่าไร้ประโยชน์

วันอาทิตย์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2569

แผนเดิมเริ่มขึ้นเมื่อปีค.ศ.2023หรืออาจปีค.ศ.2022

ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

แผนเดิมเริ่มขึ้นเมื่อปีค.ศ.2023

ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

บทตำหนิข้าพเจ้า

ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ก่อนอื่นขอบอกก่อนเลยว่าผมจะเขียนครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ จะไม่เขียนต่ออีกแล้ว พอกันซักทีกับการอวยตัวเองลมๆแล้งๆ ผมเบื่อ เบื่อความโง่ของตัวผมเอง เบื่อความไร้ความสามารถของตัวผมเอง เบื่อความไร้สติปัญญาของตัวผมเอง ผมโง่โดยสิ้นเชิง ผมไร้ความสามารถโดยสิ้นเชิง ผมไร้สติปัญญาโดยสิ้นเชิง เบื่อความโง่ของตัวเอง เบื่อความไร้ความสามารถของตัวเอง เบื่อความไร้สติปัญญาของตัวเอง เกลียดตัวเอง ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ เพราะผมโง่ เพราะผมไร้ความสามารถ เพราะผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ถ้าให้ผมบอกว่าผมฉลาด ผมมีความสามารถ ผมมีสติปัญญา ผมคงโกหก ถ้าให้ผมบอกว่าผมฉลาด ผมมีความสามารถ ผมมีสติปัญญา ผมคงไม่ได้พูดความจริง ผมไม่ได้น้อยใจแล้ว ผมไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจแล้ว ผมไม่ได้ตัดพ้อแล้ว ผมไม่ได้น้อยใจแล้ว ผมไม่ได้เรียกร้องความสนใจแล้ว ผมไม่ได้เรียกร้องความเห็นใจ ครั้งนี้ผมพูดความจริงแล้ว ผมพูดความจริงแล้ว ครั้งนี้ผมพูดความจริง ผมพูดความจริง ผมเองก็กะว่าจะลาออกจากวงการการเขียนเดี๋ยวนี้เลย ผมไม่เหมาะกับการเขียน ผมไม่เหมาะกับงานเขียน อันที่จริง ผมเกลียดการเขียน ผมไม่ได้ชอบการเขียนเลย ผมไม่เคยรักการเขียน ผมไม่เคยอยากเขียน ผมอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ต่างหาก ผมโง่เกินกว่าจะเข้าใจอะไรใดๆ ผมไร้ความสามารถเกินกว่าจะทำอะไรใดๆ ผมไร้สติปัญญาเกินกว่าจะคิดอะไรใดๆ ผมไม่เหมาะกับอะไรเลย ผมไม่เหมาะกับอะไรใดๆ ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ผมไม่สนใจ ผมโง่ ผมไม่มีความสามารถ ผมไม่มีสติปัญญา ผมไม่มีความสามารถในทุกด้าน ผมไม่มีความสามารถในด้านใดเลย ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีความสามารถอะไรเลย ผมพูดความจริง ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาเห็นอกเห็นใจ ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาสงสาร ผมไม่ได้ต้องการคำปลอบใจ ผมไม่ได้ต้องการให้ใครบอกให้ผมไปพบจิตแพทย์ อันที่จริง ผมไม่ได้เป็นอะไรเลย ผมถึงต้องบอกความจริงเสียที ผมมีจุดประสงค์ของผมเอง ผมหงุดหงิด ผมจะมาเคลียร์ความเข้าใจผิดเสียที ผมคิดว่าผมโง่จริงไหม? จริง ผมคิดว่าผมไร้ความสามารถจริงไหม? จริง ทำไมเหรอ เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมโง่แค่ไหน เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมไร้ความสามารถแค่ไหน เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมทำอะไรไม่เป็นเลย เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมไม่ได้ฉลาดอะไรเลย และถ้าผมขืนเชื่อว่าผมฉลาด ผมมีความสามารถ ผมทำเป็นทุกอย่าง ผมคงตายไปแล้ว ผมต้องคิดว่าผมโง่ตลอดเวลา ผมต้องคิดว่าผมไร้ความสามารถตลอดเวลา ผมต้องคิดว่าผมทำอะไรไม่เป็นเลยตลอดเวลา ผมต้องคิดว่าผมไม่ฉลาดเลยตลอดเวลา ไม่อย่างงั้น ผมคงทำตัวเอง ไม่อย่างงั้นผมคงแพ้ ไม่อย่างงั้น ตอนเล่นเกมผมคงแพ้ ไม่อย่างงั้นตอนเล่นหมากรุกผมคงแพ้ ซึ่งตอนนี้ผมก็ยังแพ้ แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน ดังนั้นนับจากนี้(อันที่จริงก็ตั้งแต่ปีที่แล้ว) ถ้าผมบอกว่าผม

“ผู้คนมักจะดูเป็นคนดีเมื่อถูกกดขี่ข่มเหง แต่ลึกๆ แล้วพวกเขาแค่อยากสลับบทบาทไปเป็นผู้กดขี่ชี้ชะตาผู้อื่นบ้าง ชีวิตไม่มีอะไรมากไปกว่าการแข่งขันกันเพื่อที่จะได้เป็นอาชญากร มากกว่าที่จะเป็นเหยื่อ”

.

"People seem good while they are oppressed, but they only wish to become oppressors in their turn: life is nothing but a competition to be the criminal rather than the victim."

คุณเป็นคนที่ประสบความสำเร็จสูงแต่กำลังมีปัญหาด้านสุขภาพจิตอยู่หรือเปล่า?

คุณไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว!

งานวิจัยเผยว่าผู้ที่มีสติปัญญาสูงมีแนวโน้มที่จะประสบกับภาวะเหล่านี้มากกว่า:

ความวิตกกังวล: ภาระอันหนักอึ้งจากการตระหนักรู้

ภาวะซึมเศร้า: แรงกดดันจากการรู้ตัวและเข้าใจตัวเองมากเกินไป

โรคย้ำคิดย้ำทำ (OCD): กับดักของการคิดวิเคราะห์มากเกินไป

แต่ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

1. ความไม่สอดคล้องทางความคิด (Cognitive Dissonance): จิตใจที่เฉียบแหลมจะตระหนักถึงความขัดแย้งหรือความไม่ลงรอยกันได้มากกว่า นำไปสู่ความรู้สึกอึดอัดทางจิตใจ

2. การครุ่นคิดสะท้อนตัวเองมากเกินไป (Hyper-Reflection): ผู้ที่ประสบความสำเร็จสูงมักมีแนวโน้มที่จะสำรวจและตรวจสอบตัวเองภายใน ซึ่งบางครั้งอาจนำไปสู่วงจรความคิดด้านลบ

3. ความไวต่อสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัส (Sensory Sensitivity): บุคคลที่มีสติปัญญาสูงอาจไวต่อสิ่งเร้ารอบตัวมากกว่า ซึ่งเพิ่มระดับความเครียดและความวิตกกังวล

นี่คือความจริง:

สติปัญญาไม่ใช่คำสาป

ปัญหาสุขภาพจิตไม่ใช่สัญญาณของความอ่อนแอ

การขอความช่วยเหลือคือสัญญาณของ ความเข้มแข็ง

คุณไม่ได้สู้อยู่คนเดียว ก้าวออกมา ขอความช่วยเหลือ และจำไว้เสมอว่า:

สติปัญญาของคุณคือของขวัญ ไม่ใช่ภาระ

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันเขียนเรื่องสั้นได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยฉันไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ฉันเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อฝัน

เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อเจ้อ

เรื่องสั้นของฉันมันไร้สาระ

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยสำเร็จ

เรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตก

ฉันเกลียดเรื่องสั้นของฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลา

ฉันมันไม่ได้เรื่อง ฉันมันล้มเหลว ฉันมันบ้า ฉันมันควาย ฉันมันโง่

ฉันมันอวดฉลาด

ฉันมันอัตตาสูง

ฉันเคยคิดว่าฉันเขียนเก่งที่สุด ชนิดที่ว่าถ้ามีtop 10นักเขียนตลอดกาลฉันคืออันดับที่1 ฉันเคยคิดอย่างนั้น นักเขียนคนอื่นคงเลียนแบบฉันกันเป็นแถวๆ ฉันเคยคิดว่า ฉันปฏิวัติวงการงานเขียนได้ ฉันเคยคิดว่าคนอื่นคงจะเขียนอะไรคือสไตล์ฉันกันเป็นแถวแล้วเอาไปใช้กันเป็นแถวเช่นกัน ฉันเคยคิดว่าคนเขาจะเขียนกันว่างานเขียนแทรกประเด็นนั้นแทรกประเด็นนี้วิจารณ์อะไรนั่น ฉันเคยคิดว่านักวิจารณ์ควจะยกงานเขียนฉันทุกชิ้นเป็นงานเขียนที่ดีที่สุดทุกชิ้นในทุกสาขา ฉันเคยคิดว่าฉันสร้างสิ่งใหม่ให้วงการ ฉันเคยคิดว่าคนอื่นจะตีความกันว่าฉันจะสื่ออะไร ฉันคิดว่าคนอื่นจะจัดให้ฉันเป็นนักเขียนที่มีอิทธิพลต่อนักเขียนคนอื่นมากที่สุด ฉันคิดว่าคนอื่นจะยกให้ฉันมีอิทธิพลต่อทุกวงการด้วยซ้ำ ไม่เพียงวงการงานเขียน แต่ วิทยาศาสตร์, หนัง, แม้แต่การเมือง ฉันคิดว่าฉันจะมีอิทธิพลและส่งผลกระทบมากที่สุด ฉันคิดว่าทุกคนจะพูดถึงฉันตั้งแต่ตอนฉันยังมีชีวิตไปจนถึงแม้แต่ตอนที่ฉันตายไปเป็นพันๆปีแล้ว ฉันคิดว่างานเขียนฉันจะถูกสร้างเป็นหนังด้วยซ้ำ ฉันเคยคิดว่าวิธีของฉันถูกทุกวิธี ฉันเคยคิดว่าฉันทำถูกทุกอย่าง ฉันเคยคิดว่าฉันถูกทุกอย่าง ฉันเคยคิดว่าฉันถูกทุกสิ่ง แต่ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิดหมดทุกอย่าง ฉันไม่ได้เขียนเก่งที่สุด ฉันไม่ใช่นักเขียนตลอดกาลอันดับที่1 ไม่มีใครเขาเลียนแบบฉัน งานเขียนฉันไม่ได้ดีอะไร ฉันไม่ได้มีความสามารถจะปฏิวัติวงการงานเขียนได้ ไม่มีใครเขาสนใจงานเขียนฉัน ฉันไม่เคยสร้างอะไรใหม่ๆเลย คนอื่นเขาทำกันไปหมดแล้ว ฉันไม่ได้มีความสามารถมากพอจะมีอิทธิพลต่อทุกสิ่ง ฉันไม่ได้มีความสามารถมากพอจะมีผลกระทบต่อทุกสิ่ง ฉันถูกลืมในตอนที่ฉันมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ งานเขียนฉันไม่ได้น่าสนใจจนถึงจะถูกดัดแปลง ฉันคิดไปเองว่าฉันพิเศษกว่าคนอื่น ไม่ได้มีใครเป็นผู้ถูกเลือกในคำทำนายในโลกแห่งความเป็นจริง ฉันกลับคิดไปเองว่าฉันเป็นผู้ถูกเลือกในคำทำนาย ไม่มีใครเป็นคนพิเศษในโลกนี้ ไม่มีใครพิเศษไปกว่าใคร ทำไมฉันถึงคิดว่าฉันเป็นคนพิเศษกว่าคนอื่น คนอื่นวิจารณ์ฉันมากมาย คนอื่นให้คำแนะนำฉันมากมาย ฉับกลับโกรธเคืองไม่เชื่อและไม่ทำตามไม่นำคำวิจารณ์และคำแนะนำไปใช้ ได้แต่พิสูจน์กับคนพวกนั้นและกับทุกคนว่าฉันถูกทั้งหมด ว่าฉันถูกทุกอย่าง คำวิจารณ์และคำแนะนำพวกนั้นผิดทุกอย่าง คำวิจารณ์และคำแนะนำพวกนั้นผิดทั้งหมด ฉันคิดไปเองว่าฉันฉลาดที่สุดในโลกนี้ ฉันคิดไปเองฉันฉลาดกว่าคนอื่น ฉันคิดไปเองว่าฉันเป็นอัจฉริยะ ทั้งที่ฉันไม่ได้เป็นอัจฉริยะ ทั้งที่ฉันไม่ได้ฉลาดที่สุดในโลกนี้ ทั้งที่ฉันไม่ได้ฉลาดไปกว่าคนอื่น ทดสอบไอคิวได้ไอคิวแค่ร้อยเท่ากับไอคิวของคนอื่นแค่นี้ก็รู้ชัดเจนแล้ว ฉันรู้แล้วว่าวิธีของฉันผิดหมดทุกวิธี ฉันรู้แล้วว่าฉันทำผิดทุกอย่าง ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดทุกอย่าง ฉันรู้ว่าฉันผิดทุกสิ่ง

คนอย่างงี้จะประสบความเร็จได้ยังไง

ฉันมันไม่ได้เรื่อง ฉันมันล้มเหลว ฉันมันบ้า ฉันมันควาย ฉันมันโง่

ฉันมันอวดฉลาด

ฉันมันอัตตาสูง

คนอย่างงี้จะประสบความเร็จได้ยังไง