อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
สงครามทำลายล้างคือสงครามที่มีเป้าหมายคือการทำลายล้างรัฐประชาชนหรือกลุ่มชาติพันธุ์ อย่างสิ้นเชิง และการทำลายล้างหน่วยทางสังคมและการเมืองนั้นโดยการสังหารหมู่ประชากรหรือการทำลายแหล่งทำมาหากินของพวกเขา เจตนานี้อาจมุ่งเป้าไปที่ภายนอกหรือต่อกลุ่มประชากรของตนเองก็ได้ เป้าหมายไม่ใช่การบังคับใช้เป้าหมายทางการเมืองที่จำกัด เช่น การรับรองสถานะทางกฎหมาย (เช่นในสงครามประกาศอิสรภาพ ) การควบคุมดินแดนพิพาท (เช่นในสงครามพิชิตหรือป้องกัน ) หรือการเอาชนะทางทหารอย่างสิ้นเชิงของรัฐ ศัตรู เหมือนในสงครามอื่นๆ
.jpg)
คุณสมบัติ
สงครามทำลายล้างถูกนิยามว่าเป็นรูปแบบสงคราม ที่รุนแรงขึ้น ซึ่ง “ข้อจำกัดทางกายภาพและจิตใจทั้งหมด” ถูกยกเลิก[ 1 ]
Jan Philipp Reemtsmaนักสังคมศาสตร์จากฮัมบูร์กมองว่าสงคราม “ที่ก่อขึ้นเพื่อ – ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด – ทำลายล้างหรือแม้แต่ลดจำนวนประชากรลง” เป็นแก่นแท้ของสงครามทำลายล้าง[ 2 ]องค์กรของรัฐของศัตรูถูกทำลาย ลักษณะเฉพาะของสงครามทำลายล้างยังรวมถึง ลักษณะ ทางอุดมการณ์และการปฏิเสธการเจรจากับศัตรู ดังที่Andreas Hillgruber นักประวัติศาสตร์ ได้แสดงให้เห็นโดยใช้ตัวอย่างของ “ ปฏิบัติการบาร์บารอสซา ” ในปี 1941 ต่อต้าน “ ลัทธิบอลเชวิกของชาวยิว ” [ 3 ]ความชอบธรรมและความน่าเชื่อถือของศัตรูถูกปฏิเสธ พวกเขาถูกลดทอนให้เหลือเพียงศัตรูโดยสิ้นเชิงซึ่งไม่สามารถเข้าใจกันได้ แต่ความสามัคคีของตนเอง “ของประชาชน สงคราม และการเมือง [ถูก] เปรียบเทียบกับชัยชนะของแนวคิดสงครามทำลายล้าง” [ 4 ]
การพัฒนา
การลุกฮือของชาวเฮเรโร
สิ่งพิมพ์ ของพรรคสังคมประชาธิปไตยบัญญัติคำว่า"สงครามทำลายล้าง" เพื่อ วิพากษ์วิจารณ์การกระทำที่กระทำต่อชาวเฮเรโร ที่ก่อกบฏ [ 5 ]ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2447 การลุกฮือของชาวเฮเรโร เริ่มต้นขึ้นในอาณานิคมเยอรมัน ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ ในขณะนั้น การลุกฮือครั้งนี้ถูกปราบปรามลงภายในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2447 โดยมีกำลังพลรวมประมาณ 15,000 นายภายใต้การนำของพลโทโลทาร์ ฟอน โทรธาชาวเฮเรโรส่วนใหญ่หนีเข้าไปใน โอมาเฮ เกะซึ่ง แทบไม่มีน้ำเลย ซึ่งเป็นส่วนขยายของทะเลทรายคาลาฮารี โทรธาสั่งให้ปิดล้อมพื้นที่และขับไล่ผู้ลี้ภัยออกจากแหล่งน้ำเพียงไม่กี่แห่ง ทำให้ชาวเฮเรโรหลายพันคนพร้อมกับครอบครัวและฝูงวัวของพวกเขาเสียชีวิตจากความกระหายน้ำ ฟอน โทรธาแจ้งให้ผู้ที่ถูกขับไล่เข้าไปในทะเลทรายทราบในสิ่งที่เรียกว่า"คำสั่งทำลายล้าง" :
“ชาวเฮเรโรไม่ได้เป็นพลเมืองเยอรมันอีกต่อไปแล้ว […] ภายในพรมแดนเยอรมัน ชาวเฮเรโรทุกคน ไม่ว่าจะมีปืนหรือไม่มี มีปศุสัตว์หรือไม่มี จะถูกยิง ฉันจะไม่ยอมรับผู้หญิงหรือเด็กอีกต่อไป ฉันจะขับไล่พวกเขากลับไปยังชนเผ่าของพวกเขา หรือไม่ก็ยิงพวกเขาเช่นกัน” [ 6 ]
กลยุทธ์สงครามของ Trotha มุ่งเป้าไปที่การทำลายล้างชาว Herero อย่างสิ้นเชิง: "ข้าพเจ้าเชื่อว่าชาติจะต้องถูกทำลายล้างเสียทั้งหมด […]" [ 7 ]เขาได้รับการสนับสนุนเป็นพิเศษจากหัวหน้าเสนาธิการAlfred von Schlieffenและจักรพรรดิ Wilhelm II [ 8 ]ดังนั้นการกระทำของเขาจึงถือเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ครั้งแรก ของศตวรรษที่ 20 การกระทำของ Trotha ก่อให้เกิดความไม่พอใจทั้งในประเทศและต่างประเทศ ด้วยการยุยงของอัครมหาเสนาบดีBernhard von Bülowจักรพรรดิจึงยกเลิกคำสั่งกำจัดล้างเผ่าพันธุ์สองเดือนหลังจากเหตุการณ์ใน Omaheke อย่างไรก็ตาม นโยบายของ Trotha ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมากนักจนกระทั่งเขาถูกปลดออกจากตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2448 [ 8 ]
แนวคิดของลูเดนดอร์ฟ
สงครามทำลายล้างเป็นพัฒนาการเพิ่มเติมของแนวคิดสงครามเบ็ดเสร็จซึ่งกำหนดขึ้น ในปี 1935 โดยอดีต เสนาธิการทหารสูงสุด แห่งจักรวรรดิ เอริช ลูเดนดอร์ฟ ตามแนวคิดนี้ ในสงครามในอนาคต ชัยชนะจะต้องมีความสำคัญสูงสุดเหนือความกังวลทางสังคมอื่นๆ ทั้งหมด ทรัพยากร ทั้งหมด จะต้องถูกนำมาใช้เพื่อเศรษฐกิจสงคราม เจตจำนงของ ชาติ จะต้องถูกรวมเป็นหนึ่งเดียวผ่าน การโฆษณาชวนเชื่อและอำนาจเผด็จการแม้กระทั่งก่อนการปะทะและเทคโนโลยีอาวุธ ที่มีอยู่ทั้งหมด จะต้องถูกนำมาใช้ โดยไม่คำนึงถึง กฎหมายระหว่างประเทศสงครามเบ็ดเสร็จยังไม่มีเป้าหมายที่ไร้ขีดจำกัด ดังที่ประสบการณ์จากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้สอนไว้
“ไม่ใช่แค่กองกำลังติดอาวุธของรัฐที่เกี่ยวข้องในสงครามซึ่งมุ่งหมายจะทำลายล้างซึ่งกันและกันเท่านั้นที่ก่อสงคราม ขึ้น ประชาชนเองก็ถูกนำไปใช้ในสงคราม สงครามยังมุ่งเป้าไปที่พวกเขาและส่งผลกระทบต่อพวกเขาอย่างลึกซึ้ง […] นอกจากการต่อสู้กับกองกำลังติดอาวุธของศัตรูในแนวรบอันกว้างใหญ่และทะเลอันกว้างใหญ่แล้ว ยังมีการต่อสู้กับจิตใจและพลังชีวิตของประชาชนฝ่ายศัตรูโดยมีเป้าหมายเพื่อทำลายล้างและทำให้พวกเขาเป็นอัมพาต” [ 9 ]
ในการเบลอขอบเขตของสงครามในเชิงแนวคิดนี้ ลูเดนดอร์ฟสามารถดึงเอาทฤษฎีการทหารของเยอรมันที่พัฒนาขึ้นในการอภิปรายเกี่ยวกับสงครามประชาชนหรือ " สงครามเปิดของฝรั่งเศส " ซึ่ง สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สามที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ได้ทำสงคราม กับ กองกำลังรุกรานของปรัสเซีย-เยอรมันในช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวของปี 1870 [ 10 ]
นอกจากนี้ ลูเดนดอร์ฟยังได้ศึกษาผลงานของคาร์ล ฟอน คลอสวิตซ์และงานเขียนที่ตีพิมพ์หลังมรณกรรมของเขาเรื่อง On War (1832) ซึ่งแยกแยะระหว่างสงคราม “เบ็ดเสร็จ” และ “จำกัด” อย่างไรก็ตาม แม้แต่สงครามเบ็ดเสร็จของคลอสวิตซ์ก็ยังมีข้อจำกัด เช่น การแยกแยะระหว่างผู้ต่อสู้และผู้ไม่ต่อสู้ระหว่างทหารและพลเรือน หรือระหว่างสาธารณะและส่วนตัว ลูเดนดอร์ฟยืนยันว่าในสงครามเบ็ดเสร็จ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ “เป้าหมายทางการเมืองเล็กๆ น้อยๆ” หรือแม้แต่ “ผลประโยชน์ของชาติที่ยิ่งใหญ่ […]” แต่เป็นการ “รักษาชีวิต” ของชาติและอัตลักษณ์ของชาติ ภัยคุกคามต่อการดำรงอยู่เช่นนี้ทำให้การทำลายล้างศัตรู – อย่างน้อยก็ทางศีลธรรม หากไม่ใช่ทางกายภาพ – เป็นสิ่งที่ชอบธรรม[ 11 ]ความพยายามของลูเดนดอร์ฟในการทำให้สงครามรุนแรงขึ้น (ซึ่งเขารับผิดชอบตั้งแต่ปี 1916 เป็นต้นไป) ต้องเผชิญกับอุปสรรคทางสังคม การเมือง และการทหาร อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2478 ดังที่โรเบิร์ต โฟลีย์ นักประวัติศาสตร์เขียนไว้ คำแนะนำของเขา “ได้ผลอย่างน่าพอใจ” ดูเหมือนว่าถึงเวลาแล้ว ที่พรรคนาซีจะยกระดับสงครามให้รุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก[ 10 ]
สงครามสังคมนิยมแห่งชาติ
สงครามทำลายล้างของเยอรมนีเพื่อพิชิต “ พื้นที่อยู่อาศัยใหม่ในตะวันออก ” เริ่มต้นขึ้นในปี 1939 ด้วยการรุกรานโปแลนด์และการสังหารหมู่ปัญญาชนชาวโปแลนด์[ 12 ]ตัวอย่างที่รู้จักกันดีที่สุดของสงครามทำลายล้างคือสงครามเยอรมัน-โซเวียต ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 22 มิถุนายน 1941 ด้วย การรุกราน สหภาพโซเวียต ของกองทัพเวห์มาคท์ ในปี 1963 เอิร์นส์ โนลเตนักประวัติศาสตร์ชาวเบอร์ลินได้บรรยายถึงสงครามนี้ด้วยวลีที่ถูกอ้างถึงอย่างกว้างขวางว่า “สงครามแห่งการเป็นทาสและการทำลายล้างที่น่าสยดสยองที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์สมัยใหม่เคยรู้จัก” และแยกแยะมันออกจาก “สงครามปกติ” เช่น สงครามที่นาซีเยอรมนีทำกับฝรั่งเศส[ 13 ]
ในวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกเรื่อง "ยุทธศาสตร์ของฮิตเลอร์" ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1965 อันเดรียส ฮิลล์กรุเบอร์ ได้อธิบายถึง แรงจูงใจ ทางอุดมการณ์ด้านเชื้อชาติของรัฐนาซีในการทำสงครามทำลายล้างกับสหภาพโซเวียต:
- การทำลายล้างทางกายภาพของชนชั้นนำ " ชาวยิว-บอลเชวิก " ของประเทศและชาวยิวเองในฐานะรากเหง้าทางชีววิทยาที่ถูกกล่าวอ้าง
- การพิชิตอาณานิคมและพื้นที่อยู่อาศัยในภาคตะวันออกเพื่อจักรวรรดิเยอรมันและ
- การปราบปรามและการทำลายล้างประชากรชาวสลาฟ[ 14 ]
ต่อมา ฮิลล์กรุเบอร์ได้อธิบายปฏิบัติการบาร์บารอสซาอย่างชัดเจนว่าเป็น “สงครามทำลายล้างที่มีแรงจูงใจทางเชื้อชาติโดยเจตนา” [ 15 ]ปฏิบัติการบาร์บารอสซาถือเป็นตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ร่วมสมัยของสงครามทำลายล้างใน การ ศึกษาประวัติศาสตร์ ทั่วไป [ 16 ]
คำว่า "สงครามทำลายล้าง" ได้รับการพูดคุยกันอย่างเข้มข้นในช่วงทศวรรษ 1990 ในบริบทของนิทรรศการ Wehrmachtของสถาบันวิจัยสังคมฮัมบูร์กซึ่งมีคำว่า"สงครามทำลายล้าง"อยู่ในชื่อเรื่อง[ 17 ]อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้ กล่าวอย่างเปิดเผยต่อบรรดานายพลของ Wehrmacht เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2484 ว่าปฏิบัติการบาร์บารอสซาจะเป็นสงครามทำลายล้าง:
“การต่อสู้ระหว่างสองโลกทัศน์การตัดสินที่รุนแรงต่อลัทธิบอลเชวิกถูกเทียบเท่ากับอาชญากรรมต่อต้านสังคมลัทธิคอมมิวนิสต์ เป็น อันตรายอย่างยิ่งต่ออนาคต เราต้องละทิ้งจุดยืนของความเป็นสหายทหาร คอมมิวนิสต์ไม่ใช่สหายทั้งก่อนและหลัง นี่คือสงครามแห่งการทำลายล้าง หากเราไม่เข้าใจแบบนี้ เราจะเอาชนะศัตรูได้จริง แต่ในอีก 30 ปีข้างหน้าเราจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูคอมมิวนิสต์อีกครั้ง เราไม่ได้ทำสงครามเพื่อรักษาศัตรูไว้ […] การต่อสู้กับรัสเซีย: การทำลายล้างผู้บัญชาการ บอลเชวิก และปัญญาชนคอมมิวนิสต์ […] การต่อสู้จะแตกต่างจากการต่อสู้ในตะวันตกมาก ในตะวันออก ความรุนแรงนั้นอ่อนโยนสำหรับอนาคต ผู้นำต้องเรียกร้องให้ตนเองเสียสละเพื่อเอาชนะความกังวลใจของตน” [ 18 ]
ข้อเท็จจริงที่ว่าปฏิบัติการบาร์บารอสซาเป็นสงครามทำลายล้างที่วางแผนไว้ตั้งแต่เริ่มต้นนั้นได้รับการยืนยันโดยคำสั่งหมายเลข 21 ที่ออกเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2483 และโดยคำสั่งที่กองทัพเวห์มาคท์จัดทำขึ้นเพื่อดำเนินการ เช่นพระราชกฤษฎีกาเกี่ยวกับการใช้อำนาจศาลทหารในพื้นที่ 'บาร์บารอสซา'เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 แนวทางปฏิบัติสำหรับกองกำลังในรัสเซียเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 และแนวทางปฏิบัติสำหรับการปฏิบัติต่อข้าราชการฝ่ายการเมืองเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2484 [ 19 ]
แนวทางของเยอรมนีสำหรับนโยบายการเกษตรในดินแดนโซเวียตที่จะถูกยึดครองเป็นตัวอย่างที่รุนแรงที่สุดอย่างหนึ่งของกลยุทธ์การปล้นสะดมและการทำลายล้าง ในการประชุมเลขาธิการรัฐเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 มีการเตรียมการสำหรับการอดอาหารอย่างเป็นระบบของประชากร : “ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้คนหลายสิบล้านคนจะอดตายเมื่อเราเอาสิ่งที่เราต้องการจากประเทศไป” [ 20 ]
แผนการของฮิตเลอร์ที่จะทำลาย เลนินกราดมอสโกและเคียฟ จะต้อง พิจารณาในบริบทของสงครามทำลายล้างที่มีแรงจูงใจทางเชื้อชาติของเขาด้วย[ 21 ]เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2484 ฮิตเลอร์กล่าวกับออตโต อาเบตซ์ว่า:
“เมืองปีเตอร์สเบิร์กที่เป็น ‘รังพิษ’ ซึ่งพิษจากเอเชียได้ ‘พ่น’ ลงสู่ทะเลบอลติกมาเป็นเวลานาน จะต้องหายไปจากโลกนี้” [ 22 ]
เอียน เคอร์ชอว์ ตั้งข้อสังเกตถึงเจตนาทำลายล้างที่คล้ายคลึงกัน สำหรับสตาลินกราดเช่นเดียวกับมอสโกและเลนินกราด[ 23 ] ฮิตเลอร์สั่งให้กำจัดประชากรชายทั้งหมด เนื่องจาก “สตาลินกราด ซึ่งมีประชากรหนึ่งล้านคน และทั้งหมดเป็นคอมมิวนิสต์ เป็นอันตรายอย่างยิ่ง” [ 24 ]หัวหน้าเสนาธิการทหารสูงสุดฟรานซ์ ฮัลเดอร์ตั้งข้อสังเกตว่า “สตาลินกราด: ทำลายล้างประชากรชาย ขนย้ายประชากรหญิง” [ 25 ]
ตัวอย่างอื่นๆ
ในวงการวารสารศาสตร์และการวิจัย ความขัดแย้งอื่นๆ อีกมากมายก็ถูกอธิบายว่าเป็นสงครามทำลายล้างเช่นกัน
ตามที่นักวิชาการชาวยิวดาเนียล โครคมัลนิค กล่าวไว้กฎระเบียบเกี่ยวกับสงครามในพระธรรมเฉลยธรรมบัญญัติของทานาค สั่งให้ ชาวอิสราเอล ทำ สงครามเพื่อทำลายล้าง ในเฉลย ธรรม บัญญัติ 20:16–17 ระบุ ว่า หลังจากพิชิตเมืองของชาวฮิตไทต์ชาวอมอไรต์ ชาวเยบุสและชนชาติอื่นๆในคานาอันแล้ว พวกเขาจะ ต้อง “ ทำลายล้าง ” พวกเขา หมายความว่า “อย่าให้สิ่งใดที่มีลมหายใจมีชีวิตอยู่” การกระทำเช่นนี้ขัดแย้งกับการปฏิบัติต่อศัตรูที่ถูกปราบปรามอย่างมีมนุษยธรรมในดินแดน “ไกลจากเจ้า” ตามที่บัญญัติไว้ ใน เฉลยธรรมบัญญัติ20 :10–15 [ 26 ]
ในปี พ.ศ. 2429 นักเขียนและนักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมันเฟลิกซ์ ดาห์นเป็นคนแรกที่ใช้คำนี้ในความหมายสมัยใหม่: ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง * Ein Kampf um Rom* (การต่อสู้เพื่อโรม ) เขาให้ แม่ทัพ ไบแซนไทน์ นาร์เซส มุ่งเป้า การรณรงค์ต่อต้านชาวกอธเพื่อกำจัดกลุ่มชาติพันธุ์นี้ในอิตาลีให้หมดสิ้น นั่นคือการทำสงครามทำลายล้างกับผู้คนทั้งหมดของพวกเขา[ 27 ]
หลักฐานยังสามารถพบได้ สำหรับสงครามปุนิกครั้งที่ 3 149–146 ก่อนคริสต์ศักราช[ 28 ]ยุทธการที่ป่าทอยโทเบิร์ก[ 29 ]หรือสงครามอินเดียนของผู้ตั้งถิ่นฐานในอเมริกาเหนือ[ 30 ] ซึ่งอธิบายว่าเป็นสงครามแห่งการทำลายล้าง
เมื่อปี พ.ศ. 2431 นักชาติพันธุ์วิทยาOtto Stollได้เขียนถึงสงครามทำลายล้างที่ผู้พิชิต ชาวสเปนก่อขึ้น ต่อประชากรพื้นเมือง[ 31 ]
ในปี 1995 โยอาคิม ฮอฟฟ์มันน์อดีตพนักงานของสำนักงานวิจัยประวัติศาสตร์การทหารเยอรมัน ได้บรรยายสงครามของสหภาพโซเวียตต่อนาซีเยอรมนีว่าเป็น "สงครามแห่งการทำลายล้าง" โดยอ้างคำปราศรัย ของโจเซฟ สตาลิน เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 1941 เป็นคติพจน์ซึ่งสตาลินได้ประกาศว่า:
"ถ้าอย่างนั้น ถ้าพวกเยอรมันต้องการสงครามทำลายล้าง พวกเขาก็จะได้มัน (เสียงปรบมือดังสนั่นยาวนาน) นับจากนี้ไป ภารกิจของเรา ภารกิจของประชาชนทั้งหมดในสหภาพโซเวียต ภารกิจของนักรบ ผู้บัญชาการ และเจ้าหน้าที่ทางการเมืองของกองทัพบกและกองทัพเรือของเราคือการทำลายล้างชาวเยอรมันทั้งหมดที่รุกรานดินแดนบ้านเกิดของเราในฐานะผู้ยึดครอง จนถึงคนสุดท้าย ไม่มีเมตตาต่อผู้ยึดครองชาวเยอรมัน!" [ 32 ]
นักวิชาการคนอื่นๆ ไม่ได้ปฏิบัติตามการตีความสุนทรพจน์ของฮอฟมันน์ แต่กลับชี้ไปที่คำแถลงเพิ่มเติมของสตาลินในช่วงหลายเดือนต่อมา ซึ่งระบุว่าการทำลายล้างเยอรมนีไม่ใช่เป้าหมายสงครามของเขาเลย[ 33 ]งานของฮอฟมันน์โดยรวมได้รับการวิจารณ์อย่างหนักเป็นส่วนใหญ่[ 34 ]
แนวทาง ของอิสราเอลต่อความขัดแย้งในตะวันออกกลาง ถูก อธิบายโดยหลายฝ่ายว่าเป็น“สงครามทำลายล้าง ที่ไร้ขอบเขต” ( Norbert Blüm ) [ 35 ] [ 36 ]การเปรียบเทียบกับนาซีที่แฝงอยู่ในคำพูดเหล่านี้ถือเป็นการบ่งชี้ถึงการต่อต้านยิวแบบทุติยภูมิ[ 37 ]
เอกสาร เผยแพร่ ปี 1998 ของศูนย์สิทธิมนุษยชนแห่ง มหาวิทยาลัยพอตส์ดัม อธิบายการกระทำของกองทัพ กัวเตมาลาในสงครามกลางเมืองว่าเป็น "สงครามทำลายล้างอย่างไม่หยุดยั้งต่อประชากรของตนเอง" [ 38 ]
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ [ , ภาษาอังกฤษ ] (ภาษาอังกฤษ มาจากภาษากรีกโบราณ ὁλόκαυστος holókaustos , ภาษาเยอรมัน'เผาทำลายจนหมดสิ้น' ) หรือโชอาห์ (เรียกอีกอย่างว่าโชอาห์, โชอาห์หรือโชอา; ภาษาฮีบรู) הַשּׁוֹאָה haŠōāh (หมายถึง “หายนะ”, “ความโชคร้าย/ภัยพิบัติครั้งใหญ่”) หมายถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่กระทำโดยระบอบนาซี เยอรมัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งคร่าชีวิต ชาวยิวในยุโรปไปประมาณสองในสามของทั้งหมด ในขณะนั้น คิดเป็นจำนวน 5.6 ถึง 6.3 ล้านคน
ผู้นำนาซีภายใต้การนำของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ตัดสินใจขั้นสุดท้ายที่จะก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ไม่นานหลังจากเริ่มสงครามทำลายล้างสหภาพโซเวียตในฤดูร้อนปี 1941 หน่วย เอสเอสรวมถึงบางส่วนของกองทัพเวห์มาคท์และตำรวจเยอรมันและผู้ร่วมมือจากรัฐพันธมิตรของเยอรมนีภายใต้การปกครองของฮิตเลอร์ ได้ดำเนินการสังหารชาวยิวทั้งหมดในเขตอิทธิพลของตนอย่างเป็นระบบจนถึงปี 1945 โดยใช้กรรมวิธีแบบอุตสาหกรรมตั้งแต่ปี 1942 เป็นต้นไปอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ นี้มีพื้นฐานมาจาก ลัทธิต่อต้านยิวที่รัฐปลูกฝังและ กฎหมาย เหยียดเชื้อชาติ ที่เกี่ยวข้อง ในจักรวรรดิเยอรมันในยุคนาซี
การกำหนด
พวกนาซีพูดถึง “ทางออก” หรือ “ ทางออกสุดท้ายสำหรับปัญหาชาวยิว ” ในตอนแรก คำนี้หมายถึงการกีดกัน การตัดสิทธิ์ และการขับไล่ชาวยิว ในปี 1939/40 คำนี้ปกปิดแนวคิดที่จะขับไล่ชาวยิวออกจากดินแดนส่วนใหญ่ของเยอรมนีและรวมพวกเขาไว้ในดินแดนที่ยังไม่ได้กำหนด แนวคิดเหล่านี้ในไม่ช้าก็รุนแรงขึ้นและถูกแทนที่ด้วยการวางแผน “ทางออกสุดท้าย” ในฐานะการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ตั้งแต่ต้นฤดูร้อนปี 1941 เป็นต้นไป คำนี้ถูกใช้เป็นข้ออ้าง สำหรับ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวอย่างเป็นระบบ ก่อนที่คำว่า “โฮโลคอสต์” และ “โชอาห์” จะได้รับการยอมรับ “ทางออกสุดท้าย” เป็นคำที่ใช้ในหลายภาษาหลังสงครามเพื่ออ้างถึงโฮโลคอสต์[ 1 ]
ในประเทศที่ใช้ภาษาเยอรมันการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (หรือเดโมไซด์ ) ถูกกล่าวถึงในชื่อการกำจัดชาวยิวการฆาตกรรมชาวยิวหรือการสังหารหมู่ชาวยิวในยุโรป ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 เป็นต้น มา หลังจากการพิจารณาคดีเอาชวิตซ์ ครั้งแรกที่แฟรงก์เฟิร์ต ชื่อ เอาชวิตซ์ซึ่งเป็นชื่อของค่ายกักกัน ที่ใหญ่ที่สุดของนาซี ( ค่ายกักกันเอาชวิตซ์-เบียร์เคเนา ) ก็ได้กลายเป็นคำเชิงสัญลักษณ์สำหรับเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 เป็นต้นมา
คำว่า Holocaustที่ใช้กันทั่วไปในปัจจุบันมาจากคำคุณศัพท์ภาษากรีกโบราณὁλόκαυστος (holókaustos)ซึ่งหมายถึง "ถูกเผาอย่างสมบูรณ์" ส่วนรูปคำนามเพศกลางτὁ ὁλόκαυστον (to holókauston) หมายถึง การบูชายัญสัตว์ที่ถูกเผาอย่างสมบูรณ์บนแท่นบูชาตั้งแต่ประมาณปี 1600 คำว่าHolocaust ในภาษาอังกฤษ ยังหมายถึงการเสียชีวิตจากการถูกเผา ตั้งแต่ประมาณปี 1800 หมายถึงการสังหารหมู่และตั้งแต่ปี 1895 หมายถึงการสังหารหมู่ทางชาติพันธุ์ เช่น การ ฆ่าล้าง เผ่าพันธุ์ชาวอาร์เมเนีย ในภายหลัง หนังสือพิมพ์รายวันของอังกฤษ News Chronicleใช้คำนี้เป็นครั้งแรกในเดือนธันวาคม ปี 1942 เพื่ออธิบาย แผนการ ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ในการกำจัดชาวยิวแม้ว่าในขณะนั้นหนังสือพิมพ์จะยังไม่ทราบวิธีการกำจัดของนาซีก็ตาม ในฉบับวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 นิตยสารLife ของอเมริกาได้รายงาน เกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่การ์เดเลเกนโดยเรียกเหตุการณ์นี้ว่า " การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่การ์เดเลเกน " [ 2 ]ภายในปี พ.ศ. 2515 คำนี้ได้กลายเป็นที่นิยมในงานวิจัยทางประวัติศาสตร์ในสหรัฐอเมริกานับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 ซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง Holocaust – The Story of the Weiss Family ได้ทำให้ คำนี้เป็นที่นิยมในหลายประเทศ รวมถึงเยอรมนีตะวันตก นับแต่นั้นมา คำนี้ส่วนใหญ่ถูกจำกัดไว้เฉพาะการสังหารหมู่ชาวยิวในยุโรปอย่างเป็นระบบ บางครั้งก็รวมถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวซินติและชาวโรมาด้วย ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้คนหลายแสนคน ซึ่งนาซีประกาศว่าเป็น "ชนชาติต่างชาติที่ด้อยกว่า" และต้องการกำจัด โดยเรียกพวกเขาว่า " ยิปซี " [ 3 ]มีเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่คำนี้ถูกนำไปใช้กับนโยบายการกำจัดล้างเผ่าพันธุ์ของนาซีทั้งหมด
คำว่า "โฮโลคอสต์" สำหรับการสังหารหมู่ชาวยิวนั้น มักถูกมองว่าเป็นคำที่มีปัญหาเนื่องจากคำนี้มีที่มาจากพิธีกรรมบูชายัญทางศาสนา และเคยถูกนำมาใช้ในศาสนาคริสต์เพื่อต่อต้านชาวยิว มาก่อน [ 4 ]ในอิสราเอลและศาสนายูดายอาชญากรรมนี้ถูกเรียกว่าโชอาห์ ("หายนะ" "ภัยพิบัติครั้งใหญ่") ตั้งแต่ปี 1948 วันรำลึกYom HaShoah ได้จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้ตั้งแต่ปี 1959 ตั้งแต่ปี 1985 คำภาษาฮีบรูนี้ยังถูกใช้ในยุโรปเพื่อเรียกโฮโลคอสต์ด้วย นักเทววิทยาชาวยิวบางครั้งเรียกเหตุการณ์นี้ว่าชูร์บันที่สาม (ภาษาฮีบรู: "การทำลายล้าง" "ความหายนะ" บางครั้งก็ เรียกว่า ชูร์บน์ที่สาม ) โดยตีความเช่นเดียวกับการทำลายวิหารในเยรูซาเล็ม สองครั้ง (586 ปีก่อนคริสตกาลและ 70 คริสตกาล) ว่าเป็นหายนะครั้งใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อลูกหลานของชาวอิสราเอล ทั้งหมด นั่นคือชาวยิวทั้งหมด[ 5 ]
ยุคก่อนประวัติศาสตร์
การต่อต้านชาวยิวสมัยใหม่เป็นหนึ่งในเงื่อนไขทางประวัติศาสตร์ของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แม้ว่าชาวยิวและผู้ที่ไม่ใช่ชาวยิวจะมีความเท่าเทียมกันทางกฎหมายหลังจากการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันและการรับรองรัฐธรรมนูญของบิสมาร์ค ในปี 1871 แต่ความลำเอียงและความไม่พอใจต่อการต่อต้านชาวยิวก็แพร่หลาย สิ่งนี้ปรากฏให้เห็นแล้วในช่วงปลายทศวรรษ 1870 ใน ข้อพิพาทเรื่องการต่อต้านชาวยิวในเบอร์ลินและการก่อตั้งพรรคสังคมคริสเตียน ต่อต้านชาวยิวโดยอด อล์ฟ สโตเกอร์นักเทศน์ประจำราชสำนักปรัสเซียในออสเตรีย-ฮังการีบ้านเกิดของฮิตเลอร์ คาร์ล ลูเกอร์นายกเทศมนตรีเวียนนาที่ดำรงตำแหน่งมายาวนาน ได้แสดงให้เห็น ในช่วงต้นศตวรรษว่านักการเมืองสามารถปลุกปั่นความเกลียดชังชาวยิวได้มากเพียงใด[ 6 ]
การต่อต้านชาวยิวที่เพิ่มมากขึ้นอันเป็นผลมาจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2457–2461) ทัศนคติต่อต้านชาวยิวทวีความรุนแรงขึ้น เนื่องจากกลุ่มอนุรักษ์นิยมและชาตินิยมสงสัยว่าชาวยิวหลีกเลี่ยงการรับใช้ชาติในแนวหน้า จึง มี การสำรวจ สำมะโนประชากรชาวยิว ในกองทัพเยอรมัน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2459 ตามคำขอของสมาชิกไรช์สตาคที่ต่อต้าน ชาวยิว การสำรวจทางสถิตินี้ ซึ่งถูกประณามว่าเป็นการเลือกปฏิบัติโดยองค์กรชาวยิว เปิดเผยว่า เมื่อเทียบกับสัดส่วนของประชากรแล้ว ทหารชาวยิวที่รับใช้ชาติในแนวหน้ามีจำนวนมากกว่าทหารที่ไม่ใช่ชาวยิวเสียอีก เมื่อเทียบกับทหารที่รับใช้ชาติในแนวหลัง อย่างไรก็ตาม ผลการค้นพบนี้ไม่ได้ถูกเผยแพร่ เนื่องจากขัดแย้งโดยตรงกับอคติต่อต้านชาวยิว[ 7 ]
หลังสงครามสิ้นสุดลง (ค.ศ. 1918) กลุ่มต่อต้านชาวยิวได้เผยแพร่คำโกหกที่เรียกว่า "การแทงข้างหลัง"ซึ่งกล่าวหาว่าชาวยิวเป็นผู้ก่อวินาศกรรมต่อชัยชนะของเยอรมนีและเป็นต้นเหตุของการพ่ายแพ้และการล่มสลายของจักรวรรดิเยอรมัน ในการต่อสู้กับระบอบประชาธิปไตยและสาธารณรัฐไวมาร์ ซึ่งถูกกล่าวหาว่าเป็น "สาธารณรัฐยิว" นั้น องค์กรและพรรคการเมืองชาตินิยม และต่อต้านชาวยิว จำนวนมาก ได้เกิดขึ้น รวมถึง พรรคนาซี (NSDAP ) ในปี ค.ศ. 1919 การเติบโตของพรรคนี้ได้รับความเอื้ออำนวยเป็นอย่างมากจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ที่เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1929 แม้ในช่วงภาวะเงินเฟ้อรุนแรงในปี ค.ศ. 1923 ก็ยัง มีการจลาจลคล้ายการสังหารหมู่ชาวยิว โดยเฉพาะชาวยิวจากยุโรปตะวันออกในเยอรมนี เช่น ในเมืองเบอเทนแอร์ฟูร์ท นูเร มเบิร์กและย่านเชินเนนเวียร์เทล (ย่านโรงนา) ในเบอร์ลิน อย่างไรก็ตาม การต่อต้านชาวยิวแพร่กระจายและแข็งแกร่งขึ้นแม้ในช่วงที่เศรษฐกิจมีเสถียรภาพในสาธารณรัฐไวมาร์ ดังนั้นจึงไม่ใช่ปรากฏการณ์วิกฤตเป็นหลัก[ 8 ] [ 9 ]
โครงการต่อต้านชาวยิวของพรรค NSDAP ระหว่างปี 1919–1933
ด้วยโปรแกรม 25 ข้อพรรคนาซีตั้งเป้าหมายอย่างเปิดเผยตั้งแต่ปี 1920 เป็นต้นไปที่จะกีดกันและขับไล่ชาวยิวออกจาก " ชุมชนแห่งชาติ " ของเยอรมนี [ 10 ]ตั้งแต่ปี 1919 ก่อนที่จะเข้าร่วมพรรค อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ประกาศว่า "การกำจัดชาวยิวทั้งหมด" เป็นเป้าหมายทางการเมืองของรัฐนาซี ในการสัมภาษณ์กับ นักข่าว ชาวคาตาลันในเดือนพฤศจิกายนปี 1923 เขากล่าวว่าการฆ่าชาวยิวทั้งหมดในเยอรมนี "แน่นอนว่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด" อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ ทางออกเดียวที่เหลืออยู่คือการขับไล่ครั้งใหญ่[ 11 ]ในงานเขียนเชิงโปรแกรมสองส่วนของเขาMein Kampf (1925/1926) และหนังสือเล่มที่สอง ที่ยังไม่ได้รับการตีพิมพ์ (1928) เขาได้ขยายความต่อต้านชาวยิวทางเชื้อชาติ สนับสนุนการสังหารหมู่ชาวยิวในกรณีที่เกิดสงครามโลก ครั้งใหม่ และประกาศว่าการทำลาย“ลัทธิบอลเชวิกของชาวยิว” เป็นเป้าหมายหลักของนโยบายต่างประเทศของนาซี ซึ่งหมายถึงการพิชิต สหภาพโซเวียต ทางทหาร ซึ่งเขาอ้างว่าถูกครอบงำ โดย “ ชาวยิวทั่วโลก ” และการทำให้เป็นเยอรมัน ในภายหลัง ผ่านการตั้งถิ่นฐานใหม่และการสังหารหมู่
นักประวัติศาสตร์และนักวิทยาศาสตร์การเมืองได้เน้นย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าคำศัพท์ที่รุนแรงอย่างยิ่งของฮิตเลอร์และคำอุปมาอุปไมยทางชีววิทยาและการแพทย์ของเขาเผยให้เห็นถึงความคิดฆ่าล้างเผ่าพันธุ์[ 12 ]บาร์บารา เซห์นเฟนนิกสรุปว่า "ฮิตเลอร์ไม่ได้ระบุใน Mein Kampfว่าการต่อสู้กับชาวยิวจะดำเนินการอย่างไรภายในแผนโดยรวมนี้ " "และก็ไม่แน่ใจว่าเขาตั้งใจที่จะกำจัดชาวยิวให้หมดสิ้นไปในขณะที่เขียนหนังสือเล่มนี้ อย่างไรก็ตาม การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวเป็นสิ่งที่แฝงอยู่ในตรรกะความคิดของเขาอยู่แล้ว ฮิตเลอร์เขียน ใน Mein Kampf ว่าไม่ควรประกาศเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ที่ตนกำลังดำเนินการอยู่ให้ประชาชนรู้ เพราะมันจะทำให้ผู้ที่มีสติปัญญาน้อยกว่าหวาดกลัว และแนะนำให้แบ่งเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ออกเป็นเป้าหมายย่อยๆ ซึ่งความหมายของเป้าหมายย่อยเหล่านั้นจะเข้าใจได้เฉพาะผู้ที่มีเป้าหมายสุดท้ายอยู่ในใจเท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าการที่ฮิตเลอร์ไม่ประกาศการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวมีพื้นฐานมาจากสิ่งนี้" [ 13 ]
นักวิทยาศาสตร์การเมืองชาวอเมริกันแดเนียล โกลด์ฮาเกนโต้แย้งว่าการต่อต้านชาวยิวแพร่หลายในสาธารณรัฐไวมาร์ “จนแทบทุกกลุ่มการเมืองปฏิเสธชาวยิว” ข้อความต่อต้านบอลเชวิก ต่อต้านนานาชาติ และต่อต้านชาวยิวของฮิตเลอร์ดึงดูดความสนใจมากขึ้นในช่วงเวลาที่ยากลำบากราวปี 1930 ชาวเยอรมันส่วนใหญ่เห็นด้วยกับมุมมองต่อต้านชาวยิวของพรรคนาซี[ 14 ]วิทยานิพนธ์นี้ได้รับการหักล้างอย่างหนัก ปีเตอร์ ลองเกอริชโต้แย้งว่าฮิตเลอร์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถดึงดูดผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวนมากด้วยการต่อต้านชาวยิวแบบสุดโต่ง ดังนั้นราวปี 1930 ฮิตเลอร์จึงแสดงท่าทีห่างเหินจากการต่อต้านชาวยิวอย่างรุนแรง และด้วยเหตุผลทางยุทธวิธี เขาจึงใช้ภาษาที่เข้ารหัสการต่อต้านชาวยิวในแคมเปญโฆษณาชวนเชื่อ เช่น แคมเปญต่อต้านแผนยัง อย่างไรก็ตาม จุดยืนพื้นฐานของฮิตเลอร์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง[ 15 ]ในขณะที่งานวิจัยจนถึงช่วงทศวรรษ 1990 มองว่าการลดลงของสโลแกนต่อต้านยิวในโฆษณาหาเสียงเลือกตั้งของพรรค NSDAP หลังปี 1930 เป็นข้อบ่งชี้ถึงความสำคัญที่จำกัดของการต่อต้านยิว แต่การศึกษาหลายชิ้นหลังจากนั้นได้ชี้ให้เห็นถึงการกระทำรุนแรงเล็กๆ น้อยๆ มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำลายสุสาน การดูหมิ่น และการคว่ำบาตรทั้งแบบ "เงียบๆ" และแบบเปิดเผยในช่วงกลางยุคไวมาร์ ซึ่งเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในช่วงปีสุดท้ายของสาธารณรัฐ และแสดงให้เห็นว่ารูปแบบความคิดต่อต้านยิวแพร่หลายในหมู่ประชาชน และไม่จำเป็นต้องมีวิกฤตหรือคำสั่ง "จากเบื้องบน" เพื่อให้แสดงออกเป็นการกระทำที่เป็นรูปธรรม[ 16 ]
ในบริบททางสังคมและวัฒนธรรมของกลุ่มอนุรักษ์นิยม แนวคิดเรื่องการกีดกันชาวยิวออกจากสิทธิพลเมืองได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากองค์กรต่างๆ เช่น DNVP, Stahlhelm , Reichslandbundของสหภาพนักศึกษาเยอรมันและสมาคมพนักงานพาณิชย์แห่งชาติเยอรมันได้หารือเกี่ยวกับการกีดกันสมาชิกชาวยิวผ่านข้อความอารยัน[ 17 ]โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้แรงกดดันจากลัทธินาซี ลัทธิชาตินิยมทวีความรุนแรงขึ้นในวาทกรรมทางปัญญาฝ่ายขวา โดยมีจุดยืนที่รุนแรงมากขึ้นเกี่ยวกับ “ปัญหาชาวยิว” จนกระทั่งในช่วงปลายสาธารณรัฐไวมาร์ แนวคิดที่ว่า “ชาติพันธุ์” ของตนเองจะได้รับการฟื้นฟูอย่างแท้จริงได้ก็ต่อเมื่อกีดกันชาวยิวเท่านั้น ได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางเกินกว่าลัทธินาซี ในช่วงปลายสาธารณรัฐไวมาร์ ตามที่ปีเตอร์ ลองเกอริชกล่าว ดูเหมือนว่าจะมีความเข้าใจกันระหว่างกลุ่มอนุรักษ์นิยมฝ่ายขวาและลัทธินาซีว่านโยบายต่อต้านชาวยิวจะเป็นสนามปฏิบัติการที่เป็นไปได้สำหรับพันธมิตรฝ่ายขวาในอนาคต[ 18 ]แม้ว่าชาวเยอรมันจะไม่ได้ยอมรับ “ลัทธิต่อต้านยิวแบบกำจัด” มาก่อนฮิตเลอร์ ดังที่เอียน เคอร์ชอว์ สังเกต แต่ไม่มีประเทศอื่นใดนอกจากเยอรมนีที่สามารถดำเนินการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้ “ความพิเศษของเยอรมนีไม่ได้อยู่ที่การแพร่หลายของลัทธิต่อต้านยิว แต่เป็นเพราะตั้งแต่ปี 1933 เป็นต้นมา ผู้นำที่มีลัทธิต่อต้านยิวอย่างรุนแรงและอาจก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้ยึดอำนาจในรัฐ โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคการเมืองผูกขาดที่ยึดถือลัทธิต่อต้านยิวเป็นหลักคำสอน และด้วยความยินยอมของประชาชนส่วนใหญ่ที่พร้อมจะยอมรับการกดขี่ข่มเหงอย่างโหดเหี้ยมต่อชนกลุ่มน้อยที่ไม่เป็นที่นิยมว่าเป็นผลพลอยได้จากการเติบโตทางเศรษฐกิจและการตื่นตัวของความรู้สึกชาตินิยม ผู้นำกลุ่มนี้จึงสามารถเปลี่ยนเยอรมนีให้กลายเป็นรัฐที่ถือว่า ‘การกำจัดชาวยิว’ เป็นรากฐานสำคัญของเป้าหมายทางการเมือง” [ 19 ]
การกดขี่ข่มเหงชาวยิวในจักรวรรดิเยอรมัน ค.ศ. 1933–1939
ระบอบนาซีได้ยกระดับนโยบายด้านเชื้อชาติ ซึ่งมุ่งเป้าไปที่การ "ชำระล้าง" "กลุ่มชาติพันธุ์เยอรมัน" ของชาวยิวและกลุ่มชาติพันธุ์หรือสังคมอื่นๆ ให้กลายเป็นหลักคำสอนของรัฐอย่างไรก็ตาม ก่อนสงคราม ยังไม่มีกลยุทธ์โดยรวมที่สอดคล้องกันหรือหน่วยงานใดที่รับผิดชอบนโยบายเกี่ยวกับชาวยิวทั่วทั้งไรช์[ 20 ] นโยบายนี้ได้รับการเร่งรัดอย่างเป็นไปในลักษณะทดลองและเป็นระยะๆ ด้วย การเลือกปฏิบัติทางกฎหมายรูปแบบใหม่ๆและความหวาดกลัว ที่เพิ่มมากขึ้น เพื่อบังคับให้ชาวยิวเยอรมันประมาณ 500,000 คนอพยพออกไป ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ตั้งแต่ปี 1941 เป็นต้นไป ระบอบการปกครองจึงดำเนินการกำจัดชาวยิวทั้งหมดในเยอรมนีและในดินแดนที่เยอรมนียึดครองอย่างเป็นระบบ[ 21 ]
ไม่นานหลังจากฮิตเลอร์ขึ้นสู่อำนาจเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1933 รัฐนาซีก็เริ่มดำเนินมาตรการต่อต้านชาวยิว เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1933 โจเซฟ โกเบลส์และจูเลียส สไตรเชอร์ ได้จัดให้มี การคว่ำบาตรธุรกิจของชาวยิวทั่วประเทศ ซึ่งประสบความสำเร็จเพียงบางส่วนเท่านั้น ในปรัสเซียเฮอร์มันน์ เกอริง ได้สั่งให้ ตำรวจไม่เข้าไปแทรกแซงกฎหมายว่าด้วยการฟื้นฟูราชการพลเรือนเมื่อวันที่ 7 เมษายน 1933 และกฎหมายว่าด้วยการรับเข้าประกอบวิชาชีพกฎหมายที่ ประกาศใช้พร้อมกันนั้น กำหนดให้ปลดข้าราชการและทนายความที่เป็นชาวยิวและมีสถานะทางการเมืองไม่พึงประสงค์ทั้งหมด ซึ่งเป็นการนำเกณฑ์ทางเชื้อชาติ มาใช้ในกฎหมายของรัฐเป็นครั้งแรก มาตรการเหล่านี้เป็นการตอบสนองโดยตรงต่อ "แรงกดดันจากท้องถนน" ที่กระทำโดยสมาชิกพรรคนาซีและองค์กรย่อยต่างๆ ได้แก่ SA , SS , NSDStBและยุวชนฮิตเลอร์ซึ่งได้กระทำการรุนแรงต่อชาวยิวและผู้ที่ถูกมองว่าเป็นชาวยิวหรือ "ชาวต่างชาติ" อย่างเปิดเผยหลังจากการเลือกตั้งรัฐสภาเมื่อวันที่ 5 มีนาคม 1933บทบาทของฮิตเลอร์มีความสำคัญอย่างยิ่ง หากปราศจากความเกลียดชังชาวยิวอย่างสุดโต่ง การสนับสนุน และการยุยงปลุกปั่นของเขา ผู้ติดตามของเขาคงไม่ไปไกลถึงขนาดนั้น สิ่งสำคัญอย่างยิ่งต่อนโยบายเกี่ยวกับชาวยิวในรัฐนาซีคือการคาดการณ์ถึงเจตจำนงของเขา แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้กล่าวอย่างชัดเจนก็ตาม นั่นคือ "การทำงานต่อต้านฟือเรอร์" [ 22 ]ระยะแรกของการกดขี่ข่มเหงนี้ ซึ่งดำเนินไปจนถึงสิ้นปี 1934 ได้เริ่มต้นการกีดกันทางสังคมของชาวยิวจากสมาคมวิชาชีพ ธุรกิจ สโมสร โรงเรียน และชีวิตทางวัฒนธรรม การกระทำเช่นนี้ดำเนินต่อไปด้วยกฎหมายและพระราชกฤษฎีกาต่อต้านชาวยิวอีกมากมาย และทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงปี 1945 นอกจากนี้ ในปี 1933 ค่ายกักกัน (KZ) ก็ถูกจัดตั้งขึ้น โดยส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การควบคุมของหน่วย SA ในระยะแรก ผู้ที่ถูกคุมขังคือฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง ค่ายกักกันดาเคา ซึ่งดำเนินการโดยหน่วย SS กลายเป็นต้นแบบของค่ายแรงงานและค่ายสังหารหมู่สำหรับชาวยิวและพลเมืองเยอรมันที่ไม่เป็นที่ต้องการอื่นๆ ในเวลาต่อมา การอดอาหาร การทรมาน และการฆาตกรรมโดยพลการเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันในค่ายกักกันแห่งแรกๆ นักโทษชาวยิวในค่ายกักกันดาเคาได้รับการปฏิบัติอย่างโหดร้ายเป็นพิเศษและมีอัตราการเสียชีวิตสูงที่สุด เมื่อวันที่ 12 เมษายน 1933 ชาวยิวถูกสังหารเป็นครั้งแรกในดาเคา รวมถึงรูดอล์ฟ เบนาริโอหกเดือนต่อมาการสังหารนักโทษในค่ายกักกัน ก็ถูกทำให้ถูกกฎหมายผ่านการบังคับ ใช้เวรยาม
ในระยะที่สองของการกดขี่ข่มเหง ซึ่งเริ่มต้นในปี 1935 รัฐบาลได้ดำเนินการเลือกปฏิบัติทางกฎหมายต่อชาวยิวและการแยกพวกเขาออกจากคนที่ไม่ใช่ชาวยิว ในช่วงฤดูร้อนของปีนั้น สมาชิกพรรคได้จัดการคว่ำบาตรอีกครั้ง ซึ่งอย่างไรก็ตาม ได้รับการต่อต้านจากผู้นำรัฐและพรรค เนื่องจากไม่เป็นที่นิยมและเป็นภัยคุกคามต่อการลงนามในข้อตกลงทางทะเลระหว่างอังกฤษและเยอรมนีทันทีหลังจากการลงนาม โกเบลส์ได้เพิ่มความเข้มข้นของการรณรงค์ต่อต้านชาวยิวอีกครั้ง หลังจากบทความที่เขาเขียนในหนังสือพิมพ์รายวัน " Der Angriff " กลุ่มผู้สนับสนุนพรรคได้ก่อจลาจลต่อต้านชาวยิวบนถนน Kurfürstendamm ในวันที่ 15 กรกฎาคม ซึ่งเป็นสัญญาณเริ่มต้นสำหรับการกระทำที่คล้ายกันทั่วประเทศเยอรมนี เนื่องจากคลื่นแห่งความหวาดกลัวนี้ยังได้รับการประชาสัมพันธ์ในแง่ลบ ผู้นำพรรคจึงสั่งยุติลงหลังจากสองสัปดาห์ เพื่อเอาใจผู้สนับสนุนของตนเอง กลับเร่งร่างกฎหมายเชื้อชาติที่วางแผนไว้ตั้งแต่ฤดูร้อนปี 1933 รัฐสภาไรช์ ผ่าน กฎหมายนูเรมเบิร์กเมื่อวันที่ 15 กันยายน 1935 รวมถึงกฎหมายสัญชาติไรช์ซึ่งสร้างประเภทสองประเภทในกฎหมายสัญชาติ ได้แก่ พลเมืองไรช์ที่มีสิทธิเต็มที่และพลเมืองที่มีสิทธิจำกัด ประเภทหลังนี้ส่วนใหญ่รวมถึงชาวยิว[ 23 ] กฎหมาย ที่เรียกว่ากฎหมายเพื่อการปกป้องเลือดและเกียรติของเยอรมัน ซึ่งห้ามการแต่งงานและความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างชาวยิวและไม่ใช่ชาวยิว ได้แยกแยะระหว่าง "ชาวยิวแท้" และ "ชาวยิวเชื้อสายผสม " คำจำกัดความของพวกเขาได้รับการกำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกาในภายหลัง คนที่ไม่ใช่ชาวยิวที่แต่งงานกับชาวยิวหรือเปลี่ยนมา นับถือ ศาสนายูดาย จะถูกประกาศว่าเป็น "ชาวยิวโดย อาศัย สถานะของพวกเขา " โดยไม่คำนึงถึงต้นกำเนิดของพวกเขา
ในปี พ.ศ. 2479 ซึ่งเป็นปีที่มีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และในปี พ.ศ. 2480 ฮิตเลอร์แทบไม่ได้พูดถึงชาวยิวเลย และไม่ได้ริเริ่มดำเนินการใดๆ เพิ่มเติมเพื่อขับไล่พวกเขาออกไปโดยสิ้นเชิง[ 24 ]อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 ตามคำกล่าวของโจเซฟ เกอเบลส์ เขาได้ยืนยัน ว่า “ชาวยิวจะต้องถูกขับไล่ออกจากเยอรมนี และจากยุโรปทั้งหมด” เรื่องนี้ต้องใช้เวลา แต่เขา “ตั้งใจแน่วแน่” ที่จะทำเช่นนั้น[ 25 ]ในปี พ.ศ. 2481 ควบคู่ไปกับการเสริมกำลังทางทหารของกองทัพเวห์มาคท์และการเตรียมการทำสงคราม ระบอบนาซีได้เพิ่มความรุนแรงในการกดขี่ข่มเหงชาวยิวอีกครั้ง ตัวอย่างเช่น พวกเขาถูกบังคับให้ใช้ชื่อและนามสกุลที่ "เป็นแบบฉบับของชาวยิว" (มกราคม) ถูกปล้นทรัพย์สินเป็นจำนวนมากหลังจากการผนวกออสเตรีย (มีนาคม) ต้อง "ประกาศ" ทรัพย์สินทั้งหมดของตน (26 เมษายน) ไม่ได้รับสัญญาหรือใบอนุญาต จากรัฐบาลอีกต่อไป (กันยายน) แต่กลับได้รับตราประทับ "ชาวยิว" ในหนังสือเดินทาง (ตุลาคม) ซึ่งอ้างว่าเป็นมาตรการที่ใช้ในต่างประเทศเพื่อต่อต้านผู้อพยพชาวยิว เนื่องจาก ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1938พระราชกฤษฎีกาการเปลี่ยนชื่อ ใช้ชื่อ " ซารา " สำหรับผู้หญิงและ "อิสราเอล" สำหรับผู้ชาย เพิ่มเติมด้วย
ในช่วง " ปฏิบัติการโปแลนด์ " เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 1938 ชาวยิวประมาณ 15,000 คนถูกเนรเทศจากเยอรมนีไปยังโปแลนด์อย่างไม่เต็มใจ การฆาตกรรมนักการทูตชาวเยอรมันเอิร์นสต์ ฟอม ราธ โดย เฮอร์เชล กรีนสปันถูกใช้เป็นข้ออ้างที่สะดวกสำหรับการสังหารหมู่ชาวยิวทั่วประเทศในเดือนพฤศจิกายนปี 1938ซึ่งมีผู้ถูกสังหารประมาณ 400 คนโบสถ์ยิวสถานที่ชุมนุมอื่นๆ และสุสาน กว่า 1,400 แห่งถูกทำลาย และชาวยิวมากถึง 36,000 คนถูกกักขังในค่ายกักกัน " ค่าปรับชาวยิว " ที่เรียกเก็บเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายนบังคับให้เหยื่อจ่ายค่าเสียหายจากการทำลายล้างพระราชกฤษฎีกาเกี่ยวกับการกำจัดชาวยิวออกจากชีวิตทางเศรษฐกิจของเยอรมนีและพระราชกฤษฎีกาเกี่ยวกับการใช้ทรัพย์สินของชาวยิว เร่งให้เกิด " การทำให้เป็นอารยัน " ที่ได้รับการอนุมัติจากรัฐแม้จะไม่มี "แผนพื้นฐาน" มาตรการของระบอบนาซีก็สร้างเงื่อนไขการบริหารที่สำคัญซึ่งเอื้อต่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ซึ่งรวมถึงการกำหนดคำว่า "ชาวยิว" ตามกฎหมาย การยึดทรัพย์ และการรวมกลุ่มชาวยิวในพื้นที่อยู่อาศัยที่กำหนดไว้[ 26 ]ดังนั้น การข่มเหงและการฆ่าชาวยิวของนาซีจึงถูกอธิบายว่าเป็น "นโยบายการกำจัด" ที่เกี่ยวพันกันและแยกจากกันไม่ได้[ 27 ]
จากชาวยิวเยอรมัน 510,000 คนที่เป็นสมาชิกของชุมชนศาสนายิวในปี 1933 ระหว่าง 278,000 ถึง 315,000 คนอพยพออกไปก่อนเกิดสงครามในเดือนกันยายน 1939 และอีก 15,000 คนหนีไปภายในปี 1940 [ 28 ]ในบรรดาชาวยิวที่อาศัยอยู่ใน “การแต่งงานแบบผสม” หรือหลบซ่อนตัวอยู่ในไรช์ 10,000 ถึง 15,000 คนรอดพ้นจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และประมาณ 6,000 คนรอดชีวิตจากค่ายกักกัน โดยรวมแล้ว ชาวยิวเยอรมันมากถึง 195,000 คนตกเป็นเหยื่อของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ จากชาวยิวออสเตรียประมาณ 200,000 คน ประมาณ 65,500 คนถูกฆ่าในช่วงยุคนาซี ส่วนที่เหลือสามารถหลบหนีไปได้ หลังจาก การผนวกออสเตรียเข้ากับเยอรมนี[ 28 ]
เงื่อนไข
เพื่อให้เกิดเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวขึ้นได้นั้น จำเป็นต้องมีเงื่อนไขทั้งจากเจตนาและเงื่อนไขภายนอกที่สอดคล้องกัน เหตุผลสำคัญจากเจตนาคือเป้าหมายของพรรคนาซีที่กล่าวถึงข้างต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งลัทธิต่อต้านยิวที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งในที่สุดก็ทำให้เกิดสิ่งที่นักประวัติศาสตร์Eberhard Jäckel กล่าวไว้ ว่าทำให้เหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวมีความพิเศษเฉพาะตัว นั่นคือ รัฐตัดสินใจ “ฆ่ากลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ตนกำหนดไว้ให้หมดสิ้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ รวมถึงผู้สูงอายุ ผู้หญิง เด็ก และทารก โดยไม่ต้องพิจารณากรณีรายบุคคล” [ 29 ]อย่างไรก็ตาม “ลัทธิต่อต้านยิวเพื่อการไถ่บาป” ที่สม่ำเสมอและคลั่งไคล้ของฮิตเลอร์และผู้ติดตามของเขา (ซึ่งเป็นคำที่Saul Friedländer บัญญัติขึ้น [ 30 ] ) เป็นเงื่อนไขที่จำเป็น แต่ไม่เพียงพอสำหรับเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว[ 31 ]แรงจูงใจในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มีอยู่ตั้งแต่ช่วงแรก สิ่งที่ขาดไปคือวิธีการ โอกาส และการวางแผนอย่างละเอียด
เงื่อนไขภายนอกที่สำคัญที่สุดสำหรับโชอาห์คือสงครามโลกครั้งที่สอง เพราะการพิชิตดินแดนส่วนใหญ่ของยุโรปตะวันออกโดยกองทัพเยอรมันเท่านั้นที่ทำให้ชาวยิวส่วนใหญ่ในยุโรปตกอยู่ภายใต้อำนาจของรัฐนาซีนักประวัติศาสตร์Timothy Snyderโต้แย้งว่าความล้มเหลวที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ซึ่งเห็นได้ชัดตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ร่วงปี 1941 ของยุทธศาสตร์ Blitzkrieg ของเยอรมัน ต่อสหภาพโซเวียตแผนการอดอยากและGeneralplan Ost (แผนทั่วไปตะวันออก)สำหรับการแสวงหาประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากดินแดนที่ถูกยึดครอง กระตุ้นให้ผู้นำนาซีปรับเปลี่ยนเป้าหมายสงคราม โดยให้ความสำคัญกับการกำจัดชาวยิวเป็นอันดับแรก[ 32 ] ในงานเขียน *Black Earth*ของเขาSnyder ยังแสดงให้เห็นว่าจำนวนเหยื่อจะยิ่งสูงขึ้นเมื่ออำนาจอธิปไตยของรัฐและสิทธิพลเมืองในประเทศที่ถูกยึดครองหรือประเทศพันธมิตรเหลือน้อยลง[ 33 ]ในดินแดนเหล่านี้ซึ่งทั้งกฎหมาย ศาล และการบริหารไม่สามารถปกป้องชาวยิวได้ หน่วยSSหน่วยEinsatzgruppenและหน่วยอื่นๆ จึงสามารถสังหารได้อย่างไม่ถูกขัดขวางและไม่ต้องรับโทษ
คอร์ส
การเพิ่มระดับความรุนแรงในช่วงสงคราม
ในผลงานชิ้นสำคัญของเขา*การทำลายล้างชาวยิวในยุโรป*นักวิชาการด้านการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ราอูล ฮิลเบิร์กระบุว่าจุดเริ่มต้นของโชอาห์คือการขึ้นสู่อำนาจของฮิตเลอร์ในปี 1933 อย่างไรก็ตาม ตามที่ซอล ฟรีดแลนเดอร์ กล่าวลักษณะของนโยบายนาซีที่มีต่อชาวยิวเปลี่ยนไปเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ในขณะที่จนถึงปี 1939 นโยบายนี้ประกอบด้วย "การข่มเหง การแบ่งแยก การอพยพ และการขับไล่" และ "ห่วงโซ่ของการดูหมิ่นเหยียดหยามและการกระทำรุนแรง การสูญเสียและการยึดทรัพย์" [ 34 ]ของชาวยิวเยอรมัน จากนั้นเป็นต้นมา นโยบายนี้มุ่งเป้าไปที่การทำลายล้างทางกายภาพอย่างสมบูรณ์ของชาวยิวทั้งหมดที่นาซีสามารถจับกุมได้ รูปแบบของการข่มเหงนี้ยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นสุดขีด เริ่มขึ้นหลังจากการรุกรานโปแลนด์ด้วยการสังหารหมู่โดยพลการ และตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปี 1941 หลังจากการรุกรานสหภาพโซเวียตก็ได้สิ้นสุดลงด้วยการรมแก๊ส อย่างเป็นระบบต่อชาวยิวหลายล้านคน ทั้งชาย หญิง และเด็ก จากดินแดนที่ ถูกยึดครองทั้งหมดในยุโรป ในค่ายสังหาร ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อจุดประสงค์นี้โดยเฉพาะ [ 35 ]
ดังนั้น นักประวัติศาสตร์บางคนจึงมองว่าจุดเริ่มต้นของสงครามเป็นจุดเริ่มต้นของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ด้วยเช่นกัน เพราะตั้งแต่เดือนกันยายนและตุลาคม พ.ศ. 2482 ชาวยิวโปแลนด์ หลายพันคนถูก สังหาร และมีการทดสอบวิธีการกำจัดทุกวิธีในภายหลัง ได้แก่ การแยกขังในเขตเกตโตและค่ายกักกัน การอดอาหารการเนรเทศการยิงสังหารหมู่ และการสังหารด้วยแก๊สพิษ[ 36 ]อย่างไรก็ตาม นักวิจัยการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ร่วมสมัยส่วนใหญ่เชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวอย่างเป็นระบบ มีการวางแผนและดำเนินการจากส่วนกลาง เกิดขึ้น หลังจากเริ่ม สงครามกับสหภาพโซเวียต เท่านั้น [ 37 ] มาร์ค โรสแมนคริสเตียนเกอร์แลค ทิโมธี สไนเดอร์ และคนอื่นๆ ระบุว่าการตัดสินใจขั้นสุดท้ายเกิดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2484 ปีเตอร์ ลองเกอริชเชื่อว่าโครงการสังหารถูกนำไปใช้ในเชิงทดลองในโปแลนด์และสหภาพโซเวียต และเริ่มเป็นรูปธรรมในเดือนพฤษภาคม/มิถุนายน พ.ศ. 2485 [ 38 ]
การฆาตกรรมเกิดขึ้นในอัตราที่แตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาคและไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกันเสมอไป มีการขยายขอบเขตไปยังกลุ่มเหยื่อมากขึ้นเรื่อยๆ และดำเนินการด้วยวิธีการที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่บางกลุ่มเหยื่อยังคงถูกขับไล่หรือเนรเทศออกไป บางกลุ่มก็ถูกกำจัดไปแล้ว ดังนั้น “แนวคิด การตัดสินใจ และการดำเนินการจึงไม่สามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจนเสมอไป” [ 39 ]
ปีเตอร์ ลองเกอริช สรุปจากรายงานของเยเกอร์ ว่า ต้องมีการออก คำสั่งไปยัง หน่วยสังหารเคลื่อนที่ฮามานน์ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม และอย่างช้าที่สุดวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ซึ่งตามหลักการแล้ว ไม่มีการแบ่งแยกระหว่างการฆาตกรรมชายและหญิง และอนุญาตให้ฆ่าเด็กได้ [ 40 ]ตั้งแต่เดือนตุลาคมเป็นต้นไป ชาวยิวเยอรมันก็ถูกเนรเทศ และเริ่มก่อสร้างค่ายสังหารแห่งแรก ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน ชาวยิวเยอรมันก็ถูกยิง ตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม ชาวยิวถูกฆ่าด้วยควันไอเสีย ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 ชาวยิวจากยุโรปตะวันตกและยุโรปใต้ก็ถูกเนรเทศไปยังยุโรปตะวันออก[ 41 ]ตั้งแต่เดือนมีนาคมเป็นต้นไป ค่ายสังหารที่มีห้องรมแก๊สถูกนำมาใช้ และชาวยิวที่ถูกเนรเทศไปที่นั่นจะถูกฆ่าทันทีที่มาถึง ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมเป็นต้นไป ชาวยิวจากทุกประเทศที่ถูกยึดครองในยุโรปถูกเนรเทศไปยังค่ายสังหาร ระบอบนาซีไม่ได้จำกัดการฆาตกรรม ไม่เคยหยุดยั้ง และไม่เคยเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรม อย่างมากที่สุดก็แค่เลื่อนขั้นตอนเหล่านี้ออกไป[ 42 ]การสังหารหมู่ชาวยิวฮังการีซึ่งถูกระงับไว้ชั่วคราว ได้กลับมาดำเนินการต่อและเร่งดำเนินการอีกครั้งหลังจากที่ความพ่ายแพ้ในสงครามเป็นที่แน่นอนแล้ว ผู้รอดชีวิตจากค่ายสังหารและค่ายแรงงานที่ถูกยุบถูกส่งไปเดินขบวน มรณะ
การสังหารหมู่และการเนรเทศครั้งแรก
เมื่อนาซีบุกโปแลนด์ ชาวยิวโปแลนด์ประมาณสองล้านคนก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของนาซี ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2482 สองวันหลังจากเริ่มสงคราม ชาวเยอรมันได้สังหารหมู่ชาวยิวโปแลนด์เป็นครั้งแรก โดยอ้างว่าเป็นการแก้แค้นเหตุการณ์วันอาทิตย์นองเลือดที่บรอมเบิร์กภายในสิ้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2482 สมาชิกของหน่วย SS, SD และ Wehrmacht ของเยอรมันได้สังหารชาวยิวโปแลนด์ไปประมาณ 7,000 คน บางส่วนถูกสังหารอย่างไม่เลือกหน้า การสังหารเหล่านี้เกิดขึ้นพร้อมกับการสังหารหมู่ชาวโปแลนด์กว่า 60,000 คนโดยหน่วย Einsatzgruppen ของเยอรมัน ซึ่งระบอบนาซีได้สั่งการและเตรียมการโดยใช้รายชื่อเป้าหมาย จุดประสงค์คือเพื่อลดอำนาจและข่มขู่ชนชั้นสูงของโปแลนด์ และขับไล่ชาวยิวโปแลนด์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้จากส่วนที่เยอรมันยึดครองในโปแลนด์ตะวันตกไปยังโปแลนด์ตะวันออก[ 43 ]
เมื่อวันที่ 21 กันยายน 1939 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์, ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ , ไรน์ฮาร์ด เฮย์ด ริช และอัลเบิร์ต ฟอร์สเตอร์ตกลงกันที่เบอร์ลินว่าเป้าหมายเร่งด่วนคือการนำ ชาวยิว "ไรช์" ทั้งหมดภายในหนึ่งปีไปยัง "เขตสงวนชาวยิว" ที่ถูกควบคุมและไม่เหมาะสมใกล้ เมืองลูบลิน ในโปแลนด์ และบังคับให้พวกเขา ทำงานหนัก ที่นั่น ด้วยเหตุนี้อดอล์ฟ ไอช์มันน์ซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้า " สำนักงานกลางเพื่อการอพยพของชาวยิวในปราก " จึงได้ร่างแผนนิสโก ขึ้น ระหว่างวันที่ 18 ถึง 26 ตุลาคม 1939 เขาได้ขนส่งชาวยิวประมาณ 5,000 คนจากเวียนนาคาโตวิซและโอสตราวาไปยังนิสโกและบังคับให้พวกเขาสร้างค่ายพักชั่วคราวเพื่อรอ "การตั้งถิ่นฐานใหม่" ในภายหลัง การขนส่งเหล่านี้มีจุดประสงค์เพื่อทดสอบและเตรียมการสำหรับการเนรเทศครั้งใหญ่จาก "ไรช์เก่า" แต่ถูกระงับตามคำสั่งของฮิมม์เลอร์[ 44 ]ผู้ถูกเนรเทศส่วนใหญ่หนีข้ามพรมแดนไปยังโปแลนด์ตะวันออกหรือเสียชีวิตจากความหิวโหยและความหนาวเย็นในค่าย
ตำรวจรักษาความปลอดภัยของเยอรมันใน โปแลนด์ตะวันตก ที่ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนีต้องการขับไล่ชาวยิวทั้งหมดออกจากดินแดนของตนไปยังรัฐบาลทั่วไป ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2482 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2483 ชาวโปแลนด์ประมาณ 175,000 คน รวมถึงชาวยิวจำนวนมาก ถูกเนรเทศไปยังที่นั่น ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2483 การขนส่งเหล่านี้ถูกระงับชั่วคราวเนื่องจากปัญหาด้านการจัดการ แต่แผน "การตั้งถิ่นฐานใหม่" ก็ยังไม่ถูกยกเลิก สิ่งนี้ได้สร้างรูปแบบการปฏิบัติต่อชาวยิวในดินแดนที่ถูกยึดครอง: ฝ่ายบริหารเขตของเยอรมันเร่งรัดการเนรเทศพวกเขาไปยังพื้นที่ใกล้เคียง ซึ่งจัดขึ้นอย่างเร่งด่วนและดำเนินการอย่างโหดร้ายโดยการขนส่งทางรถไฟโดยไม่คำนึงถึงชีวิตมนุษย์ หน่วยเอสเอสและตำรวจยิงผู้ถูกเนรเทศบางคนเมื่อเดินทางมาถึง[ 45 ]
การุณยฆาตครั้งแรกโดยใช้รถตู้แก๊สเกิดขึ้นในโปแลนด์ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2483 ผู้ป่วยชาวยิวในโรงพยาบาลจิตเวชและสถานพยาบาลในเยอรมนีถูกเลือกและสังหารด้วยแก๊สพิษภายใต้ปฏิบัติการ T4โดยอาศัยเพียงเชื้อสายยิวของพวกเขา (ต่างจากผู้ป่วย "อารยัน" ที่ความสามารถในการทำงานและการวินิจฉัยโรคไม่ได้ถูกนำมาใช้เป็นเกณฑ์ในการคัดเลือก) และต่อมาภายใต้ปฏิบัติการ 14f13 [ 46 ] [ 47 ] [ 48 ]
การแบ่งเขตชุมชนแออัด
การแบ่งแยกชาวยิว “ไรช์” ได้รับการพิจารณาในปี พ.ศ. 2481 และในขั้นต้นได้ดำเนินการในรูปแบบของ“บ้านชาวยิว ” ตั้งแต่เริ่มสงคราม เทศบาลของเยอรมนีได้เริ่มดำเนินการแยกชาวยิวไปยังพื้นที่อยู่อาศัยพิเศษหรือเนรเทศพวกเขาออกไปเอง ชาวยิวชาวโปแลนด์หลายพันคนที่อาศัยอยู่ในไรช์เยอรมันถูกกักขังในค่ายกักกันและค่ายย่อย[ 46 ]
แทนที่จะเป็น “เขตสงวนของชาวยิว” ที่ล้มเหลวในตอนแรก มีการวางแผน “เขตเกตโตของไรช์” ในโปแลนด์[ 49 ]เกาไลเตอร์ในวาร์เทอลันด์และฝ่ายบริหารเมืองลอจด์เริ่มจัดตั้งเกตโตลิทซ์มันน์สตัด ท์ขึ้นเองในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2482 ซึ่งมีอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2487 ภายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2483 พวกเขาบังคับให้ชาวยิว 157,000 คนย้ายไปอยู่ที่นั่น เกตโตถูกล้อมกำแพงและมีตำรวจคอยเฝ้า การพยายามหลบหนีจะถูกยิงทิ้ง ในฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2483 ฝ่ายบริหารเมืองเยอรมันในวอร์ซอ ได้กำหนด “เขตจำกัดโรคระบาด” และเปลี่ยนให้เป็น เกตโตวอร์ซอ (เขตที่อยู่อาศัยของชาวยิว)ที่ปิดล้อมอย่างมิดชิดชาวยิวชาวโปแลนด์ประมาณ 500,000 คนถูกคุมขังอยู่ที่นั่นจนถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484
ตั้งแต่ช่วงฤดูหนาวปี 1940/41 ประชากรในเขตเกตโตหลายพันคน โดยส่วนใหญ่เป็นเด็กและผู้สูงอายุ เสียชีวิตจากความหิวโหย ความหนาวเย็น โรคภัยไข้เจ็บที่ไม่ได้รับการรักษา และความอ่อนเพลีย อาหารที่จัดสรรอย่างเป็นทางการนั้นน้อยมากและถูกออกแบบมาเพื่อก่อให้เกิดการเสียชีวิตจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีการฆาตกรรมโดยพลการโดยทหารนาซีเกิดขึ้นทุกวัน ภายในฤดูใบไม้ร่วงปี 1942 ชาวยิวประมาณ 100,000 คนเสียชีวิตในวอร์ซอ และประมาณ 25,000 คนในลอจด์ แทบจะมีเพียงผู้ที่ยังมีคนรู้จักอยู่นอกเขตเกตโตและมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงเท่านั้นที่มีโอกาสรอดชีวิต
ในฤดูใบไม้ผลิปี 1941 โดยไม่มีคำสั่งจากส่วนกลาง หน่วยงานบริหารเมืองและเขตของเยอรมนีได้จัดตั้งเขตเกตโตจำนวนมากในเขตปกครองทั่วไปเพื่อจัดหาที่อยู่อาศัยให้กับทหารเวห์รมัคท์และเพื่อเตรียมการสำหรับการเนรเทศชาวยิวโปแลนด์ไปยังดินแดนโซเวียตที่ถูกยึดครองตามที่คาดการณ์ไว้ เจ้าหน้าที่บางคนจำกัดตัวเองอยู่เพียงแค่การบังคับใช้เคอร์ฟิวใน "พื้นที่อยู่อาศัยของชาวยิว" ที่ไม่มีกำแพงล้อมรอบ ตั้งแต่ปี 1942 เป็นต้นไป เขตเกตโตใหม่เหล่านี้ถูกใช้เพื่อเตรียมการขนส่งชาวยิวไปยังสถานที่สังหารโดยตรง[ 50 ]
แผนการเนรเทศ
เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2482 หลังจากการได้รับชัยชนะในการรุกรานโปแลนด์ ฮิตเลอร์ได้แต่งตั้งไรช์ฟือเรอร์ เอสเอสไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ เป็น " ข้าหลวงแห่งไรช์เพื่อการเสริมสร้างความเป็นชาติเยอรมัน " ซึ่งทำให้ฮิมม์เลอร์มีหน้าที่รับผิดชอบแผนการ "ทดแทนประชากร " ที่เหยียดเชื้อชาติทั้งหมดในดินแดนที่ถูกยึดครองแล้วหรือในอนาคตของยุโรปตะวันออก [ 51 ] ฮิมม์เลอร์ได้สั่งการให้ดำเนินแผนทั่วไปตะวันออก (Generalplan Ost) ซึ่งขยายออกไปตั้งแต่วันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2484 และมีเป้าหมายในการเนรเทศ ชาวสลาฟมากถึง 31 ล้านคนและสังหารหมู่พวกเขา ชาวยิวไม่ได้ถูกกล่าวถึงในแผนนี้ เนื่องจากถือว่า "การหายไป" ของพวกเขาเป็นเรื่องที่เข้าใจได้[ 52 ]
ในเดือนพฤษภาคม ปี 1940 เมื่อชัยชนะในยุทธการทางตะวันตก เริ่มปรากฏชัด กระทรวงการต่างประเทศและสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติของไรช์ได้พิจารณาแผนมาดากัสการ์ซึ่งมีเป้าหมายที่จะยึดครองเกาะมาดากัสการ์จากฝรั่งเศส ที่พ่ายแพ้ และเนรเทศชาวยิวในยุโรปมากถึง 5.8 ล้านคนไปที่นั่น ฮิมม์เลอร์หวังที่จะเห็น “แนวคิดเกี่ยวกับชาวยิว” “ถูกกำจัดให้หมดสิ้นไป” ผ่าน “การอพยพ” ครั้งนี้ เขาพิจารณาว่าการกลืนกลาย “องค์ประกอบที่มีคุณค่าทางเชื้อชาติ” จากชนกลุ่มน้อยที่ไม่ใช่ชาวยิวผ่านการลักพาตัวเด็กและการกีดกันทางการศึกษาเป็นทางเลือกที่ “อ่อนโยนที่สุดและดีที่สุด” หากปฏิเสธ “วิธีการของบอลเชวิกในการกำจัดผู้คนด้วยวิธีการทางกายภาพด้วยความเชื่อมั่นภายในว่าไม่เป็นไปตามแบบเยอรมันและเป็นไปไม่ได้” [ 53 ]เนื่องจากคาดการณ์ว่าสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่ดีในมาดากัสการ์ แผนดังกล่าวถึงแม้จะไม่ได้ดำเนินการต่อหลังจากฤดูใบไม้ร่วงปี 1940 ก็เผยให้เห็นถึงเจตนาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่มีอยู่แล้วของผู้นำนาซี ตามที่ปีเตอร์ ลองเกอริชกล่าวไว้ โดยมีจุดประสงค์เพื่อเริ่มต้น “จุดจบทางกายภาพที่ช้าและทรมานสำหรับชาวยิวในยุโรปในสภาพแวดล้อมที่เป็นปรปักษ์” [ 54 ]
ในคืนวันที่ 21-22 ตุลาคม พ.ศ. 2483 (วันเทศกาลซุกกอต ) ได้มีการปฏิบัติการที่เรียกว่า " ปฏิบัติการวากเนอร์-บือร์เคิล " ซึ่งชาวยิวมากกว่า 6,500 คนจากบาเดนและซาร์-พาลาทิเนต ถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกัน แคมป์เดอกูร์สทางตอนใต้ของฝรั่งเศสอดอล์ฟ ไอช์มันน์รับผิดชอบการขนส่งทางรถไฟ วันรุ่งขึ้นวากเนอร์ ได้ลงนาม ในพระราชกฤษฎีกาประกาศให้ทรัพย์สินทั้งหมดของชาวยิวที่ถูกเนรเทศจากบาเดน "ตกเป็นของรัฐ" ชาวยิวจากอัลซาสและลอแรน ที่ถูกยึดครองได้ ถูกเนรเทศไปยังฝรั่งเศสที่ถูกยึดครอง แล้ว [ 55 ]
ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1940 หลังจากการรบที่บริเตนแผนการมาดากัสการ์ก็กลายเป็นเพียงภาพลวงตา อย่างไรก็ตาม เอกสารของนาซีบางฉบับยังคงกล่าวถึงแผนนี้จนถึงต้นปี 1942 ตั้งแต่ปี 1941 เป็นต้นไป เอกสารต่างๆ พูดถึง "การแก้ปัญหาขั้นสุดท้ายทางด้านดินแดน" "ในดินแดนที่ยังไม่ได้กำหนด" ฮิมม์เลอร์และไฮดริชพิจารณาที่จะเนรเทศชาวยิวหลังจากสงครามกับสหภาพโซเวียต ซึ่งกำลังเตรียมการอยู่ ไปยังภูมิภาคที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการอยู่อาศัยเลยเทือกเขาอูราลไป เช่นบึงปรีปยัตหรือ ค่ายในแถบ อาร์กติกและปล่อยให้พวกเขาตายอยู่ที่นั่น
โครงการต่างๆ เผยให้เห็นว่าไม่มีแผนโดยรวมสำหรับวิธีการกำจัด และมีความวุ่นวายและการแข่งขันกันในหมู่เจ้าหน้าที่นาซีที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึงความพยายามอย่างต่อเนื่องของพวกเขาในการ "แก้ปัญหาขั้นสุดท้าย" เนื่องจากพวกเขาสามารถปฏิบัติต่อชาวยิวในฐานะศัตรูได้ง่ายขึ้นในช่วงสงคราม แต่ไม่สามารถเนรเทศพวกเขาไปยังดินแดนที่ไม่มีผู้ยึดครองได้อีกต่อไป แนวคิดที่รุนแรงมากขึ้นจึงได้รับความนิยม ตามที่Dieter Pohl กล่าวไว้ แผนการเนรเทศขนาดใหญ่เหล่านี้มุ่งเป้าไปที่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แบบค่อยเป็นค่อยไป เนื่องจากพวกเขามองเห็นสภาพความเป็นอยู่ที่ย่ำแย่ การใช้แรงงานบังคับ และการทำหมันแบบบังคับผู้ถูกเนรเทศมีจุดประสงค์เพื่อเป็นชาวยิวรุ่นสุดท้าย[ 56 ]
การตัดสินใจ
วิธีการ เวลา และเหตุผลที่ระบอบนาซีตัดสินใจไม่เพียงแต่กำจัดชาวยิวออกจากอิทธิพลของเยอรมนี แต่ยังสังหารพวกเขาทั้งหมด เป็นหัวข้อถกเถียงที่ขัดแย้งกันในหมู่นักวิจัยเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวกลุ่มที่เรียกว่า " นักเจตนา " สันนิษฐานว่ามันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติใน "โครงการ" ต่อต้านชาวยิวอย่างรุนแรงของฮิตเลอร์ และดังนั้นจึงถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เริ่มต้นการปกครองของเขา หรืออย่างช้าที่สุดก็ตั้งแต่เริ่มต้นสงคราม ในทางกลับกัน กลุ่มที่เรียกว่า " นักหน้าที่ " เชื่อว่าการตัดสินใจนั้น"เกิดขึ้นโดยฉับพลัน" ในการมีปฏิสัมพันธ์และความขัดแย้งระหว่างผู้มีบทบาทต่างๆ ภายใน ระบอบ นาซี [ 57 ]การสังเคราะห์แนวทางการอธิบายทั้งสองแบบโดยนักประวัติศาสตร์Ian Kershaw ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในปัจจุบัน : "'เจตนา' ของฮิตเลอร์ดูเหมือนจะมีความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดในการสร้างบรรยากาศที่พลวัตที่ปลดปล่อยออกมาทำให้เจตนาเหล่านี้กลายเป็นคำทำนายที่เกิดขึ้นจริง" [ 58 ]
ดังนั้น คำสั่งฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่เป็นลายลักษณ์อักษรจากฮิตเลอร์จึงไม่จำเป็นและอาจไม่เคยมีอยู่จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากระบอบการปกครองตระหนักถึงขนาดและขอบเขตของอาชญากรรมของตน แทบจะไม่บันทึกการตัดสินใจในเรื่องนี้ และทำลายเอกสารจำนวนมากที่ประกาศว่าเป็นเรื่องลับของไรช์ เอกสารที่เป็นลายลักษณ์อักษร มักใช้เป็นเพียงการรับรองย้อนหลังเท่านั้น ดังนั้นจึงสันนิษฐานถึงการตัดสินใจที่ไม่เป็นทางการและอาจมีคำสั่งปากเปล่าเพิ่มเติม[ 59 ]อย่างไรก็ตาม มีเอกสารบันทึกคำสั่งที่เป็นลายลักษณ์อักษรและปากเปล่าจากฮิตเลอร์สำหรับขั้นตอนการกำจัดบุคคล ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2482 เขาได้สั่งการปฏิบัติการ T4 และย้อนวันที่คำสั่งที่เป็นลายลักษณ์อักษรไปเป็นวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2482 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการรุกรานโปแลนด์ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่า “ การกำจัดชีวิตที่ไม่คู่ควร ” เพื่อ “การรักษาความบริสุทธิ์ของสายเลือดอารยัน” เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการทำสงครามของเขา คำสั่งดังกล่าวรับรองการฆาตกรรมผู้ป่วยที่วางแผนไว้อย่างลับๆ เพื่อหลีกเลี่ยงกฎหมายการุณยฆาตสาธารณะและเพื่อบรรเทาความกลัวของแพทย์ที่เข้าร่วมเกี่ยวกับผลกระทบทางอาญาที่อาจเกิดขึ้น หลังจากเกิดการประท้วงของคริสตจักร แม้ว่าโครงการจะถูกปกปิดเป็นความลับ ฮิตเลอร์จึงสั่งระงับปฏิบัติการ T4 ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2484 แต่ยังคงดำเนินโครงการการุณยฆาตต่อไปในดินแดนที่ถูกยึดครองในยุโรปตะวันออก ตามที่Karl Schleunesกล่าวไว้ สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงการคำนวณของเขาว่าเขาไม่ต้องการทำให้การสนับสนุนนโยบายของเขาภายในประเทศตกอยู่ในความเสี่ยง จึงปล่อยให้การกำจัดล้างเผ่าพันธุ์ดำเนินไปโดยไม่ถูกขัดขวาง ทัศนคตินี้ยังกำหนดแนวทางของเขาต่อเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ด้วย[ 60 ]
เอียน เคอร์ชอว์ ผู้เขียนชีวประวัติของเขาเขียนว่า: “เช่นเดียวกับที่ฮิตเลอร์ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเข้าไปแทรกแซงการุณยฆาตตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปี 1939 จนกระทั่งมีคำสั่งให้หยุดในเดือนสิงหาคมปี 1941 เมื่อเขาอนุญาตให้เริ่มดำเนินการแล้ว เขาก็ไม่ควรเห็นเหตุผลที่จะเข้าร่วมในงานสกปรกประจำวันของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อีกต่อไป (…) การจัดระเบียบ การวางแผน และการดำเนินการสามารถมอบหมายให้แก่ผู้ช่วยเหลือที่เต็มใจได้ (…) เพียงพอแล้วที่เขาอนุญาตขั้นตอนที่สำคัญที่สุด และในส่วนที่เกี่ยวกับปัญหาของชาวยิว เขาสามารถถือเอาคำทำนายของเขาในปี 1939 ว่าจะเกิดขึ้นจริงได้” [ 61 ]
แม้ว่าสุนทรพจน์ของฮิตเลอร์จะมีความทั่วไป คลุมเครือ และทำให้สับสนโดยเจตนา แต่ก็ทำหน้าที่เป็นแนวทางสำหรับเจ้าหน้าที่นาซี ซึ่งตามที่เคอร์ชอว์สังเกต “ทำงานต่อต้านฟือเรอร์” [ 62 ]และมาตรการของพวกเขาก็ได้รับการอนุมัติจากฮิตเลอร์ ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2482 เขาขู่ในรัฐสภาว่าจะ “ทำลายล้างเผ่าพันธุ์ยิวในยุโรป” หากเกิดสงครามโลก ครั้งใหม่ เขาไม่ได้ระบุชัดเจนว่านี่จะเป็นผลมาจากการเนรเทศหรือเป็นความตั้งใจที่จะฆ่าโดยตรง แผนการกวาดล้างยังไม่มีอยู่จริงในขณะนั้น เขามักจะกลับมาพูดถึงสุนทรพจน์นี้ในช่วงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว โดยพูดถึงถึงสี่ครั้งในปี 1941 และ 1942 เพียงปีเดียว และยังบอกเป็นนัยถึงการเป็นจริงของคำทำนายนั้นด้วยว่า “ชาวยิวเคยหัวเราะเยาะคำทำนายของข้า แม้แต่ในเยอรมนี […] ในบรรดาผู้ที่เคยหัวเราะเยาะในตอนนั้น นับไม่ถ้วนก็ไม่หัวเราะอีกต่อไปในวันนี้…” [ 63 ] ตามที่ ฮันส์ มอมเซนนักประวัติศาสตร์กล่าวไว้จุดมุ่งหมายหลักของฮิตเลอร์ในสุนทรพจน์นี้คือ ในด้านหนึ่ง เพื่อรีดไถเงินตราต่างประเทศจากมหาอำนาจตะวันตกที่เกี่ยวข้องกับการเจรจาของคณะกรรมการรูเบล เพื่อจัดหาเงินทุนสำหรับการอพยพของชาวยิว และในอีกด้านหนึ่ง – โดยใช้ชาวยิวเป็นตัวประกัน – เพื่อบีบบังคับให้พวกเขามีพฤติกรรมที่สอดคล้องกับนโยบายของจักรวรรดิเยอรมัน[ 64 ]
นับตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 ระบอบนาซีร่วมกับนายพลหน่วยเอสเอสและกองทัพเวร์มัคท์วางแผนทำสงครามทำลายล้างสหภาพโซเวียต มีการหารือเกี่ยวกับการสังหารหมู่ในการประชุมต่างๆ เมื่อวันที่ 3 มีนาคม ฮิตเลอร์ออกคำสั่งให้กองบัญชาการสูงสุดของกองทัพ (OKW) ร่วมมือกับหน่วยเอสเอสและตำรวจในการกำจัดปัญญาชน "ชาวยิว-บอลเชวิก" เช่นเดียวกับในโปแลนด์เมื่อปี ค.ศ. 1939 ชนชั้นนำในรัฐ พรรค และกองทัพจะต้องถูกกำจัดก่อนคำสั่งของ OKW เกี่ยวกับเขตอำนาจศาลทหาร ซึ่งฮิตเลอร์ออก เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 อนุญาตให้ทหารเวร์มัคท์ยิงพลเรือนที่ต้องสงสัยว่าต่อต้านได้ทันทีโดยไม่ต้องกลัวการดำเนินคดีทางทหารคำสั่งของฮิตเลอร์เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1941 สั่งให้เจ้าหน้าที่การเมืองของกองทัพแดงที่ถูกจับเป็นเชลยศึกต้องถูกคัดแยกและยิงทิ้งทันที สิ่งนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจากการคำนวณที่ว่าพลเรือนโซเวียตหลายล้านคนจะอดตายในขณะที่ต้องจัดหาอาหารให้กับทหารเยอรมันบนพื้นดิน คำสั่งและแผนการเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อชาวยิวเป็นพิเศษ เนื่องจากพวกเขาถูกมองว่าเป็นพวกก่อปัญหาและ “บอลเชวิก” และส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมือง[ 65 ]
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484 เฮย์ดริช ตามคำสั่งของฮิตเลอร์ ได้จัดตั้ง " หน่วยปฏิบัติการพิเศษของตำรวจรักษาความสงบเรียบร้อยและหน่วยเอสดี " (A ถึง D) จำนวน 4 หน่วย และฝึกฝนพวกเขาภายในไม่กี่สัปดาห์ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมเป็นต้นไป ได้มีการเพิ่มหน่วยปฏิบัติการพิเศษ "เพื่อการใช้งานเฉพาะกิจ" (z. b. V.) อีกหลายหน่วย ภารกิจอย่างเป็นทางการของพวกเขาคือการต่อสู้กับกองกำลังพลพรรคที่อยู่เบื้องหลัง กลุ่มกองทัพ เวห์มา คท์ที่กำลังรุกคืบ ผ่าน "การตอบโต้" ซึ่งหมายถึงการสังหารหมู่เพื่อตอบโต้การโจมตีทหารเยอรมันที่ถูกกล่าวหาหรือเกิดขึ้นจริงกองบัญชาการทหารสูงสุด (OKH)อนุญาตให้พวกเขาปฏิบัติการอย่างอิสระผ่านข้อตกลง ในขณะเดียวกันก็ให้คำมั่นว่าจะให้ความร่วมมืออย่างใกล้ชิด[ 66 ]นอกจากนี้ กองพันตำรวจรักษาความสงบเรียบร้อย (Ordnungspolizei) หลายกองพันและ กองพลน้อย Waffen-SS สองกองพล ภายใต้ " กองบัญชาการ Reichsführer SS " ได้ถูกส่งไปประจำการโดยไม่มีการมอบหมายภารกิจเฉพาะเจาะจงผู้นำระดับสูงของหน่วย SS และตำรวจ (HSSPF) สามคนของฮิมม์เลอร์ได้แก่ เอริช ฟอน เดม บาค-เซเลฟสกี ฟรีดริช เยคเคลน์และฮันส์-อดอล์ฟ พรุทซ์มันน์เป็นผู้สั่งการและประสานงานปฏิบัติการสังหารของกลุ่มเหล่านี้ทั้งหมด[ 67 ]
ในบันทึกประจำวันและ สุนทรพจน์ที่เมืองโพเซน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2486 ฮิมม์เลอร์มักอ้างถึงคำสั่งส่วนตัวของฮิตเลอร์เกี่ยวกับการ "กำจัด" ชาวยิว ตามคำกล่าวของแพทย์ประจำตัวของเขาเฟลิกซ์ เคอร์สเตนเขาได้รับคำสั่งนี้ในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2484 [ 68 ]ดังนั้น ทฤษฎีที่ว่าฮิตเลอร์ได้ออกคำสั่งให้ดำเนินการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวในฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อนปี พ.ศ. 2484 จึงแพร่หลายมาเป็นเวลานาน[ 69 ]ในวันที่ 21 พฤษภาคม ฮิมม์เลอร์ได้มอบอำนาจให้ HSSPF (ผู้นำระดับสูงของหน่วย SS และตำรวจ) อยู่ภายใต้ "คำสั่งพิเศษจากฟือเรอร์" เพื่อดำเนินการตาม "คำสั่งพิเศษ" ของเขาในดินแดนที่จะถูกยึดครอง ในวันที่ 17 มิถุนายน เฮย์ดริชได้สั่งการด้วยวาจาให้พวกเขาในเบอร์ลินเริ่ม "การชำระล้างตนเอง" —การสังหาร หมู่— ต่อชาวยิวและคอมมิวนิสต์ในดินแดนที่จะถูกยึดครองในไม่ช้า ในคำสั่งปฏิบัติการของเขาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2484 เขาได้ย้ำเรื่องนี้กับพวกเขาอีกครั้ง ในวันที่ 2 กรกฎาคม เขาได้ระบุกลุ่มคนที่พวกเขาจะต้องสังหารตามคำสั่ง เขาได้เพิ่ม "ชาวยิวที่ดำรงตำแหน่งในพรรคและรัฐ" อย่างชัดเจน และโดยการใช้คำที่คลุมเครือโดยเจตนา ทำให้ผู้กระทำความผิดสามารถขยายกลุ่มเหยื่อได้ คำสั่งเพิ่มเติมจาก RSHA กำหนดให้กองทัพเวห์มาคท์ส่งมอบเชลยศึกชาวยิวทั้งหมดให้กับหน่วย SS ดังนั้น ผู้รับคำสั่งจึงยังไม่ได้รับคำสั่งทั่วไปสำหรับการสังหารชาวยิวจากสำนักนายกรัฐมนตรีไรช์[ 70 ]
เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 ตามคำเรียกร้องของฮิมม์เลอร์ ฮิตเลอร์ได้โอนอำนาจการบังคับบัญชาของหน่วย SS ตำรวจ และ SD ในภาคตะวันออกด้วย[ 71 ]ภายในสิ้นปี ฮิมม์เลอร์ได้เพิ่มกำลังพลของหน่วย Einsatzgruppen จาก 3,000 นายเป็น 33,000 นาย ซึ่งรวมถึงผู้อยู่อาศัยในดินแดนที่ถูกยึดครองโดยสมัครใจด้วย[ 72 ]เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคมเฮอร์มันน์ เกอริงได้สั่งให้ไฮดริชเตรียม "ร่างฉบับสมบูรณ์" สำหรับ "แนวทางแก้ไขปัญหาชาวยิวอย่างครอบคลุม" ข้อความดังกล่าวถูกร่างขึ้นที่สำนักงานใหญ่ความมั่นคงแห่งไรช์และส่งให้เกอริงลงนามเท่านั้น ซึ่งเป็นการอนุมัติแผนการที่กำลังดำเนินการอยู่แล้ว[ 73 ]ตามคำกล่าวของลาร์ส ลูดิคเคอ เกอริงเป็นผู้เขียนเอกสารฉบับนี้ด้วยตนเอง โดยอิงจากร่างที่ไฮดริชมอบหมาย[ 74 ]เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ฮิตเลอร์ได้สั่งการทางวิทยุให้ผู้นำหน่วย Einsatzgruppen รายงานผลการค้นพบของพวกเขาให้เขาทราบเป็นประจำ
ตามคำกล่าวที่สอดคล้องกันในภายหลังของผู้บัญชาการที่เข้าร่วม เจคเคลนสั่งให้พวกเขาขยายการประหารชีวิตไปยังผู้หญิงและเด็กในเดือนสิงหาคม “เพื่อไม่ให้เกิดการแก้แค้น” ในวันที่ 15 สิงหาคม รายงานของหน่วย Einsatzgruppe ระบุ “ชาวยิว ผู้หญิงชาวยิว และเด็กชาวยิว” เป็นเหยื่อของการฆาตกรรมเป็นครั้งแรก ในปลายเดือนสิงหาคม หน่วย Einsatzgruppe D รายงานว่าพื้นที่ปฏิบัติการของพวกเขา “ ปลอดจากชาวยิวแล้ว ” ในขณะเดียวกัน ชาวยิวทั้งหมดในดินแดนที่ถูกยึดครองจะต้องถูกนำตัวไปยังเขตเกตโตและลงทะเบียน ชาวยิวที่ลงทะเบียนทั้งหมดจะถูกยิงในเวลาต่อมาไม่นาน[ 75 ] ตามคำกล่าวของ ออตโต แบรดฟิชผู้นำหน่วย Einsatzkommando เมื่อถูกถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อหน้าผู้ยิงทั้งหมดในการสังหารหมู่ที่มินสก์ฮิมม์เลอร์ตอบว่ามี “คำสั่งของฟือเรอร์ให้ยิงชาวยิวทั้งหมด” ซึ่งมีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย ตามที่เจคเคลน์กล่าว ก่อนเหตุการณ์ “วันอาทิตย์นองเลือดที่ริกา” (30 พฤศจิกายน 1941) ฮิมม์เลอร์สั่งให้เขา แจ้ง ฮินริช โลห์เซว่า “…นี่คือคำสั่งของฉัน ซึ่งเป็นความประสงค์ของฟือเรอร์ด้วย” [ 76 ]คำกล่าวหลังสงครามเหล่านี้หมายถึงคำสั่งของคอมมิสซาร์ ซึ่งถูกนำไปใช้ทั่วไปตั้งแต่เดือนสิงหาคมเป็นต้นไป[ 77 ]ในทางกลับกัน ฮันส์ มอมเซน มองว่าการขยายขอบเขตของผู้ถูกสังหารให้รวมถึงสตรีและเด็กชาวยิวไม่ได้เกิดจากคำสั่งที่ชัดเจน แต่เกิดจากพลวัตของตัวมันเอง: ผู้นำของหน่วย Einsatzgruppen เข้าใจว่าการส่งกำลังพลของพวกเขาเป็นโอกาสในการพิสูจน์ตนเอง และด้วยเหตุนี้จึงมองว่าตนเองกำลังแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงโควตาสูงสุด ตำนานของลัทธิบอลเชวิกของชาวยิวทำให้ผู้กระทำความผิดตอบโต้การต่อต้านด้วยการสังหารชาวยิวมากยิ่งขึ้น[ 78 ]
เมื่อการรุกคืบของเยอรมันหยุดชะงักลงในปลายเดือนสิงหาคม ก็เป็นที่ชัดเจนว่าความหวังที่จะได้รับชัยชนะอย่างรวดเร็วของเยอรมันนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ก่อนหน้านั้น ฮิตเลอร์ได้วางแผน "การแก้ปัญหาชาวยิวขั้นสุดท้าย" ไว้หลังจากที่คาดว่าจะได้รับชัยชนะเหนือสหภาพโซเวียต ในวันที่ 17 กันยายน 1941 ในที่สุดเขาก็ยอมจำนนต่อแรงกดดันจากอัลเฟรด โรเซนเบิร์กและโจเซฟ โกเบลส์ ซึ่งต้องการเนรเทศชาวยิวจากจักรวรรดิเยอรมันและดินแดนในอารักขาโบฮีเมียและโมราเวียไปยังทางตะวันออกแม้ในระหว่างสงคราม นักประวัติศาสตร์ชาวสวิสฟิลิปป์ บูร์รินเชื่อว่านี่คือสถานการณ์ที่ฮิตเลอร์ตัดสินใจขั้นสุดท้ายที่จะก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์: เมื่อเผชิญกับความล้มเหลวของยุทธศาสตร์สงครามสายฟ้าแลบเขาพยายามที่จะช่วงชิงความได้เปรียบกลับคืนมาและตัดสินใจที่จะกำจัดผู้ที่เขาคิดว่าเป็นผู้รับผิดชอบต่อความล้มเหลวของเขา[ 79 ]ตามที่ปีเตอร์ ลองเกอริช นักประวัติศาสตร์ กล่าวไว้ การตัดสินใจเนรเทศชาวยิวเยอรมันและเช็กมีเหตุผลอื่น: เหตุผลที่พรรคนาซีให้ไว้คือเพื่อแก้แค้นสำหรับการเนรเทศชาวเยอรมัน โวลกา ไปยังไซบีเรียและคาซัคสถานซึ่งเป็นเพียงตัวกระตุ้นให้ฮิตเลอร์เปลี่ยนใจเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่าสำหรับเขาคือการที่สหรัฐอเมริกากำลังจะเข้าร่วมสงคราม: เนื่องจากฮิตเลอร์เชื่อ มั่นใน ทฤษฎีสมคบคิดของชาวยิวทั่วโลก ซึ่งลัทธิบอลเชวิกและ ทุนนิยมทางการเงินเป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน เขาจึงคิดว่าเขาสามารถมีอิทธิพลต่อนโยบายต่างประเทศของอเมริกาผ่านการเนรเทศได้ นอกจากนี้ยังมีแรงจูงใจทางการเมืองภายในประเทศในการหาแพะรับบาป ให้กับประชาชนของตนเอง สำหรับการเริ่มต้นการรณรงค์ ทิ้งระเบิด [ 80 ]
เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ฮิมม์เลอร์เสนอต่อฮิตเลอร์ว่าชาวยิวจากเยอรมนีและรัฐในอารักขาไรช์ควร "ย้าย" ไปยังเขตเกตโตในริกา เรวัล และมินสก์ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม เฮย์ดริชยืนยันเป้าหมายของฮิตเลอร์ในการทำให้จักรวรรดิเยอรมัน "ปลอดจากชาวยิว" ภายในสิ้นปีที่ RSHA โดยตั้งชื่อค่ายกักกันที่สร้างขึ้นใหม่เป็นจุดหมายปลายทางนอกเหนือจากเขตเกตโต เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2484 ฮิมม์เลอร์ออกพระราชกฤษฎีกาซึ่งมีผลบังคับใช้ในวันที่ 23 ตุลาคม ห้ามชาวยิวทุกคนอพยพออกจากเยอรมนี[ 81 ] เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม วิกเตอร์ แบร็คเสนอที่จะใช้แก๊สสังหารชาวยิวที่ไม่สามารถทำงานได้จากเขตเกตโตทางตะวันออกโดยใช้อุปกรณ์การุณยฆาตของเขา เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน เอสเอสเริ่มก่อสร้างค่ายสังหารเบลเซค ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อระบายเขตเกตโตที่แออัด [ 82 ]
ในช่วงหลายสัปดาห์นี้ คำประกาศแสดงความเกลียดชังภายในใจของฮิตเลอร์เกี่ยวกับชาวยิว ซึ่งเขาเห็นว่าเป็น "ศัตรูของโลก" ที่อยู่เบื้องหลังอำนาจทั้งหมดที่ทำสงครามกับเยอรมนี กลายเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยและรุนแรงขึ้น การ "กำจัด" ชาวยิวเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกใดๆ ในประเทศที่ถูกยึดครองหรือประเทศพันธมิตร เพราะมิเช่นนั้นแล้ว ชาวยิวจะก่อให้เกิดผลเสียจากการผสมผสานทางเชื้อชาติ ในวันที่ 21 ตุลาคม เขาประกาศว่า "หากเรากำจัดภัยพิบัตินี้ได้ เราจะกระทำการเพื่อมนุษยชาติ ซึ่งความสำคัญของมันนั้น คนของเราภายนอกยังไม่อาจจินตนาการได้เลย" ในวันที่ 25 ตุลาคม เขาเตือนผู้นำนาซีถึง "คำทำนาย" ของเขาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2482 ว่า "เป็นเรื่องดีที่ความหวาดกลัวนำหน้าเราไป เพื่อที่เราจะได้กำจัดชาวยิว" [ 83 ]
นักวิชาการสงสัยว่ามีความเชื่อมโยงระหว่างการตัดสินใจก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวกับการทำสงครามทำลายล้างสหภาพโซเวียตเอียน เคอร์ชอว์ นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษและผู้เขียนชีวประวัติ ของฮิตเลอร์เน้นย้ำว่าการทำลายล้าง “ลัทธิบอลเชวิกของชาวยิว” เป็นหัวใจสำคัญของสงครามนี้ ในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงปี 1941 ฮิตเลอร์ได้แสดงออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยถ้อยคำที่โหดร้ายที่สุดเกี่ยวกับการทำลายล้างสหภาพโซเวียต และได้กล่าวเหมารวมอย่างป่าเถื่อนเกี่ยวกับชาวยิวโดยทั่วไป ดังนั้น “ความขัดแย้งและการขาดความชัดเจนในนโยบายต่อต้านชาวยิวทำให้โครงการสังหารชาวยิวทั้งหมดในยุโรปที่เยอรมันยึดครองสามารถเกิดขึ้นได้อย่างเป็นรูปธรรม” [ 84 ] ตามที่ คริสโตเฟอร์ บราวนิงนักวิชาการด้านการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ชาวอเมริกัน กล่าวไว้ ว่า “การเตรียมการสำหรับ ‘ปฏิบัติการบาร์บารอสซา’ ได้ก่อให้เกิดเหตุการณ์หายนะต่อเนื่อง และ ‘สงครามทำลายล้าง’ ที่โหดร้ายก็ได้นำไปสู่การสังหารหมู่อย่างเป็นระบบอย่างรวดเร็ว โดยเริ่มจากชาวยิวโซเวียตและต่อมาก็เป็นชาวยิวในยุโรปอื่นๆ” [ 85 ]
เกอริง ซึ่งได้รับมอบหมายจากฮิตเลอร์ให้ดำเนินการ “แผนการแก้ปัญหาชาวยิวขั้นสุดท้าย” ได้ขอให้ไรน์ฮาร์ด เฮย์ดริช ร่างแผนโดยละเอียดสำหรับเรื่องนี้เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 การสังหารหมู่ถูกพิจารณาว่า “ไม่มีประสิทธิภาพ” ในเวลาต่อมา นี่ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่ความเร็วในการฆ่าที่ช้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความยากลำบากของผู้กระทำในการลงมือฆ่า ซึ่งพวกเขาพบว่าใช้เวลานานเกินไป ทำให้เครียด และเหนือสิ่งอื่นใดคือ เป็นที่สังเกตมากเกินไป[ 101 ]วิธีการฆ่าแบบไม่เปิดเผยตัวตนมีจุดประสงค์เพื่อลดหรือขจัดข้อจำกัดทางจิตวิทยาของผู้กระทำ ดังนั้นในช่วงฤดูร้อนและต้นฤดูใบไม้ร่วง จึงเกิดแนวคิดที่จะดำเนินการฆาตกรรมในค่ายสังหารที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะเพื่อจุดประสงค์นี้และจัดระเบียบให้เป็น “โรงงานแห่งความตาย” อย่างแท้จริง ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อให้ง่ายต่อการปกปิดอาชญากรรม[ 102 ]
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2484 อา เธอร์ ไกรเซอร์เกาไลเตอร์แห่งวาร์เธลันด์ได้ปรึกษาหารือกับวิกเตอร์ แบร็คหนึ่งในผู้จัดโครงการการุณยฆาตของนาซี และได้รับอนุญาตให้ใช้ วิธีการรมแก๊สที่ใช้ในปฏิบัติการ T4ในเขตของเขา ด้วยเหตุนี้ หน่วยเอสเอสพิเศษซึ่งสมาชิกได้เข้าร่วมในโครงการการุณยฆาตในปี พ.ศ. 2482/2483 จึงได้สร้าง ค่ายสังหาร หมู่คูล์มฮอฟ (เชล์มโน) ขึ้นภายในไม่กี่สัปดาห์ ในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ชาวยิวกลุ่มแรกจากปรากถูกรมแก๊สที่นั่น[ 103 ]
เพื่อกวาดล้างชุมชนชาวยิวขนาดใหญ่ในโปแลนด์ที่ถูกยึดครองตามแผนด้วยการสังหารหมู่ ค่ายกักกันเบ ลเซคโซบิบอร์และเทรบลิงกา จึงถูก สร้างขึ้นระหว่างเดือนพฤศจิกายน 1941 ถึงกรกฎาคม 1942 แพทย์ เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหาร และผู้เชี่ยวชาญด้านการขนส่งส่วนใหญ่มาจากโครงการ T4 และบางคนก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาจากหน่วยเอสเอส ในวันที่ 26 กันยายน 1941 ฮิมม์เลอร์สั่งให้ผู้บัญชาการค่ายรูดอล์ฟ เฮิสส์ ขยายเอา ชวิตซ์ซึ่งเป็นค่ายแรงงานบังคับมาตั้งแต่ปี 1940 ให้กลายเป็นค่ายสังหารหมู่ ค่ายสังหารหมู่อื่นๆ ได้แก่มาจดาเน็กและมาลี โทรสติเนตส์ใกล้เมืองมินสก์ในเบลารุส
เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 1942 หน่วยเอสเอสและตำรวจ ร่วมกับฝ่ายบริหารทางทหาร เริ่มทำการอพยพชาวยิวออกจากเขตเกตโตในเมืองลวีฟและลูบลิน และตั้งแต่เดือนพฤษภาคมเป็นต้นไป ก็เริ่มดำเนินการเช่นเดียวกันในเขตคราคอฟ โดยขนส่งผู้คนไปยังเบลเซคสภาชาวยิวถูกบังคับให้เลือกเหยื่อ ซึ่งจะถูกสังหารทันทีที่มาถึง ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 1942 ชาวยิวจากพื้นที่โดยรอบที่ถูกจัดประเภทว่า "ไม่เหมาะสมสำหรับการทำงาน" ถูกสังหารในโซบิบอร์ สำนักงานบริหารพลเรือนในโปแลนด์จัดประเภทชาวยิวทั้งหมดออกเป็นสามกลุ่ม ได้แก่ "เหมาะสมสำหรับการรับราชการทหาร" "เหมาะสมสำหรับการทำงาน" และ "ไม่เหมาะสมสำหรับการทำงาน" ภายในสิ้นเดือนพฤษภาคม สำนักงานเหล่านี้ทั้งหมดได้บรรลุข้อตกลงร่วมกันที่จะสังหารทุกคนที่ถูกพิจารณาว่า "ไม่เหมาะสมสำหรับการทำงาน" ขณะนี้มีการจัดตั้งเขตเกตโตของชาวยิวในเมืองเล็กๆ ด้วยเช่นกัน การเตรียมการถูกจัดระเบียบจากส่วนกลางในลูบลิน โครงการกำจัดทั้งหมดถูก ตั้งชื่อว่า ปฏิบัติการไรน์ฮาร์ด ตามชื่อของ ไรน์ฮาร์ด เฮย์ดริชผู้ซึ่งถูกลอบสังหารไป ไม่นานก่อนหน้า นั้น วิธีการฆาตกรรมส่วนใหญ่คือไอเสียจากเครื่องยนต์ นักโทษที่มาถึงเกือบทั้งหมดถูกฆ่าโดยไม่คำนึงถึงความสามารถในการทำงาน และมีเพียงกรณีพิเศษเท่านั้นที่รอดชีวิตเพื่อนำไปรวมเข้ากับกลุ่มนักโทษที่ทำงานภายในเรือนจำ[ 104 ]
นับตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942 เป็นต้นไป ตามคำสั่งของฝ่ายบริหารทางทหารที่ต้องการประหยัดเสบียงอาหาร เขตเกตโตที่เหลืออยู่ในเบลารุสและยูเครนจึงถูก "กวาดล้าง" ซึ่งหมายถึงการสังหารหมู่ผู้อยู่อาศัยทั้งหมด โดยเฉพาะในโวลฮีเนีย ลุตสค์ โวโลดีมีร์-โวลินสค์ เบรสต์-ลิตอฟสค์ และปินสค์ นอกจากนี้ยังมีการใช้รถบรรทุกแก๊สในมาลี โทรสติเนตส์ หน่วยทหารของกองทัพเยอรมัน กองพันตำรวจ 3 กองพัน ตำรวจพิทักษ์ชายแดนประจำที่ กองกำลังพิทักษ์ชาติ และผู้ร่วมมือจากต่างชาติ มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงในการสังหารหมู่เหล่านี้หลายครั้ง
เพื่อปกปิดแผนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ กลุ่มชาวยิวที่มีอภิสิทธิ์ได้ใช้ค่ายกักกันเทเรเซียนชตัดท์ในเมืองเทเรซินใกล้กรุงปราก ซึ่งถูกขนานนามว่า "เกตโตเทเรเซียนชตัดท์" ค่ายแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1941 ในฐานะค่ายพักชั่วคราวเพื่อรอการเนรเทศไปยังค่ายสังหารหมู่ในภายหลัง ชาวยิวจากเยอรมนีสามารถ "ซื้อ" ทางเข้าค่ายได้ภายใต้ข้ออ้างว่าจะได้รับการดูแล ชาวยิวมากกว่า 140,000 คนอาศัยอยู่ในค่ายแห่งนี้ในสภาพที่แออัดยัดเยียดอย่างยิ่ง โดยมี "การปกครองตนเองของชาวยิว" น้อยมาก ในเดือนกรกฎาคม 1944 คณะผู้แทนจากกาชาดได้เข้าชมค่ายกักกันแห่งนี้ในฐานะสถานที่ที่นักโทษถูกมองว่ามี "ชีวิตปกติ"
จุดหมายปลายทางหลักของการขนส่งจากทั่วทุกส่วนของยุโรปในปี พ.ศ. 2485 คือค่ายสังหารหมู่ที่ใหญ่ที่สุด นั่นคือออชวิทซ์-เบียร์เคเนา IIที่นั่น การฆาตกรรมรายบุคคลโดยผู้คุมเป็นเรื่องปกติ ตัวอย่างเช่นระหว่างวันที่ 31 สิงหาคมถึง 5 กันยายน พ.ศ. 2484 คาร์ล ฟริตซ์ชได้สั่งฆ่าเชลยศึกและผู้ป่วยชาวโซเวียต 850 คนเป็นครั้งแรก ตามความคิดริเริ่มของเขาเอง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบก๊าซพิษ ไซคลอน บี[ 105 ] มีการวางแผนสร้าง เตาเผาศพ ขนาดใหญ่ 6 แห่ง ในค่ายย่อยนั้นไม่แน่ใจว่าเตาเผาเหล่านั้นมีจุดประสงค์เพื่อการฆาตกรรมตั้งแต่แรกหรือไม่ ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2485 การคัดเลือกชาวยิวที่มีร่างกายแข็งแรงเพื่อสังหารทันทีได้เริ่มต้นขึ้นที่ทางลาดที่รถไฟมาถึง ภายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2485 ห้องรมแก๊สสองห้อง (“บังเกอร์”) สร้างเสร็จสมบูรณ์ ซึ่งเป็นสถานที่สังหารหมู่จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 ภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2486 เตาเผาศพซึ่งแต่ละแห่งมีห้องรมแก๊ส สร้างเสร็จสมบูรณ์และนำมาใช้ในการสังหารและเผาผู้มาใหม่หลายพันคนทุกวันทันที[ 106 ]
จากยุโรปที่ถูกเยอรมันยึดครอง นาซีได้เนรเทศผู้คนจำนวนมากทางรถไฟไปยังค่ายกักกันเพื่อสังหารหมู่ ผู้ถูกเนรเทศจำนวนมากเสียชีวิตระหว่างการขนส่งในตู้รถไฟ บรรทุกสัตว์ที่ไม่มีเครื่องทำความร้อน เมื่อมาถึงค่ายกักกัน บางครั้งหน่วยเอสเอสจะคัดแยกนักโทษออกเป็นกลุ่มที่ทำงานได้และกลุ่มที่ไม่ทำงาน เด็ก แม่ของเด็ก รวมถึงผู้สูงอายุและผู้ป่วย จะถูกนำตัวไปยังห้องรมแก๊สที่ปลอมแปลงเป็นห้องอาบน้ำทันทีหลังจากการคัดเลือก ในเอาชวิตซ์ หน่วยเอสเอสใช้ไซคลอนบีในการสังหารหมู่ ผู้ถูกเนรเทศส่วนใหญ่ถูกรมแก๊สทันทีโดยไม่ได้รับหมายเลขนักโทษแบบสัก ก๊าซไฮโดรเจนไซยาไนด์ทำให้เกิดพิษไซยาไนด์ ซึ่งขึ้นอยู่กับความรุนแรงของการสูดดม อาจทำให้เกิดการ ขาดอากาศหายใจภายใน อย่างทรมาน นานถึง 20 นาทีหน่วยเอสเอสขายผม ฟันทอง และทรัพย์สินส่วนตัวของเหยื่อ เช่น เสื้อผ้า รองเท้า แว่นตา และกระเป๋าเดินทาง เพื่อผลกำไร จากนั้นนักโทษถูกบังคับให้เผาร่างในเตาเผาและหลุมเผา
หน่วยเอสเอสทำการ ทดลองกับมนุษย์ในค่ายกักกันต่างๆเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหาร การแพทย์ และอื่นๆ เหยื่อถูกนำไปทรมาน เช่น การอยู่ในห้องปรับความดันอากาศสูงหรือต่ำมาก การแช่ตัวในน้ำแข็งจนอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ การติดเชื้อแบคทีเรีย และการทดลองผ่าตัด ผู้กระทำความผิด เช่นโจเซฟ เมงเกเล แพทย์ประจำหน่วยเอสเอส รู้เห็นเป็นใจและไร้ซึ่งความละอายใจต่อความตายหรือความเสียหายต่อสุขภาพตลอดชีวิตของผู้ถูกทดลอง จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์ที่นาซีเคยร้องขอและจัดหาให้เพื่อ "วัตถุประสงค์ในการวิจัย" ยังคงถูกพบในสถาบันวิจัยหลายแห่งในเยอรมนีและสวิตเซอร์แลนด์
ราอูล ฮิลเบิร์กได้บรรยายถึงค่ายกักกันเอาชวิตซ์-เบียร์เคเนาไว้ในงานเขียนสำคัญของเขาว่า: หลังจากขบวนรถไฟขนส่งผู้ถูกเนรเทศถูกขนถ่ายลงแล้วกระบวนการคัดเลือก ก็เริ่มต้นขึ้น ผู้สูงอายุ ผู้ป่วย และบางครั้งแม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ถูกคัดแยกบนทางลาด ในค่ายเอาชวิตซ์หลัก ผู้สูงอายุและผู้ป่วยถูกนำตัวโดยรถบรรทุกไปยังห้องรมแก๊ส ในขณะที่ผู้ที่มีร่างกายแข็งแรงจะถูกมอบหมายให้ทำงานก่อน กระบวนการคัดเลือกนั้นผิวเผิน ผู้มาถึงจะถูกต้อนผ่านแพทย์ ซึ่งจะชี้ไปในสองทิศทาง คือ ไปทำงานหรือไปห้องรมแก๊สทันที กระบวนการคัดเลือกนี้ยังเกิดขึ้นภายในค่ายเองด้วย (ตัวอย่างเช่น ในลานตรวจนับจำนวน)การคัดเลือกเกิดขึ้นเป็นประจำในค่าย (และในโรงพยาบาลของค่าย) ชายและหญิงที่ถูกส่งไปยังห้องรมแก๊สต้องถอดเสื้อผ้า โดยเข้าใจผิดว่าเสื้อผ้าของพวกเขาจะถูกคืนหลังจากอาบน้ำรวมกันตามที่ประกาศไว้ เพื่อหลอกลวง ป้องกันความตื่นตระหนก และเร่งกระบวนการ ยามอ้างว่าพวกเขาควรเร่งรีบ มิฉะนั้นน้ำในห้องอาบน้ำหรือซุปหลังอาบน้ำจะเย็นชืด เหยื่อพบในห้องรมแก๊สว่าห้องอาบน้ำที่ว่านั้นใช้การไม่ได้ หลังจากปิดประตูแล้ว ยามก็ปิดไฟ เจ้าหน้าที่เอสเอสคนหนึ่งสวมหน้ากากกันแก๊สพิเศษ เปิดฝาครอบรางบนเพดานและเทเม็ดไซคลอนบีลงบนพื้นห้องรมแก๊ส ไฮโดรเจนไซยาไนด์ที่ระเหยง่ายรั่วไหลออกมาจากเม็ดและกระจายไปทั่วห้อง ด้วยความตื่นตระหนก คนที่แข็งแรงกว่าผลักคนที่อ่อนแอกว่าล้มลง ผลักออกจากราง และเหยียบคนที่กำลังล้มหรือนอนลงเพื่อไปยังชั้นอากาศที่ปราศจากแก๊สพิษ เหยื่อกลุ่มแรกหมดสติหรือเสียชีวิตใกล้ทางเข้าหลังจากนั้นประมาณสองนาที เสียงกรีดร้องหยุดลง และผู้ที่กำลังจะตายก็ล้มทับกัน หากมีพื้นที่เพียงพอ หลังจากนั้นสิบห้านาที ทุกคนในห้องรมแก๊สก็เสียชีวิตหมด หน่วยเอสเอสปล่อยแก๊สออกมา และหลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง หน่วยพิเศษของนักโทษก็เปิดประตูเข้าไป พบศพกองกันเป็นหอคอย บางศพอยู่ในท่านั่งหรือกึ่งนั่ง โดยมีเด็กและคนชราอยู่ด้านล่างสุด บริเวณที่ปล่อยแก๊สออกมานั้นโล่งแล้ว เนื่องจากผู้คนได้ถอยห่างจากจุดนั้นไป กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเบียดกันอยู่ตรงประตูทางเข้า ซึ่งพวกเขาพยายามจะเปิด ผิวหนังของศพเป็นสีชมพู บางศพมีฟองอยู่ที่ปากหรือเลือดกำเดาไหล บางศพเต็มไปด้วยอุจจาระและปัสสาวะ และหญิงตั้งครรภ์บางคนเริ่มคลอดลูกแล้ว หน่วยพิเศษของชาวยิวที่สวมหน้ากากกันแก๊สต้องเคลียร์ศพออกจากทางเข้าก่อนจึงจะเข้าไปข้างในได้ จากนั้นพวกเขาต้องฉีดน้ำล้างศพและแยกชิ้นส่วนศพออกจากกัน หากผมของผู้หญิงยังไม่ได้โกน พวกเธอจะต้องตัดผมและล้างด้วยสารละลายแอมโมเนียก่อนห่อตัว ในค่ายทั้งหมด จะมีการค้นช่องว่างในร่างกายเพื่อหาของมีค่าที่ซ่อนอยู่ และถอนฟันทองคำออก สุดท้าย ศพจะถูกขนส่งไปยังเตาเผา[ 107 ]
ผู้คนกว่าสามล้านคนเสียชีวิตจากแก๊สพิษ หนึ่งในสามเสียชีวิตจากไซคลอนบี ส่วนใหญ่เกิดจากไอเสียของเครื่องยนต์[ 108 ]
การกวาดล้างชาวยิวทั่วทั้งยุโรป
จุดเริ่มต้นของการเนรเทศอย่างเป็นระบบ
ประเทศเบเนลักซ์
การเนรเทศชาวยิวจากลักเซมเบิร์กเริ่มขึ้นตั้งแต่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2484 เนื่องจากประเทศนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมันในประเด็นเรื่องชาวยิว ภายในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2486 ชาวยิว 683 คนจากหลายสัญชาติถูกเนรเทศออกจากลักเซมเบิร์ก[ 112 ]
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2485 การเนรเทศชาวยิวประมาณ 25,000 คนจากเบลเยียม[ 113 ]และชาวยิวประมาณ 107,000 คนจากเนเธอร์แลนด์[ 114 ] ได้เริ่มต้น ขึ้น
จากชาวยิวชาวดัตช์ 140,000 คน กว่า 110,000 คนถูกเนรเทศ กว่า 100,000 คนถูกสังหาร และมีผู้รอดชีวิตประมาณ 6,000 คน เนเธอร์แลนด์มีอัตราการเนรเทศสูงที่สุดในยุโรปตะวันตก เมื่อเทียบกับเบลเยียมและนอร์เวย์ ซึ่งอัตราการเนรเทศอยู่ที่ 40% ฝรั่งเศส 25% อิตาลี 20% และเดนมาร์ก 2% การกดขี่ข่มเหงชาวยิวเริ่มขึ้นในปี 1940 โดยเลียนแบบแบบอย่างของเยอรมนี ด้วยการไล่ออกจากราชการ ซึ่งนำไปสู่การขึ้นทะเบียนชาวยิวทั้งหมดในปี 1941 ส่งผลให้พวกเขาถูกกีดกันทางสังคมและถูกห้ามเข้าสถานที่ราชการ ในที่สุด การเนรเทศก็เริ่มขึ้นในฤดูร้อนปี 1942 และภายในปี 1943 เนเธอร์แลนด์ก็ถือว่า "ปลอดจากชาวยิว" อย่างแท้จริง รถไฟแล่นผ่านค่ายกักกันเวสเตอร์บอร์กใกล้ชายแดนเยอรมนีไปยังค่ายสังหาร ในปี 2550 Rémy Limpachนักประวัติศาสตร์ที่เกิดในเนเธอร์แลนด์ได้ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับวิธีที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นประเทศที่ขึ้นชื่อเรื่องประเพณีเสรีนิยมและอดทนอดกลั้น สามารถบรรลุอัตราการเนรเทศที่สูงเช่นนี้ได้[ 115 ]
บัลแกเรีย
ในบัลแกเรียรัฐบาลได้ออกกฎหมายคุ้มครองชาติ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2484 ซึ่งเป็นกฎหมายเหยียดเชื้อชาติต่อประชากรชาวยิว ในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2486 ตามคำขอของเยอรมัน รัฐบาลได้ปล่อยตัวประชากรชาวยิวในดินแดนกรีกของมาซิโดเนียตะวันออกและเธรซตะวันตกซึ่งบัลแกเรียยึดครองระหว่างการรบในบอลข่านปี พ.ศ. 2484 เพื่อเนรเทศ ชาวยิวชาวกรีกอย่างน้อย 11,343 คนถูกจับกุมและส่งมอบโดยกองทัพและตำรวจบัลแกเรีย แทบทั้งหมดถูกสังหารในค่ายกักกันของเยอรมันที่เอาชวิตซ์และเทรบลิงกา บัลแกเรียไม่ปฏิบัติตามข้อเรียกร้องของเยอรมันที่จะส่งมอบชาวยิวชาวบัลแกเรียด้วยกษัตริย์บอริสที่ 3 , มหานครสตีเฟนแห่งคริสตจักรบัลแกเรียออร์โธดอกซ์แห่งโซเฟีย , รัฐสภาบัลแกเรีย และประชาชนชาวบัลแกเรียต่างปฏิเสธข้อเรียกร้องนี้อย่างเป็นเอกฉันท์[ 116 ] [ 117 ]
เยอรมนี
เมื่อวันที่ 17 กันยายน 1941 ฮิตเลอร์ตัดสินใจเริ่มการเนรเทศชาวยิวชาวเยอรมันและชาวยิวในยุโรปทั้งหมดจากดินแดนที่เยอรมนียึดครองไปยังยุโรปตะวันออก ซึ่งเป็นการเนรเทศที่วางแผนไว้สำหรับช่วงหลังสงคราม ขณะที่สงครามยังคงดำเนินอยู่ ขบวนรถไฟขนส่งขบวนแรกออกเดินทางจากเบอร์ลิน มิวนิก เวียนนา และปรากไปยังลอจด์โดยเริ่มแรกเพื่อกักขังชาวยิว 19,000 คนไว้ในเขตเกตโตที่แออัดอยู่แล้ว ตั้งแต่เดือนมกราคม 1942 ผู้ที่อาศัยอยู่ในเกตโตที่ไม่ใช่ชาวเยอรมันถูกนำตัวไปยังเชลมโน (คูลมฮอฟ) เพื่อรมแก๊ส ตั้งแต่เดือนมีนาคมเป็นต้นไป ชาวยิวที่มีอายุมากกว่า 65 ปี ซึ่งก่อนหน้านี้ได้รับการยกเว้น ก็ถูกบังคับให้ขึ้นรถไฟเนรเทศด้วยเช่นกัน สื่อมวลชนถูกห้ามไม่ให้รายงานเหตุการณ์เหล่านี้ ในเดือนพฤษภาคม กลุ่มคนจำนวนมากขึ้น รวมถึงชาวยิวชาวเยอรมัน ถูกสังหารในมินสก์และเชลมโน ตั้งแต่เดือนมิถุนายนเป็นต้นไป มีการบันทึกการขนส่งโดยตรงครั้งแรกจากไรช์ไปยังค่ายสังหารหมู่ เช่น โซบิบอร์และเบลเซค[ 96 ]
ฝรั่งเศส
เมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2485 ชาวยิวฝรั่งเศสถูกเนรเทศเป็นครั้งแรก โดยรถไฟได้ขนส่งผู้คน 1,112 คนจากเมืองกอมปิแยญไปยังค่ายกักกัน เอาชวิตซ์ [ 118 ] ในเดือนพฤษภาคม เฮย์ดริช ได้เดินทาง ไปปารีสเพื่อ หารือเกี่ยวกับโครงการเนรเทศขนาดใหญ่กับรัฐบาลวิชี ซึ่งรวมถึงการนำ ดาวสีเหลือง มาใช้ด้วย เมื่อวันที่ 16 และ 17 กรกฎาคม ในการบุกค้นครั้งใหญ่ ใน ปารีสตำรวจได้จับกุมชาวยิวประมาณ 13,000 คนที่ไม่มีหนังสือเดินทางที่ถูกต้อง พวกเขาถูกขนส่งโดยรถไฟธรรมดาจากค่ายพักแรมดรันซีไปยังค่ายกักกันเอาชวิตซ์ และส่วนใหญ่ถูกสังหารที่นั่นทันที ตั้งแต่วันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2485 ชาวยิวที่อพยพมาจากเขตที่ไม่ได้ถูกยึดครองของฝรั่งเศส พร้อมกับลูก ๆ ของพวกเขา ซึ่งจริงๆ แล้วได้รับความคุ้มครองทางกฎหมายในฐานะพลเมืองฝรั่งเศส ก็ถูกเนรเทศไปยังค่ายสังหารในยุโรปตะวันออกด้วย หลังจากการรุกรานของกองทัพเวห์มาคท์ในส่วนของฝรั่งเศสที่ยังไม่ถูกยึดครองมาก่อนเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2485 (“ ปฏิบัติการแอนตัน ”) การขนส่งเหล่านี้ถูกจัดขึ้นโดยผู้ติดตามของไอช์มันน์ เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสและอิตาลีในเขตโดยรอบเมืองนีซ ซึ่งถูกอิตาลียึดครองจนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2486 มักปฏิเสธการส่งผู้ร้ายข้ามแดน ชาวยิวฝรั่งเศสมากกว่าครึ่งหนึ่งรอดพ้นจากการเนรเทศ ประมาณ 75,000 คนถูกเนรเทศ[ 118 ]ซึ่งประมาณ 3,000 คนรอดชีวิต
อิตาลี
ต่างจากลัทธิสังคมนิยมแห่งชาติของเยอรมนีลัทธิฟาสซิสต์ ของอิตาลี ไม่ได้ต่อต้านชาวยิวตั้งแต่แรกเริ่ม มีเพียงตั้งแต่ปี 1938 เป็นต้นมาเท่านั้นที่ชาวยิวถูกเลือกปฏิบัติผ่านกฎหมายเชื้อชาติของอิตาลีเพื่อพยายามบังคับให้พวกเขาอพยพออกไป นับตั้งแต่อิตาลีเข้าร่วมสงครามในเดือนมิถุนายน 1940 ชาวยิวต่างชาติและผู้ที่ถูกมองว่าอันตรายภายในอิตาลีได้รับการปฏิบัติและกักขังเหมือนพลเมืองของรัฐศัตรู จนกระทั่งการสงบศึกที่คาสซิบิเลในเดือนกันยายน 1943 ชาวยิวในเขตอิทธิพลของอิตาลีต้องทนทุกข์ทรมานภายใต้ความโหดร้ายของการกักขังและกฎหมายเชื้อชาติ แต่พวกเขามีชีวิตที่ดีกว่าในดินแดนอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายอักษะแม้แต่ในดินแดนที่อิตาลียึดครองอย่างโครเอเชีย กรีซ และฝรั่งเศสตอนใต้ เจ้าหน้าที่และนักการทูตก็ปกป้องชาวยิวในท้องถิ่นจากการเรียกร้องให้เนรเทศของเยอรมนี[ 119 ]
หลังจากการล่มสลายของมุสโซลินีและการสงบศึกกับสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรเยอรมนีได้เข้ายึดครองอิตาลี ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2486 ( ปฏิบัติการฝ่ายอักษะ ) ชาวยิวถูกส่งตัวให้กับเยอรมนีภายใต้สาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี ซึ่งเป็นรัฐบาลหุ่นเชิดของมุสโซลินี [ 120 ]ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากการยึดครอง หน่วยเคลื่อนที่ภายใต้การนำของ SS-Hauptsturmführer Theodor Dannecker ได้ รับมอบหมายจาก Eichmann ให้จับกุมและเนรเทศชาวยิว หน่วยดังกล่าวได้ดำเนินการบุกค้นหลายครั้ง ในปฏิบัติการเมื่อวันที่ 16 ตุลาคมต่อชาวยิวในกรุงโรมมีผู้ถูกจับกุม 1,259 คน[ 121 ] ในขณะเดียวกัน ด้วยความช่วยเหลือของเยอรมนี สาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลีได้ก่อตั้งขึ้นและประกาศให้ชาวยิวอิตาลีเป็นศัตรูต่างชาติในกฎบัตรเวโรนา เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยGuido Buffarini-Guidiได้สั่งให้จับกุมและเนรเทศชาวยิวทั้งหมดไปยังค่ายกักกันของอิตาลี ต่อมา Dannecker ถูกแทนที่โดยชาวเยอรมัน และFriedrich Boßhammerด้วยความช่วยเหลือจาก BdS อิตาลี ได้จัดตั้งค่ายพักและค่ายรวบรวมของเยอรมันในเวโรนา ได้แก่ค่ายกักกันของตำรวจ Borgo San Dalmazzo ค่ายพัก Fossoli ค่ายพัก Risiera di San Sabbaและค่ายพัก Bolzano [ 122 ]ชาวยิวมากกว่า 9,000 คนถูกเนรเทศระหว่างเดือนตุลาคม 1943 ถึงธันวาคม 1944 โดยส่วนใหญ่ถูกส่งไปยัง Auschwitz ในพื้นที่ Trieste บุคลากรจาก "ปฏิบัติการ Reinhard" ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะหน่วยพิเศษ Einsatz R จนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม พวกเขาย้ายจากโปแลนด์ไปยังอิตาลีในเดือนกันยายน 1943 การฆาตกรรมยังคงเกิดขึ้นที่นั่นจนถึงวันที่ 26 เมษายน 1945 [ 123 ]
การมีส่วนร่วมของตำรวจอิตาลี กองกำลังติดอาวุธฟาสซิสต์ และฝ่ายบริหารของสาธารณรัฐซาโลในการกดขี่ข่มเหงชาวยิวนั้น ส่วนใหญ่ถูกละเลยโดยสาธารณชนในอิตาลีหลังสงคราม และถูกบดบังด้วยตำนานบราวา เจนเต (Brava Gente ) เช่นเดียวกันนี้ใช้กับการวิจัยทางประวัติศาสตร์และระบบยุติธรรมด้วย[ 124 ]
กรีซ
ในประเทศกรีซชาวยิวได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างมาก ขึ้นอยู่กับอำนาจที่เข้ายึดครอง ในส่วนตะวันตกของประเทศที่อยู่ภายใต้การยึดครองของอิตาลี ทางการได้ให้ความคุ้มครองพวกเขาจนถึงเดือนกันยายน ปี 1943 ในขณะที่ในส่วนตะวันออกที่อยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมนีและบัลแกเรีย ชาวยิวจากค่ายรวมพลหลายแห่งใน เมืองเทส ซาโลนิกี ถูก ขนส่งด้วยรถไฟบรรทุกสินค้า 19 ขบวน ตั้งแต่เดือนมีนาคม ปี 1943 เป็นต้นไป โดยส่วนใหญ่ถูกส่งไปยังค่ายกักกันเอาชวิตซ์-เบียร์เคเนาเพื่อสังหาร หลังจากที่อิตาลียอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก (กันยายน ปี 1943) เยอรมนีได้ใช้ความพยายามด้านโลจิสติกส์อย่างมากในการส่งชาวยิวอีกหลายพันคนจากคอร์ฟู และ โรดส์ (ซึ่งขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอิตาลี) ไปยังค่ายสังหาร มีชาวยิวจากกรีซอย่างน้อย 58,885 คนถูกสังหาร[ 125 ] มีปฏิบัติการช่วยเหลือบางอย่าง เช่น การช่วยเหลือชาวยิวเกือบทั้งหมดบนเกาะซาคินโทสโดยชาวเกาะ หรือการออกบัตรประจำตัวประชาชนและใบเกิดปลอมให้กับชาวยิวโดยทางการเอเธนส์
โครเอเชีย
ในรัฐอิสระโครเอเชีย (NDH) ในขณะนั้น ระบอบเผด็จการฟาสซิสต์Ustašaภายใต้การนำของAnte Pavelić ได้ออก กฎหมายเหยียดเชื้อชาติโครเอเชียต่อต้านชาวเซิร์บชาวยิว และชาวโรมาตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2484 กฎหมายเหล่านี้ตามมาด้วยการกำหนดเครื่องหมายบนเสื้อผ้าสำหรับชาวยิวในรูปแบบของสัญลักษณ์กลมสีเหลืองที่มีตัว "Z" สำหรับ Židov (=ชาวยิว) นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งค่ายกักกันและค่ายกักกันประมาณ 40 แห่ง[ 126 ]นอกเหนือจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเซิร์บในรัฐอิสระโครเอเชียแล้วชาวยิวโครเอเชียและบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนาหลายพันคนถูกสังหารในค่ายที่จัดตั้งขึ้นเพื่อจุดประสงค์นี้ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2484 ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2485 ตามคำเรียกร้องของเยอรมัน ชาวยิวที่ถูกกักกัน 5,500 คนถูกเนรเทศไปยัง Auschwitz-Birkenau ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2486 การขนส่งซึ่งถูกระงับชั่วคราวเนื่องจากแรงกดดันจากอิตาลี ได้กลับมาดำเนินการต่อ เพื่อช่วยชาวยิวในยูโกสลาเวียส่วนที่อิตาลียึดครอง กองทัพอิตาลีตามคำสั่งของจอมพลคาวาเยโร ได้กักขังพวกเขาไว้ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1942 และขนส่งพวกเขาไปยังค่ายกักกันบนเกาะราบ ในฤดูร้อนปี 1943 ซึ่งหลังจากสงบศึกที่คาสซิบิเล ในเดือนกันยายนปี 1943 พวกเขา ก็ปลดปล่อยตัวเองและส่วนใหญ่ เข้าร่วมกับ กองกำลังต่อต้านของติโต [ 127 ]
ตามข้อมูลของYad Vashemมีชาวยิวทั้งหมด 30,000 คนถูกสังหารในรัฐ NDH โดยประมาณ 40% ของพวกเขาถูกสังหารในค่ายกักกัน Jasenovacเพียง แห่งเดียว [ 128 ]
โปแลนด์
โรมาเนีย
รัฐบาลโรมาเนียภายใต้การนำของอันโตเนสคูได้ก่อการสังหารหมู่ที่เกือบจะกำจัดชาวยิวโรมาเนียทั้งหมดประมาณ 350,000 คนในดินแดนที่ตนยึดครอง เหลือเพียงชาวยิวในทรานซิลวาเนีย ที่ยังคงอยู่ภายใต้การคุ้มครอง ของฮังการีจนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 เมื่อพวกเขาก็ถูกเนรเทศไปยังเอาชวิตซ์โดยตรงพร้อมกับชาวยิวฮังการีการเนรเทศชาวยิวจากโรมาเนียเก่าที่วางแผนไว้แล้วนั้นถูกระงับอย่างน่าประหลาดใจโดยประมุขแห่งรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1942 อย่างไรก็ตาม ชาวยิวเหล่านี้ยังคงถูกกดขี่ข่มเหงและถูกสังหารหมู่ ต่อ ไป
ดูเพิ่มเติมที่: Curăţirea terenului (การทำความสะอาดแผ่นดิน)
เซอร์เบีย
หลังจากการรบในบอลข่านฝ่ายบริหารทางทหารของเยอรมันในเซอร์เบียได้จัดตั้งค่ายสำหรับฝ่ายตรงข้าม พรรคพวก และชาวยิว เริ่มตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2484 ได้มีการวางแผนสังหารหมู่ชายชาวยิวในหมู่บ้านต่างๆ ตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคมเป็นต้นไป ชาวยิวที่ถูกกักขังหลายร้อยคนถูกสังหารหลังจากการโจมตีของพรรคพวกทุกครั้ง[ 129 ]ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2484 ผู้หญิง เด็ก และคนชราชาวยิวในเซอร์เบียถูกกักขังในค่ายกักกันซัจมิชเต ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2485 เกสตาโปที่นั่นได้สังหารพวกเขา 6,000 คนด้วยรถตู้แก๊สระบอบการปกครองของเนดิชที่ร่วมมือกับ นาซีในเซอร์เบีย ได้ออกกฎหมายเหยียดเชื้อชาติและมีส่วนร่วมในการจำคุกชาวยิวกองกำลังอาสาสมัครเซอร์เบียภายใต้ การนำของ ดิมิทรีเย ลโยติช ได้ให้ความช่วยเหลือเอสเอสในเรื่องนี้
สแกนดิเนเวีย
เดนมาร์กถูกกองทัพเยอรมันยึดครองเมื่อวันที่ 9 เมษายน 1940 รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปได้ภายใต้การยึดครองของเยอรมัน และสามารถป้องกันการบังคับใช้ดาวสีเหลืองสำหรับชาวยิวและกฎหมายเหยียดเชื้อชาติได้สำเร็จ เมื่อการต่อต้านของชาวเดนมาร์กทวีความรุนแรงขึ้นในช่วงฤดูร้อนปี 1943 ฝ่ายบริหารทางทหารของเยอรมันจึงตัดสินใจเนรเทศชาวยิวชาวเดนมาร์ก เนื่องจากวันที่จับกุมคือวันที่ 1/2 ตุลาคม 1943 รั่วไหลออกไป ทำให้ชาวยิว 7,200 คนสามารถหลบหนีไปยังสวีเดน ซึ่งเป็นประเทศที่เป็นกลางได้ทันเวลาโดยใช้เรือประมง ชาวยิวชาวเดนมาร์ก 483 คนถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกันเทเรเซียนชตัดท์ ซึ่งมีผู้รอดชีวิตเพียง 50 คนเท่านั้น (ดูการช่วยเหลือชาวยิวชาวเดนมาร์ก )
ในนอร์เวย์รัฐบาลที่ให้ความร่วมมือภายใต้การนำของVidkun Quislingซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของข้าหลวงใหญ่ Josef Terbovenในตอนแรกไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ชาวยิวอย่างเปิดเผย ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2485 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 การเนรเทศและการยึดทรัพย์สินเป็นของชาวอารยันได้ดำเนินการอย่างรวดเร็วและเป็นระบบโดยกองกำลังนอร์เวย์และเยอรมัน แตกต่างจากประเทศอื่นๆ ในยุโรปตะวันตกที่ถูกยึดครอง ไม่มีการนำดาวสีเหลืองมาใช้[ 130 ]ชาวยิวนอร์เวย์ 734 คนเสียชีวิตในเอาชวิตซ์
ฟินแลนด์ปฏิเสธที่จะส่งตัวชาวยิวฟินแลนด์กลับไป บางส่วนของพวกเขาร่วมรบอยู่ฝ่ายเยอรมนีต่อต้านสหภาพโซเวียต
สโลวาเกีย
ระบอบหุ่นเชิดของ สโลวาเกียซึ่งก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2482 ภายใต้การนำของโจเซฟ ติโซได้เริ่มเนรเทศชาวยิวสโลวาเกียไปยังฮังการีและค่ายแรงงานตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2481 ตามคำเรียกร้องของนายกรัฐมนตรีสโลวาเกีย โวเทค ทูกา[ 131 ]ชาวยิวสโลวาเกียประมาณ 58,000 คนถูกเนรเทศตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2485 เป็นต้นไป ภายใต้การกำกับดูแลของไอช์มันน์ ไปยังเขตลูบลินออชวิตซ์ และมาจดาเน็ก ส่วนใหญ่เสียชีวิตที่นั่นจากความหิวโหย การใช้แรงงานบังคับ และโรคภัยไข้เจ็บ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2485 การขนส่งเหล่านี้ถูกระงับชั่วคราวหลังจากการประท้วงจากคริสตจักร สองปีต่อมา กองทัพเวห์มาคท์เข้ายึดครองสโลวาเกีย หน่วยพิเศษ Einsatzgruppe ได้จับกุมและเนรเทศชาวยิวสโลวาเกีย ประมาณ 12,000 คนที่หลบซ่อนตัว อยู่
สหภาพโซเวียต
สาธารณรัฐเช็ก
รัฐอารักขาโบฮีเมียและโมราเวีย ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2482 ทันทีหลังจากการแบ่งแยกเชโกสโลวาเกียเป็นส่วนหนึ่งของไรช์และมีอำนาจปกครองตนเองอย่างจำกัดมาก ในเดือนกรกฎาคม หน่วยเอสเอส ได้จัดตั้ง สำนักงานกลางเพื่อการอพยพของชาวยิวในกรุงปราก ซึ่งเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484 ได้ดำเนินการเนรเทศชาวยิวเช็กไปยังค่ายสังหารอย่างเป็นระบบ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2484 ไรน์ฮาร์ด เฮย์ดริชได้สั่งให้เนรเทศชาวยิวทั้งหมดในรัฐอารักขาไปยังค่ายกักกันเทเรเซียนชตัดท์ซึ่งจัดตั้งขึ้นเป็นค่ายรวบรวมและค่ายพักชั่วคราว ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2484 มีการห้ามการอพยพของชาวยิวโดยทั่วไป ชาวยิวจากดินแดนเช็กทั้งหมด 81,000 คนถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกันและค่ายสังหาร ประมาณ 10,500 คนรอดชีวิตจากสงคราม[ 132 ]
ฮังการี
ระหว่างปี 1938 ถึง 1942 มีการออกกฎหมายต่อต้านชาวยิว 4 ฉบับในราชอาณาจักรฮังการีตั้งแต่ปลายปี 1940 จนถึงเดือนตุลาคม 1944 ฮังการี เป็น พันธมิตรอย่างเป็นทางการกับนาซีเยอรมนี ผ่านการเข้าร่วม สนธิสัญญาไตรภาคี ฮังการีเคยยึดครอง คาร์พาเทียนรูเทเนีย และในปี 1940 ฮิตเลอร์ได้มอบดินแดนทางตอนเหนือ ของทรานซิลวาเนียให้แก่ฮังการี
ทันทีหลังจากการรุกรานสหภาพโซเวียต (เริ่มต้นเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 1941) ซึ่งฮังการีเข้าร่วมด้วย รัฐบาลของมิคลอส ฮอร์ธี เริ่ม ขับไล่ชาวยิวจากดินแดนที่ฮังการียึดครองข้ามพรมแดนด้านตะวันออกและเนรเทศพวกเขา ไปยังกาลิ เซีย ตะวันออก นี่เป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่ เหตุการณ์สังหารหมู่ที่คามิอาเนตส์-โปดิลสกีซึ่งมีชาวยิวฮังการีที่ถูกเนรเทศมารวมตัวกัน 14,000 คน ต่อมาฮอร์ธีได้หยุดการเนรเทศเพิ่มเติม แต่ได้จัดตั้งกองพันแรงงานชาวยิวที่ถูกบังคับให้ต่อสู้เคียงข้างกองทัพฮังการีต่อต้านกองทัพแดง ประมาณ 42,000 คนในกองพันเหล่านี้เสียชีวิต หลายคนถูกสังหารโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจเยอรมัน
เนื่องจากฮอร์ธีไม่ได้เนรเทศชาวยิวฮังการีที่เหลืออยู่ แม้ว่ากองทัพแดงจะอยู่ใกล้ ๆ แล้วก็ตาม กองทัพเวร์มัคท์จึงเข้ายึดครองฮังการีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 ( ปฏิบัติการมาร์กาเรเท ) หน่วยเอสเอส ไอน์ซัตซ์คอมมานโด หรือหน่วยคอมมานโดไอช์มันน์ (ตั้งชื่อตามผู้นำอดอล์ฟ ไอช์มันน์ ) ถูกส่งไปตามคำสั่งของฮิตเลอร์ เพื่อจัดตั้งเขตเกตโตสำหรับชาวยิว โดยได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่และตำรวจฮังการีที่สนับสนุนเยอรมัน ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 ชาวยิวฮังการีจำนวน 437,000 คนถูกเนรเทศไปยังเอาชวิตซ์ โดยเริ่มแรกมาจากจังหวัดชายแดน และตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1944 ก็มาจากบูดาเปสต์ด้วย 320,000 คนถูกสังหารด้วยแก๊สที่นั่นทันที ศพจำนวนมากถูกเผากลางแจ้งเพราะเตาเผาศพทำงานไม่เร็วพอ ตรงกันข้ามกับนโยบายของฮิตเลอร์ในปี 1941 ที่ว่าจะไม่รับชาวยิวเข้ามาในจักรวรรดิเยอรมันอีกต่อไป แต่ในความเป็นจริงแล้ว ชาวยิว 15,000 คนถูกเนรเทศไปยังเมืองสตราสฮอฟ อัน แดร์ นอร์ดบาห์นในออสเตรียตอนล่าง
หลังจากการประท้วงครั้งใหญ่จากชาติมหาอำนาจตะวันตกและวาติกันฮอร์ธีจึงสั่งระงับการขนส่งนักโทษในวันที่ 6 กรกฎาคม ต่อมาไอช์มันน์จึงสามารถดำเนินการขนส่งนักโทษได้อีกเล็กน้อย
เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พรรค Arrow Crossฝ่ายขวาจัดซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเยอรมนี ได้ก่อรัฐประหารต่อต้าน Horthy พวกเขาสังหารชาวยิวประมาณ 9,000 คนจากเขตเกตโตบูดาเปสต์ ชาวเกตโตจำนวนมากสามารถรอดชีวิตได้ชั่วคราวด้วยหนังสือเดินทางคุ้มครองของสวีเดนหรือสวิตเซอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม ชาวยิวที่เหลืออยู่ในฮังการีประมาณ 78,000 คนถูก Eichmann จับกุมและส่งไปเดินขบวนมรณะไปยังออสเตรีย[ 133 ]ชาวยิวถูกบังคับให้ทำงานเป็นทาสในค่ายตามแนวกำแพงตะวันออกเฉียงใต้ [ 134 ] นาย พล Waffen-SS Hans Jüttnerตกใจกับสิ่งที่เขาเห็นระหว่างการตรวจการณ์มากจนเขาร้องเรียนต่อOtto Winkelmann หัวหน้า SS และตำรวจระดับสูงในฮังการี
ระยะสุดท้าย
ตั้งแต่ปลายปี 1941 หลังจากพ่ายแพ้ในยุทธการมอสโกผู้ก่อเหตุฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ใน RSHA วางแผนที่จะกำจัดร่องรอยการสังหารหมู่ของนาซี ก่อนที่กองทัพแดงจะค้นพบ เริ่มตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปี 1942 ศพถูกขุดขึ้นมาและเผาทำลาย เริ่มจากที่คูล์มฮอฟและเบลเซค ค่ายถูกปิดลง “ชาวยิวผู้ใช้แรงงาน” ถูกบังคับให้รื้อถอนอาคารและรั้วของค่ายเทรบลิงกา จากนั้นพวกเขาก็ถูกยิง พื้นที่ถูกไถพรวนและปลูกต้นไม้แทนที่[ 135 ]
หลังจากที่ทหารเวร์มัคท์ค้นพบหลุมฝังศพหมู่ ของเหยื่อจาก การสังหารหมู่ที่คาตินของโซเวียต ในเดือนเมษายน ปี 1943 สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติไรช์ (RSHA) ได้ริเริ่ม "ปฏิบัติการพิเศษ 1005": หน่วยคอมมานโดพิเศษหลายหน่วยบังคับให้ชาวยิวและเชลยศึกชาวโซเวียตขุดหลุมฝังศพหมู่ของชาวยิวและเผาร่างของพวกเขา ตัวอย่างเช่น ที่ บาบินยาร์ใกล้เคียฟ พวกเขาต้องบดกระดูกของเหยื่อและโปรยลงในป่าพร้อมกับเถ้ากระดูก ในเดือนมีนาคม ปี 1944 แรงงานบังคับเหล่านี้ก็ถูกสังหารในฐานะพยานที่ไม่สะดวก ความพยายามปกปิดที่คล้ายกันนี้เกิดขึ้นในโปแลนด์และคาบสมุทรบอลขาน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเก็บการสังหารหมู่และสถานที่ตั้งค่ายกักกันไว้เป็นความลับ หลุมฝังศพหมู่เกือบทั้งหมดของอาชญากรรมนาซีจึงถูกค้นพบหลังสงคราม
นับตั้งแต่ความพ่ายแพ้ในยุทธการสตาลินกราดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 1943 กองทัพเยอรมันได้ค่อยๆ ถอนกำลังออกจากยุโรปตะวันออก เพื่อป้องกันไม่ให้เชลยศึกชาวเยอรมันตกอยู่ในมือของกองทัพแดงไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ระหว่างการถอนกำลังนั้น ทหารยาม เกสตาโป และตำรวจรักษาความปลอดภัยจึงได้ก่อการสังหารหมู่ผู้ต้องขังในเรือนจำและค่ายกักกันหลายหมื่นคน บางครั้งเป็นการกระทำโดยพลการ บางครั้งเป็นคำสั่งจากส่วนกลาง ตัวอย่างเช่น เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 1944 หัวหน้าตำรวจรักษาความปลอดภัยในเขตปกครองทั่วไปได้สั่งให้ "อพยพทั้งหมด" ออกจากเรือนจำทั้งหมด "กำจัด" ผู้ต้องขังหากการขนส่งเป็นไปไม่ได้ เผาทำลายศพ และทำลายอาคาร
ด้วยเหตุนี้ ฝ่ายบริหารค่ายและผู้นำตำรวจประจำภูมิภาคจึงได้จัดการขนส่งครั้งแรกไปยังทิศตะวันตกตั้งแต่เดือนธันวาคม 1943 โดยคัดเลือกและสังหารผู้ที่ถูกพิจารณาว่า "ไม่เหมาะสมสำหรับการขนส่ง" ทันที ในเดือนมกราคม 1945 การ "อพยพ" จากค่ายกักกันทั้งหมดทางตะวันออกได้เริ่มต้นขึ้น และดำเนินต่อไปจนถึงวันสุดท้ายของสงครามในเดือนเมษายน ผู้คน 17,000 คนถูกบังคับให้เดินเท้าไปยังทิศตะวันตกจากค่ายกักกันสตุทท์ฮอฟ และ 58,000 คนจากเอาชวิตซ์ ผู้ที่ไม่สามารถเดินตามทันหรือล้มลงจะถูกยิงโดยยาม บางครั้งแม้แต่ชาวบ้านเอง ขณะที่ขบวนเดินผ่านเมืองต่างๆ ผู้คนอีกหลายพันคนเสียชีวิตระหว่างการขนส่งต่อไปในรถไฟที่แออัดยัดเยียดอย่างมาก รวมถึงในค่ายรับรอง มีเพียงประมาณ 1,500 คนจากสองขบวนการมรณะนี้เท่านั้นที่รอดชีวิตไปถึงไรช์เยอรมัน
มาตรการเหล่านี้ส่งผลให้ชาวยิวประมาณ 200,000 คนที่รอดชีวิตจากค่ายแรงงานบังคับและค่ายสังหารได้รับการปฏิบัติอย่างโหดร้ายเป็นพิเศษ มีการประมาณการว่ามีผู้เสียชีวิตจากการเดินขบวนมรณะประมาณ 100,000 คน และมีผู้เสียชีวิตจากการถูกฆาตกรรมในหมู่ผู้ต้องขังรวม 300,000 คน
ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 เป็นต้นไป ทางการนาซียังสั่งให้เผาเอกสารอีกด้วย โดยคำสั่งเวียน Gauleiters สั่งให้ทำลาย "คำสั่งลับของฟือเรอร์" และเอกสารลับอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับคำสั่งฆาตกรรมและการกำจัด[ 136 ]
จำนวนผู้เสียชีวิตชาวยิวทั้งหมด
หนังสือพิมพ์นาซีบางครั้งอ้างถึงตัวเลขผู้เสียชีวิตที่สมจริง ตัวอย่างเช่นDer Danziger Vorposten เขียน เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 1944 เกี่ยวกับ “ความสูญเสียอย่างหนัก” ที่ชาวยิวในยุโรปตะวันออกได้รับ ในโปแลนด์และฮังการีเพียงแห่งเดียว ชาวยิว 5 ล้านคนถูก “กำจัด” และอีก 1.5 ล้านคนถูก “มาตรการทางกฎหมาย” ที่เกี่ยวข้อง[ 137 ]ในการพิจารณาคดีนูเรมเบิร์กของอาชญากรสงครามรายใหญ่คำฟ้องในปี 1945 สันนิษฐานว่ามีเหยื่อ 5.7 ล้านคน ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากการวิเคราะห์จากสถาบันกิจการชาวยิวของ Jacob Robinson และตัวเลขที่สูงกว่าเล็กน้อยจากคำ ให้การของผู้สมรู้ร่วมคิดWislicenyและHöttl [ 138 ]
นักวิจัยเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวบางครั้งสันนิษฐานว่ามีชาวยิวถูกสังหารน้อยลงระหว่างปี 1939 ถึง 1945: Gerald Reitlingerประเมินจำนวนไว้ที่ 4.2 ถึง 4.7 ล้านคนในปี 1953 [ 139 ] Raul Hilberg ประเมินไว้ที่ 5.1 ล้านคนในปี 1961 [ 140 ] Martin Gilbertประเมินไว้ที่ 5.7 ล้านคนในปี 1982 [ 141 ] ในปี 1987 สารานุกรมการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวซึ่งเขียนโดยกลุ่มผู้เขียนนานาชาติ ได้รวบรวมการประมาณการที่แม่นยำที่สุดที่มีอยู่ในขณะนั้นจากหลายประเทศ และได้ตัวเลขประมาณ 5.6 ล้านคน
การเปิดเผยเอกสารสำคัญของโซเวียตตั้งแต่ปี 1990 ทำให้สามารถตรวจสอบตัวเลขที่ไม่แน่นอนก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเหยื่อในโปแลนด์และสหภาพโซเวียตได้ โดยใช้รายชื่อการเนรเทศ ตารางเวลารถไฟ และรายชื่อสมาชิกของชุมชนชาวยิวทั้งก่อนและหลังการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ สิ่งนี้เปิดเผยว่าแม้จำนวนเหยื่อในค่ายกักกันเอาชวิตซ์จะน้อยกว่าที่เคยสันนิษฐานไว้ แต่มีผู้คน 1.1 ล้านคน รวมถึงชาวยิวอย่างน้อย 900,000 คน ถูกสังหารที่นั่นเพียงแห่งเดียว[ 142 ]
ใน หนังสือ *Dimension des Generationenmords* (ตีพิมพ์ในปี 1991 ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ปี 1996) Wolfgang Benzได้ตรวจสอบแหล่งข้อมูล วิธีการประเมิน และวิธีการคำนวณจำนวนเหยื่อทั้งหมดที่มีให้ตั้งแต่ปี 1990 Burkhard Asmussได้ตีพิมพ์ผลงานรวบรวมในปี 2002 ซึ่งรวมถึงการประมาณการคร่าวๆ บางส่วน[ 143 ]โดยรวมแล้ว งานนี้ยืนยันจำนวนชาวยิวที่ถูกสังหารทั้งหมดอย่างน้อย 5.6 ถึง 6.3 ล้านคน ตัวเลขนี้ไม่รวมผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือพลัดถิ่น ใน*Handbuch des Antisemitismus* ที่เขาเป็นบรรณาธิการ Benz ระบุจำนวนเหยื่อของ Holocaust ทั้งหมดไว้ที่ "อย่างน้อยหกล้านคน" [ 144 ]
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2568 อนุสรณ์สถานการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ยาห์ วาเชมในเยรูซาเลมได้บันทึกรายชื่อเหยื่อ 5 ล้านคนไว้ในฐานข้อมูล ซึ่งหมายความว่าพวกเขาได้รับการระบุตัวตนแล้ว 2.8 ล้านชื่อมาจากญาติหรือเพื่อน ส่วนชื่ออื่นๆ มาจากการประเมินเอกสารในหอจดหมายเหตุ[ 145 ]
หมายเหตุ:
ไม่มีข้อมูลให้: —
ผู้กระทำความผิด
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ไม่ได้เป็นโครงการของหน่วยงานเดียว และไม่ได้ดำเนินการโดยผู้กระทำความผิดเฉพาะรายที่ได้รับมอบหมายให้ทำเช่นนั้นเท่านั้น แต่ได้รับการสนับสนุน วางแผน จัดการ และดำเนินการโดยสถาบันต่างๆ มากมายในทุกภาคส่วนของสังคมเยอรมัน นับตั้งแต่การวิจัยของราอูล ฮิลเบิร์กกระบวนการตัดสินใจของระบบราชการ การแบ่งงาน ความรับผิดชอบ และปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน ตลอดจนผลประโยชน์ร่วมกัน ฉันทามติทางอุดมการณ์ และพันธมิตรในทางปฏิบัติระหว่างชนชั้นนำเก่าและใหม่ ผู้นำ และประชาชนทั่วไป ได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด
นักประวัติศาสตร์ในปัจจุบันประเมินว่าชาวเยอรมันและชาวออสเตรียมากถึง 500,000 คน ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย มีส่วนเกี่ยวข้องในการสังหารชาวยิว “ทั้งใน ที่ทำงาน และในสนามรบ” รวมถึง ผู้ร่วมมือ อีกหลายแสนคน จากประเทศที่ถูกเยอรมนียึดครองหรือเป็นพันธมิตรกับเยอรมนี[ 146 ] ผู้กระทำความผิดหลักเป็นสมาชิกของทุกเสาหลักแห่งอำนาจในรัฐนาซี:
- ฮิตเลอร์และกลุ่มผู้นำคนสนิทของระบอบนาซี ซึ่งเป็นผู้กำหนดแนวทางของนโยบายการกวาดล้าง และแปลงแนวทางเหล่านั้นให้เป็นคำสั่งและพระราชกฤษฎีกาทั่วไป
- พรรค NSDAP ซึ่งเป็นพรรคการเมืองขนาดใหญ่ที่เผยแพร่โฆษณาชวนเชื่อแห่งความเกลียดชัง ได้เตรียมการและสนับสนุนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว โดยที่ผู้ว่าการเขตและผู้นำกลุ่มท้องถิ่นได้ส่งเสริมการตัดสิทธิ์ทางการเมืองและการเนรเทศชาวยิวและกลุ่มผู้ตกเป็นเหยื่ออื่นๆ ในพื้นที่ของตน และกลุ่ม SA และยุวชนฮิตเลอร์ได้มีส่วนร่วมโดยตรงในการปฏิบัติการข่มเหงและฆาตกรรมในช่วงก่อนสงคราม (ตัวอย่างเช่น การคว่ำบาตรชาวยิวตั้งแต่ปี 1933 เป็นต้นไป การสังหารหมู่ในเดือนพฤศจิกายนปี 1938) และในช่วงปลายสงคราม (อาชญากรรมในช่วงสุดท้ายของสงครามต่อผู้ต้องขังในค่ายกักกันระหว่างการเดินขบวนมรณะ เป็นต้น)
- หน่วยเอสเอส ในฐานะองค์กรก่อการร้ายชั้นยอดที่ภักดีต่อ "ฟือเรอร์" โดยตรง ซึ่งมีหน่วยย่อยมากมายที่ดำเนินนโยบายเหยียดเชื้อชาติและกำจัดประชากรในดินแดนที่ถูกยึดครองและผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ โดยจัดตั้งระบบค่ายกักกันและเขตเกตโตขึ้นที่นั่น ถูกมองว่าเป็นผู้รับผิดชอบหลักต่อการสังหารหมู่ มุมมองนี้ไม่ได้กล่าวโทษเฉพาะหน่วยไอน์ซัตซ์กรุปเปนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกองพันตำรวจและผู้บังคับบัญชาของพวกเขา ผู้นำระดับสูงของเอสเอสและตำรวจ และสำนักงานใหญ่ของเอสเอส โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำนักงานใหญ่ด้านความมั่นคงแห่งไรช์ด้วย
- เกสตาโป, ตำรวจรักษาความสงบเรียบร้อย (Ordnungspolizei), ตำรวจรักษาความปลอดภัย (Sicherheitspolizei) และ ตำรวจอาชญากรรม ( Kriminalpolizei ) มีหน้าที่ติดตาม ตรวจสอบ และกำจัด “ศัตรูของไรช์และประชาชน” ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และพวกเขาร่วมมือกับเอสเอสในการทำเช่นนั้น
- กองทัพเวร์มัคท์: กองบัญชาการระดับสูงและนายพลของกองทัพสนับสนุนเป้าหมายการกวาดล้างในสงครามต่อต้านสหภาพโซเวียต ดำเนินการตามเป้าหมายเหล่านั้นด้วยคำสั่งที่ละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศ และให้ความช่วยเหลือในหลายๆ ด้านเพื่อกำจัดชาวยิว ตัวอย่างเช่น การส่งทหารไปสังหารหมู่ การบังคับให้ทำเครื่องหมายชาวยิวในดินแดนที่ถูกยึดครอง การแยกเชลยศึกชาวยิว และการสังหารชาวยิวในฐานะกองกำลังต่อต้าน หรือการสังหารพวกเขาเอง
- สมาคมและบริษัททางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมจำนวนมากที่ได้รับผลประโยชน์และมีส่วนร่วมในกระบวนการทำให้เป็นอารยัน การบังคับใช้แรงงาน และการพัฒนาอุตสาหกรรมการสังหารหมู่ในค่ายกักกัน
- ฝ่ายบริหารการยึดครองทั้งพลเรือนและทหาร โดยเฉพาะในยุโรปตะวันออก ได้จัดตั้งและดำเนินนโยบายการแสวงหาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและนโยบายเหยียดเชื้อชาติในดินแดนของตน บางครั้งถึงขั้นแข่งขันกัน "กำจัดชาวยิว" และกดดันหน่วยงานส่วนกลางในเบอร์ลินกระทรวงไรช์สำหรับดินแดนตะวันออกที่ถูกยึดครองภายใต้การนำของอัลเฟรด โรเซนเบิร์ก ในเบอร์ลิน หรือที่เรียกว่ากระทรวงตะวันออก เป็นผู้รับผิดชอบ และ สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองไรช์แห่งออสท์แลนด์ ก็อยู่ ภายใต้การบังคับบัญชาของ กระทรวงนี้ เช่นกัน
- เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานรัฐและหน่วยงานบริหารหลายแห่งที่เข้าร่วมในการข่มเหง กีดกัน เนรเทศ และกำจัดชาวยิวผ่านกฎหมาย ข้อบังคับ การกระทำทางปกครอง และมาตรการที่เป็นรูปธรรม: “แทบจะไม่มีหน่วยงานใด […] ที่ไม่ได้ ‘รับผิดชอบอย่างเป็นทางการ’ ต่อ ‘การแก้ปัญหา’ ของ ‘เรื่องของชาวยิว’” [ 147 ]
กลุ่มต่อไปนี้ถือเป็นกลุ่มผู้กระทำความผิดทางอ้อม แต่ก็มีความรับผิดชอบไม่น้อยไปกว่ากัน:
- สถาบันวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัย และคณะต่างๆ ที่ – เช่น ในสาขาการแพทย์ มานุษยวิทยา และการวางผังเมือง – ให้การสนับสนุนทางอุดมการณ์ด้วยงานวิจัยที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ จัดทำแผนงาน มอบสัญญา และมีส่วนร่วมในปฏิบัติการฆาตกรรม – ตัวอย่างเช่น การนำศพไปเพื่อ “การศึกษาทางกายวิภาคของเชื้อชาติ” หรือการนำนักโทษที่มีชีวิตไปทำการทดลองกับมนุษย์
- โบสถ์ต่างๆ ซึ่งเปิดให้ใช้ทะเบียนการรับบัพติศมาและการแต่งงานเพื่อบันทึกข้อมูลของ "ผู้ที่ไม่ใช่ชาวอารยัน" ได้สร้าง " ใบรับรองความเป็นอารยัน " ขึ้นมาเอง และโดยส่วนใหญ่แล้วก็เป็นการยกเว้นความผิดทางศีลธรรมให้แก่ผู้กระทำผิดเหล่านั้น
- กลุ่มประชากรในจักรวรรดิเยอรมันและในดินแดนที่ถูกยึดครองซึ่งสนับสนุนการกดขี่ข่มเหงชาวยิว
ความรู้เกี่ยวกับโฮโลคอสต์ในยุคนาซี
จักรวรรดิเยอรมัน
.jpg)
แม้ก่อนที่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จะเริ่มต้นขึ้น มาตรการของระบอบนาซีในการแยกตัว เลือกปฏิบัติ และข่มเหงชาวยิว เช่น การคว่ำบาตรธุรกิจของชาวยิวในปี 1933 กฎหมายเชื้อชาติในปี 1935 และการสังหารหมู่ในเดือนพฤศจิกายนปี 1938 ก็คงไม่สามารถหลุดรอดสายตาของผู้ที่อาศัยอยู่ในเยอรมนีในเวลานั้นไปได้ การเนรเทศชาวยิวเยอรมันที่เริ่มต้นขึ้นในช่วงสงครามก็เกิดขึ้นต่อหน้าสาธารณชนอย่างเต็มที่ บนท้องถนนและผ่านสถานีรถไฟ แม้ว่าการโฆษณาชวนเชื่อ ของนาซี จะเรียกอย่างเป็นทางการว่า "การย้ายถิ่นฐาน" ก็ตาม [ 148 ]
แม้ว่าฮิตเลอร์จะกล่าวอย่างชัดเจนในสุนทรพจน์ที่ออกอากาศทางวิทยุต่อรัฐสภาเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1939 ว่าในกรณีที่เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง “การทำลายล้างเผ่าพันธุ์ยิวในยุโรป” เป็นสิ่งที่คาดหวังได้ แต่การโฆษณาชวนเชื่อของเยอรมันก็กล่าวถึงภัยคุกคามนี้เป็นครั้งคราวเท่านั้นจนกระทั่งกลางปี 1941 ตามที่ปีเตอร์ ลองเกอริช กล่าวไว้ สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึง ทางตันทางการเมือง: การอพยพและการขับไล่ถูกขัดขวางโดยสงครามเป็นส่วนใหญ่ แต่แผนทางเลือกอื่นๆ เช่น การเนรเทศไปยัง “เขตสงวน” ก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน และยิ่งไปกว่านั้น โดยทั่วไปแล้วถือว่าเป็นความลับ[ 149 ]ในปี 1942 ฮิตเลอร์ได้กลับมากล่าวถึง “คำทำนาย” ของเขาเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1939 ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสุนทรพจน์ที่ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวาง โดยระบุวันที่ของสุนทรพจน์นี้ตรงกับช่วงเริ่มต้นของสงครามและเพิ่มความเข้มข้นของวาทศิลป์ด้วยคำว่า “กำจัด” อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่แก่นหลักของแคมเปญโฆษณาชวนเชื่อที่กว้างขวางซึ่งมาพร้อมกับการสังหารหมู่ชาวยิว แต่ภัยคุกคามซ้ำๆ เหล่านั้นเกิดขึ้นภายในสภาพแวดล้อมการโฆษณาชวนเชื่อที่นิ่งเงียบเกี่ยวกับการกระทำเพิ่มเติมของระบอบการปกครองเกี่ยวกับ "ปัญหาชาวยิว" อย่างต่อเนื่อง ในขณะที่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กำลังดำเนินไปอย่างเต็มที่ "ปัญหาชาวยิว" กลับมีบทบาทรองลงมาในการโฆษณาชวนเชื่อของเยอรมนี มีความพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการสร้างความเชื่อมโยงโดยตรงระหว่างภัยคุกคามกับการปฏิบัติการกดขี่ข่มเหง[ 150 ]
แม้ว่าการสังหารหมู่ครั้งแรกในภาคตะวันออกจะเกิดขึ้นภายใต้ความลับที่เข้มงวดที่สุด[ 151 ]แต่ข้อมูลก็รั่วไหลออกมาผ่านทางทหารเวห์มาคท์ที่ลาพัก ตั้งแต่ปี 1941 เป็นต้นไป ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วไรช์ว่าแม้แต่ชาวยิวเยอรมันที่ถูกกล่าวหาว่า "ย้ายถิ่นฐาน" ก็ถูกสังหารจริง ๆ ความลับที่ถูกบังคับใช้ก็ล้มเหลวเช่นกัน เพราะนอกจากสมาชิกของเวห์มาคท์และเอสเอสแล้ว พลเรือนชาวเยอรมันจำนวนมาก เช่น เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารและคนงานรถไฟ ก็เป็นพยานเห็นเหตุการณ์อาชญากรรมเหล่านี้[ 148 ]ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลยังถูกเผยแพร่ผ่านการออกอากาศทางวิทยุโดยฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก ตัวอย่างเช่น ในช่วงต้นปี 1942 โทมัส มันน์ รายงานเกี่ยวกับการรมแก๊สชาวยิวชาว ดัตช์ในรายการวิทยุชุด "ผู้ฟังชาวเยอรมัน" ซึ่งบันทึกไว้สำหรับบีบีซีข้อความในบันทึกส่วนตัว บันทึกย่อ และจดหมาย ตลอดจนเอกสารทางการ แสดงให้เห็นว่าชาวเยอรมันจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในช่วงเวลานั้นอย่างน้อยก็มีความรู้บ้างเกี่ยวกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว[ 152 ] นักวิจัยด้านการต่อต้านชาวยิว Wolfgang Benz ระบุว่า การแพร่กระจายความรู้เรื่องนี้อย่างช้าๆแม้กระทั่งก่อนการปกปิดความลับตามคำสั่ง ก็เนื่องมาจาก “ความไม่น่าเชื่อถือของข่าวเกี่ยวกับการฆาตกรรมชาวยิว” [ 153 ]ประชากรชาวเยอรมันมีปฏิกิริยาต่อนโยบายต่อต้านชาวยิวของระบอบการปกครองด้วยความเฉยเมยและไม่แยแส[ 154 ]
ในช่วงปี 1942 ข่าวลือเกี่ยวกับการสังหารหมู่ชาวยิวแพร่กระจายไปทั่วไรช์มากขึ้นเรื่อยๆ ชาวเยอรมันจำนวนมากเข้าใจว่าการเนรเทศหมายถึงความตายสำหรับผู้ที่ได้รับผลกระทบ และมีการคาดเดาเกี่ยวกับการยิงสังหารอยู่บ่อยครั้ง อย่างไรก็ตาม ข้อมูลที่เป็นรูปธรรมเกี่ยวกับค่ายกักกันนั้นมีน้อยมาก ในช่วงครึ่งหลังของปี 1942 การสังหารหมู่ชาวยิวกลายเป็นความลับที่รู้กันโดยทั่วไป เป็นสิ่งที่ควรเก็บเป็นความลับ แต่ก็เป็นสิ่งที่รับรู้ได้ในจิตสำนึกของสาธารณชน การทำความเข้าใจอย่างครอบคลุมถึงขอบเขตที่แท้จริงของการกดขี่ข่มเหงชาวยิวนั้นเป็นเรื่องยากมาก ในปี 1943 รัฐบาลพยายามปรับเปลี่ยนความคิดเห็นสาธารณะที่ถูกควบคุมด้วยการประกาศอย่างชัดเจนเกี่ยวกับการสังหารหมู่ชาวยิว โดยสื่อให้ประชาชนทราบว่า หากพ่ายแพ้ พวกเขาจะต้องรับผิดชอบในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดในอาชญากรรมของรัฐบาล ในบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวนี้ ประชาชนจึงไม่เต็มใจที่จะเจาะลึกรายละเอียดของ "ปัญหาชาวยิว" อย่างเห็นได้ชัด ปีเตอร์ ลองเกอริช กล่าวถึง “พื้นที่สีเทากว้างๆ ที่มีลักษณะเฉพาะด้วยข่าวลือและความจริงครึ่งๆ กลางๆ จินตนาการ ข้อจำกัดในการสื่อสารที่ถูกกำหนดและกำหนดขึ้นเอง ความไม่เต็มใจที่จะรับรู้ และความไม่สามารถเข้าใจ” [ 155 ]ผลสำรวจความคิดเห็นระหว่างปี 1961 ถึง 1998 แสดงให้เห็นอย่างสม่ำเสมอว่า 32 ถึง 40 เปอร์เซ็นต์ของประชากรระบุว่าพวกเขามีข้อมูลเกี่ยวกับการสังหารหมู่ชาวยิวก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง[ 156 ]
พันธมิตร
นับตั้งแต่ปี 1933 รัฐต่างประเทศได้วิพากษ์วิจารณ์นโยบายภายในประเทศของนาซี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกดขี่ข่มเหงชาวยิวและชนกลุ่มน้อยอื่นๆ อย่างไรก็ตาม โควตาการเข้าเมืองสำหรับผู้ลี้ภัยชาวยิวไปยังสหรัฐอเมริกายังคงไม่เปลี่ยนแปลง[ 157 ] ในการ ประชุมเอเวียงซึ่งริเริ่มโดยประธานาธิบดีรูสเวลต์ ของสหรัฐอเมริกา ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2481 แทบไม่มีประเทศใดที่เข้าร่วมเต็มใจที่จะรับผู้ลี้ภัยชาวยิวหรือเพิ่มโควตาการเข้าเมือง
ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทราบถึงนโยบายการสังหารหมู่ที่เป็นระบบของระบอบนาซีตั้งแต่ปี 1941 เป็นต้นมา ผ่านรายงานที่ถอดรหัสแล้วซึ่งส่งไปยังเบอร์ลินโดยหน่วย Einsatzgruppen ของตำรวจรักษาความปลอดภัยและหน่วย SDพวกเขาประณามนโยบายเหล่านี้อย่างรุนแรงที่สุดและใช้เป็นพื้นฐานสำหรับยุทธศาสตร์สงครามของพวกเขา ในฤดูร้อนปี 1942 รัฐบาลของสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรเพิ่งตระหนักว่าการสังหารหมู่กำลังดำเนินการในระดับอุตสาหกรรมโดยใช้แก๊สพิษ ข้อมูลดังกล่าวไปถึงกระทรวงการต่างประเทศของสหรัฐฯ และผู้ก่อตั้ง สภาชาวยิวโลก (WJC) คือรับบี สตีเฟน ไวส์ ในนิวยอร์กในเดือนสิงหาคม ผ่านทาง เกอร์ฮาร์ต รีกเนอร์หัวหน้าสำนักงานเจนีวาของสภาชาวยิวโลก (WJC) ซึ่งได้รับข้อมูล จากนักอุตสาหกรรมชาวเยอรมัน เอดูอาร์ด ชูลเต รับ บีไวส์จึงได้พูดคุยกับประธานาธิบดี รูสเวลต์ในวันที่ 8 ธันวาคมและขอให้เขาออกคำเตือนอย่างเป็นทางการต่อรัฐบาลเยอรมัน[ 158 ]ต่อมาในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2485 สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และรัฐบาลอื่นๆ อีก 10 ประเทศ ได้ออกแถลงการณ์ระหว่างพันธมิตรเกี่ยวกับการสังหารหมู่ชาวยิวซึ่งพวกเขาได้ชี้แจงให้ระบอบนาซีทราบอย่างชัดเจนว่า “ผู้รับผิดชอบจะไม่รอดพ้นจากการแก้แค้น” อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้ใช้มาตรการใดๆ ที่เฉพาะเจาะจงเพื่อยุติหรือหยุดยั้งการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ความพยายามในการทำสงครามของพวกเขามุ่งเน้นไปที่การยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขของนาซีเยอรมนี ข้อมูลเพิ่มเติมจากกองทัพใต้ดินของโปแลนด์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ แม้ว่ารายงานของเจ้าหน้าที่เช่นJan KarskiและWitold Pileckiจะยืนยันความถูกต้องของโทรเลข Riegner ซึ่งในตอนแรกถือว่าไม่น่าเชื่อถือก็ตาม
เมื่อสื่อรายงานข่าวการสังหารหมู่ครั้งแรก เช่นบทความ ของ Szmul Zygielbojm ใน เดลีเทเลกราฟเกี่ยวกับการรมแก๊สชาวยิว[ 159 ]กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯพยายาม ที่จะระงับการเผยแพร่ ภายใต้แรงกดดันจากความคิดเห็นสาธารณะ ตัวแทนของสหรัฐฯ และสหราชอาณาจักรได้พบกันในการประชุมเบอร์มูดา ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2486 เพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีการช่วยเหลือผู้ลี้ภัย เช่นเดียวกับการประชุมเอเวียงก่อนสงคราม การประชุมครั้งนี้ก็ไม่มีข้อสรุป จนกระทั่งหลังจากที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง Henry Morgenthau เข้ามาแทรกแซง รูสเวลต์จึงประกาศจัดตั้ง คณะกรรมการผู้ลี้ภัยสงครามเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2487 หน่วยงานนี้มีส่วนช่วยในการช่วยเหลือชาวยิวหลายแสนคน
รัฐบาลอังกฤษขัดขวางและในบางกรณีก็ไม่ให้ความช่วยเหลือเท่าที่ควร เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1942 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของอังกฤษหลายคนเรียกร้องให้รัฐบาลให้ที่พักพิงที่ปลอดภัยแก่ผู้ลี้ภัยชาวยิว รัฐมนตรีต่างประเทศของอังกฤษปฏิเสธข้อเรียกร้องนี้ โดยอ้างถึง "ข้อกังวลด้านความมั่นคง" และ "ปัญหาทางภูมิศาสตร์" ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1943 เป็นที่ทราบกันว่าชาวยิวโรมาเนีย 70,000 คนอาจได้รับการช่วยเหลือได้หากฝากเงินจำนวนหนึ่งไว้ในสวิตเซอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลได้ขัดขวางแผนดังกล่าว โดยเกรงว่าจะทำให้สถานะของตนเองอ่อนแอลงและทำให้เยอรมนีแข็งแกร่งขึ้น
หลังจากการลงนามใน สนธิสัญญาฮิตเลอร์-สตาลินในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 ทางการโซเวียตได้ส่งตัวชาวยิวเยอรมัน—รวมถึงคอมมิวนิสต์จำนวนมากที่ลี้ภัยในสหภาพโซเวียต— ให้กับนาซี หลังจาก การรุกรานสหภาพโซเวียตของเยอรมนีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ความเปราะบางเป็นพิเศษของชาวยิวโซเวียตถูกละเลย สื่อโซเวียตปกปิดนโยบายการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของเยอรมนี มีการประมาณการว่ามีชาวยิว 20,000 ถึง 30,000 คนที่เคลื่อนไหวอยู่ในกลุ่มกองโจรทั่วทวีปยุโรป ในโปแลนด์และสหภาพโซเวียตที่ถูกเยอรมนียึดครอง ชาวยิวหลายพันคนหนีเข้าไปในหนองน้ำหรือป่าและเข้าร่วมกับกลุ่มกองโจร แม้ว่ากลุ่มกองโจรบางกลุ่มจะไม่ต้อนรับชาวยิวก็ตาม
การต่อต้านและความพยายามช่วยเหลือ
ชาวยิว
เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2484 อับบา โคฟเนอร์ ได้เรียกร้อง ให้ชาวยิวทั่วโลกต่อต้านในใบปลิว และวิพากษ์วิจารณ์เหยื่อว่าถูกนำไป “เหมือนแกะที่จะถูกฆ่า” [ 160 ] [ 161 ]สิ่งนี้ทำให้เกิดภาพลักษณ์เหมารวมของการต่อต้านแบบไม่ใช้ความรุนแรงของเหยื่อทั้งหมด ซึ่งเพิ่งในช่วงทศวรรษ 1980 เท่านั้นที่การวิจัยเริ่มแยกแยะและแก้ไขภาพลักษณ์นี้
ชาวยิวส่วนน้อยเท่านั้นที่คาดคิดถึงขนาดของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น หลายคนมองข้ามข้อมูลเกี่ยวกับค่ายกักกัน ซึ่งแพร่กระจายมากขึ้นในเขตชาวยิวของโปแลนด์ลิทัวเนียและเบลารุส ในช่วงปี 1942/43 ว่าเป็นเพียงข่าวลือ แผนการที่จะกำจัดชาวยิวทั้งหมดดูไม่น่าเชื่อสำหรับคนส่วนใหญ่ในตอนแรก เพียงเพราะขนาดของมันที่ใหญ่โตมหาศาล หลายคนเชื่อว่าอย่างน้อยพวกเขาก็ยังสามารถเอาชีวิตรอดได้ในฐานะแรงงานทาสจนกว่าเยอรมันจะพ่ายแพ้
ตัวอย่างที่ตรงกันข้าม และเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการต่อต้านของชาวยิวโดยทั่วไป คือการลุกฮือในเขตเกตโตวอร์ซอระหว่างวันที่ 19 เมษายนถึง 16 พฤษภาคม 1943 การลุกฮือนี้จัดขึ้นโดยองค์กรต่อสู้ของชาวยิว "ZOB" เมื่อนาซีวางแผนที่จะกวาดล้างเขตเกตโตทั้งหมดและเนรเทศชาวยิวที่เหลือทั้งหมดไปยังค่ายกักกัน โดยส่วนใหญ่คือ เทรบ ลิงกา ผู้ส่งสารเสี่ยงชีวิตเพื่อลักลอบนำอาวุธเข้าไปในเขตเกตโตของชาวยิวที่ถูกปิดล้อม ในตอนแรก องค์กรใต้ดินสามารถสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่หน่วยขับไล่ของเอสเอสที่รุกคืบเข้ามาและบังคับให้พวกเขาสลายตัว เมื่อเอสเอสกลับมาพร้อมกับรถถังและปืนใหญ่ กลุ่มต่อต้านของชาวยิวได้ ต่อสู้แบบประชิดตัวในบ้านเรือน เป็นเวลาประมาณสี่สัปดาห์ แม้ว่าจะมีจำนวนมากกว่าอย่างมากก็ตามในที่สุด พวกเขาถูกบังคับให้ยอมจำนนและส่วนใหญ่ถูกยิงเสียชีวิต มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถหลบหนีไปได้ทางท่อระบายน้ำ
กลุ่มต่อต้านยังก่อตั้งขึ้นในเขตเกตโตของชาวยิวแห่งอื่นๆ ช่วยเหลือชาวเกตโตให้หลบหนีและก่อการจลาจลในบางพื้นที่ เช่น ในเมืองเบียลีสตอกและวิลนีอุสนอกจากนี้ ยังมีการลุกฮือของนักโทษชาวยิวในค่ายกักกันบางแห่ง เช่นการลุกฮือที่เทรบลิงกาของนักโทษประมาณ 400 คน เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 1943 ซึ่งนำไปสู่การหลบหนีครั้งใหญ่ของนักโทษชาวยิวและมีเป้าหมายเพื่อทำลายค่ายกักกัน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 1943 นักโทษสงครามชาวยิวโซเวียตได้นำการลุกฮือที่โซบิบอร์ ในโปแลนด์ตะวันออก ผู้เข้าร่วมการลุกฮือได้สังหาร เจ้าหน้าที่รักษาการณ์ 9 คนทำให้เกิดการลุกฮือครั้งใหญ่ของนักโทษ นักโทษชาวยิว 65 คนสามารถหลบหนีได้ ในช่วงปลายปี 1943 นาซีได้ละทิ้งค่ายกักกันแห่งนี้
ในค่ายกักกันเอาชวิตซ์-เบียร์เคเนา มีความพยายามหลบหนีประมาณ 700 ครั้ง โดยประมาณ 300 ครั้งสำเร็จ ในวันที่ 7 ตุลาคม 1944 หน่วยรบพิเศษ ชาวยิว ที่ประจำการอยู่ที่เตาเผาศพที่ถูกรมแก๊ส ได้ก่อการจลาจล โดยใช้ระเบิดที่ผู้หญิงลักลอบนำเข้ามา ทำลายส่วนหนึ่งของเตาเผาศพหมายเลข 4 นักโทษ 250 คนพยายามหลบหนี แต่ก็ถูกจับและสังหารในที่สุด
ทั่วทั้งยุโรป ชาวยิวหลายพันคนที่หลบซ่อนตัวได้เข้าร่วมในสงครามกองโจรต่อต้านผู้ยึดครองชาวเยอรมัน โดยเฉพาะในฝรั่งเศส เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ อิตาลี ประเทศในแถบคาบสมุทรบอลข่าน สหภาพโซเวียต และกรีซ ในยุโรปตะวันออก โดยเฉพาะในโปแลนด์ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวคาทอลิก ชาวยิวที่หลบหนีออกมาจากค่ายกักกันและเขตเกตโตแทบจะไม่สามารถเข้าร่วมกลุ่มกองโจรที่มีอยู่ได้ เนื่องจากผู้ต่อต้านระบอบนาซีบางคนก็ต่อต้านชาวยิวเช่นกัน ดังนั้นจึงมีการจัดตั้งหน่วยกองโจรชาวยิวแยกต่างหากขึ้นที่นั่น ซึ่งแม้จะขาดประสบการณ์ในตอนแรก แต่ในไม่ช้าก็เป็นที่รู้จักในฐานะนักรบที่มีความมุ่งมั่นและมีแรงจูงใจเป็นพิเศษในการต่อต้านชาวเยอรมัน กองทัพแดงที่รุกคืบเข้ามาได้ให้ความช่วยเหลือด้านอาวุธแก่พวกเขาเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน " สงครามทางรถไฟ " ซึ่งเกี่ยวข้องกับการโจมตีและการก่อวินาศกรรมต่อขบวนรถไฟขนส่งของกองทัพเยอรมันไปยังแนวรบด้านตะวันออก ในระหว่าง " ปฏิบัติการทอร์ช " นักรบต่อต้านชาวยิวได้บุกโจมตีป้อมปราการ แอลเจียร์ ซึ่งเชื่อกันว่ายากที่จะ บุกทะลวงจากภายใน ส่งผลให้การยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรและการรณรงค์ที่ประสบความสำเร็จในเวลาต่อมาต่อต้านกองทัพเยอรมันในแอฟริกาเหนือประสบความสำเร็จ
ชาวยิวจำนวนมากที่สามารถอพยพไปยังที่ปลอดภัยในต่างประเทศในช่วงทศวรรษ 1930 และในช่วงเริ่มต้นของสงครามได้เข้าร่วมกับกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่นั่น “ชาวยิวหลายแสนคนสามารถหลบหนีเข้าไปในดินแดนภายในของสหภาพโซเวียตได้” [ 162 ]ในบรรดาชาวยิวที่ยังคงอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซี ประมาณ 1.5 ล้านคนตกเป็นเหยื่อของการสังหารหมู่ กองทัพหลายแห่งมีหน่วยทหารชาวยิวของตนเอง เช่นกองพลน้อยชาวยิวในกองทัพอังกฤษ ชาวยิวที่พูดภาษาเยอรมัน 10,000 คนต่อสู้ที่นั่น และประมาณ 9,500 คนในกองทัพสหรัฐฯ ระหว่าง 350,000 ถึง 500,000 คน ชาวยิวต่อสู้ในตำแหน่งต่างๆ ซึ่งมักจะเป็นตำแหน่งนำ ในกองทัพแดงระหว่างสงครามเยอรมัน-โซเวียต รวมถึงผู้หญิงจำนวนมาก[ 163 ] [ 164 ]ดังนั้น ทหารหนึ่งในสี่คนในกองทัพแดงจึงมีเชื้อสายยิว นิตยสารของพวกเขาซึ่งตีพิมพ์โดย “คณะกรรมการต่อต้านฟาสซิสต์ชาวยิว” เขียนเป็นภาษายิดดิชว่าสงครามคือFar zayn foterland un zayn yidishn folk ” [ 165 ]ใกล้สิ้นสุดสงครามขบวนการช่วยเหลือการหลบหนี ของชาวยิว Beriha (ภาษาฮีบรูแปลว่า “หลบหนี”) ได้ก่อตั้งขึ้น ซึ่งช่วยให้ชาวยิวประมาณ 250,000 คนหลบหนีออกจากประเทศในยุโรปตะวันออกระหว่างปี 1944 ถึง 1948 หลังสงคราม ชาวยิวชาวเยอรมันที่อพยพมักรับใช้ฝ่ายสัมพันธมิตรในฐานะล่ามในเยอรมนีที่ถูกยึดครอง มีการประมาณการว่าชาวยิวมากถึง 1.5 ล้านคนทั่วทั้งยุโรปเข้าร่วมในการสู้รบทางทหารและการต่อสู้แบบกองโจรต่อต้านการปกครองของนาซี
กลุ่มไซออนิสต์ชื่อชูก ชาลูซีพยายามในกรุงเบอร์ลินเพื่อหาเส้นทางหลบหนีไปต่างประเทศ หรือจัดระเบียบชีวิตของชาวยิวที่อาศัยอยู่โดยผิดกฎหมาย โดยการจัดหาและแจกจ่ายบัตรปันส่วนอาหาร เอกสารประจำตัวปลอม และเงิน
ชาวเยอรมันที่ไม่ใช่ชาวยิว
ในบางกรณี ชาวเยอรมันที่ไม่ใช่ชาวยิวก็ต่อต้านการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวที่วางแผนไว้และกำลังดำเนินอยู่ การกระทำเพื่อช่วยเหลือเช่นนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่งและเกิดขึ้นได้ยาก
ออสการ์ ชินด์เลอร์นักอุตสาหกรรมชาวเยอรมันช่วยชีวิตแรงงานชาวยิวที่ถูกบังคับ 1,200 คนจากการถูกสังหารหมู่ในจักรวรรดิเยอรมัน โดยประกาศว่าพวกเขาเป็นกำลังสำคัญในการทำสงครามของบริษัทของเขาจนกระทั่งสงครามสิ้นสุดลง และเขายังรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพของพวกเขาด้วยตนเองอีกด้วย
กลุ่มในเบอร์ลินที่รู้จักกัน ในชื่อ วงออร์เคสตราแดงยังให้ ที่หลบซ่อนแก่ชาวยิวและช่วยพวกเขาในการขอหนังสือเดินทางปลอมเพื่อใช้เดินทางออกนอกประเทศ สำนักงานกรุเบอร์ของคริสตจักรสารภาพบาป ได้ช่วยเหลือ คริสเตียนเชื้อสายยิว เช่นเดียวกับชาวยิว ในการอพยพ ตั้งแต่ปี 1938 เป็นต้นมาจุดติดต่อที่คล้ายกันนี้ก็มีอยู่ในฝั่งคาทอลิกเช่นกัน
เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 คู่สมรสและญาติของ “ชาวยิวเชื้อสายผสม” ที่ถูกจ้างเป็นแรงงานบังคับในโรงงานผลิตอาวุธในเบอร์ลินและกำลังจะถูกเนรเทศ ได้รวมตัวกันหน้าสำนักงานใหญ่ของเกสตาโปบนถนนโรเซนสตรัสเซในเบอร์ลิน นี่เป็นการประท้วง สาธารณะเพียงครั้งเดียว ในช่วงสงครามเพื่อต่อต้านการเนรเทศ และประสบความสำเร็จ: ผู้ถูกคุมขังได้รับการปล่อยตัว[ 166 ]
การที่ชาวยิวต้องหลบซ่อนตัวในช่วงยุคนาซีเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเนรเทศ ทำให้เกิดสำนวนว่า "ใช้ชีวิตเหมือนเรือดำน้ำ" ในบางกรณี ผู้ที่ได้รับผลกระทบพยายามทำให้การหายตัวไปดูน่าเชื่อถือโดยการแสร้งฆ่าตัวตายหรือประกาศว่าจะเดินทาง การถูกลบชื่อออกจากทะเบียนราษฎรอาจส่งผลร้ายแรงต่อบุคคลที่ถูกเรียกว่า "เรือดำน้ำ" และต่อผู้ที่ให้ความช่วยเหลือพวกเขา
หากถูกจับได้ บุคคลนั้นจะถูกจับกุมในข้อหาไม่มีใบอนุญาตพำนักอาศัยที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถคาดหวังว่าจะได้รับการพิจารณาคดี และโดยทั่วไปแล้วจะถูกส่งไปคุมขังในค่ายกักกัน ก่อนหน้านั้น จะมีช่วงเวลาของการสอบสวนและทรมานโดยเกสตาโปซึ่งใช้วิธีนี้ในการค้นหา "สายลับ" คนอื่นๆ หากความเชื่อมโยงกับผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่นๆ ถูกเปิดเผย พวกเขาก็จะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงเช่นกัน ภัยคุกคามทางกฎหมายหรือในทางปฏิบัติอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับอาณาเขตของไรช์หรือกฎหมายการยึดครอง และความสัมพันธ์ของบุคคลนั้นกับอำนาจการยึดครอง ตำรวจ หรือพรรคนาซี
ในเยอรมนี มีเครือข่ายช่วยเหลือลับๆ ในท้องถิ่นจำนวนมากที่ให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ (โดยเฉพาะผู้ลี้ภัยชาวยิว) บ่อยครั้งที่ผู้ลี้ภัยจะพกที่อยู่ของบุคคลที่พวกเขาไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่รู้ผ่านคนอื่นๆ ว่าบุคคลเหล่านั้นจะสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้ในระหว่างการหลบหนี ผู้ช่วยเหลือเหล่านี้มักจะให้ที่อยู่ใหม่แก่ผู้ลี้ภัยเพื่อเป็นจุดติดต่อใหม่ตลอดการเดินทาง โดยทั่วไปแล้วพวกเขาเป็นบุคคลทั่วไปที่ได้รับแรงผลักดันจากจิตสำนึกของตนเอง จึงซ่อนตัวหรือให้ความช่วยเหลือผู้คนที่กำลังหลบหนี โดยไม่คำนึงถึงข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาและครอบครัวจะต้องเผชิญกับผลร้ายแรงหากถูกค้นพบ เครือข่ายดังกล่าวเกิดขึ้นบางส่วนจากพรรคการเมืองและองค์กรที่ถูกกดขี่ และบางส่วนจากกลุ่มคริสเตียน หลายคนให้ความช่วยเหลือเครือข่ายการหลบหนีเหล่านี้เพราะญาติของพวกเขาเสียชีวิตไปแล้วด้วยน้ำมือของพรรคนาซีหรือเกสตาโป ดังนั้นพวกเขาจึงอาจมองชีวิตของตนเองต่ำต้อย หรือด้วยมนุษยธรรมภายในที่ลึกซึ้งซึ่งการโฆษณาชวนเชื่อของนาซีตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่สามารถสั่นคลอนได้: ยังคงจำเป็นต้องมีการตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์เชิงลึกเพิ่มเติม
การหลบซ่อนตัวในประเทศที่อยู่ภายใต้สภาวะเศรษฐกิจช่วงสงครามเป็นเรื่องยาก อาหารหาซื้อไม่ได้ตามตลาดทั่วไป แต่ต้องใช้บัตรปันส่วนซึ่งต้องแสดงหลักฐานยืนยันสิทธิ์และการตรวจสอบ การถือสัมภาระอาจทำให้เกิดความสงสัยระหว่างการตรวจค้น การอยู่ในร้านอาหาร ห้องสมุด หรือโรงภาพยนตร์นานกว่าปกติอาจทำให้เกิดการสอบถามเกี่ยวกับตัวตน หน่วยเกสตาโปพยายามส่งสายลับแทรกซึมเข้าไปในเครือข่าย ตัวอย่างที่รู้จักกันดีคือสเตลลา โกลด์ชแล็ก
รัฐที่ถูกยึดครองหรือรัฐพันธมิตร
ชาวยิวจำนวนเล็กน้อยรอดชีวิตมาได้ เนื่องจากรัฐบาลของประเทศบ้านเกิดของพวกเขาไม่ปฏิบัติตามข้อเรียกร้องของจักรวรรดิเยอรมันในการส่งตัวพวกเขาเป็นผู้ร้ายข้ามแดน
ฟินแลนด์ พันธมิตรของเยอรมนีใน สงครามต่อต้านสหภาพโซเวียตตั้งแต่ปี 1941 ส่วนใหญ่แล้วงดเว้นจากการส่งตัวชาวยิวของตนไปให้เยอรมนี เมื่อฮิมม์เลอร์ เรียกร้องเรื่องนี้ระหว่างการเยือนนายกรัฐมนตรี รานเจลล์ในฤดูร้อนปี 1942 มีรายงานว่ารานเจลล์ตอบว่าชาวยิวในฟินแลนด์เป็นพลเมืองเช่นเดียวกับคนอื่นๆ และยังรับใช้ชาติในฐานะทหารในสงครามต่อต้านสหภาพโซเวียตด้วย อย่างไรก็ตาม การปฏิบัติเช่นนี้ได้ยุติลงในเดือนธันวาคม 1942 หลังจากมีการประท้วงจากหนังสือพิมพ์และนักการเมืองบางส่วน แม้ว่าผู้ลี้ภัยชาวยิวจะถูกปฏิเสธการเข้าประเทศฟินแลนด์ชั่วคราว แต่ชาวยิวฟินแลนด์ประมาณ 1,800 คนก็รอดพ้นจากการถูกจับกุมโดยเยอรมนี อย่างไรก็ตาม ชาวยิวต่างชาติบางส่วนถูกส่งตัวไปให้เยอรมนีเพราะพวกเขาเป็นคอมมิวนิสต์ การวิจัยล่าสุดระบุว่าฟินแลนด์ส่งตัวผู้ลี้ภัยทั้งหมด 129 คนไปยังไรช์เยอรมันระหว่างปี 1941 ถึง 1944 พร้อมกับเชลยศึกโซเวียตกว่า 2,800 คน ซึ่ง 78 คนเป็นชาวยิว
_(2).jpg)
ในเดนมาร์กกษัตริย์คริสเตียนที่ 10 ทรง เข้าข้างชาวยิวเมื่อทางการเยอรมันที่เข้ายึดครองพยายามบังคับให้ พวกเขาสวมดาวแห่ง ดาวิด นักการทูตชาวเยอรมัน เกออร์ก เฟอร์ดินานด์ ดัควิตซ์ได้เตือนกลุ่มต่อต้านชาวเดนมาร์กถึงการโจมตี ของหน่วย เอสเอส ที่กำลังจะเกิดขึ้น ชาวยิวชาวเดนมาร์กส่วนใหญ่ได้รับการช่วยเหลือในเดือนกันยายนและตุลาคม พ.ศ. 2486 เมื่อด้วยความช่วยเหลือจากประชาชนจำนวนมาก ชาวยิวประมาณ 6,000 คนถูกลักลอบพาเข้าไปในสวีเดน ซึ่งเป็นประเทศที่เป็นกลางและยินดี รับพวกเขา ภายใต้แรงกดดันทางการทูตจากรัฐบาลเดนมาร์กอดอล์ฟ ไอช์มันน์ ได้ให้ คำรับรองที่ช่วยชีวิตพวกเขาในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 ว่าชาวยิวจำนวนน้อยที่ถูกเนรเทศจากเดนมาร์กจะไม่ถูกส่งตัว จากเทเรเซียนชตัดท์ไปยัง ค่ายสังหาร[ 167 ]
แม้ว่าราชอาณาจักรอิตาลีจะกักขังชาวยิวไว้ในค่ายกักกันเช่นปอร์โตเรและราบแต่ก็ปกป้องพลเมืองชาวยิวของตนเอง และในระดับหนึ่งพลเมืองต่างชาติ ภายในเขตอิทธิพลของตนจากการเนรเทศและการสังหารหมู่ ประเทศนี้ถือเป็น “ที่ลี้ภัยภายใต้การทดลอง” ที่เข้มงวดที่สุดสำหรับชาวยิวจากไรช์[ 168 ] ในตอนแรก องค์กรช่วยเหลือผู้อพยพชาวยิว ( DELASEM ) ของชาวยิวให้การสนับสนุนชาวยิวต่างชาติและชาวยิวอิตาลีในค่ายกักกัน และช่วยให้พวกเขาอพยพไปยังประเทศที่ปลอดภัย หลังจากที่เยอรมันเข้ายึดครองทางตอนเหนือของอิตาลีในเดือนกันยายน พ.ศ. 2486 องค์กรนี้ต้องหลบซ่อนตัว และด้วยความช่วยเหลือจากนักบวช พรรคพวก และเจ้าหน้าที่ตำรวจ ได้จัดหาเอกสารปลอม เงิน และที่พักให้แก่ผู้ถูกกดขี่ข่มเหง[ 169 ]
จุดยืน ของวาติกันและคริสตจักรคาทอลิกเกี่ยวกับเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว โดยเฉพาะอย่างยิ่งของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันมาจนถึงทุกวันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจาก เอกสารจาก หอจดหมายเหตุของวาติกันในช่วงยุคนาซีเพิ่งได้รับการเปิดเผยในปี 2020 และยังไม่ได้รับการประเมินอย่างครบถ้วน นักวิจารณ์กล่าวหาว่าสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ซึ่ง เคยดำรงตำแหน่ง ทูตสันตะปาปา ประจำเยอรมนีก่อนขึ้นเป็น สมเด็จ พระสันตะปาปา มีความเห็นอกเห็นใจฝ่ายอักษะมากเกินไปและไม่แยแสต่อชะตากรรมของชาวยิว ขณะที่คนอื่นๆ โดยเฉพาะนักประวัติศาสตร์คาทอลิก ชี้ให้เห็นถึงขอบเขตการกระทำที่จำกัดของสมเด็จพระสันตะปาปาในกรุงโรม ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกฟาสซิสต์อิตาลีและผู้ยึดครองชาวเยอรมัน พวกเขายอมรับว่าสมเด็จพระสันตะปาปาช่วยชีวิตชาวยิวจำนวนมาก อย่างน้อยก็ในช่วงสุดท้ายของสงคราม โดยการเปิดที่ลี้ภัยในกรุงโรมและอนุญาตให้ยกเลิกการปิดล้อมในอารามและสำนักชี ทำให้ชาวยิวที่ถูกกดขี่ข่มเหงสามารถเข้าไปได้[ 170 ]เป็นที่ยอมรับกันว่าบรรดาพระสงฆ์ ขุนนาง อาราม และสำนักชีต่างให้การสนับสนุนชาวยิวอย่างไม่เห็นแก่ตัว[ 171 ]ตัวอย่างเช่น อัครทูตสันตะสำนักประจำตุรกี แองเจโล รอนคาลลี ซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23 ได้ช่วยชีวิต ชาวยิวชาวฮังการีหลายหมื่นคนด้วยปฏิบัติการบัพติศมา[ 172 ]
ตัวอย่างของบัลแกเรียซึ่งเป็นพันธมิตรของเยอรมนีเช่นกัน พิสูจน์ให้เห็นว่าการต่อต้านอย่างเด็ดเดี่ยวสามารถขัดขวางแผนการของเยอรมนีได้สำเร็จ ด้วยความยืนหยัดอย่างมั่นคงของรัฐบาลและประชาชน ทำให้ชาวยิวบัลแกเรียประมาณ 50,000 คนรอดชีวิต
แตกต่างจากในยุโรปตะวันตก ในโปแลนด์ ใครก็ตามที่ช่วยเหลือชาวยิวไม่เพียงแต่ต้องเผชิญกับโทษประหารชีวิตสำหรับตนเองเท่านั้น แต่ครอบครัวหรือหมู่บ้านทั้งหมดของพวกเขามักจะถูกประหารชีวิตด้วยเช่นกัน นอกจากบุคคลที่ทรยศชาวยิว บางครั้งเพื่อความอยู่รอดแล้ว ยังมีกลุ่มอย่างเช่นกลุ่มŻegotaที่ให้การสนับสนุนชาวยิวอีกด้วย ชาวยิวชาวโปแลนด์มากกว่าครึ่งล้านคนรอดชีวิตจากเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว หลายคนได้รับความช่วยเหลือจากผู้ที่ไม่ใช่ชาวยิว ชาวโปแลนด์จำนวนมากตกใจกับการฆาตกรรมเด็กชาวยิวและซ่อนพวกเขาไว้ เช่น ในชนบท กับกลุ่มต่อต้าน หรือในอารามคาทอลิก ดังนั้น มากกว่าหนึ่งในสามของผู้ที่ ได้รับเกียรติ ให้เป็นผู้ทรงคุณธรรมในหมู่ประชาชาติ ที่ Yad Vashem จึงเป็น ชาวโปแลนด์ที่ไม่ใช่ชาวยิว
สวิตเซอร์แลนด์
สวิตเซอร์ แลนด์ ซึ่งเป็นประเทศที่เป็นกลางและถูกล้อม รอบด้วยฝ่ายอักษะไม่ได้ส่งตัวชาวยิวที่มีสัญชาติสวิสไปให้ฝ่ายนาซี ในช่วงสงคราม สวิตเซอร์แลนด์รับผู้ลี้ภัยหลายหมื่นคนอย่างถูกกฎหมาย รวมถึงชาวยิวจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีอีกหลายคนที่ข้ามพรมแดนอย่างผิดกฎหมายและถูกทางการ (ได้รับการผ่อนปรน) หรือบุคคลทั่วไป (อย่างผิดกฎหมาย) กักตัวไว้ในประเทศ มีผู้ลี้ภัยรอดชีวิตในสวิตเซอร์แลนด์ทั้งหมด 275,000 คน โดย 26,000 คนเป็นชาวยิวที่หนีภัยจากต่างประเทศมายังสวิตเซอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม ผู้ลี้ภัยจำนวนมากที่ไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัดถูกส่งตัวกลับที่พรมแดน หรือผู้ที่เข้ามาอย่างผิดกฎหมายถูกส่งตัวให้นาซี
เยอรมนีได้เรียกร้องให้สวิตเซอร์แลนด์หยุดรับชาวยิวเพิ่มและส่งตัวผู้ลี้ภัยชาวยิวกลับประเทศหลายครั้ง อย่างน้อยข้อเรียกร้องหลังนี้ก็ไม่ได้รับการตอบสนอง ในช่วงสงคราม สวิตเซอร์แลนด์พยายามสร้างสมดุลระหว่างหลักการด้านมนุษยธรรม (การรับผู้ลี้ภัย) กับผลประโยชน์ด้านการป้องกันตนเองทางทหาร (การลดแผนการรุกรานของพรรคนาซี)
การปลดปล่อยค่ายกักกันโดยฝ่ายสัมพันธมิตร
ตามความคืบหน้าของการโจมตีของฝ่ายสัมพันธมิตรต่อกองกำลังของฮิตเลอร์ ผู้รอดชีวิตในค่ายกักกันจึงได้รับการปลดปล่อย ในเวลาที่แตกต่างกันมาก ตัวอย่างที่ยกมาในที่นี้คือค่ายกักกันที่กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรแต่ละฝ่ายเข้าถึงเป็นกลุ่มแรกในแนวรบของตน
1944
- 23 กรกฎาคม: กองทัพแดงปลดปล่อยค่ายกักกันมาจดาเน็ก ซึ่งเป็นค่ายกักกันและค่ายสังหารขนาดใหญ่แห่งแรกในโปแลนด์ที่ถูกเยอรมนียึดครอง
- ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1944 นักข่าวตะวันตกก็สามารถรายงานข่าวจากค่ายกักกันมาจดาเน็กได้เป็นครั้งแรก (เรื่องราวหน้าปกในนิตยสารไลฟ์เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม และในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1944)
พ.ศ. 2488
ทางตะวันออก:
- 27 มกราคม: ค่ายกักกันเอาชวิตซ์-โมโนวิตซ์ได้รับการปลดปล่อยในช่วงเช้า และค่ายหลักเอาชวิตซ์ 1 และค่ายสังหารเอาชวิตซ์-เบียร์เคเนาได้รับการปลดปล่อยในช่วงต้นบ่ายโดยทหารของกองพลที่ 322 ของโซเวียต[ 173 ]
ในภาคตะวันตก:
- วันที่ 11 เมษายน: เวลา 14:30 น. กองพลยานเกราะที่ 6 ของกองทัพที่ 3 ของสหรัฐฯ เดินทางถึง ค่ายกักกันบูเชนวัลด์
- 12 เมษายน: ค่ายกักกันเวสเตอร์บอร์กในเนเธอร์แลนด์ถูกปลดปล่อยโดยทหารแคนาดา
- 15 เมษายน: ค่ายกักกันเบอร์เกน-เบลเซนถูกส่งมอบจากกองทัพเยอรมันให้แก่กองทัพอังกฤษ
- 29 เมษายน: กองทัพสหรัฐฯ ได้ทำการปลดปล่อยค่ายกักกันดาเคา โดยเมื่อเดินทางมาถึง พวกเขาได้พบสิ่งต่างๆ มากมาย รวมถึง ขบวนรถไฟมรณะจากบูเชนวัลด์ค่ายกักกันแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้เมืองมิวนิก และเป็นจุดหมายปลายทางของขบวนการอพยพและขบวนเดินมรณะต่างๆ ที่ส่งนักโทษไป
- นักโทษค่ายกักกันกลุ่มสุดท้ายใน ฟลensburg ได้รับ การปลดปล่อยเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม[ 174 ]
ในบางกรณี กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรได้เผชิญหน้ากับประชาชนในเมืองโดยรอบด้วยการเปิดเผยความโหดร้ายที่เกิดขึ้นในค่ายกักกัน นอกจากนี้ยังมีการผลิต ภาพยนตร์สารคดี เช่น ค่ายกักกันนาซี (1945) อีกด้วย
การดูแลผู้รอดชีวิต การส่งตัวกลับประเทศ และการส่งตัวไปต่างประเทศ
ในค่ายผู้ถูกปลดปล่อยเกือบทุกแห่ง มีการจัดตั้ง สมาคมนักโทษ ขึ้น ซึ่งในระยะแรกทำหน้าที่สำคัญด้านสังคม (การเอาชีวิตรอด) ให้กับเพื่อนนักโทษด้วยกัน
ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เป็นกลุ่มที่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงที่สุดในบรรดาเหยื่อของนาซี และคนจำนวนมากไม่สามารถหรือไม่เต็มใจที่จะกลับไปยังประเทศต้นกำเนิดของตน (โดยเฉพาะในยุโรปตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้) พันธมิตรตะวันตกไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับกลุ่มเหยื่อกลุ่มนี้ ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่เปิดเผยโดยรายงานแฮร์ริสันในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 สิ่งนี้ทำให้องค์การบรรเทาทุกข์และการฟื้นฟูแห่งสหประชาชาติคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยผู้ลี้ภัย ( คณะกรรมการเอเวียน ) และหลังจากที่ค่อยๆ ยุบตัวลงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 เป็นต้นไป องค์กรสืบทอดต่อมาคือองค์การผู้ลี้ภัยระหว่างประเทศ ได้จัดหาความช่วยเหลือที่ตรงเป้าหมายมากขึ้นร่วมกับองค์กรช่วยเหลือชาวยิว[ 175 ] [ 176 ]ชาวยิวที่รอดชีวิตบางส่วนพยายามเดินทางไปยังปาเลสไตน์อย่างผิดกฎหมายผ่านทางBricha (การหลบหนีจากยุโรปตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้) และAliyah Bet (การอพยพอย่างผิดกฎหมายไปยังดินแดนภายใต้การปกครอง) ในขณะที่คนอื่นๆ พยายามเดินทางไปยังเขตยึดครองของพันธมิตรตะวันตก สหรัฐอเมริกาออกวีซ่าเข้าประเทศเพียงไม่กี่ฉบับ และสหราชอาณาจักรได้กีดกันการเข้าประเทศปาเลสไตน์ภายใต้การปกครองของอังกฤษ เพื่อรักษาสัดส่วนของชาวยิวต่อชาวอาหรับ เพื่อแก้ไขวิกฤตผู้ลี้ภัยคณะกรรมการสอบสวนแองโกล-อเมริกัน จึงถูก จัดตั้งขึ้นในปี 1946 และสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้นำแผนการแบ่งปาเลสไตน์ของสหประชาชาติ มาใช้ในปี 1947 เมื่ออังกฤษถอนตัวออกจากปาเลสไตน์ในปี 1948 รัฐอิสราเอล จึงถูกก่อตั้งขึ้น ผู้รอดชีวิตจึงสามารถอพยพไปยังอิสราเอลได้อย่างถูกกฎหมาย[ 177 ]ค่ายFöhrenwaldเป็นค่ายสำหรับผู้พลัดถิ่น ชาวยิวที่ใช้งานนานที่สุด ในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (จนถึงปี 1957)
ติดตาม
ผลกระทบทางจิตใจต่อผู้รอดชีวิต
ผู้รอดชีวิตจากค่ายกักกันและผู้ที่หนีรอดจากการถูกสังหารอย่างหวุดหวิดด้วยการหลบหนีหรือสถานการณ์อื่นๆ จำนวนมากต้องทนทุกข์ทรมานและยังคงทุกข์ทรมานจากโรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ (PTSD) จิตแพทย์และนักจิตวิเคราะห์ วิลเลียม นีเดอร์แลนด์ ได้บัญญัติศัพท์ " กลุ่มอาการผู้รอดชีวิต"สำหรับอาการนี้ในช่วงทศวรรษ 1960 ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวบางคนไม่สามารถพูดถึงประสบการณ์ของตนในค่ายมรณะได้ และในบางกรณีก็ยังคงไม่สามารถพูดถึงได้ ในขณะที่บางคนได้ให้การเป็นพยานและยังคงให้การเป็นพยานในการพิจารณาคดีที่เอาชวิตซ์ ผลกระทบจากบาดแผลทางใจเป็นที่ทราบกันดีว่าสามารถส่งต่อข้ามรุ่นได้แม้กระทั่งรุ่นที่สองและรุ่นที่สาม ดังนั้นจึงอาจส่งผลกระทบต่อหลานและเหลนของผู้รอดชีวิตได้[ 178 ] [ 179 ]
กระบวนการทางกฎหมาย
การพิจารณาคดี อาชญากรรมของนาซีครั้งแรกในที่สาธารณะ คือการพิจารณาคดีอาชญากรรมสงครามคราสโนดาร์เกิดขึ้นในช่วงสงครามในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2486 อย่างไรก็ตาม การรายงานข่าวโฆษณาชวนเชื่อของโซเวียตเกี่ยวกับเรื่องนี้ปกปิดข้อเท็จจริงที่ว่าชาวยิวจำนวนมากตกเป็นเหยื่อของอาชญากรรมที่ถูกพิจารณาคดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่เกี่ยวข้องกับซอนเดอร์คอมมานโด 10a [ 180 ]
ความร้ายแรงของอาชญากรรมนาซีปรากฏชัดขึ้นเมื่อกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรปลดปล่อยพื้นที่ที่ตั้งค่ายกักกันและค่ายสังหาร ในการประชุมยัลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ฝ่ายสัมพันธมิตรตกลงกันไม่เพียงแต่เรื่องการลดกำลังทหาร เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการกำจัด อิทธิพลนาซีออก จากเยอรมนี อย่างครอบคลุม หลังจากการได้รับชัยชนะด้วย ในการประชุมพ็อตสดัมในปลายเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 พวกเขายืนยันการตัดสินใจนี้อีกครั้ง ซึ่งรวมถึงการดำเนินคดีทางกฎหมายต่ออาชญากรรมของนาซีด้วย
การพิจารณาคดีครั้งแรกในเยอรมนีคือ การพิจารณาคดีนูเรมเบิร์ก ซึ่ง ริเริ่มโดยฝ่ายสัมพันธมิตรและเกิดขึ้นระหว่างปี 1945 ถึง 1949 ในการพิจารณาคดีอาชญากรสงครามรายใหญ่ซึ่งเริ่มต้นเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 1945 การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวถูกกล่าวถึงภายใต้ข้อหาที่ 4 อาชญากรรมต่อมนุษยชาติและได้รับความสนใจอย่างมาก[ 181 ]ตัวอย่างเช่นมีการฉายภาพยนตร์สารคดีในห้องพิจารณาคดีเพื่อเป็นหลักฐานของอาชญากรรมที่เกิดขึ้นในเอาชวิตซ์ มาจดาเน็ก และค่ายกักกันอื่นๆ
ในการพิจารณาคดีครั้งต่อมาเกี่ยวกับหน่วย Einsatzgruppenอาชญากรรมการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวยังคงถูกตรวจสอบอย่างไม่เพียงพอด้วยเหตุผลด้านความประหยัดในขั้นตอนการดำเนินคดี เพื่อให้ได้อัตราการตัดสินลงโทษที่สูงมากภายใต้ข้อหาอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าทุกการกระทำและจำเลยทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของอาชญากรรมร่วมกันที่ใหญ่กว่า[ 182 ] คำให้การ ของ Ohlendorfที่ว่ามีคำสั่งจากฮิตเลอร์นั้นสอดคล้องกับกลยุทธ์ของทั้งฝ่ายโจทก์ (การกดขี่ข่มเหงทางเชื้อชาติของชาวยิว) และฝ่ายจำเลย ( การกระทำตามคำสั่ง ) จึงแทบไม่ถูกตั้งคำถามในศาล และมีส่วนสำคัญในการสร้างเรื่องเล่าเชิงเจตนาของโฮโลคอสต์[ 183 ]
ในปี พ.ศ. 2489 โปแลนด์เป็นประเทศแรกที่บรรจุอาชญากรรมการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ไว้ในประมวลกฎหมายอาญา ซึ่งเป็นแนวคิดที่กำหนดและบัญญัติโดยนักกฎหมายราฟาเอล เลมกินในนามของสหประชาชาติ โดยอิงตามแนวคิดนี้ ศาลสูงสุดแห่งชาติของโปแลนด์ในการพิจารณาคดีของอามอน เกิธได้กล่าวถึงการฆ่า ล้างเผ่าพันธุ์ ชาวยิวโปแลนด์ในฐานะกลุ่มเหยื่อที่แตกต่างเป็นครั้งแรก[ 184 ]
หลังจากการก่อตั้งรัฐเยอรมันสองรัฐในปี 1949 การดำเนินคดีอาชญากรรมของนาซีจึงกลายเป็นความรับผิดชอบของรัฐเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม ในสาธารณรัฐเยอรมนีการ ดำเนินคดีดังกล่าวกลับหยุดชะงักลงในไม่ช้า อันเป็นผลมาจากสงครามเย็นการพลิกคำพิพากษาที่ไม่เป็นธรรมในยุคนาซี ก็ ดำเนินไปอย่างลังเล เช่นเดียวกับนโยบายการชดเชยของเยอรมนีเช่น นโยบายที่มุ่งชดเชยชาวยิวที่ถูกริบที่ดิน การดำเนินคดีที่ล่าช้าของระบบยุติธรรมของเยอรมนีตะวันตกมักถูกอธิบายว่าเกิดจากการขาดความสนใจของประชาชนและอิทธิพลของอดีตสมาชิกพรรคนาซีในรัฐบาลและฝ่ายบริหาร การริเริ่มในการติดตามผู้กระทำความผิดในเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มักถูกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบุคคลทั่วไป เช่นไซมอน วีเซนทาลและเบอาเต คลาร์สเฟลด์
ในเยอรมนีตะวันออกมีการพิจารณาคดีแบบจัดฉากหลายครั้งต่อเจ้าหน้าที่ระดับล่างของระบอบนาซี โดยเน้นที่การกล่าวโทษเยอรมนีตะวันตกมากกว่าความรับผิดชอบส่วนบุคคล อดีตสมาชิกพรรคนาซีสามารถประกอบอาชีพในเยอรมนีตะวันออกได้ตราบใดที่พวกเขายอมรับบทบาทนำของพรรคเอกภาพสังคมนิยม (SED)ผู้นำเยอรมนีตะวันออกถือว่าภาระผูกพันในการชดเชยทั้งหมดได้เสร็จสิ้นแล้วด้วยการจ่ายเงินให้กับสหภาพโซเวียต
มีเพียงการพิจารณาคดีหน่วย Einsatzgruppen ที่เมืองอูล์ม เท่านั้น ที่ทำให้เกิดการถกเถียงในวงกว้างเกี่ยวกับความไม่เพียงพอในการดำเนินคดีอาชญากรรมของนาซี และในปี 1958 จึง ได้มีการจัดตั้ง สำนักงานกลางของฝ่ายบริหารยุติธรรมแห่งรัฐเพื่อการสืบสวนอาชญากรรมของนาซีขึ้น ต่อมาศาลยุติธรรมของเยอรมนีตะวันตกได้ดำเนินการพิจารณาคดีสำคัญหลายคดีที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ได้แก่ การพิจารณาคดีเอาชวิตซ์ครั้งแรกที่แฟรงก์เฟิร์ต การพิจารณาคดีของเฮอร์มันน์ ครูเมย์และออตโต ฮุนเช การสังหารหมู่ ที่บาบิน ยาร์มาจดาเน็กและอื่นๆ เนื่องจากกฎหมายอาญาของเยอรมนีซึ่งมีมาตั้งแต่ปี 1871 แยกความแตกต่างระหว่าง การกระทำและ การสมรู้ร่วมคิดในอาชญากรรมจึงมีเพียงผู้กระทำความผิดร้ายแรงไม่กี่รายเท่านั้นที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานฆาตกรรม จำเลยส่วนใหญ่ได้รับโทษที่เบาอย่างน่าตกใจสำหรับการช่วยเหลือและสนับสนุนการฆาตกรรมจากศาลที่มีผู้พิพากษาหลายคนที่เกี่ยวข้องกับยุคนาซี ฮิตเลอร์ ฮิมเลอร์ และโกเบลส์ ผู้เสียชีวิตทั้งสามคน รวมถึงพวกหัวรุนแรงบางส่วนที่ฝ่าฝืนบรรทัดฐานของระบอบนาซีโดยสมัครใจ ล้วนเป็นเป้าหมายของการพิจารณาคดีเหล่านี้ ทนายความและฆาตกรในสำนักงานที่วางแผนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ต่างแก้ตัวโดยอ้างว่าพวกเขาทำตามคำสั่งเท่านั้น[ 185 ]
การพิจารณาคดีเอาชวิตซ์ครั้งแรกในแฟรงก์เฟิร์ต ซึ่งริเริ่มโดยฟริตซ์ เบาเออร์เป็นการตรวจสอบประวัติศาสตร์ของค่ายกักกันและสังหารหมู่ที่ใหญ่ที่สุดของเยอรมนีอย่างครอบคลุมเป็นครั้งแรก และถือเป็นจุดเปลี่ยนในการรับรู้ของสาธารณชนเกี่ยวกับโฮโลคอสต์ คดีนี้เปิดเผยถึงรากฐานทางองค์กรและอุดมการณ์ของนโยบายต่อต้านชาวยิว[ 186 ]อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีการมุ่งเน้น—รวมถึงในสื่อ—ไปที่การกระทำของผู้กระทำความผิดเพียงไม่กี่รายที่ฝ่าฝืนกฎของนาซี สภาพทางสังคมและระบบราชการจึงไม่ได้รับความสนใจจากสาธารณชนมากนัก ผู้พิพากษาและนักข่าวชาวเยอรมันไม่เต็มใจหรือไม่สามารถรับรู้ถึงความสำคัญของการกดขี่ข่มเหงชาวยิวได้[ 187 ]
คำให้การของพยานและการรายงานข่าวอย่างกว้างขวางของสื่อเกี่ยวกับคดีเหล่านี้ ทำให้ชาวเยอรมันจำนวนมากตระหนักถึงอาชญากรรมของนาซี แต่ก็ยิ่งทำให้เกิดเสียงเรียกร้องให้ยุติคดีมากขึ้นด้วยจำเลยในคดีเอาชวิตซ์ไม่แสดงความสำนึกผิดและอ้างเหตุผลว่า "ได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา " อย่างต่อเนื่อง ทนายความของพวกเขาและสมาชิกบางส่วนของสื่อพยายามทำให้การพิจารณาคดีเสื่อมเสียชื่อเสียง โดยกล่าวว่าเป็น " การพิจารณาคดีแสดงละคร "
อดอล์ฟ ไอช์มันน์ผู้จัดตั้งการเนรเทศไปยังค่ายสังหารหมู่ ซึ่งหน่วยข่าวกรองลับมอสสาด ของอิสราเอล ลักพาตัวจากประเทศที่เขาลี้ภัยอย่างอาร์เจนตินาไปยังอิสราเอล ในปี 1960 ก็ได้ อ้างการป้องกันตัวโดยอ้างว่าได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาเช่นกัน ตั้งแต่ปี 1961 เป็นต้นมา การพิจารณาคดีไอช์มันน์ ที่ได้รับการยกย่องในระดับนานาชาติได้ เกิดขึ้นในเยรูซาเลม ในปี 1962 จำเลยถูกตัดสินประหารชีวิตและถูกแขวนคอ ฮันนาห์ อเรนด์ ผู้สังเกตการณ์การพิจารณาคดีได้บรรยายถึงความโหดร้ายของระบบราชการที่ไอช์มันน์แสดงออกมาในหนังสือของเธอ " ไอช์มันน์ในเยรูซาเลม " ว่าเป็น "ความชั่วร้ายที่แสนธรรมดา" ซึ่งกระตุ้นให้เกิดการอภิปรายเกี่ยวกับแรงจูงใจของผู้กระทำความผิดในเยอรมนีตะวันตกด้วยเช่นกัน
ประมวลกฎหมายอาญาของเยอรมนีตะวันตกเดิมกำหนดอายุความ 20 ปีสำหรับอาชญากรรมที่มีโทษจำคุกตลอดชีวิต รวมถึงคดีฆาตกรรม ดังนั้น ในปี 1965 สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีจึงเผชิญกับคำถามว่าจะจัดการกับอาชญากรรมของนาซีอย่างไรหลังจากการอภิปรายเบื้องต้นเกี่ยวกับ อายุความ รัฐสภาเยอรมนีได้ตัดสินใจเลื่อนอายุความออกไปจนถึงปี 1969 โดยใช้ปี 1949 ซึ่งเป็นปีที่ก่อตั้งสหพันธ์สาธารณรัฐเป็นพื้นฐานในการตัดสินใจ ในปี 1969 รัฐสภาได้ขยายอายุความออกไปอีก 10 ปี เป็น 30 ปี และในที่สุดก็ยกเลิกอายุความทั้งหมดสำหรับคดีฆาตกรรมและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในปี 1979
ในการพิจารณาคดีเอาชวิตซ์ ฟริตซ์ เบาเออร์แย้งว่า แม้แต่การทำงานในค่ายกักกันก็ควรถูกพิจารณาว่าเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดฐานฆาตกรรม โดยไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าจำเลยลงมือฆ่าใครโดยตรง ในตอนแรก ศาลเยอรมันตะวันตกไม่ได้ปฏิบัติตามแนวคิดนี้ ดังนั้นในการพิจารณาคดีที่ตามมาหลังจากคดีเอาชวิตซ์ มีเพียงผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการกระทำความโหดร้าย ซึ่งมักมีตำแหน่งต่ำกว่าในลำดับชั้นบังคับบัญชาเท่านั้นที่ถูกดำเนินคดี การพิจารณาคดีครั้งสำคัญครั้งสุดท้ายต่อผู้กระทำความผิดของนาซีคือการพิจารณาคดีมาจดาเน็กตั้งแต่ปี 1975 ถึง 1981 ต่อหน้าศาลภูมิภาคดุสเซลดอร์ฟจากจำเลย 15 คน มี 8 คนถูกตัดสินว่ามีความผิด โดย 7 คนได้รับโทษจำคุกระหว่าง 3 ถึง 12 ปี และอีก 1 คนได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต คำตัดสินดังกล่าวจุดประกายการประท้วงไปทั่วโลกเพราะถือว่าเบาเกินไป นับตั้งแต่คำตัดสินคดีของจอห์น เดมยานจุกในปี 2011 เป็นต้นมา ศาลเยอรมันจึงปฏิบัติตามแนวคิดของเบาเออร์ นับตั้งแต่นั้นมา ก็มีการพิจารณาคดีเพิ่มเติมอีกหลายครั้งต่อสมาชิกหรือพนักงานของหน่วย SS ที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งเคยทำงานในค่ายกักกัน โดยครั้งล่าสุดคือในปี 2024 กับนางอิร์มการ์ด เฟอร์ชเนอร์ วัย 99 ปี ซึ่ง เคยทำงาน เป็นพนักงานพิมพ์ดีดในค่ายกักกันสตุทท์ฮอฟ
ในออสเตรียอาชญากรรมสงครามที่เกิดขึ้นในยุคนาซีแทบจะไม่ถูกดำเนินคดีเลย มีเพียง 20 คนเท่านั้นที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดตั้งแต่ปี 1955 ในขณะที่ 23 คนถูกยกฟ้อง บันทึกวิพากษ์วิจารณ์ของไซมอน วิเซนทาล เกี่ยวกับการจัดการอาชญากรรมของนาซีโดยทางการออสเตรียก็ไม่มีผลใดๆ
ค่าตอบแทน
ฝ่ายบริหารทางทหารของฝ่ายสัมพันธมิตรในเยอรมนีและออสเตรียที่ถูกยึดครอง รวมถึงรัฐบาลต่อมาของสาธารณรัฐเยอรมนี สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี และออสเตรีย ได้ออกกฎระเบียบที่ยกเลิกมาตรการทั้งหมดที่ระบอบฮิตเลอร์ใช้เพื่อตัดสิทธิ์ทางการเมืองและยึดทรัพย์สินของชาวยิว อย่างไรก็ตาม การชดเชยอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของความเสียหายทางวัตถุที่ผู้ได้รับผลกระทบได้รับนั้น ไม่ได้เกิดขึ้น ผู้รอดชีวิตจำนวนมากจากค่ายกักกันและทายาทตามกฎหมายของพวกเขาต้องต่อสู้ในศาลเยอรมันและออสเตรียเป็นเวลาหลายสิบปีเพื่อขอคืนทรัพย์สินหรือขอรับค่าชดเชย
รัฐบาลเยอรมนีตะวันออกประกาศว่าตนเองยึดมั่นในประเพณีต่อต้านฟาสซิสต์ จนกระทั่งก่อนการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลินไม่นาน รัฐบาลปฏิเสธข้อเรียกร้องใดๆ ที่อาจเกิดขึ้นจากการกระทำของจักรวรรดิเยอรมัน อย่างไรก็ตาม ตามกฎหมายของเยอรมนีตะวันตก สาธารณรัฐเยอรมนีเป็นผู้สืบทอดทางกฎหมายของจักรวรรดิเยอรมัน สิ่งนี้จึงนำไปสู่นโยบายการชดเชยค่าเสียหาย แม้กระทั่งในสมัยของนายกรัฐมนตรีคนแรก คอนราด อเดนาวเออร์ซึ่งอย่างน้อยก็มีการชดเชยแบบรวมหมู่บางส่วน
ในการเจรจากับเดวิด เบน-กูเรียนอาเดนาวเออร์ตกลงเรื่องการจ่ายเงินช่วยเหลือแก่รัฐอิสราเอล ซึ่งถือเป็นผู้สืบทอดทางกฎหมายของชาวยิวที่ถูกสังหาร การจ่ายเงินเหล่านี้ยังเป็นประโยชน์ต่อสาธารณรัฐเยอรมนีด้วยเช่นกัน ซึ่งต้องการเป็นสมาชิกที่ได้รับการเคารพในประชาคมระหว่างประเทศ การจ่ายเงินชดเชยที่เรียกว่านี้ยังคงถูกปฏิเสธโดยกลุ่มหัวรุนแรงฝ่ายขวาของเยอรมนีในปัจจุบัน และยังได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงในอิสราเอล ("เงินเลือด")
ตามรายงานของกระทรวงการคลังแห่งสหพันธรัฐ ภายในสิ้นปี 2010 สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีได้จ่าย เงินชดเชยประมาณ 68 พันล้านยูโรสำหรับความอยุติธรรมของนาซี ซึ่งรวมถึงเงินบำนาญตลอดชีพสำหรับผู้รอดชีวิตจากการถูกนาซีข่มเหงประมาณ 29,000 คน[ 188 ]ณ ปี 2022 มีการจ่ายเงินมากกว่า 80 พันล้านยูโรให้กับเหยื่อชาวยิว[ 189 ]
การคำนวณของคริสตจักร
แถลงการณ์ในช่วงแรกของ คริสตจักรโปรเตสแตนต์ใน เยอรมนี (EKD)หลังสงคราม เช่นแถลงการณ์ชตุทการ์ท (ตุลาคม 1945) และแถลงการณ์ดาร์มสตัดท์ (1947) ไม่ได้กล่าวถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว การต่อต้านชาวยิว หรือการต่อต้านศาสนายูดายอย่างชัดเจน แต่กลับพูดถึงการมีส่วนร่วมของคริสเตียนในสงครามโลก และการเกิดขึ้นและอาชญากรรมของลัทธินาซี แม้แต่แถลงการณ์ทั่วไปเหล่านี้ก็ยังก่อให้เกิดความไม่พอใจอย่างกว้างขวางและการต่อต้านอย่างรุนแรงในเยอรมนีตะวันตก และไม่ได้รับการสนับสนุนมากนัก ในแถลงการณ์เกี่ยวกับปัญหาชาวยิว (1948) ผู้นำ EKD ถึงกับตีความ "ชะตากรรมของชาวยิว" ว่าเป็นการลงโทษของพระเจ้า เป็นคำเตือนแก่ชาวยิว และเป็นการเรียกร้องให้พวกเขากลายเป็นคริสเตียน จนกระทั่งปี 1950 EKD จึงได้ถอยห่างจากมุมมองนี้และจากการต่อต้านชาวยิว ในทศวรรษ 1960 การอภิปรายอย่างเข้มข้นได้เริ่มต้นขึ้น ซึ่งนับตั้งแต่ปฏิญญาสังคายนาไรน์แลนด์ปี 1980 ก็ได้ สะท้อนออกมาในปฏิญญาของคริสตจักรระดับภูมิภาคจำนวนมากเกี่ยวกับ "พันธสัญญาที่ไม่เพิกถอน" ของพระเจ้ากับชาวอิสราเอล และในการแก้ไขรัฐธรรมนูญของคริสตจักรระดับภูมิภาค: ศาสนาคริสต์เองถูกตั้งคำถามหากปราศจากชีวิตของชาวยิว
การกระทำของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ในช่วงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน ทั้งภายในและภายนอกคริสตจักรคาทอลิกในด้านหนึ่ง พระองค์ทรงสนับสนุนการช่วยเหลือชาวยิวในกรุงโรม ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง พระองค์ทรงนิ่งเงียบเกี่ยวกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวแม้จะทรงทราบข้อเท็จจริง เอกสารของวาติกันที่เปิดเผยในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 ให้ข้อมูลเชิงลึกใหม่และน่าตกใจเกี่ยวกับการกระทำของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ไม่นานหลังจากที่พระองค์ได้รับการเลือกตั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2482 พระองค์ทรงเจรจาอย่างลับๆ กับฟิลิปป์ ฟอน เฮสเซน ทูตของฮิตเลอร์ ซึ่งพระองค์ทรงเรียกร้องเสรีภาพสำหรับคริสตจักรคาทอลิกในเยอรมนีเพื่อแลกกับการที่พระองค์จะทรงนิ่งเงียบเกี่ยวกับอาชญากรรมของนาซี สิ่งที่ละเอียดอ่อนเป็นพิเศษคือข้อเท็จจริงที่ว่าเอกสารเปิดเผยว่าฮิตเลอร์ใช้ข้อกล่าวหาเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศ ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับการล่วงละเมิดเด็ก เป็นเครื่องมือในการบีบบังคับให้สมเด็จพระสันตะปาปายอมอ่อนข้อ[ 190 ] [ 191 ]
แม้จะมีคำร้องขอความช่วยเหลือมากมายจากชาวยิวที่ถูกกดขี่ข่มเหง แต่ในตอนแรกสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ทรงนิ่งเงียบเพื่อรักษาความมั่นคงของศาสนจักร จนกระทั่งเมื่อหน่วยเอสเอสบุกเข้ากรุงโรมในปี 1943 พระองค์จึงทรงช่วยชีวิตชาวยิวประมาณ 4,000 คนผ่านการลี้ภัยของศาสนจักร ซึ่งทำให้ความคลุมเครือทางศีลธรรมของการกระทำของพระองค์ปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้นในปัจจุบัน การตรวจสอบอย่างจริงจังถึงความผิดของศาสนจักรเองเกี่ยวกับการต่อต้านศาสนายูดายและการต่อต้านชาวยิว และความรับผิดชอบของชาวคาทอลิกต่อเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว เริ่มขึ้นหลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสสิ้นพระชนม์ในปี 1958 สมเด็จ พระสันตะปาปา จอห์นที่ 23 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ เป็นองค์แรกในประวัติศาสตร์ของสันตะปาปาที่เรียกชาวยิวว่า "พี่น้อง" สภาวาติกันที่สอง ซึ่งพระองค์ทรงริเริ่ม ได้รับรองปฏิญญา Nostra aetateในปี 1965 ซึ่งปฏิเสธทฤษฎีการฆ่าพระเจ้ารับรองความแตกต่างของศาสนายูดาย และประกาศว่าการต่อสู้กับการต่อต้านชาวยิวเป็นหน้าที่ของชาวคริสต์
การวิจัยเกี่ยวกับโฮโลคอสต์
การปฏิเสธและการลดทอนความสำคัญ
ทันทีหลังสงครามสิ้นสุดลง กลุ่มต่อต้านยิวและนักบิดเบือนประวัติศาสตร์เริ่มปฏิเสธหรือลดทอนความสำคัญของเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว บางครั้งถึงขั้นยกย่องเชิดชู การปฏิเสธเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวเป็นแนวโน้มพื้นฐานในกลุ่มหัวรุนแรงฝ่ายขวาและยังได้รับการสนับสนุนจากบางส่วนของกลุ่มขวาใหม่กลุ่มอิสลามิสต์และกลุ่มต่อต้านไซออนิสต์และได้พัฒนาไปสู่ขบวนการที่มีเครือข่ายระดับนานาชาติ งานวิจัยเกี่ยวกับลัทธิต่อต้านยิวจัดให้การปฏิเสธและการลดทอนความสำคัญเป็นรูปแบบหนึ่งของ ลัทธิต่อต้านยิวประเภทที่สอง
ในประเทศเยอรมนี การปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวมีโทษตามมาตรา 130 วรรค 3 แห่งประมวล กฎหมายอาญาในข้อหาปลุกปั่นให้เกิดความเกลียดชัง และตามมาตรา 189 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ใน ข้อหาหมิ่นประมาทผู้เสียชีวิต กฎหมายที่คล้ายคลึงกันนี้ก็มีอยู่ในบางประเทศเช่นกัน
คำเตือนและการระลึกถึง
มี การจัด งานรำลึกถึงเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวเป็นประจำทุกปีทั่วโลก ตัวอย่างเช่น ในอิสราเอล ในช่วงกลางเดือนเมษายน ซึ่งตรงกับ วัน Yom HaShoah ซึ่ง เป็นวันหยุดประจำชาติในวันที่ 27 ของเดือนนิสสันตามปฏิทินยิวโดยมีการเปิดเสียงไซเรนไปทั่วประเทศ และทั้งประเทศจะหยุดนิ่งเป็นเวลาหนึ่งนาที[ 192 ]ในปี 2021 มีผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวอาศัยอยู่ในอิสราเอลประมาณ 179,000 คน[ 193 ]
ปัจจุบัน อนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑ์จำนวนมากทั่วโลกสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว (ดูรายชื่ออนุสรณ์สถานเพื่อรำลึกถึงเหยื่อของลัทธินาซี ) นอกจากนี้ โครงการและองค์กรต่างๆ ในระดับต่างๆ และใช้หลากหลายวิธีการก็มีส่วนช่วยในการรำลึกและยอมรับเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ตัวอย่างของโครงการเพื่อการปรองดองดังกล่าว ได้แก่ โครงการAction Reconciliation/Service for Peaceและ Austrian Memorial Services
อนุสรณ์สถานสำคัญที่สุดเกี่ยวกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวคือ ยาด วาเชม ในกรุงเยรูซาเลมซึ่งรวมถึงถนนแห่งผู้ทรงคุณธรรมในหมู่ประชาชาติในเยอรมนีและดินแดนที่เคยถูกเยอรมนียึดครอง อนุสรณ์สถานบนพื้นที่ของค่ายกักกันเดิมมีความสำคัญเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพิพิธภัณฑ์แห่งรัฐโปแลนด์ เอาชวิตซ์-เบียร์เคเนาสถาบันสำคัญอื่นๆ ได้แก่ศูนย์เอกสารของสหพันธ์ผู้เสียหายชาวยิวจากระบอบนาซีในเวียนนา อนุสรณ์สถานการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวแห่งสหรัฐอเมริกาในวอชิงตัน ดี.ซี. ศูนย์เอกสารฮังการีในบูดาเปสต์พิพิธภัณฑ์ชาวยิวในเบอร์ลิน และ อนุสรณ์สถานผู้เสียชีวิตชาวยิวในยุโรป ในเบอร์ลิน ซึ่งเปิดทำการในปี 2548 ฐาน ข้อมูล JewishGenให้ข้อมูลเชิงลึกทางด้านลำดับวงศ์ตระกูล เมืองต่างๆ ในยุโรปหลายแห่งยังมีสิ่งที่เรียกว่า " หินสะดุด " ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหยื่อแต่ละรายของนาซี
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 เอกสารสาธารณะฉบับแรกเกี่ยวกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในคาบสมุทรอาหรับ นิทรรศการถาวร “เราจดจำ” เปิดขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ Crossroads of Civilisation ใน ดูไบ ( สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ) [ 194 ] [ 195 ]
ในเยอรมนี วันที่ 27 มกราคมถือเป็นวันรำลึกถึงเหยื่อของลัทธินาซี มาตั้งแต่ปี 1996 “เมื่อวันที่ 27 มกราคม 1945 ค่ายกักกันเอาชวิตซ์ได้รับการปลดปล่อยโดยทหารรัสเซีย เอาชวิตซ์เป็นสัญลักษณ์ของการสังหารหมู่ผู้คนนับล้าน โดยส่วนใหญ่เป็นชาวยิว แต่ก็มีกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ด้วย มันเป็นสัญลักษณ์ของความโหดร้ายและไร้มนุษยธรรม การข่มเหงและการกดขี่ การ ‘กำจัด’ มนุษย์อย่างเป็นระบบและสมบูรณ์แบบ” [ 196 ]เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2005 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ได้ประกาศให้ วันที่ 27 มกราคมเป็นวันรำลึกสากลถึงเหยื่อของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์โดยมติ[ 197 ]และมีการจัดขึ้นทั่วโลกตั้งแต่ปี 2006
โครงการ"จดหมายถึงดวงดาว"เริ่มต้นขึ้นในฤดูใบไม้ผลิปี 2002 และเป็นโครงการประวัติศาสตร์ร่วมสมัยที่สำคัญในโรงเรียนทั่วประเทศออสเตรีย ในปี 2008 พยานผู้เห็นเหตุการณ์และผู้รอดชีวิตจากอิสราเอลได้รับเชิญไปยังโรงเรียนหลายแห่ง ในเซอร์เบียวันที่ 22 เมษายน เป็นวันรำลึกแห่งชาติสำหรับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเซิร์บ โฮโลคอสต์ และเหยื่ออื่นๆ ของลัทธิฟาสซิสต์
นิทรรศการเคลื่อนที่"รถไฟพิเศษสู่ความตาย"จัดแสดงเพื่อรำลึกถึงการเนรเทศผู้คนหลายแสนคนไปยังค่ายกักกันและค่ายสังหารของนาซีโดยอดีตการรถไฟแห่งรัฐเยอรมัน (Reichsbahn) ตั้งแต่ปี 2006 (ฝรั่งเศส) และ 2008 (เยอรมนี) โดยส่วนใหญ่จัดแสดงในสถานีรถไฟ
หนังสืออนุสรณ์ – เหยื่อของการกดขี่ข่มเหงชาวยิวภายใต้ระบอบเผด็จการนาซี ค.ศ. 1933–1945เป็นดัชนีรายชื่อที่จัดพิมพ์โดยหอจดหมายเหตุแห่งสหพันธรัฐเยอรมันซึ่งระบุรายชื่อบุคคลที่ตกเป็นเหยื่อของการกดขี่ข่มเหงชาวยิวของนาซีเนื่องจากศาสนาหรือต้นกำเนิดที่เป็นยิวของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นศาสนาที่แท้จริงหรือที่ถูกมองว่าเป็นยิว นอกจากฉบับพิมพ์แล้ว ยังมีเวอร์ชันออนไลน์ให้บริการตั้งแต่ปี ค.ศ. 2550 อีกด้วย[ 198 ]
การตกแต่งทางศิลปะ
- นวนิยายเรื่องThe Seventh Cross ฉบับสมบูรณ์ โดยAnna Seghers ได้ รับการตีพิมพ์ ในปี 1942
- พรีโม เลวี เขียนบันทึกอัตชีวประวัติของเขาเรื่อง "If This Is a Man"ระหว่างปี 1945 ถึง 1947
- ไดอารี่ของแอนน์ แฟรงค์ได้ รับการตีพิมพ์ในปี 1947 โดย ออตโต แฟรงค์บิดาของเธอ
- นวนิยายเรื่องNaked Among WolvesโดยBruno Apitz ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1958
- กุนเทอร์ โคชานประพันธ์บทเพลงประสานเสียง " Die Asche von Birkenau" ในปี 1965 โดยดัดแปลงจากบทกวีของสเตฟาน เฮอร์มลิน ที่ แต่งขึ้น ในปี 1949
- ผลงานของ Yishay Garbaszเกี่ยวข้องกับธีมอัตชีวประวัติ เช่น อดีตเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในครอบครัวของเธอ[ 199 ]
- ประติมากร ER Neleได้กล่าวถึงประเด็นเรื่องโฮโลคอสต์หลายครั้งในผลงาน ของเธอ อนุสรณ์สถาน "The Ramp" (K 18 ในงาน Documenta VII) ตั้งอยู่ในเมืองคาสเซล [ 200 ]
ภาพยนตร์
บทความหลัก " รายการ"แสดงรายการภาพยนตร์จำนวนมาก: ประมาณ 70 สารคดี และภาพยนตร์และซีรีส์เรื่องยาวอีกมากมาย เรียงตามลำดับเวลา ภาพยนตร์ส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่แง่มุมเฉพาะ สารคดีของ André Singer และ Claude Lanzmann พยายามที่จะถ่ายทอดเหตุการณ์โดยรวมโดยใช้กลวิธีการนำเสนอที่หลากหลาย สถานการณ์ของประชากรชาวรัสเซียและเชลยศึกชาวรัสเซียในเยอรมนีมักถูกละเลย ดังนั้นจึงมีการรวมภาพยนตร์ในหัวข้อนี้ไว้ด้วย ด้วยเหตุนี้ จึงขอเสนอเพียงตัวอย่างสั้นๆ จากรายการเท่านั้น:
- Night Will Fall – ภาพยนตร์เพื่อการศึกษาของฮิตช์ค็อกสำหรับชาวเยอรมันสหราชอาณาจักร 2014 กำกับโดย André Singer (สร้างขึ้นในช่วงหลังสงครามโดยตรง; ฉบับบูรณะ)
- Janusz Korczak – A Life for Children, Poland, 1978, กำกับโดย Leszek Skrzydlo [ 201 ]
- พยาน – คำให้การเกี่ยวกับการสังหารหมู่ผู้คนประเทศเยอรมนี ปี 1981 กำกับโดยคาร์ล ฟรุชท์มันน์ (สารคดีเชิงลึกเรื่องแรกเกี่ยวกับโฮโลคอสต์ที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ของเยอรมนี)
- Shoah , F 1985, กำกับโดยClaude Lanzmann
- คดีกรุนิงเกอร์ สวิตเซอร์แลนด์ 1997 กำกับโดยริชาร์ด ดินโด (เกี่ยวกับสถานการณ์ที่ชายแดนสวิตเซอร์แลนด์)
- Kindertransport – To a Strange World , สหรัฐอเมริกา ปี 2000 กำกับโดยมาร์ค โจนาธาน แฮร์ริส
- เมื่อภาพเหล่านั้นเลือนหายไปนานแล้ว... ค่ายกักกันเทเรเซียนชตัดท์ – ภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อและความเป็นจริง ประเทศเยอรมนี ปี 2005 กำกับโดย ทิโล โพห์เล
- The Last of the Unjust (คนสุดท้ายที่ไม่ยุติธรรม ), ภาพยนตร์อเมริกัน/ฝรั่งเศส ปี 2013 กำกับโดยClaude Lanzmann (เกี่ยวกับชาวยิวจากเวียนนาที่ถูกบังคับให้ร่วมมือกับนาซี)
- ความโหดร้ายของโชอาห์ที่บันทึกไว้โดยช่างภาพชาวโซเวียต , F, 2014
- ความจริงเกี่ยวกับโฮโลคอสต์ (เยอรมนี 2014) สารคดี 8 ตอน ( 1: ความหวาดกลัว 2: เขตเกตโต 3: การไล่ล่า 4: โรงงานแห่งความตาย 5: การเนรเทศ 6: การล่มสลาย 7: ความยุติธรรม 8: การปราบปราม
