การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับวิธีที่บุคคลประเมินตนเอง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในทางจิตวิทยามักถูกศึกษาและอภิปรายในฐานะลักษณะบุคลิกภาพเชิง ลบ ที่บุคคลมีอัตลักษณ์ของตนเองที่บกพร่อง[ 1 ^{]ตรงกันข้ามกับ}การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองคือบุคคลที่มีอัตลักษณ์ของตนเองที่สอดคล้องกัน ครอบคลุม และโดยทั่วไปแล้วเป็นไปในเชิงบวก การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักเกี่ยวข้องกับโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงนักทฤษฎีบางคน เช่นซิดนีย์ แบลตต์ [ ^{2 ] ซา}แมนธา ไรส์ และบริน เกรนเยอร์^{[ 3 ]}นิยามการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองว่าเป็นเครื่องหมายของภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่ง (ภาวะซึมเศร้าแบบเก็บกด) และโดยทั่วไปแล้วผู้ที่เป็นโรคซึมเศร้ามีแนวโน้มที่จะวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมากกว่าผู้ที่ไม่มีภาวะซึมเศร้า^{[ 1 ]}^{[ 4 ]}แม้หลังจากภาวะซึมเศร้า พวกเขาก็ยังคงแสดงบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองต่อไป^{[ 5 ]}ความสนใจทางวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่เกี่ยวกับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นเพราะความเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า^{[ 6 ]}^{[ 7 ]}

ทฤษฎีบุคลิกภาพ

ซิดนีย์ แบลตต์เสนอทฤษฎีบุคลิกภาพที่เน้นเรื่องการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการพึ่งพาผู้อื่น^{[ 1 ]}ทฤษฎีของแบลตต์มีความสำคัญเพราะเขาประเมินมิติของบุคลิกภาพที่เกี่ยวข้องกับพยาธิวิทยาทางจิตและการบำบัด ตามที่แบลตต์กล่าว ลักษณะบุคลิกภาพส่งผลต่อประสบการณ์ภาวะซึมเศร้าของเราและมีรากฐานมาจากการพัฒนาปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและอัตลักษณ์ของตนเอง เขาตั้งทฤษฎีว่าบุคลิกภาพสามารถเข้าใจได้ในแง่ของสองมิติที่แตกต่างกัน คือ ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและการกำหนดตนเอง มิติทั้งสองนี้ไม่เพียงแต่แสดงถึงลักษณะบุคลิกภาพเท่านั้น แต่ยังเป็นผลผลิตของกระบวนการพัฒนาตลอดชีวิต การหยุดชะงักในการกำหนดตนเองหรืออัตลักษณ์นำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการหยุดชะงักในความสัมพันธ์นำไปสู่การพึ่งพาผู้อื่น ซูรอฟ (2016) พบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองแสดงให้เห็นถึงความคงที่ตลอดเวลาทั้งในฐานะลักษณะบุคลิกภาพและในฐานะสถานะภายใน^{[ 8 ]}การค้นพบดังกล่าวมีความสำคัญเนื่องจากสนับสนุนข้อเท็จจริงที่ว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสามารถวัดได้ในลักษณะเดียวกับลักษณะบุคลิกภาพอื่นๆ

เช่นเดียวกับมิติบุคลิกภาพสองมิติของ Blatt, Aaron Beck (1983) นิยามการพึ่งพาทางสังคมและความเป็นอิสระว่าเป็นมิติของบุคลิกภาพที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า^{[ 4 ]}ความเป็นอิสระหมายถึงระดับที่บุคคลพึ่งพา "การรักษาและเพิ่มความเป็นอิสระ การเคลื่อนไหว และสิทธิส่วนบุคคล" ของตนเอง นอกจากนี้ การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับการถือว่าตนเองต้องรับผิดชอบต่อความล้มเหลวในอดีตหรือปัจจุบัน บุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองจะระบุเหตุการณ์เชิงลบว่าเป็นผลมาจากข้อบกพร่องในลักษณะนิสัยหรือผลงานของตนเอง ลักษณะบุคลิกภาพที่ Beck อธิบายว่าเป็นการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักจะเป็นลบสำหรับบุคคลที่ประสบกับลักษณะดังกล่าว ดังนั้นคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับประสบการณ์ของพวกเขากับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพจึงมีความสำคัญ เพราะมันจะคล้ายกับประสบการณ์ของพวกเขาเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้า

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพนั้นเชื่อมโยงกับผลกระทบเชิงลบหลายประการ ในการศึกษาที่ตรวจสอบความแตกต่างของพฤติกรรมระหว่างประเภทบุคลิกภาพ Mongrain (1998) พบว่าผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีอารมณ์ เชิง ลบมากกว่า รับรู้การสนับสนุนได้แย่กว่าผู้อื่น และขอความช่วยเหลือน้อยกว่า^{[ 9 ]}ผู้ที่มีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงไม่ได้แตกต่างกันในปริมาณการสนับสนุนที่พวกเขาได้รับ เพียงแต่แตกต่างกันในวิธีการที่พวกเขายอมรับหรือขอความช่วยเหลือเท่านั้น ผู้เข้าร่วมที่ถูกจัดประเภทว่ามีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงมีเป้าหมายระหว่างบุคคลน้อยกว่า รวมถึงมีเป้าหมายในการนำเสนอตัวเองมากกว่า^{[ 10 ]}ในหมู่คู่รัก การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการลดลงของความคิดเห็นที่น่าพึงพอใจและการเพิ่มขึ้นของการตำหนิ^{[ 11 ]}

การพัฒนา

เนื่องจากโดยทั่วไปแล้วการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองถูกมองว่าเป็นลักษณะบุคลิกภาพเชิงลบ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องสังเกตว่าบางคนพัฒนาลักษณะดังกล่าวได้อย่างไร ดังที่ได้อธิบายไว้ในทฤษฎีบุคลิกภาพข้างต้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักแสดงถึงการหยุดชะงักในลักษณะบางอย่าง การหยุดชะงักนี้อาจมีรากฐานมาจากประสบการณ์ในวัยเด็กของบุคคลนั้น เด็กที่มีพ่อแม่ที่ใช้แนวทางที่เข้มงวดและปฏิเสธได้รับการแสดงให้เห็นว่ามีระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงขึ้นเมื่ออายุ 12 ปี^{[ 12 ]}ในการศึกษาเดียวกัน ผู้หญิงแสดงระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองที่คงที่ตั้งแต่อายุ 12 ปีจนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ในขณะที่ผู้ชายไม่เป็นเช่นนั้น ผลลัพธ์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่ารูปแบบการเลี้ยงดูสามารถส่งผลต่อการพัฒนาบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และผลกระทบเหล่านี้อาจคงอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งพบว่าผู้หญิงที่มีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงกว่ารายงานว่าพ่อของพวกเธอมีอำนาจเหนือกว่า และพ่อแม่ของพวกเธอควบคุมอย่างเข้มงวดและไม่สม่ำเสมอในการแสดงความรัก^{[ 13 ]}ไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงเหล่านี้ยังรายงานว่าพ่อแม่ของพวกเธอมักจะแสวงหาความสำเร็จจากลูก ๆ มากกว่าที่จะอยู่เฉย ๆ การศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าประสบการณ์บางอย่างในวัยเด็กมีความเกี่ยวข้องกับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และบุคลิกภาพประเภทที่ชอบวิพากษ์วิจารณ์ตนเองนี้จะคงอยู่ต่อไปในระยะพัฒนาการในภายหลัง

การทารุณกรรมเด็กซึ่งเกี่ยวข้องกับการพัฒนาของภาวะซึมเศร้า อาจเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในอนาคตได้เช่นกัน^{[ 14 ]}^{[ 15 ]}มารดาที่รายงานว่าเคยถูกทารุณกรรมในวัยเด็กยังรับรู้ว่าตนเองเป็นมารดาที่มีประสิทธิภาพน้อยลง^{[ 16 ]}การวิเคราะห์ปัจจัยแสดงให้เห็นว่าการรับรู้ว่าตนเองมีประสิทธิภาพน้อยลงนั้นถูกไกล่เกลี่ยโดยการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง นอกเหนือจากผลกระทบของภาวะซึมเศร้า งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีบทบาทสำคัญในความสัมพันธ์ระหว่างการทารุณกรรมในวัยเด็กและประสิทธิภาพของมารดา ในการศึกษาที่ประเมินการทารุณกรรมเด็กและการทำร้ายตนเอง Glassman et al. (2007) พบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยเฉพาะเป็นตัวกลางสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างการทารุณกรรมและการทำร้ายตนเอง^{[ 17 ]}สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งเพราะแสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจมีบทบาทในการนำไปสู่การทำร้ายตนเอง การทำความเข้าใจที่มาของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในบริบทของการถูกทารุณกรรม อาจช่วยป้องกันพฤติกรรมดังกล่าวได้ จากงานวิจัยนี้ ดูเหมือนว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีบทบาทในผลกระทบระยะยาวของการถูกทารุณกรรมในวัยเด็ก ดังนั้น การประเมินบทบาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในการป้องกันการถูกทารุณกรรม รวมถึงการรักษาผู้ที่ถูกทารุณกรรม จึงอาจสนับสนุนการวิจัยเพิ่มเติมในด้านนี้ได้

นัยสำคัญต่อพยาธิวิทยาทางจิต

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นแง่มุมสำคัญของบุคลิกภาพและการพัฒนา แต่ก็มีความสำคัญในแง่ของความหมายของลักษณะนี้ต่อพยาธิสภาพทางจิตด้วย นักทฤษฎีส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงข้างต้นมองว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นลักษณะที่ไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่นักวิจัยจำนวนมากพบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความเชื่อมโยงกับภาวะซึมเศร้า

ปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับตัวแปรเชิงลบอื่นๆ อีกหลายประการ^{[ 9 ]}^{[ 10 ]}^{[ 11 ]}^{[ 18 ]}ในกลุ่มตัวอย่างหนึ่ง ความแตกต่างในการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพมีความสัมพันธ์กับความแตกต่างในการรับรู้การสนับสนุน อารมณ์เชิงลบ เป้าหมายภาพลักษณ์ตนเอง และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย^{[ 8 ]}ลักษณะเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ของภาวะซึมเศร้า ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองส่งผลต่อภาวะซึมเศร้า การคงอยู่ของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพอาจทำให้บางคนมีความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้า ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น Blatt ได้ตั้งทฤษฎีว่าผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมากขึ้นและมุ่งเน้นไปที่ความกังวลเกี่ยวกับความสำเร็จมีแนวโน้มที่จะพัฒนาภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่งโดยเฉพาะ ซึ่งเขาเรียกว่าภาวะซึมเศร้าแบบเก็บกด^{[ 1 ]}ทั้ง Blatt และ Beck ได้พัฒนาเครื่องมือวัดเพื่อประเมินการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและประสบการณ์ของภาวะซึมเศร้า นอกจากข้อเท็จจริงที่ว่านักทฤษฎีบุคลิกภาพหลายคนจัดประเภทการวิจารณ์ตนเองว่าเป็นตัวบ่งชี้ภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่งแล้ว^{[ 1 ]}^{[ 4 ]}ยังแสดงให้เห็นว่าเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้าอีกด้วย

มีการวิจัยมากมายที่ประเมินว่าลักษณะบุคลิกภาพบางอย่างสามารถนำไปสู่ภาวะซึมเศร้าได้หรือไม่ ซึ่งรวมถึงการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง ในการศึกษาหนึ่ง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นตัวทำนายภาวะซึมเศร้าที่สำคัญในนักศึกษาแพทย์ ซึ่งต้องเผชิญกับความเครียดอย่างมากในระหว่างและหลังเรียนแพทย์^{[ 19 ]}เมื่อควบคุมอาการเริ่มต้นแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นตัวทำนายที่แข็งแกร่งกว่าสถานะภาวะซึมเศร้าก่อนหน้านี้ทั้ง 2 ปีและ 10 ปีหลังจากการประเมินครั้งแรก ในกลุ่มตัวอย่างที่มีประวัติภาวะซึมเศร้า Mongrain และ Leather (2006) พบว่าการวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความสัมพันธ์กับจำนวนครั้งของภาวะซึมเศร้าในอดีต^{[ 20 ]}บุคลิกภาพบ่งชี้ถึงประวัติภาวะซึมเศร้า แต่การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในการปฏิสัมพันธ์กับการพึ่งพาที่ไม่เป็นผู้ใหญ่สามารถทำนายภาวะซึมเศร้าในอนาคตได้เช่นกัน ในกลุ่มตัวอย่างของผู้ที่กำลังเป็นโรคซึมเศร้าหรืออยู่ในช่วงพักฟื้นจากภาวะซึมเศร้า บุคคลเหล่านั้นรายงานทั้งระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองที่สูงขึ้นและระดับความเห็นอกเห็นใจตนเองที่ต่ำลง^{[ 7 ]}การศึกษาเดียวกันนี้พบว่าบุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นที่จะประสบกับภาวะซึมเศร้าเรื้อรังตลอดช่วงชีวิต การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองยังสามารถอธิบายความแปรปรวนของสถานะภาวะซึมเศร้าสำหรับผู้ป่วยที่เป็นโรคซึมเศร้าในปัจจุบัน ผู้ป่วยที่หายจากโรคซึมเศร้า และผู้ป่วยที่ไม่เคยเป็นโรคซึมเศร้า เหนือกว่าตัวแปรอื่นๆ คาร์เวอร์และกาเนลเลน (1983) ประเมินการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยแบ่งออกเป็นสามประเภทที่แตกต่างกัน ได้แก่ การสรุปเกินจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์เชิงลบ มาตรฐานที่สูง และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง^{[ 21 ]}ทั้งสามประเภทนี้เกี่ยวข้องกับความคิดเชิงวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และวัดโดยใช้แบบวัดทัศนคติต่อตนเอง ซึ่งคาร์เวอร์และกาเนลเลนสร้างขึ้น

ผลลัพธ์ของการรักษา

นอกจากจะเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้าแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองยังส่งผลต่อประสิทธิภาพของการรักษาภาวะซึมเศร้า อีกด้วย ดังนั้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะนิสัยจึงคงอยู่ตลอดชีวิตของบุคคลนั้น ซึ่งหมายความว่าบุคคลหนึ่งอาจแสดงระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในระยะยาวอย่างต่อเนื่องในฐานะลักษณะนิสัย แต่ระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจแตกต่างกันไปในแต่ละช่วงเวลา ขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจในขณะนั้นของบุคคลนั้น^{[ 8 ]}ดังนั้น ในแง่ของการรักษาภาวะซึมเศร้า แพทย์อาจประเมินการลดลงของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองได้อย่างแม่นยำได้ยาก ในช่วงใดช่วงหนึ่ง ระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจเพิ่มขึ้นหรือลดลง แต่ในระยะยาว การจะเห็นว่าระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองลดลงหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และการลดลงของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะนิสัยนั้นมีความสำคัญมากกว่าในแง่ของการรักษาภาวะซึมเศร้าอย่างมีประสิทธิภาพ กล่าวอีกนัยหนึ่ง การลดระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในขณะนั้นน่าจะง่ายกว่า ดังนั้น นักวิจัยที่พัฒนาการรักษาภาวะซึมเศร้าควรมีเป้าหมายในการรักษาการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในระยะยาว

เป็นไปได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของอาการซึมเศร้าอาจไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยด้านบุคลิกภาพ และเนื่องจากการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะปัจจัยด้านบุคลิกภาพได้รับการพิสูจน์แล้วว่านำไปสู่ภาวะซึมเศร้า นี่อาจเป็นปัญหาได้ งานวิจัยชิ้นหนึ่งพบว่าการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกของภาวะซึมเศร้าเกิดขึ้นก่อนการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง^{[ 22 ]}ผู้เขียนงานวิจัยนี้แนะนำว่าสิ่งนี้มีนัยสำคัญต่อการตัดสินใจว่าจะให้การรักษาเป็นเวลานานเท่าใด หากการรักษาสิ้นสุดลงเมื่อภาวะซึมเศร้าจางหายไป ลักษณะบุคลิกภาพพื้นฐานที่ส่งผลต่อภาวะซึมเศร้าอาจไม่ได้เปลี่ยนแปลง ในกรณีเช่นนี้ การขยายระยะเวลาการรักษาออกไปเกินกว่าจุดที่เห็นการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกของอาการซึมเศร้าอาจให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด งานวิจัยเดียวกันนี้ยังพบว่าระดับของความสมบูรณ์แบบ (ซึ่งเกี่ยวข้องกับบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง) สามารถทำนายอัตราการเปลี่ยนแปลงของสถานะภาวะซึมเศร้าได้

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองถือเป็นความเป็นอิสระในแบบจำลองบุคลิกภาพของเบ็ค และมีการวิจัยที่ศึกษาแนวคิดเรื่องสังคมนิยมและความเป็นอิสระของเขา สังคมนิยมเป็นลักษณะเฉพาะของบุคคลที่พึ่งพาสังคม และแหล่งที่มาหลักของความทุกข์คือความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล อย่างไรก็ตาม ความเป็นอิสระหมายถึงบุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองซึ่งให้ความสำคัญกับความเป็นอิสระและความสำเร็จมากกว่า ในการศึกษาที่ตรวจสอบความแตกต่างของการรักษาในกลุ่มเหล่านี้ Zettle, Haflich & Reynolds (1992) พบว่าบุคคลที่มีความเป็นอิสระและวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีผลลัพธ์ที่ดีกว่าในการบำบัดรายบุคคลมากกว่าการบำบัดแบบกลุ่ม^{[ 23 ]}การวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าลักษณะบุคลิกภาพสามารถส่งผลต่อประเภทของการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับแต่ละบุคคล และแพทย์ควรตระหนักถึงความแตกต่างเหล่านี้ ดังนั้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองจึงเป็นทั้งสัญญาณเตือนสำหรับการพัฒนาของภาวะซึมเศร้าและส่งผลต่อวิธีการรักษา เป็นแง่มุมที่สำคัญของการวิจัยเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้า เนื่องจากมีความสำคัญต่อวิธีที่เราอาจป้องกันและรักษาความผิดปกติที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงนี้

ประสาทวิทยาศาสตร์

การวิจัยโดยใช้fMRIพบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองกระตุ้นบริเวณในคอร์เทกซ์พรีฟรอนทัลด้านข้างและคอร์เทกซ์ซิงกูเลตด้านหน้า ส่วนบน ซึ่งเป็นบริเวณสมองที่รับผิดชอบในการประมวลผลการตรวจจับและการแก้ไขข้อผิดพลาดในทางตรงกันข้าม การให้กำลังใจตนเองกระตุ้นขั้วขมับ ด้านซ้าย และ บริเวณ อินซูลาซึ่งก่อนหน้านี้พบว่ามีการกระตุ้นในความเห็นอกเห็นใจและความเข้าใจผู้อื่น ผู้ที่มีลักษณะนิสัย ทางจิตวิทยา ในการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักแสดงกิจกรรมพรีฟรอนทัลด้านข้างส่วนบนที่ถูกกระตุ้น ในขณะที่พบกิจกรรมคอร์เทกซ์พรีฟรอนทัลด้านข้างส่วนล่างในผู้ที่มีลักษณะนิสัยการให้กำลังใจตนเอง^{[ 24 ]}

ดูเพิ่มเติม

การวิจารณ์
ฮามาร์เทีย
ฉันขอโทษ
การฟื้นฟูทางการเมือง
การวิพากษ์ตนเอง (ลัทธิมาร์กซ์-เลนิน)เป็นแนวคิดทางปรัชญาและการเมือง
การดูถูกตัวเอง
ความภาคภูมิใจในตนเอง

เอกสารอ้างอิง

Blatt, SJ (2008). ขั้วตรงข้ามของประสบการณ์: ความสัมพันธ์และการกำหนดตนเองในบุคลิกภาพ พัฒนาการ จิตพยาธิวิทยา และกระบวนการบำบัดรักษาสมาคมจิตวิทยาอเมริกันISBN 9781433803147.
Blatt, Sidney J.; Quinlan, Donald M.; Pilkonis, Paul A.; Shea, M. Tracie (1995). "ผลกระทบของความสมบูรณ์แบบและความต้องการการยอมรับต่อการรักษาภาวะซึมเศร้าระยะสั้น: การทบทวนโครงการวิจัยความร่วมมือการรักษาภาวะซึมเศร้าของสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ"วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก63 (1): 125– 132. doi : 10.1037 /0022-006X.63.1.125 . ISSN 1939-2117 .
Reis S, Grenyer BF. เส้นทางสู่ภาวะซึมเศร้าแบบพึ่งพาและแบบเก็บกด. Psychol Psychother. ธันวาคม 2002;75(ตอนที่ 4):445-59. doi: 10.1348/147608302321151934. PMID 12626134. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12626134/
Beck, AT (1983). "การบำบัดทางความคิดสำหรับภาวะซึมเศร้า: มุมมองใหม่" ใน Clayton, PJ; Barrett, JE (บรรณาธิการ). การรักษาโรคซึมเศร้า: ข้อถกเถียงเก่าและแนวทางใหม่ . นิวยอร์ก: Raven Press. หน้า265–290 . ISBN 9780890047453.
Enns, MW; Cox, BJ (1997). " มิติบุคลิกภาพและภาวะซึมเศร้า: การทบทวนและข้อคิดเห็น". Canadian Journal of Psychiatry . 42 (3): 274– 284. doi : 10.1177/070674379704200305 . PMID 9114943. S2CID 166651 .
Clark, LA; Watson, D.; Mineka, S. (1994). "อารมณ์ บุคลิกภาพ และความผิดปกติทางอารมณ์และความวิตกกังวล" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 103 ( 1): 103– 116. doi : 10.1037/0021-843X.103.1.103 . PMID 8040472 .
Ehret, AM; Joormann, J.; Berking, M. (2015). "การตรวจสอบปัจจัยเสี่ยงและความยืดหยุ่นต่อภาวะซึมเศร้า: บทบาทของการวิพากษ์ตนเองและความเห็นอกเห็นใจตนเอง" การรับรู้และอารมณ์ 29 ( 8): 1496– 1504. doi : 10.1080/02699931.2014.992394 . PMID 25517734 . S2CID 1633723 .
Zuroff, DC; Sadikaj, G.; Kelly, AC; Leybman, MJ (2016). "การกำหนดแนวคิดและการวัดการวิพากษ์ตนเองในฐานะทั้งลักษณะบุคลิกภาพและสภาวะบุคลิกภาพ" วารสารการประเมินบุคลิกภาพ 98 ( 1): 14– 21. doi : 10.1080/00223891.2015.1044604 . PMID 26046620 . S2CID 25505812 .
Mongrain, M. (1998). "ภาพลักษณ์ของผู้ปกครองและพฤติกรรมการแสวงหาการสนับสนุนที่เกี่ยวข้องกับการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง" วารสารบุคลิกภาพ 66 (2): 151– 173. doi : 10.1111/1467-6494.00007 . PMID 9529661 .
Moroz, M.; Dunkley, DM (2015). "ความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองและอาการซึมเศร้า: ความนับถือตนเองต่ำและการหลีกเลี่ยงประสบการณ์เป็นตัวกลาง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล87 : 174– 9. doi : 10.1016/j.paid.2015.07.044 .
Mongrain, M.; Zuroff, DC (1995). "ความสัมพันธ์เชิงแรงจูงใจและอารมณ์ของการพึ่งพาและการวิพากษ์ตนเอง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล 18 ( 3): 347– 354. doi : 10.1016/0191-8869(94)00139-J .
Santor, DA; Pringle, JD; Israeli, AL (2000). "การส่งเสริมและขัดขวางพฤติกรรมความร่วมมือในคู่รัก: ผลกระทบของการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองภายหลังผลตอบรับด้านผลการปฏิบัติงานที่เป็นที่น่าพอใจและไม่เป็นที่น่าพอใจ" Cognitive Therapy and Research . 24 (4): 379– 397. doi : 10.1023/A:1005523602102 . S2CID 30227819 .
Koestner, R.; Zuroff, DC; Powers, TA (1991). "ต้นกำเนิดครอบครัวของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยรุ่นและความต่อเนื่องไปจนถึงวัยผู้ใหญ่" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ100 (2): 191– 7. doi : 10.1037 /0021-843X.100.2.191 . PMID 2040770 .
McCranie, EW; Bass, JD (1984). "ปัจจัยทางครอบครัวในวัยเด็กที่ส่งผลต่อการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง: นัยยะต่อภาวะซึมเศร้า" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ93 (1): 3– 8. doi : 10.1037/0021-843X.93.1.3 . PMID 6699271 .
Cicchetti, D.; Toth, SL (2005). "การทารุณกรรมเด็ก". Annual Review of Clinical Psychology . 1 : 409– 438. doi : 10.1146/annurev.clinpsy.1.102803.144029 . PMID 17716094 .
Widom, CS; DuMont, K.; Czaja, SJ (2007). "การศึกษาเชิงคาดการณ์เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าและภาวะร่วมในเด็กที่ถูกทารุณกรรมและถูกละเลยเมื่อเติบโตขึ้น" Archives of General Psychiatry . 64 (1): 49– 56. doi : 10.1001/archpsyc.64.1.49 . PMID 17199054 .
Michl, LC; Handley, ED; Rogosch, F.; Cicchetti, D.; Toth, SL (2015). "การวิพากษ์ตนเองเป็นกลไกเชื่อมโยงการถูกทารุณกรรมในวัยเด็กและความเชื่อมั่นในประสิทธิภาพของมารดาในกลุ่มมารดารายได้น้อยที่มีและไม่มีภาวะซึมเศร้า" Child Maltreatment . 20 (4): 291– 300. doi : 10.1023/ A :1005566112869 . PMC 4618708 . PMID 26318693 .
Glassman, LH; Weierich, MR; Hooley, JM; Deliberto, TL; Nock, MN (2007). "การทารุณกรรมเด็ก การทำร้ายตนเองโดยไม่คิดฆ่าตัวตาย และบทบาทของการไกล่เกลี่ยของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง"การวิจัยและบำบัดพฤติกรรม 45 ( 10): 2483– 90. doi : 10.1016/j.brat.2007.04.002 . PMC 2034449 . PMID 17531192 .
Powers, TA; Zuroff, DC (1992). "การวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย – การตรวจสอบความถูกต้องและความสัมพันธ์" Psychological Reports . 70 (2): 562. doi : 10.2466/pr0.1992.70.2.562 . PMID 1598373 . S2CID 6798051 .
Brewin, CR; Firth-Cozens, J.; Furnham, A.; McManus, C. (1992). "การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยผู้ใหญ่และประสบการณ์ในวัยเด็กที่ระลึกถึง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 101 ( 3): 561– 6. doi : 10.1037/0021-843X.101.3.561 . PMID 1500613 .
Mongrain, M.; Leather, F. (2006). "การพึ่งพาที่ไม่สมบูรณ์และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการกลับมาของภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง" วารสารจิตวิทยาคลินิก 62 ( 6): 705– 713. doi : 10.1002/jclp.20263 . PMID 16538651 .
Carver, CS; Ganellen, RJ (1983). "ภาวะซึมเศร้าและองค์ประกอบของการลงโทษตนเอง: มาตรฐานสูง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการสรุปเกินจริง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 92 ( 3): 330– 7. doi : 10.1037/0021-843X.92.3.330 . PMID 6619408 .
Hawley, LL; Ho, MR; Zuroff, DC; Blatt, SJ (2006). "ความสัมพันธ์ระหว่างความสมบูรณ์แบบ ภาวะซึมเศร้า และพันธมิตรในการบำบัดระหว่างการรักษาภาวะซึมเศร้า: การวิเคราะห์คะแนนความแตกต่างแฝง" วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก 74 ( 5): 930– 942. doi : 10.1037/0022-006X.74.5.930 . PMID 17032097 .
Zettle, RD; Haflich, JL; Reynolds, RA (1992). "การตอบสนองต่อการบำบัดทางปัญญาเป็นฟังก์ชันของรูปแบบการรักษาและมิติบุคลิกภาพของผู้รับบริการ" วารสารจิตวิทยาคลินิก 48 ( 6): 787– 797. doi : 10.1002/1097-4679(199211)48:6 < 787::AID-JCLP2270480613 > 3.0.CO ; 2-D . PMID 1452768 .
Longe O, Maratos FA, Gilbert P, Evans G, Volker F, Rockliff H, Rippon G (2010). "การพูดคุยกับตัวเอง: ความสัมพันธ์ทางประสาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการให้กำลังใจตนเอง" (PDF) . NeuroImage . 49 (2): 1849– 56. doi : 10.1016/j.neuroimage.2009.09.019 . PMID 19770047 . S2CID 9912957 .

[Blatt-1] Blatt, SJ (2008). ขั้วตรงข้ามของประสบการณ์: ความสัมพันธ์และการกำหนดตนเองในบุคลิกภาพ พัฒนาการ จิตพยาธิวิทยา และกระบวนการบำบัดรักษาสมาคมจิตวิทยาอเมริกันISBN 9781433803147.

[2] Blatt, Sidney J.; Quinlan, Donald M.; Pilkonis, Paul A.; Shea, M. Tracie (1995). "ผลกระทบของความสมบูรณ์แบบและความต้องการการยอมรับต่อการรักษาภาวะซึมเศร้าระยะสั้น: การทบทวนโครงการวิจัยความร่วมมือการรักษาภาวะซึมเศร้าของสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ"วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก63 (1): 125– 132. doi : 10.1037 /0022-006X.63.1.125 . ISSN 1939-2117 .

[3] Reis S, Grenyer BF. เส้นทางสู่ภาวะซึมเศร้าแบบพึ่งพาและแบบเก็บกด. Psychol Psychother. ธันวาคม 2002;75(ตอนที่ 4):445-59. doi: 10.1348/147608302321151934. PMID 12626134. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12626134/

[Beck-4] Beck, AT (1983). "การบำบัดทางความคิดสำหรับภาวะซึมเศร้า: มุมมองใหม่" ใน Clayton, PJ; Barrett, JE (บรรณาธิการ). การรักษาโรคซึมเศร้า: ข้อถกเถียงเก่าและแนวทางใหม่ . นิวยอร์ก: Raven Press. หน้า265–290 . ISBN 9780890047453.

[5] Enns, MW; Cox, BJ (1997). " มิติบุคลิกภาพและภาวะซึมเศร้า: การทบทวนและข้อคิดเห็น". Canadian Journal of Psychiatry . 42 (3): 274– 284. doi : 10.1177/070674379704200305 . PMID 9114943. S2CID 166651 .

[6] Clark, LA; Watson, D.; Mineka, S. (1994). "อารมณ์ บุคลิกภาพ และความผิดปกติทางอารมณ์และความวิตกกังวล" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 103 ( 1): 103– 116. doi : 10.1037/0021-843X.103.1.103 . PMID 8040472 .

[Ehret-7] Ehret, AM; Joormann, J.; Berking, M. (2015). "การตรวจสอบปัจจัยเสี่ยงและความยืดหยุ่นต่อภาวะซึมเศร้า: บทบาทของการวิพากษ์ตนเองและความเห็นอกเห็นใจตนเอง" การรับรู้และอารมณ์ 29 ( 8): 1496– 1504. doi : 10.1080/02699931.2014.992394 . PMID 25517734 . S2CID 1633723 .

[Zuroff-8] Zuroff, DC; Sadikaj, G.; Kelly, AC; Leybman, MJ (2016). "การกำหนดแนวคิดและการวัดการวิพากษ์ตนเองในฐานะทั้งลักษณะบุคลิกภาพและสภาวะบุคลิกภาพ" วารสารการประเมินบุคลิกภาพ 98 ( 1): 14– 21. doi : 10.1080/00223891.2015.1044604 . PMID 26046620 . S2CID 25505812 .

[Mongrain-9] Mongrain, M. (1998). "ภาพลักษณ์ของผู้ปกครองและพฤติกรรมการแสวงหาการสนับสนุนที่เกี่ยวข้องกับการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง" วารสารบุคลิกภาพ 66 (2): 151– 173. doi : 10.1111/1467-6494.00007 . PMID 9529661 .
Moroz, M.; Dunkley, DM (2015). "ความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองและอาการซึมเศร้า: ความนับถือตนเองต่ำและการหลีกเลี่ยงประสบการณ์เป็นตัวกลาง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล87 : 174– 9. doi : 10.1016/j.paid.2015.07.044 .

[MZ-10] Mongrain, M.; Zuroff, DC (1995). "ความสัมพันธ์เชิงแรงจูงใจและอารมณ์ของการพึ่งพาและการวิพากษ์ตนเอง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล 18 ( 3): 347– 354. doi : 10.1016/0191-8869(94)00139-J .

[Santor-11] Santor, DA; Pringle, JD; Israeli, AL (2000). "การส่งเสริมและขัดขวางพฤติกรรมความร่วมมือในคู่รัก: ผลกระทบของการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองภายหลังผลตอบรับด้านผลการปฏิบัติงานที่เป็นที่น่าพอใจและไม่เป็นที่น่าพอใจ" Cognitive Therapy and Research . 24 (4): 379– 397. doi : 10.1023/A:1005523602102 . S2CID 30227819 .

[12] Koestner, R.; Zuroff, DC; Powers, TA (1991). "ต้นกำเนิดครอบครัวของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยรุ่นและความต่อเนื่องไปจนถึงวัยผู้ใหญ่" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ100 (2): 191– 7. doi : 10.1037 /0021-843X.100.2.191 . PMID 2040770 .

[13] McCranie, EW; Bass, JD (1984). "ปัจจัยทางครอบครัวในวัยเด็กที่ส่งผลต่อการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง: นัยยะต่อภาวะซึมเศร้า" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ93 (1): 3– 8. doi : 10.1037/0021-843X.93.1.3 . PMID 6699271 .

[14] Cicchetti, D.; Toth, SL (2005). "การทารุณกรรมเด็ก". Annual Review of Clinical Psychology . 1 : 409– 438. doi : 10.1146/annurev.clinpsy.1.102803.144029 . PMID 17716094 .

[15] Widom, CS; DuMont, K.; Czaja, SJ (2007). "การศึกษาเชิงคาดการณ์เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าและภาวะร่วมในเด็กที่ถูกทารุณกรรมและถูกละเลยเมื่อเติบโตขึ้น" Archives of General Psychiatry . 64 (1): 49– 56. doi : 10.1001/archpsyc.64.1.49 . PMID 17199054 .

[16] Michl, LC; Handley, ED; Rogosch, F.; Cicchetti, D.; Toth, SL (2015). "การวิพากษ์ตนเองเป็นกลไกเชื่อมโยงการถูกทารุณกรรมในวัยเด็กและความเชื่อมั่นในประสิทธิภาพของมารดาในกลุ่มมารดารายได้น้อยที่มีและไม่มีภาวะซึมเศร้า" Child Maltreatment . 20 (4): 291– 300. doi : 10.1023/ A :1005566112869 . PMC 4618708 . PMID 26318693 .

[17] Glassman, LH; Weierich, MR; Hooley, JM; Deliberto, TL; Nock, MN (2007). "การทารุณกรรมเด็ก การทำร้ายตนเองโดยไม่คิดฆ่าตัวตาย และบทบาทของการไกล่เกลี่ยของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง"การวิจัยและบำบัดพฤติกรรม 45 ( 10): 2483– 90. doi : 10.1016/j.brat.2007.04.002 . PMC 2034449 . PMID 17531192 .

[18] Powers, TA; Zuroff, DC (1992). "การวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย – การตรวจสอบความถูกต้องและความสัมพันธ์" Psychological Reports . 70 (2): 562. doi : 10.2466/pr0.1992.70.2.562 . PMID 1598373 . S2CID 6798051 .

[19] Brewin, CR; Firth-Cozens, J.; Furnham, A.; McManus, C. (1992). "การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยผู้ใหญ่และประสบการณ์ในวัยเด็กที่ระลึกถึง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 101 ( 3): 561– 6. doi : 10.1037/0021-843X.101.3.561 . PMID 1500613 .

[20] Mongrain, M.; Leather, F. (2006). "การพึ่งพาที่ไม่สมบูรณ์และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการกลับมาของภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง" วารสารจิตวิทยาคลินิก 62 ( 6): 705– 713. doi : 10.1002/jclp.20263 . PMID 16538651 .

[21] Carver, CS; Ganellen, RJ (1983). "ภาวะซึมเศร้าและองค์ประกอบของการลงโทษตนเอง: มาตรฐานสูง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการสรุปเกินจริง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 92 ( 3): 330– 7. doi : 10.1037/0021-843X.92.3.330 . PMID 6619408 .

[22] Hawley, LL; Ho, MR; Zuroff, DC; Blatt, SJ (2006). "ความสัมพันธ์ระหว่างความสมบูรณ์แบบ ภาวะซึมเศร้า และพันธมิตรในการบำบัดระหว่างการรักษาภาวะซึมเศร้า: การวิเคราะห์คะแนนความแตกต่างแฝง" วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก 74 ( 5): 930– 942. doi : 10.1037/0022-006X.74.5.930 . PMID 17032097 .

[23] Zettle, RD; Haflich, JL; Reynolds, RA (1992). "การตอบสนองต่อการบำบัดทางปัญญาเป็นฟังก์ชันของรูปแบบการรักษาและมิติบุคลิกภาพของผู้รับบริการ" วารสารจิตวิทยาคลินิก 48 ( 6): 787– 797. doi : 10.1002/1097-4679(199211)48:6 < 787::AID-JCLP2270480613 > 3.0.CO ; 2-D . PMID 1452768 .

[24] Longe O, Maratos FA, Gilbert P, Evans G, Volker F, Rockliff H, Rippon G (2010). "การพูดคุยกับตัวเอง: ความสัมพันธ์ทางประสาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการให้กำลังใจตนเอง" (PDF) . NeuroImage . 49 (2): 1849– 56. doi : 10.1016/j.neuroimage.2009.09.019 . PMID 19770047 . S2CID 9912957 .

]ตรงกันข้ามกับ

2 ] ซา

[ 3 ]

[ 4 ]

[ 5 ]

[ 6 ]

[ 7 ]

[ 8 ]

[ 9 ]

[ 10 ]

[ 11 ]

[ 12 ]

[ 13 ]

[ 14 ]

[ 15 ]

[ 16 ]

[ 17 ]

[ 18 ]

[ 19 ]

[ 20 ]

[ 21 ]

[ 22 ]

[ 23 ]

[ 24 ]

folder

วันพฤหัสบดีที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

วันพุธที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

น่าจับเย็ดรูตูดรูหี น่าจับเอาควยให้อม น่าเอาควยแทงเย็ดหี น่าเย็ดตูด น่าจับเย็ด

วันอังคารที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

วันจันทร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2569