รีวิวดีวีดี: วิดีโอโฮมเมดสุดอันตรายของอเมริกา
แก้ไขล่าสุดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2024 โดยไมเคิล จิงโกลด์
หมายเหตุจากบรรณาธิการ: บทความนี้ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกใน FANGORIA เมื่อ วันที่ 10 พฤษภาคม 2016 และเรารู้สึกภูมิใจที่จะนำเสนอให้ทุกคนได้อ่านกันในซีรีส์ The Gingold Files
—
America's Deadliest Home Video เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ถ่ายทำด้วยวิดีโอในช่วงปลายยุค 80 ถึงต้นยุค 90 ไม่กี่เรื่องที่ใช้ประโยชน์จากสื่อนี้ได้อย่างแท้จริง และยังคงเป็นการใช้รูปแบบนี้ได้อย่างทรงพลัง รวมถึงเป็นภาพยนตร์บุกเบิกที่ถูกมองข้ามในวงการภาพยนตร์แบบฟุตเทจที่ค้นพบอีกด้วย
ย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่ภาพยนตร์ เรื่อง America's Deadliestออกฉายครั้งแรกในปี 1993 มันไม่เพียงแต่เป็น "เรื่องน่าขนลุกที่สร้างความประหลาดใจ" อย่างที่ผมเองได้กล่าวไว้บนปกดีวีดีชุดใหม่ของ Camp Motion Pictures (นอกจากนี้ยังมีฉบับ VHS จำนวนจำกัดวางจำหน่ายด้วย) มันยังเป็นการประยุกต์ใช้ รูปแบบวิดีโอสารคดีเชิงสมจริง ( vérité -video) กับแนวหนังสยองขวัญ/อาชญากรรมที่ล้ำสมัย โดยใช้ภาพจากกล้องมือถือเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่อง ในเวลานั้น ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำด้วย VHS หรือ—อย่างเช่นเรื่องนี้—Hi-8 ถูกมองข้ามโดยคนส่วนใหญ่ ยกเว้นแฟนพันธุ์แท้ของแนวหนังประเภทนี้ และคนส่วนใหญ่ในวงการสร้างภาพยนตร์/จัดจำหน่าย (รวมถึงจอร์จ ลูคัส ตามที่ผู้เขียนบท/ผู้กำกับ แจ็ค เปเรซ กล่าวไว้ในบทวิจารณ์แผ่นดีวีดี) ไม่เข้าใจว่าผู้สร้างภาพยนตร์เหล่านี้กำลังทำอะไรอยู่ ปัจจุบัน ภาพยนตร์ระทึกขวัญแนวสารคดีล้อเลียนมีอยู่ทั่วไป แต่เปเรซและทีมงานเป็นผู้บุกเบิกและทำได้ดีกว่าผู้สร้างภาพยนตร์หลายคนที่ตามมา
ในยุคที่ YouTube และช่องทางอื่นๆ สำหรับการแสดงออกทางวิดีโอแบบอิสระยังไม่แพร่หลายมาก นัก ภาพยนตร์ เรื่อง America's Deadliestจึงได้รับอิทธิพลมาจากรายการอาชญากรรมจริงอย่างCopsและรายการประเภทเดียวกัน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฉากไคลแม็กซ์ที่เสียดสีอย่างร้ายกาจ) แดนนี่ โบนอดิวซ์ อดีตดาราเด็ก รับบทเป็น ดูกี้ ชายหนุ่มขี้อายที่ใช้กล้องวิดีโอตัวใหม่ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง เพื่อแกล้งเด็บบี้ ภรรยาของเขา (รับบทโดยเกร็ตเชน ภรรยาตัวจริงของโบนอดิวซ์) หลังจากที่เขาและผู้ชมพบว่าเธอกำลังมีอะไรกับผู้ชายคนอื่น ดูกี้จึงตัดสินใจออกเดินทางไปทั่วแถบมิดเวสต์เพื่อบันทึกการเดินทางของเขา ซึ่งทำให้เขาบังเอิญบันทึกภาพกลุ่มอาชญากรสามคนกำลังกำจัดหลักฐาน และเมื่อคลินต์ หัวหน้ากลุ่ม (มิก วินฮอฟฟ์ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสร้างด้วย) เห็นกล้องหันมาทางพวกเขา เขาจึงตัดสินใจไม่ฆ่าดูกี้ แต่ลักพาตัวเขาและบังคับให้เขาช่วยบันทึกการกระทำของพวกเขาไว้ให้คนรุ่นหลังได้ชม
ภาพยนตร์เรื่อง America's Deadliest Home Videoยังคาดการณ์ถึงการแสวงหาชื่อเสียงจากรายการเรียลลิตี้โชว์ที่จะเข้ามาครอบงำสื่อในเวลาต่อมา ตัวร้ายคนนี้กระหายที่จะมีชื่อเสียงฉาวโฉ่—เขาเรียกกลุ่มเล็กๆ ของเขาว่า “แก๊งคลินต์ ไดรเออร์”—ไม่ได้สนใจที่จะบันทึกอาชญากรรมของเขาไว้ดูทีหลังเหมือนใน ภาพยนตร์เรื่อง Henry: Portrait of a Serial Killer (ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ผู้สร้างการแต่งหน้าพิเศษคนเดียวกันคือ Jeffery Lyle Segal) เขาต้องการสร้างชื่อเสียงด้วยภาพวิดีโอ เพื่อให้โด่งดังในทางที่ไม่ดีเหมือนฮีโร่ของเขาอย่างไคลด์ แบร์โรว์ และทำหน้าที่เหมือนผู้กำกับโดยคอยแนะนำดักกี้ว่าควรบันทึกอะไรและอย่างไร และสุดท้ายก็คือให้ดักกี้เข้าร่วมด้วย ในขณะเดียวกัน ดักกี้ก็เริ่มสนใจกลอเรีย (เมโลรา วอลเตอร์ส) แฟนสาวที่ไม่เต็มใจของคลินต์ ส่วนเวซนา (มอลเลนา วิลเลียมส์) ลูกน้องใจร้ายก็แค่ต้องการกำจัดเขาออกไป และขณะที่เราเฝ้าดู การกระทำผิดของพวกเขาก็ยิ่งทวีความอุกอาจและน่าสยดสยองมากขึ้นเรื่อยๆ โดยจัดฉากด้วยการถ่ายทำแบบลองเทคที่ตึงเครียดและรอบคอบ ผสานเทคนิคพิเศษที่สมจริง และในฉากตลกฉากหนึ่งก็มีการใช้ดาราสาวฝาแฝดอย่างชาญฉลาด
เปเรซ ผู้กำกับที่มีผลงานภาพยนตร์ต่อมาอย่างSome Guy Who Kills Peopleซึ่งเป็นภาพยนตร์เสียดสีแนวจิตวิทยาชั้นเยี่ยม ได้ใส่ความตลกร้ายลงไปในเรื่องราวอย่างมาก โดยส่วนหนึ่งมาจากลักษณะการเล่าเรื่องด้วยภาพ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งมุกตลกที่ยอดเยี่ยมในฉากที่น่าสะพรึงกลัวในห้องนอน) นักแสดงนำทั้งสี่คนแสดงได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก แม้ว่าตัวละครและอารมณ์ของพวกเขาจะถูกทำให้เกินจริง และการถ่ายทำก็ดิบพอที่จะทำให้รู้สึกเหมือนถ่ายทำโดยคนที่ไม่ใช่มืออาชีพ แต่ก็หลีกเลี่ยงวิธีการใช้กล้องสั่นไหวที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องต่อๆ มาบางเรื่องดูยาก ดังนั้น การแปลงไฟล์ DVD จึงไม่ได้ถูกปรับแต่งให้เรียบเนียนเกินความจำเป็น ดูเหมือนกับภาพที่เราอาจเห็นในวิดีโอเทปที่ถูกค้นพบในช่วงต้นทศวรรษ 1990
ในคำบรรยายของเขา เปเรซเปิดเผยว่าฟุตเทจที่เขาไปเจอโดยบังเอิญ รวมถึงงานแรกๆ ที่เคยทำเกี่ยวกับการถ่ายและตัดต่อวิดีโอท่องเที่ยว ช่วยชี้นำการเลือกสุนทรียภาพของเขา เมื่อวินฮอฟเสนอโอกาสให้เขาทำภาพยนตร์เรื่องแรก—แม้ว่าจะเป็นภาพยนตร์วิดีโอด้วยงบประมาณ 7,000 ดอลลาร์ก็ตาม เปเรซเล่าถึงจิตวิญญาณของ “นักรบ” ที่ช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นการผลิตไปได้ เขาเล่าถึงการพัฒนาและการสร้างภาพยนตร์เรื่องAmerica's Deadliest อย่างละเอียด วิธีการทำให้มันดูไม่ประณีต และข้อดีของการถ่ายทำในบ้านเกิดของวินฮอฟในวิสคอนซิน (รวมถึงเรื่องตลกเกี่ยวกับบทความในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นด้วย)
วินฮอฟฟ์พูดถึงบทวิจารณ์ที่สอง และเริ่มด้วยการแฉเรื่องราวเกี่ยวกับโบนาดิวซ์ทันที โดยเปิดเผยสิ่งที่คุณอาจสงสัยอยู่แล้ว (โบนาดิวซ์ไม่ได้อยู่ร่วมในฉากหลายฉากที่เขาอยู่หลังกล้อง) และบางสิ่งที่คุณอาจไม่เคยรู้มาก่อน (ลินเนีย ควิกลีย์ ได้รับการติดต่อให้รับบทกลอเรียในตอนแรก) วินฮอฟฟ์นำเสนอมุมมองที่แตกต่างจากของเปเรซมากพอที่จะทำให้บทวิจารณ์ของเขาน่าฟัง เขายังแบ่งปันเรื่องราวส่วนตัวมากมาย—โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เขาเล่าถึงตอนที่เขา "ตกใจสุดขีด" เกี่ยวกับการถ่ายทำฉากเซ็กซ์สุดพิสดารที่กล่าวถึงข้างต้น
