สาธารณรัฐ เพลโต

 [ 433a ] แต่นั่นเป็นฉันเอง ฟังสิ่งที่ฉันพูด เพราะสิ่งที่เราได้รับการสอนให้ทำเสมอเมื่อเราอาศัยอยู่ในเมือง นี่คือสิ่งที่ฉันเห็นว่าเหมาะสม นั่นคือความยุติธรรมแบบนี้ แต่เราได้พูดกันบ่อยครั้งแล้ว หากคุณจำได้ ว่าแต่ละคนควรระมัดระวังที่จะสังเกตสิ่งต่างๆ ในเมืองที่ธรรมชาติของเขาระมัดระวังที่จะหลีกเลี่ยงมากที่สุด

เราเป็นผู้เลือก

และการไม่ทำตามใจตนเองและไม่ทำหลายสิ่งหลายอย่างคือความยุติธรรม และเราได้ยินเรื่องนี้จากผู้อื่นมากมาย [ 433b ] และเราได้พูดถึงพวกเขาบ่อยครั้ง

พวกเราโกรธมาก

นี่แหละ ตัวฉันเอง เพื่อนของฉัน การทำตามใจตัวเองในบางแง่มุมนั้นอาจเป็นอันตรายต่อความยุติธรรมที่เกิดขึ้น แล้วฉันสันนิษฐานมาจากไหนล่ะ?

ไม่ แต่เธอพูดว่า...

พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่ามันคือฉัน ส่วนที่เหลือในเมืองที่เราตั้งใจไว้ คือความสุขุม ความกล้าหาญ และปัญญา นี่แหละ ที่ทำให้ทุกคนมีอำนาจที่จะเกิดมา และมอบความรอดให้แก่ผู้ที่เกิดมา จนกระทั่ง [ 433c ] ที่นั่น แม้ว่าเราจะเห็นความยุติธรรมในส่วนที่เหลือเหล่านั้น หากเราพบทั้งสาม

และเพราะมันเป็นสิ่งจำเป็น เขากล่าว

แต่ฉันคิดว่า หากฉันต้องตัดสินว่าเมืองของเราทำความดีอะไรได้บ้าง มันคงยากที่จะบอกว่าสิ่งใดสำคัญกว่ากัน ระหว่างความสามัคคีของผู้ปกครองและผู้ถูกปกครอง หรือความหวาดกลัวต่ออันตราย หรือความรุ่งโรจน์ของกฎหมายซึ่งถือกำเนิดขึ้นในหมู่ทหาร หรือปัญญาและความระมัดระวังที่มีอยู่ใน [ 433d ] ผู้ปกครอง หรือความดีที่มันกระทำขึ้นเอง ทั้งในเด็กและผู้หญิง ในทาสและคนอิสระ ในผู้สร้าง ในผู้ปกครองและผู้ถูกปกครอง เพราะแต่ละคนทำในสิ่งที่ตนทำและไม่ได้ทวีคูณ

เธอพูดอย่างสุขุมรอบคอบ จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

ดังนั้น อย่างที่เขาว่า เขาพูดถึงคุณธรรมของเมือง ความชาญฉลาด ความรอบคอบ และความกล้าหาญ หรือพลังของแต่ละคนในเมืองที่จะทำในสิ่งที่ตนเองต้องการ

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

ไม่มีความยุติธรรมในเรื่องนี้หรือ แม้ว่าจะถูกกล่าวถึงว่าเป็นคุณธรรม [ 433e ] ของเมืองอันศักดิ์สิทธิ์?

ดังนั้น ทุกสิ่งจึงเป็นไปได้

เขาตั้งใจจะดูว่านี่คือวิธีที่เขาเชิดชูตัวเองหรือไม่: "ดูสิ ผู้ที่มีอำนาจในเมืองนี้ ตัดสินตามระเบียบกฎหมายหรือ?"

เกิดอะไรขึ้น?

หรือพวกเขากลับเลือกที่จะตัดสินทรัพย์สินของผู้อื่นมากกว่าทรัพย์สินของตนเอง เพื่อที่ว่าหากแต่ละคนไม่มีทรัพย์สินของผู้อื่น พวกเขาก็จะถูกริบแม้กระทั่งทรัพย์สินของตนเอง?

ไม่ แต่เป็นอันนี้

ในฐานะที่เป็นผู้ทรงคุณธรรม?

ใช่.

และนี่คือเหตุผลที่ทั้งครอบครัวและตนเองต่างก็ถูกเรียกให้เป็นคนชอบธรรม และ [ 434a ] พวกเขาจะต้องได้รับการปฏิบัติเช่นนั้น

นี่แหละคือทั้งหมด

ลองคิดดูสิ ถ้าหากเจ้าทำงานเป็นช่างก่ออิฐเหมือนข้า ช่างก่ออิฐชาวสคิเธีย หรือช่างเครื่องมือ หรือแม้แต่รับค่าจ้างหรือเกียรติยศจากกันและกัน หรือแม้กระทั่งช่างก่ออิฐคนเดียวกันทำทั้งสองอย่าง โดยที่ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป ถ้าหากเจ้าทำอันตรายร้ายแรงต่อเมือง เจ้าจะพูดอะไรกับตัวเอง?

"ไม่มีอะไรค่ะ" เธอกล่าว

แต่เมื่อข้าพเจ้าเป็นผู้สร้างพ่อค้าคนอื่น [ 434b ] โดยธรรมชาติแล้ว เมื่อถูกชักนำโดยความมั่งคั่งหรือจำนวนมากหรือความแข็งแกร่งหรืออะไรทำนองนั้นให้เข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจการสงคราม หรือชักนำผู้ที่ชอบสงครามให้เข้าไปเกี่ยวข้องกับรัฐสภาและผู้พิทักษ์ที่ไม่คู่ควร และองค์กรเหล่านี้ต่างก็ได้รับเกียรติซึ่งกันและกัน หรือเมื่อเขาเองทำสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดในกิจการเดียวกันนั้น ข้าพเจ้าก็ต้องพิสูจน์ให้ท่านเห็นเช่นกันว่าการเปลี่ยนแปลงและการมีหลายองค์กรเช่นนี้เป็นหายนะแก่เมือง

ดังนั้น ทุกสิ่งจึงเป็นไปได้

ความหลากหลายและการเปลี่ยนแปลงของสิ่งมีชีวิตทั้งสามประเภท [ 434c ] ไปเป็นกันและกันนั้นเป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อเมือง และหากจะเรียกอย่างถูกต้อง ก็อาจเรียกได้ว่าเป็นอาชญากรรมด้วยซ้ำ

งั้นมากับฉันสิ

แต่การเรียกอาชญากรรมที่ร้ายแรงที่สุดของเมืองว่าเป็นเช่นนั้น มันไม่ยุติธรรมไม่ใช่หรือ?

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

นี่ไม่ใช่ความอยุติธรรม แต่เราก็กล่าวอีกครั้งว่า งานบ้านในด้านการเงิน การจัดสรร หรือการรักษาความปลอดภัย ซึ่งแต่ละคนทำหน้าที่ของตนในเมืองนั้น จะเป็นความยุติธรรมหรือไม่ หากเมืองนั้นเองที่เป็นผู้ให้ความยุติธรรม?

[ 434d ] ดูเหมือนไม่มีทางเลือกอื่นที่น่าลอง ไม่ว่าจะเป็นทางเลือกอื่น การมี หรือการมีสิ่งนี้

ไม่มีเลย ฉันพูด เราพูดแบบนี้ตลอดเวลา แต่ถ้าหากในหมู่พวกเราและในหมู่คนใดคนหนึ่งมีการสารภาพเรื่องนี้ และมีความยุติธรรม เราก็ได้รับการอภัยแล้ว—เพราะเราจะพูดอะไรได้ล่ะ?—แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น แล้วเราควรคิดอะไรอีก? บัดนี้ขอให้เราดำเนินการตามความคิดที่เราได้รับแรงบันดาลใจให้คิด ถ้าหากในบรรดาผู้ที่ยิ่งใหญ่กว่าที่มีความยุติธรรมอยู่ก่อน <หรือ> เราพยายามที่จะมองเห็น ฉันพูดว่าถ้าหากมีใครสักคนที่มีความยุติธรรม และ [ 434e ] มันปรากฏแก่เราว่านี่คือเมือง และด้วยเหตุนี้เราจึงสรรเสริญมันอย่างสุดความสามารถ โดยรู้ว่ามันอยู่ในผลประโยชน์ที่ดีที่สุดของประชาชน ดังนั้น สิ่งที่ปรากฏแก่เราที่นั่น เราจะอ้างอิงกลับไปยังคนคนนั้น และถ้าหากได้รับการยอมรับ ก็ถือว่าทำได้ดีแล้ว แต่ถ้าหากสิ่งอื่นใดปรากฏในคนคนนั้น เราจะกลับไปยังเมืองนั้นอีกครั้งและทรมานมัน และ [ 435a ] จากนั้น เล็งและถูไถกัน เราจะทำให้ความยุติธรรมส่องประกายเหมือนไฟ และเมื่อมันปรากฏชัด เราจะยืนยันมันด้วยตัวเราเองต่อพวกเขา

แต่เขากล่าวว่า คุณกำลังพูดและทำสิ่งดีๆ ตลอดทาง

ดังนั้น ฉันจึงสงสัยว่า ถ้าศีลนั้นมากหรือน้อยกว่ากัน มันจะเกิดความแตกต่างกันหรือไม่หากมอบให้แก่บุคคลนี้ หรือมันจะเหมือนกัน?

เขาก็เช่นกัน

[ 435b ] ดังนั้น คนชอบธรรมในเมืองที่ชอบธรรม ตามหลักความยุติธรรมเช่นนี้ ไม่ควรตัดสินใคร แต่ควรมีความเสมอภาค

เขากล่าวว่า คล้ายกัน

แต่เมืองจะถือว่ายุติธรรมก็ต่อเมื่อมีธรรมชาติสามประเภทดำรงอยู่ภายในเมืองนั้น แต่ละประเภททำหน้าที่ของตนเอง และเมืองนั้นจะรอบคอบ กล้าหาญ และชาญฉลาดเพราะธรรมชาติเหล่านี้ แต่ก็มีทั้งความทุกข์และความเจ็บปวดด้วยเช่นกัน

เธอตอบว่า จริงค่ะ

ดังนั้น เพื่อนเอ๋ย เราจึงสมควรได้รับสิ่งนั้น โดยมีสิ่งเหล่านี้เหมือนกัน [ 435c ] ในจิตวิญญาณของเขา ด้วยความปรารถนาในชื่อเหล่านั้นเหมือนกัน สมควรได้รับเมืองนั้นอย่างถูกต้อง

เธอบอกว่าทุกอย่างที่จำเป็น

ถ้าเป็นฉัน ฉันคงคิดถึงเรื่องจิตวิญญาณ ว่ามันมีส่วนประกอบทั้งสามอย่างนี้อยู่หรือไม่

เขาพูดว่า “เราไม่ได้พยายามทำชั่วเสมอไปหรอก เพราะบางทีสิ่งที่พูดอาจเป็นความจริง เพราะมันทำให้สิ่งดี ๆ เสียไป”

ดูเหมือนว่าจะเป็นฉัน และตอนนี้ โอ้ กลอคอน สำหรับความรุ่งโรจน์ของฉัน [ 435d ] ด้วยวิธีการเช่นนี้ ซึ่งเราจะอธิบายในบทสนทนาต่อไปนี้ เราจะไม่มีวันได้รับ—เพราะเส้นทางอื่นที่ยาวกว่าและยากลำบากกว่านำไปสู่สิ่งนี้—บางทีอาจจะคู่ควรกับผู้ที่ได้รับการพยากรณ์และวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วด้วยซ้ำ

“ที่รัก เธอไม่ได้ยินหรือไง?” เขาพูด “สำหรับฉัน ตอนนี้เธอได้ยินนะ”

แต่ฉันบอกว่า ลูกอมมิ้นต์ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

"อย่าทำเพราะความแค้น" เขากล่าว "แต่จงทำโดยเจตนา"

[ 435e ] ดังนั้น เราเอง รวมถึงตัวฉันเอง มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสารภาพว่าสิ่งเหล่านี้อยู่ในตัวเราแต่ละคน แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะอยู่ในเมืองก็ตาม? เพราะไม่ใช่ว่าสิ่งเหล่านี้มาจากที่อื่น เพราะมันคงเป็นเรื่องน่าขันหากสาเหตุของความชั่วร้ายไม่ได้มาจากพลเมืองทั่วไปที่เกิดในเมือง ซึ่งแท้จริงแล้วมีสาเหตุนี้ เช่นเดียวกับผู้คนในเธรซและสคิเธีย และเกือบทั้งหมดในดินแดนตอนบน หรือความรักในการเรียนรู้ ซึ่งเลวร้ายยิ่งกว่าสถานที่ที่เราอยู่ [ 436a ] หรือความรักในเงินทอง ซึ่งก็เป็นกรณีเดียวกับชาวฟีนิเชียและผู้คนในอียิปต์ หากพวกเขาไม่ได้มา

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

เรื่องนี้ไม่เหมือนกับที่เกิดขึ้นกับฉัน ฉันเป็นคนทำเอง และฉันไม่รู้จักความโชคร้ายใดๆ ทั้งสิ้น

อย่าท้อถอย

แต่ตอนนี้เป็นเรื่องยากที่จะบอกว่าเราแต่ละคนทำสิ่งนี้หรือสิ่งนั้นต่อกันหรือไม่ เราเรียนรู้ซึ่งกันและกัน เราจดจำสิ่งต่างๆ ภายในตัวเรากับผู้อื่น เราปรารถนากับบุคคลที่สามเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ เกี่ยวกับอาหาร การกำเนิดของความสุข และพี่น้องทั้งหลายเหล่านี้ [ 436b ] หรือเราทำสิ่งเหล่านี้ด้วยจิตวิญญาณทั้งหมดของเราเมื่อเรารีบร้อน ความยากลำบากเหล่านี้สมควรที่จะกล่าวถึง

"และมันก็เหมาะกับฉัน" เธอกล่าว

เราจะพยายามกำหนดนิยามของสิ่งนี้อย่างไร ว่ามันเป็นสิ่งเดียวกันหรือเป็นสิ่งอื่น?

ยังไง;

เขากล่าวว่าเขาไม่ต้องการทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งนี้หรือทนทุกข์ตามสิ่งนี้และต่อสิ่งนี้ ดังนั้นหากเราพบว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นในตัวพวกเขา เราจะกล่าวว่ามันไม่ใช่สิ่งนี้ [ 436c ] แต่เป็นสิ่งอื่น

ใช่.

เขาหมายความตามที่ฉันพูด

พูดสิ พูดสิ

ฉันถามว่า เป็นไปได้ไหมที่สิ่งเดียวกันจะเป็นอยู่และเคลื่อนที่ไปในทิศทางเดียวกัน?

แน่นอน

ขอให้เราสารภาพให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อไม่ให้เกิดการโต้แย้งผลลัพธ์ เพราะหากข้าพเจ้าพูดถึงชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ ขยับทั้งมือและศีรษะของเขา ว่าตัวเขาเองยืนและขยับ เราไม่สมควรที่จะพูดเช่นนั้น [ 436d ] แต่สิ่งที่เขายืนอยู่นั้นขยับได้ ไม่ใช่เช่นนั้นหรือ?

ดังนั้น.

ไม่ และถึงแม้ว่าเขาจะค่อนข้างขบขันในการพูดเช่นนี้ โดยหลงตัวเองว่าพายุหมุนทั้งหมดหยุดนิ่งและเคลื่อนที่ไปด้วยกัน เมื่อพวกมันหมุนรอบศูนย์กลางเดียวกัน หรือมีสิ่งอื่นกระทำเป็นวงกลมรอบศูนย์กลางเดียวกัน เราก็จะไม่ยอมรับสิ่งนี้ เพราะสิ่งเหล่านั้นจะไม่คงอยู่และถูกพัดพาไปเอง [ 436e ] แต่เราจะเห็นว่าพวกมันมีทั้งเส้นทางตรงและเส้นทางวงกลมในตัวมันเอง และพวกมันยังคงเป็นเส้นตรง—เพราะพวกมันไม่สามารถเบี่ยงเบนได้—และพวกมันเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางวงกลม และเมื่อพวกมันไม่ ถ้าอิสรภาพในการเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะไปทางขวาหรือทางซ้ายหรือไปข้างหน้าหรือข้างหลัง เอนเอียงออกไป การยืนนิ่งก็ไร้ประโยชน์

"คุณพูดถูกแล้ว" เธอกล่าว

ดังนั้น สิ่งต่างๆ ที่เรียกว่าสิ่งเหล่านี้จึงไม่ทำให้เราประหลาดใจ และไม่เคยทำให้เราเชื่อเลยว่าสิ่งมีชีวิตเดียวกัน หากเราทุกคน [ 437a ] มีความปรารถนาที่ตรงกันข้ามกันต่อสิ่งเดียวกัน จะเป็นหรือกระทำ

"พวกเขาไม่ได้ยินฉัน" เธอกล่าว

แต่ถึงกระนั้น ก็เป็นฉันเอง เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องตกอยู่ในความสงสัยเช่นนั้นต่อไป และเพื่อให้แน่ใจว่าความสงสัยเหล่านั้นไม่เป็นความจริง สมมติว่านี่คือความเป็นจริง เราจะดำเนินการต่อไปในอนาคต โดยสารภาพว่าหากสิ่งนี้หรือสิ่งนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนับจากนั้นก็จะได้รับการแก้ไขสำหรับเรา

แต่เขากล่าวว่า การทำสิ่งเหล่านี้ก็ไร้ประโยชน์

[ 437b ] ถ้าเช่นนั้น หากเป็นข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะเกรงกลัวต่อสิ่งที่กำลังกระทำ และจะสวมใส่สิ่งที่กำลังได้รับ และจะเข้าใกล้ และจะผลักไส สิ่งเหล่านี้ล้วนมีธรรมชาติตรงกันข้ามกับการกระทำหรือความทุกข์? เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่อาจตัดสินได้

แต่เป็นประตูที่สี่ของฝ่ายตรงข้าม

แล้วอย่างไรเล่า? ข้าพเจ้าคือความกระหาย ความหิวโหย และความปรารถนาทั้งปวง และด้วยเหตุนี้จึงเต็มใจและเต็มใจ ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ [ 437c ] ในสิ่งต่างๆ ที่ท่านได้กล่าวถึงไปแล้วหรือ? ซึ่งไม่ใช่จิตวิญญาณของผู้ที่ปรารถนา กล่าวคือ ปรารถนาที่จะถูกดึงดูดไปยังความปรารถนาในสิ่งที่ตนปรารถนา หรือถูกนำไปสู่สิ่งที่ตนปรารถนาจะเป็น หรือเท่าที่ตนต้องการจะได้รับ ก็นำสิ่งนี้มาสู่ตนเองในฐานะผู้ที่ขอ โดยที่สิ่งนั้นได้มาก่อนตนแล้วหรือ?

เขาเป็นผู้นำ

จะมีอะไรอีกเล่า? หากเราไม่ปรารถนา ไม่อยากได้ ไม่ผลักดันและไม่ขับไล่มันออกไป และในทุกสิ่งทุกอย่างที่ตรงกันข้ามกับสิ่งนั้น เราจะเป็นเช่นนั้นหรือ?

[ 437d ] จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

เรามีความปรารถนาแบบไหน และความหิวแบบไหนที่เราเรียกว่ากระหายและหิว?

เราได้รับแจ้งว่านี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว

พวกเขาไม่ได้ยินชื่อของหม้อ ชื่อของเทพธิดาหรืออย่างไร?

ใช่.

ดังนั้น ในแง่ที่ว่าความกระหายนั้น มากกว่าความปรารถนาอื่นใด หรือที่เราเรียกว่าความปรารถนาในจิตวิญญาณ ความกระหายนั้นคือความกระหายเครื่องดื่มร้อนหรือเย็น หรือมากหรือน้อย หรือด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม เพื่ออะไร? หรือถ้าความร้อนมาถึงผู้กระหาย ความปรารถนาในความเย็นก็จะได้รับการตอบสนอง แต่ถ้าความเย็น ความปรารถนาในความร้อนก็จะได้รับการตอบสนอง แต่ถ้าความกระหายมากเพราะมีผู้คนมากมาย ความปรารถนาในมากก็จะได้รับการตอบสนอง แต่ถ้าน้อย ความปรารถนาในน้อยก็จะได้รับการตอบสนอง? แต่ความกระหายนี้จะไม่กลายเป็นความปรารถนาในสิ่งอื่นใด หรือเมื่อหลุดพ้นไปแล้ว ก็จะกลายเป็นความปรารถนาในสิ่งนั้น และกลายเป็นความหิวโหยในกลิ่นเหม็นใช่หรือไม่?

เขาจึงกล่าวว่า นี่คือความปรารถนาของแต่ละคนแต่เพียงผู้เดียว ของแต่ละคนที่หนีไปแล้ว และของแต่ละคนที่กำลังเข้ามาหาพวกเขา

[ 438a ] ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าผู้ใดที่ก่อเสียงดังรบกวนเราโดยขาดสติ เหมือนกับที่ไม่มีใครปรารถนาเครื่องดื่มใดนอกจากเครื่องดื่มที่ดี และไม่มีใครปรารถนาข้าวสาลีใดนอกจากข้าวสาลีที่ดี เพราะทุกคนปรารถนาสิ่งที่ดี ถ้าเช่นนั้น ความกระหายเป็นความปรารถนา ก็เป็นความปรารถนาในสิ่งที่ดี ไม่ว่าจะเป็นขวดหรือสิ่งอื่นใด เป็นต้น

เขาบอกว่าบางทีเขาอาจจะพยายามทำความเข้าใจว่าคนที่พูดแบบนั้นกำลังพูดอะไรอยู่

แต่ข้าพเจ้า ผู้ทำมิ้นต์ เป็นผู้ที่ ไม่ว่าอะไรก็ตาม [ 438b ] ของเขา ผู้ชายที่เป็นผู้ที่เป็นผู้ที่ ตามที่ข้าพเจ้าเห็น สิ่งเหล่านี้แต่ละอย่างเป็นของแต่ละคนแต่เพียงผู้เดียว ข้าพเจ้าไม่ได้เรียนรู้ เขากล่าว

พี่ชาย เจ้ายังไม่เรียนรู้อีกหรือว่า สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า?

สวัสดีตอนเช้า.

พวกเขาไม่ได้ยินเสียงคนต่ำต้อยอย่างนั้นหรือ?

ใช่.

ผู้ที่ยิ่งใหญ่มากนั้น แท้จริงแล้วกลับเล็กน้อยมาก จริงหรือ?

ใช่.

แล้วสิ่งใดที่ยิ่งใหญ่กว่า สิ่งใดที่เล็กกว่า สิ่งใดที่ยิ่งใหญ่กว่า และสิ่งใดที่กำลังจะมาถึง ใช่หรือไม่?

แล้วฉันล่ะ? มันเป็นครั้งที่สี่แล้วนะ

[ 438c ] และสิ่งต่างๆ ที่ยิ่งใหญ่กว่าก็ถูกเปรียบเทียบกับสิ่งที่เล็กกว่า และสิ่งที่เป็นสองเท่าก็ถูกเปรียบเทียบกับครึ่งหนึ่ง และสิ่งต่างๆ เช่นนั้นทั้งหมด และสิ่งที่หนักกว่าก็ถูกเปรียบเทียบกับสิ่งที่หนักกว่า และสิ่งที่ช้ากว่าก็ถูกเปรียบเทียบกับสิ่งที่ช้ากว่า และแม้แต่สิ่งที่ร้อนก็ถูกเปรียบเทียบกับสิ่งที่เย็น และสิ่งต่างๆ เช่นนั้นทั้งหมด เป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ?

ดังนั้น เขา/เธอจึงอยู่กับฉันเสมอ

แต่แล้ววิทยาศาสตร์ล่ะ? มันก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ? วิทยาศาสตร์ก็คือวิทยาศาสตร์ที่มีหัวข้อของตัวเอง หรือเป็นวิทยาศาสตร์ของสิ่งที่มันมองว่าเป็นวิทยาศาสตร์ แต่เป็นวิทยาศาสตร์ของอะไรและอะไร [ 438d ] ของอะไรและอะไรของอะไร แต่ฉันพูดอย่างนี้: มันไม่ได้กลายเป็นวิทยาศาสตร์เพราะบ้านแห่งการทำงานที่นำไปสู่วิทยาศาสตร์อื่นๆ จนสามารถเรียกได้ว่าเป็นการสร้างหรือ?

เกิดอะไรขึ้น?

มันไม่ใช่ของคนที่เป็นเจ้าของหรืออย่างไร แล้วทำไมถึงไม่ใช่ของคนอื่นล่ะ?

ใช่.

พวกเขาไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะใคร และเรื่องนี้เกิดขึ้นกับใคร? แล้วคนอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้ด้วยใช่ไหม?

มันเป็นอย่างนี้ครับ/ค่ะ

นี่คือสิ่งที่ฉันรู้สึกอยากจะพูด หากตอนนี้คุณได้เรียนรู้แล้วว่าสิ่งใดก็ตามที่เป็นของเขา สิ่งนั้นก็เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว แต่สิ่งนั้นเป็นของใคร ซึ่งไม่ใช่? [ 438e ] และฉันจะพูดอะไร ในเมื่อถ้าเป็นเช่นนั้น ก็เป็นเช่นนั้น ดังนั้นวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับสิ่งที่ดีและไม่ดีต่อสุขภาพก็คือสิ่งที่ดีและไม่ดีต่อสุขภาพ และเกี่ยวกับสิ่งชั่วร้ายและดีก็คือสิ่งชั่วร้ายและดี แต่เพราะมันไม่ใช่วิทยาศาสตร์ของเขาเองที่กลายเป็นวิทยาศาสตร์ แต่เป็นของคนอื่น สิ่งนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่ดีและไม่ดีต่อสุขภาพ ซึ่งเห็นว่ามันเกิดขึ้นกับใคร และสิ่งนี้ทำให้มันไม่สามารถเรียกว่าวิทยาศาสตร์ได้อีกต่อไป แต่เป็นของคนที่มาก่อนเขา นั่นก็คือการแพทย์

เขากล่าวว่า "ผมได้เรียนรู้ และมันก็เหมาะกับผมแบบนั้น"

[ 439a ] แต่ความกระหายนั้นเป็นของข้าพเจ้า พวกท่านไม่คิดถึงผู้ที่ประสบกับสิ่งนี้บ้างหรือ? แต่ความกระหายนั้นเป็นของผู้อื่น—

เขาลงไป เขาเป็นคนที่สี่ เขาเป็นผู้หยุดเกม

ฉันไม่รู้ว่าฉันสวมหมวกแบบไหน และกระหายแบบไหน ความกระหายนี้จึงไม่มากไม่น้อย ไม่ดีไม่ร้าย ไม่มีเหตุผลใดๆ แต่เพียงเพราะหมวกใบนี้ ความกระหายนี้จึงดับลงใช่ไหม?

ดังนั้น ทุกสิ่งจึงเป็นไปได้

ดังนั้น เมื่อจิตวิญญาณกระหายน้ำ ก็ไม่ปรารถนาสิ่งอื่นใด [ 439b ] นอกจากดื่ม และมันโหยหาสิ่งนี้และรีบเร่งไปสู่สิ่งนี้

เมืองเดลอน

พวกเขาไม่เคยได้ยินเลยว่าอะไรทำให้พวกเขากระหาย นอกจากสิ่งที่อยู่ในตัวของผู้ที่กระหายและประพฤติตัวเหมือนสัตว์เดรัจฉานเพื่อดื่ม? เพราะดูเหมือนเขาจะไม่เห็นว่านั่นเป็นสิ่งเดียวกันกับสิ่งที่เขาทำกับตัวเอง แม้ว่าเขาจะทำตรงกันข้ามก็ตาม

ไม่ค่ะ

ส่วนมือของนักธนูนั้น ไม่ถูกต้องที่จะบอกว่ามือทั้งสองข้างของเขาทั้งผลักและดึงดูดคันธนู แต่ควรจะบอกว่ามือที่ผลักเป็นมือข้างหนึ่ง และมือที่ดึงเข้าหาคันธนูเป็นอีกมือหนึ่ง

[ 439c ] ดังนั้น ฉันจึงกล่าวว่า "ทุกสิ่งเป็นไปได้"

อาหารจะมีประโยชน์อะไรสำหรับคนที่เมื่อกระหายน้ำแล้วไม่ยอมดื่ม?

และเรื่องร้ายๆ ก็เกิดขึ้นบ่อยครั้งมาก เขากล่าว

แล้วพวกเขากินอะไรกันเล่า? จิตวิญญาณของพวกเขาไม่ได้มีไว้เพื่อกินหรือ แต่มีไว้เพื่อดื่ม แล้วพวกเขากลับยึดติดกับอาหารของผู้ที่กิน?

ข้อความนั้นระบุว่า ดูเหมือนว่ามันคุ้มค่า

ดังนั้น มนุษย์ผู้เกิดจากสิ่งเหล่านั้นจะไม่ได้รับผลกระทบเมื่อ [ 439d ] ตั้งครรภ์ด้วยเหตุผลหรือ แต่สิ่งต่างๆ ที่เคลื่อนไหวและดึงรั้งนั้นเกิดจากความทุกข์และโรคภัยไข้เจ็บหรือ?

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

ฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องไม่สมเหตุสมผลที่เราสมควรได้รับสิ่งนี้ถึงสองครั้ง และมันเป็นหนึ่งในสองอย่างนั้น อย่างหนึ่งที่ถือว่ามีเหตุผล เป็นสิ่งที่ดึงดูดใจ และอีกอย่างหนึ่งที่กล่าวกันว่าทั้งไร้เหตุผลและน่าปรารถนา เป็นสิ่งที่เติมเต็มความต้องการบางอย่างและเป็นส่วนหนึ่งของความสุข

[ 439e ] ไม่ แต่เธอกล่าวว่า เราจะยินดีมากหากเป็นเช่นนั้น

ฉันคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสองสิ่งในตัวเราอยู่แล้ว เป็นสิ่งมีชีวิตในจิตวิญญาณ แต่แล้วความโกรธล่ะ และแล้วสิ่งที่สาม หรือบิดาของสิ่งเหล่านี้ล่ะ ถ้ามันมีธรรมชาติเดียวกัน?

ฉันบอกว่า บางทีอาจจะเป็นอย่างนั้นกับอีกฝ่าย กับคนที่เราปรารถนา

แต่ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยได้ยินสิ่งที่ข้าพเจ้าเชื่อในเรื่องนี้เลย เหมือนกับเลออนติอุสแห่งอากลาอิออน ที่ลงมาจากเมืองพีเรอุสใต้กำแพงด้านเหนือด้านนอก เมื่อรู้สึกถึงศพที่นอนอยู่ใกล้เพชฌฆาต เขาก็อยากเห็นศพเหล่านั้น แต่ก็ลำบากและไม่กล้าเข้าไปใกล้ อีกทั้งยังต่อสู้และซ่อนตัวอยู่ก่อนหน้านี้ความปรารถนาทำให้เขาละสายตาไป เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปหาศพเหล่านั้น แล้วกล่าวว่า “ดูเถิด พวกเจ้าปีศาจร้าย พวกเจ้าช่างน่าดูเหลือเกิน”

เขาบอกว่า "ผมได้ยินแล้ว" และเขาก็ได้ยินเช่นกัน

เพื่อนเอ๋ย นั่นหมายความว่าบางครั้งความโกรธก็ต่อสู้กับความปรารถนา เหมือนกับสิ่งหนึ่งต่อสู้กับอีกสิ่งหนึ่ง

เขาบอกว่ามันหมายความว่า "เพราะว่า"

เราได้ยินและรู้สึกมากขึ้น พี่น้องเอ๋ย เมื่อ [ 440b ] ความปรารถนาบางอย่างกดขี่ข่มเหงกันอย่างรุนแรง ด่าทอกันเองและขุ่นเคืองผู้ที่ถูกกดขี่ข่มเหงอย่างรุนแรงในตนเอง และในฐานะกบฏสองคน กลายเป็นพันธมิตรกันในคำพูด ความโกรธของคนเช่นนั้น สำหรับผู้ที่แบ่งปันมันกับความปรารถนา กล่าวว่าพวกเขาไม่เห็นการลงโทษใดๆ หากท่านไม่เห็นว่าความรู้สึกเช่นนั้นเคยเกิดขึ้นในตนเอง ก็จะไม่เกิดขึ้นในผู้อื่นเช่นกัน

เขาบอกว่า ไม่ใช่กับซุสหรอก

[ 440c ] แล้วฉันเป็นอะไรเล่า เมื่อเขาได้ยินว่าพวกเขาถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม? ไม่ใช่หรือว่า แม้เขาจะกล้าหาญเพียงใด เขาก็อาจโกรธแค้นต่อความหิวโหย ความหนาวเย็น และความทุกข์ทรมานอื่นๆ ที่เกิดขึ้นจากน้ำมือของผู้ที่เขาได้ยินว่ากระทำสิ่งเหล่านี้อย่างยุติธรรม และอย่างที่ฉันบอก เขาจะไม่โกรธแค้นชายผู้นี้?

เธอตอบว่า จริงค่ะ

แต่ถ้าผู้นำถูกกระทำผิดล่ะ? เขาจะไม่ดำรงชีวิตและทนทุกข์และเป็นพันธมิตรกับผู้ที่พยายามจะเป็นฝ่ายถูก และแม้จะต้องเผชิญกับความหิวโหย ความหนาวเย็น และความทุกข์ทรมานต่างๆ [ 440d ] ก็ยังคงอดทนและเอาชนะ และไม่หยุดที่จะกล้าหาญ ก่อนที่เขาจะหมดสิ้นหรือจบสิ้น หรือเหมือนสุนัขต่อหน้าผู้ปกครอง ที่ถูกเรียกตัวมาด้วยคำพูดของตนเองและถูกปราบปราม?

"ถ้าอย่างนั้น" เขากล่าว "เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นพวกเดียวกับเจ้านี่หรือ? ทั้งที่ในเมืองของเรา เราปฏิบัติต่อพวกเอพิคิวเรียนเหมือนสุนัข เป็นพลเมืองของผู้ปกครอง เป็นเหมือนคนเลี้ยงแกะของเมือง"

ก็ฉันเองนั่นแหละ คุณเข้าใจใช่ไหม แต่เป็นเพราะเรื่องนั้นเรื่องนี้หรือเปล่า?

[ 440e ] ของใคร?

เพราะสำหรับเราแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม หรืออาจจะยิ่งกว่านั้นเกี่ยวกับต่อมไทมัสเสียอีก เพราะตอนนั้นเราบอกว่านี่คือความปรารถนา แต่ตอนนี้เราได้เห็นอะไรมากมายแล้ว และดูเหมือนว่าในทัศนคติของจิตวิญญาณนั้น อาวุธต่างๆ ถูกวางไว้ต่อต้านตรรกะ

"พันตาปาสิน" เธอกล่าว

มีสิ่งอื่นในลักษณะนี้หรือในลักษณะของการบัญชีอีกหรือไม่ เพื่อที่ว่าในจิตวิญญาณจะมีไม่ใช่สามแต่สองประเภท คือ การบัญชีและเจตจำนง? หรือเช่นเดียวกับในเมืองที่มีสิ่งมีชีวิตสามประเภท [ 441a ] คือ การเงิน การช่วยเหลือ และการออกกฎหมาย ดังนั้นในจิตวิญญาณก็มีประเภทที่สามนี้เช่นกัน คือ ต่อมไทมัส ซึ่งเป็นส่วนเสริมของธรรมชาติของการบัญชี เว้นแต่จะถูกทำลายด้วยอาหารที่ไม่ดี?

เขาบอกว่า ประการที่สามคือความจำเป็น

ใช่แล้ว นั่นคือฉัน หากสิ่งอื่นใดปรากฏแก่ผู้มีเหตุผล เช่นเดียวกับที่สิ่งมีชีวิตอื่นปรากฏแก่ผู้ปรารถนา

แต่เขาบอกว่า การปรากฏตัวนั้นไม่ใช่เรื่องยาก และสำหรับเด็กๆ นั้นเป็นเพราะว่า ถ้า คุณสังเกตพวกเขา พวกเขาจะโกรธฉันทันที ลองคิดดูว่าเด็กเล็กๆ จะไม่พยายามยอมรับมัน แต่หลายคนจะไม่มีวันได้เห็นมันเลย

ใช่ แต่ฉันเป็นคนที่สอง คุณพูดได้ดีแล้ว และแม้แต่ในหมู่สัตว์เดรัจฉาน ถ้าฉันเข้าใจสิ่งที่คุณพูด ก็เป็นเช่นนั้น แต่สำหรับสิ่งเหล่านี้ด้วย สิ่งที่เราพูดไว้ข้างต้น [ตรงนั้น] คำพยานของโฮเมอร์—

ท่านไม่ได้แทงอกสิงโต ราวกับว่ามันเป็นเพียงตำนาน

โฮเมอร์ได้เปรียบเทียบอย่างชัดเจนถึงผลดีและผลเสียสำหรับคนที่โกรธโดยไม่มีเหตุผล เหมือนกับการเพิ่มสิ่งหนึ่งเข้าไปอีกสิ่งหนึ่งคุณ นักแสดงตลกครับ คุณพูดได้ถูกต้องแล้ว

ดังนั้น สิ่งเหล่านี้จึงเป็นของฉัน เราตกลงกันแล้ว และเราได้รับการยอมรับอย่างกรุณาว่าสิ่งเหล่านี้อยู่ในเมือง สิ่งเหล่านี้อยู่ในจิตวิญญาณเดียวกัน และจำนวนนั้นเท่ากับของแต่ละคน

นี่แหละคือทั้งหมด

นั่นไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นอยู่แล้วหรือ ในเมื่อเมืองนั้นฉลาดและฉลาดต่อใคร บุคคลแต่ละคนก็ฉลาดและฉลาดต่อใครเช่นกัน?

เกิดอะไรขึ้น?

[ 441d ] แล้วบุรุษผู้กล้าหาญคนใดเล่าที่จะมีทั้งสองสิ่งนี้ และเมืองนี้และเมืองนั้น และคุณธรรมอื่นๆ ทั้งหมดอย่างเท่าเทียมกัน?

ความต้องการ.

และดูเถิด โอ กลอคอน เราได้ยินมาว่า มนุษย์นั้นเที่ยงธรรมในทำนองเดียวกับที่เมืองนั้นเที่ยงธรรม

และทั้งหมดนี้ล้วนมีความจำเป็น

แต่เราอย่าได้บอกว่าไม่ใช่เช่นนั้น เพราะนั่นคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว สำหรับสิ่งมีชีวิตสามรุ่น ในแบบของแต่ละรุ่น

เขากล่าวว่า "ผมไม่กล้าที่จะถูกหลอก"

ดังนั้นขอให้เราระลึกไว้ว่าแต่ละคนในพวกเรา หาก [ 441e ] แต่ละคนทำในสิ่งที่ตนทำด้วยตนเอง เขาก็จะเป็นคนยุติธรรมในสิ่งที่ตนทำด้วยเช่นกัน

และน่าเสียดายที่มันเป็นข้อที่สี่ ซึ่งควรค่าแก่การกล่าวถึง

ไม่เหมาะสมหรือที่ผู้มีปัญญาและมีแนวทางในการดูแลความสุขของจิตวิญญาณ จะต้องอยู่ภายใต้การปกครองและเป็นพันธมิตรกับผู้ที่โกรธเกรี้ยว?

สวัสดีตอนเช้า.

ดังนั้น อย่างที่เราพูดกัน ไวน์แห่งดนตรีและกายกรรมไม่ควรจะทำเช่นเดียวกันหรือ บำรุงเลี้ยงและ [ 442a ] ข้าพเจ้าด้วยถ้อยคำที่ดีและการเรียนรู้ และชำระให้บริสุทธิ์ด้วยนิทาน บำรุงเลี้ยงด้วยความกลมกลืนและจังหวะ?

เอาล่ะ นี่มันครั้งที่สี่แล้วนะ

ดังนั้น จงให้พวกเขาได้รับการบำรุงเลี้ยง และเรียนรู้และฝึกฝนอย่างแท้จริงเพื่อปกป้องสิ่งที่ปรารถนา ซึ่งเป็นสิ่งที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของจิตวิญญาณในแต่ละคน และยังเป็นเงินทองที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในธรรมชาติ ซึ่งพวกเขาควรปฏิบัติตาม เกรงว่าในการแสวงหาความสุขที่เรียกว่าความสุขทางกาย เมื่อพวกเขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่ง [ 442b ]v พวกเขาจะไม่ทำในสิ่งที่ตนเองต้องการอีกต่อไป แต่กลับตกเป็นทาสและเริ่มพยายามทำในสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับตนเอง และในโลกทั้งใบ พวกเขาจะทำลายชีวิตของทุกคน

"งั้นมากับฉันสิ" เธอกล่าว

ดังนั้นแล้ว ฉันและผู้ที่ต่อสู้จากภายนอก จะเป็นผู้ปกป้องตนเองจากการสูญเสียทั้งจิตวิญญาณและร่างกายได้ดีที่สุดใช่หรือไม่ ผู้ที่เต็มใจ แต่ต่อสู้ก่อน และหลังจากนั้น ด้วยอำนาจและความกล้าหาญ ก็จะบรรลุสิ่งที่ปรารถนาได้ใช่หรือไม่

นี่แหละคือทั้งหมด

และขอให้เราเรียกแต่ละคนว่าเป็นคนกล้าหาญในเรื่องนี้ [ 442c ] เมื่อเขาช่วยผู้ที่พระวจนะได้บัญชาไว้ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่ดีหรือสิ่งที่ไม่ดีก็ตาม โดยผ่านความเจ็บปวดและความสุขในใจของเขาเอง

ใช่ค่ะ อันดับสาม เธอกล่าว

แต่ส่วนเล็ก ๆ นั้นฉลาด คือส่วนที่ได้รับพระวจนะและบัญชาสิ่งเหล่านี้ และมีความรู้เกี่ยวกับผลประโยชน์ของแต่ละส่วนและจุดประสงค์ร่วมกันของสิ่งมีชีวิตทั้งสามนี้

ดังนั้น เขา/เธอจึงอยู่กับฉันเสมอ

มีอะไรอีก? ไม่ใช่เรื่องฉลาดหรือที่จะมีมิตรภาพและความเห็นพ้องต้องกันระหว่างทั้งสองนี้ เมื่อทั้งจุดเริ่มต้นและจุดเริ่มต้นของตรรกะ [ 442d ] ต่างก็ยกย่องจุดเริ่มต้นและไม่ต่อต้านมัน?

ความสุขุมรอบคอบเป็นหัวใจสำคัญของทุกสิ่ง ทั้งสำหรับเมืองและสำหรับแต่ละบุคคล

แต่สำหรับคุณ อย่างที่เรามักพูดกันว่า "มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ"

จำเป็นอย่างยิ่ง

แล้วอย่างไรต่อล่ะ? ฉันถามว่า "การที่เราพูดถึงความยุติธรรมที่ควรได้รับการพิจารณา หรือสิ่งที่เห็นในเมืองนั้น ไม่ได้เป็นการทำให้เราอ่อนแอลงหรอกหรือ?"

เธอบอกว่าดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น ลองดูสิ

เพราะดูเถิด ข้าพเจ้าคือผู้ที่เราจะมั่นใจได้เสมอ [ 442e ] หากยังมีความสงสัยใดๆ อยู่ในใจเรา ข้าพเจ้าจะมอบภาระของเราให้แก่พระองค์

เมืองไหน?

แต่ถ้าเราจะต้องถูกประณามเพราะเมืองนั้นและชายคนนั้นที่หนีไปและถูกฆ่าตาย ถ้าชายคนนั้นได้รับทองคำหรือเงินมา แล้วพยายามจะริบเงินนั้นไป อะไรจะเป็นไปได้มากกว่า [ 443a ] ที่เขาจะทำเช่นนั้นมากกว่าคนที่ไม่เหมือนเขา?

“ไม่ ไม่” เขากล่าว

ไม่มีการลบหลู่ การลักขโมย และการทรยศหักหลังใดๆ อีกเลย ไม่ว่าจะเป็นต่อหุ้นส่วนของตนเองหรือต่อสาธารณชนของเมือง ยกเว้นการกระทำนี้ใช่หรือไม่?

อันดับที่หก

และพวกเขาจะต้องไม่เป็นพยานปรักปรำผู้ที่ไม่เชื่อ ไม่ว่าจะโดยการสาบานหรือโดยการสารภาพอื่นใด

เป็นไปได้อย่างไร?

การนอกใจ การละเลยพ่อแม่ และการที่เทพเจ้าไม่ทรงเยียวยา ล้วนเป็นสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นได้มากกว่าสิ่งนี้

เขากล่าวว่า ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ

[ 443b ] เป็นเพราะเหตุทั้งหมดนี้ไม่ใช่หรือที่แต่ละคนจึงทำในสิ่งที่ตนต้องการ ทั้งตั้งแต่เริ่มต้นและหลังจากนั้น และตั้งแต่เริ่มต้น?

มีแค่นี้ ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว

คุณกำลังแสวงหาอะไรอีก ความยุติธรรม หรืออำนาจที่มอบให้แก่คนและเมืองเหล่านั้น?

แต่ซุส ซึ่งเป็นองค์ที่สี่ ไม่ได้เป็นผู้นำ

ดังนั้นความฝันของเราก็เป็นจริง ซึ่งเราสงสัยตั้งแต่แรกเข้าเมืองแล้วว่าเราจะใช้ชีวิตตาม [ 443c ] เทพเจ้าบางองค์ และในรูปแบบความยุติธรรมบางอย่าง เราจะตกอยู่ในอันตรายจากการถูกหลอกลวง

ดังนั้น ทุกคน

ดังนั้น โอ กลอคอน—ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง—มันเป็นรูปเคารพแห่งความยุติธรรม ที่ว่าผู้ที่ถนัดการเกี่ยวหญ้าโดยธรรมชาติก็ควรเกี่ยวหญ้าต่อไปและไม่ทำอย่างอื่น แต่ผู้ที่เป็นช่างก่อสร้างก็ควรถูกเกี่ยวหญ้าด้วยเคียว และอื่นๆ

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

แต่เป็นความจริงหรือไม่ที่ความยุติธรรมนั้น อย่างที่เขาพูด ไม่ได้เกี่ยวกับการกระทำภายนอกของตนเอง แต่เกี่ยวกับ [ 443d ] ภายใน อย่างแท้จริงเกี่ยวกับตนเองและตัวตนของตนเอง ไม่ใช่ว่าแต่ละคนจะทำสิ่งอื่น ๆ ในตัวเอง หรือทำหลายสิ่งหลายอย่างต่อกันในจิตวิญญาณ แต่ว่าเขาให้ความสำคัญกับบ้านของตนเองก่อนตนเอง และเริ่มประดับประดาตนเองและเป็นเพื่อนกับตนเอง และเขาประสานสามสิ่งมีชีวิต ดังเช่นสามเงื่อนไขของความกลมกลืนอย่างไม่ซับซ้อน คือ วัยหนุ่มสาว วัยชรา และวัยกลางคน และหากมีสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ อยู่ระหว่างนั้น สิ่งเหล่านี้ [e.] ทั้งหมดเชื่อมต่อกันและทุกหนทุกแห่งเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่ประกอบขึ้นจากหลายสิ่ง ฉลาดและเหมาะสม ดังนั้นให้เขาทำมันไปเลย ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเกี่ยวกับการได้มาซึ่งเงินทอง หรือเกี่ยวกับการรักษาโรค หรือแม้แต่เรื่องการเมือง หรือเกี่ยวกับสัญญาเดียวกัน ในทุกสิ่งเหล่านี้เขาเป็นผู้นำและเรียกร้องความยุติธรรมและการกระทำที่ดี ซึ่งหากมันช่วยรักษาสิ่งนี้ทั้งหกประการและทำงานร่วมกัน ปัญญาและยืนยันการกระทำนี้ด้วยวิทยาศาสตร์ แต่การกระทำที่ไม่ยุติธรรม [ 444a ] ซึ่งหากมันทำลายสิ่งนี้อยู่เสมอ ความไม่รู้และยืนยันสิ่งนี้ด้วย ความรุ่งโรจน์

พันตาปาสิน สิ่งที่คุณพูด โสกราตีส นั้นถูกต้องแล้ว

ใช่แล้ว ฉันเอง คนชอบธรรม เมือง และความยุติธรรม ซึ่งเกิดขึ้นในนั้น หากเราถูกพบ เราจะไม่สามารถโกหกได้ในทุกสิ่งที่เราเป็น แต่ซุสไม่โกหกหรอก เขากล่าว

งั้นเราไปกันเลยไหม?

โฟเมน.

ปล่อยมันไปเถอะ มันเป็นฉันเอง เพราะหลังจากนั้นฉันคิดว่ามันไม่ยุติธรรม

เดลอน

[ 444b ] สิ่งมีชีวิตทั้งสามนี้ไม่บางส่วนหยุดนิ่งอยู่หรือ เพราะเห็นว่าเป็นการกระทำหลายอย่างและการกระทำอื่น ๆ รวมถึงการฟื้นคืนชีพของส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณทั้งหมด ดังนั้นในตอนแรกมันจึงไม่ได้เป็นของมัน แต่เป็นของสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติที่มันต้องรับใช้ ซึ่งมันไม่ได้รับใช้ในรูปแบบดั้งเดิมของมัน? เช่นนี้เราก็รู้เช่นกันว่าความวุ่นวายและความผิดพลาดของพวกเขานั้นคือความอยุติธรรม ความลุ่มหลง ความขี้ขลาด ความโง่เขลา และความชั่วร้ายทั้งหมดรวมกัน

"เรื่องพวกนี้" เขากล่าว

[ 444c ] ไม่ มันเป็นฉัน และการกระทำที่ไม่ยุติธรรม และความไม่ยุติธรรม และการกระทำที่ยุติธรรม สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นทั้งหมด โดยปรากฏชัดเจนอยู่แล้ว เหนือทั้งความไม่ยุติธรรมและความยุติธรรม?

คุณคิดอย่างไร?

เพราะถ้าเป็นฉันแล้ว คนสุขภาพดีกับคนป่วยก็ไม่ต่างกัน คนสุขภาพดีป่วยที่ร่างกาย ส่วนคนป่วยป่วยที่จิตใจ

ว่าไงนะ? เธอพูด

สิ่งที่ดีต่อสุขภาพก็คือดีต่อสุขภาพ แต่สิ่งที่ไม่ดีต่อสุขภาพก็คือโรคภัยไข้เจ็บ

ใช่.

ผู้ที่กระทำการอย่างยุติธรรมย่อมกระทำการที่ยุติธรรมไม่ใช่หรือ [ 444d ] ผู้ที่กระทำการอย่างอยุติธรรมย่อมกระทำการที่อยุติธรรมไม่ใช่หรือ?

ความต้องการ.

แต่สิ่งที่ส่งเสริมสุขภาพที่ดีคือการทำให้ส่วนต่างๆ ในร่างกายตั้งอยู่ได้อย่างเป็นธรรมชาติ ยึดเหนี่ยวกัน และพึ่งพาซึ่งกันและกัน

แต่โรคนี้เริ่มต้นขึ้นเองตามธรรมชาติ และเริ่มต้นขึ้นทีละโรค

มันมาถึงแล้ว

พี่น้องเอ๋ย การปฏิบัติความยุติธรรมไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในจิตใจตามธรรมชาติ การสร้างและรักษาไว้ซึ่งซึ่งกันและกัน แต่การเริ่มต้นความอยุติธรรมต่อธรรมชาติและการเริ่มต้นสิ่งหนึ่งด้วยอีกสิ่งหนึ่งไม่ใช่หรือ?

เธอตอบว่า เป็นนักแสดงตลก

ดังนั้น ดังที่เขากล่าวไว้ คุณธรรมคือสุขภาพและความงามและความเป็นอยู่ที่ดีของจิตวิญญาณ [ 444e ] แต่ความชั่วร้ายคือโรคภัยไข้เจ็บ ความอับอาย และความเจ็บป่วย

มันเป็นอย่างนี้ครับ/ค่ะ

ดังนั้น เจตนาดีจึงนำไปสู่คุณธรรม และเจตนาไม่ดีนำไปสู่ความชั่วร้ายไม่ใช่หรือ?

ความต้องการ.

ดังนั้น ดังที่เขาได้กล่าวไว้แล้ว เราต้องพิจารณา [ 445a ] ว่าสิ่งใดมีประโยชน์มากกว่ากัน: การกระทำอย่างยุติธรรมและตั้งใจดีและเป็นคนยุติธรรม แต่กลับซ่อนเร้นและไม่เป็นเช่นนั้น หรือการเป็นคนอยุติธรรมและยังคงอยุติธรรม แต่กลับไม่ได้รับความยุติธรรมและตกนรก

แต่โสกราตีส ดูเหมือนไร้สาระที่จะคิดว่าแนวคิดนั้นกำลังเกิดขึ้นจริงแล้ว หากร่างกายของธรรมชาติซึ่งเสื่อมสลายได้นั้นไม่สามารถดำรงอยู่ได้แม้จะมีอาหารและเครื่องดื่ม ทรัพย์สิน และอำนาจทั้งหมด แต่ธรรมชาติที่เราอาศัยอยู่นี้ ซึ่งเปลี่ยนแปลงได้และเสื่อมสลายได้ [ 445b ] กลับสามารถดำรงอยู่ได้ หากมันทำในสิ่งที่มันพอใจ ซึ่งมันจะได้รับการปลดปล่อยจากความชั่วร้ายและความอยุติธรรม และได้รับความยุติธรรมและคุณธรรม เพราะเป็นที่ชัดเจนสำหรับเราว่าเราได้รับการปลดปล่อยจากสิ่งอื่น ๆ

มันตลกดี ฉันเองก็ตลก แต่เราคุยเรื่องนี้กันไปแล้ว เพราะมันชัดเจนมากว่าการทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไร

เขาพูดว่า "เอคิสตา ขอให้ซุสเป็นผู้ที่ถูกพิชิตโดยทุกคนเถิด"

[ 445c ] บัดนี้ ข้าพเจ้าเป็นผู้กระทำ เพื่อท่านทั้งหลายจะได้เห็นว่าความชั่วร้ายได้กระทำอะไรไปแล้วบ้าง ตามที่ข้าพเจ้าพอใจ และสิ่งที่ควรค่าแก่การเห็น

ฉันสาบานเลย ฉันพูดไปแล้ว แค่พูดออกมาเถอะ

และไม่ใช่ฉันหรอก อย่างที่ฉันเห็นจากมุมมองนี้ เพราะที่นี่เราได้ยกระดับคำพูดขึ้นไป โดยหนึ่งเป็นคุณธรรมชนิดหนึ่ง แต่มีบาปมากมายนับไม่ถ้วน ซึ่งสี่ในสี่นั้นมีแปดและสมควรแก่การกล่าวถึง

เธอพูดว่า "ว่ายังไงเหรอ?"

อย่างที่ผมได้กล่าวไปแล้ว ผู้ที่ตระหนักถึงวิถีแห่งรัฐต่างๆ อยู่แล้ว ก็อาจตกอยู่ในอันตรายที่จะเป็นวิถีแห่งจิตวิญญาณด้วยเช่นกัน

คุณเห็นกี่ตัว?

[ 445d ] ข้าพเจ้าเป็นชายห้าคนแห่งรัฐ แต่เป็นเพียงห้าคนแห่งจิตวิญญาณ

บอกมาสิ บอกมาสิ คุณคืออะไร?

ฉันบอกแล้วไงว่า กับบุคคลที่เราได้กล่าวถึงไปนี้ มีเพียงวิถีแห่งการปกครองเดียวเท่านั้น และไม่ควรเรียกว่าเป็นการแบ่งแยก เพราะเมื่อคนคนหนึ่งเกิดจากคนที่มีอำนาจต่างกัน เขาจึงถูกเรียกว่ากษัตริย์ แต่เมื่อเขาเกิดจากหลายคน เขาจึงถูกเรียกว่าชนชั้นสูง

เธอตอบว่า จริงค่ะ

ข้าพเจ้ากล่าวว่า นี่เป็นเรื่องประเภทหนึ่ง เพราะไม่มีใคร [ 445e ] หลายคนหรือแม้แต่คนเดียวที่มาถึงที่นั่นขยับเขยื้อน แต่กฎหมายของเมืองที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงนั้นถูกนำมาใช้เพื่อการบำรุงเลี้ยงและการศึกษา ขณะที่เราผ่านไป

"เพราะมันไม่ใช่เรื่องเล่าปรัมปรา" เขากล่าว

โสกราตีส, กลอคอน, อะเดมันตุส

แก้ไข

[ 449a ] ข้าพเจ้าถือว่าเมืองนี้และผู้คนในเมืองนี้ดี และข้าพเจ้าเรียกมันว่าถูกต้อง และเรียกคนเช่นนี้ว่า แต่คนอื่นๆ นั้นเลวและบาป เกินกว่าความถูกต้องนี้ ในเรื่องการบริหารเมืองและการสร้างจิตวิญญาณส่วนตัว ในความชั่วร้ายประเภทที่สี่

"นี่เป็นของใคร" เธอกล่าว

และข้าพเจ้า ตามคำพูดข้างต้น ตามที่ข้าพเจ้าเห็น [ 449b ] แต่ละคนส่งต่อกันไป แต่โปเลมาร์คอส - เพราะเขานั่งอยู่ข้างหลังอาเดมันตุสเล็กน้อย - ยื่นมือออกไปและจับเสื้อผ้าจากด้านบนที่ไหล่ แล้วพาเขาไปข้างหน้า และเสนอตัวพร้อมกล่าวว่า "กราบลง" เนื่องจากเราไม่ได้ยินอะไรอย่างอื่นเลย แล้วจึงกล่าวว่า "งั้นเราปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ ฉันว่า หรือเราจะทำอย่างไร?"

"เขามาถึงแล้ว" อเดมันตัสกล่าวเสียงดังขึ้น

แล้วฉันล่ะ พี่ชาย คุณไม่จากไปหรือ?

สำหรับคุณ มันคือลำดับที่สี่ [ 449c ]

เพราะว่า...ฉันถามไปอย่างนั้น เพราะอะไรกันแน่?

ฉันบอกว่าคุณพยายามหลอกลวงเรา และคุณก็เห็นทุกอย่าง ไม่มีการขโมยคำพูดแม้แต่น้อยเพื่อที่คุณจะได้ไม่ผ่านไป และอย่าลืมพูดมันด้วยเจตนาร้าย เช่นเดียวกับเรื่องผู้หญิงและเด็ก ฉันมักจะพูดเสมอว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เพื่อนฝูงจะเป็นเช่นนั้น

ท่านได้ยินไม่ชัดหรือไง พี่ชาย โอ อาเดมันเตส?

ใช่แล้ว แต่สิ่งนี้ก็เหมือนกับสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด เป็นวิถีทางที่เหมาะสมของชุมชน เพราะหลายคนคงจะเกิดมา [ 449d ] อย่าคิดอย่างที่คุณพูดเลย เช่นเดียวกับพวกเราในสมัยก่อน เราเฝ้ารอ โดยคาดหวังว่าคุณจะพูดถึงเรื่องการเลี้ยงดูบุตร วิธีการเกิด และวิธีการเลี้ยงดู และทั้งหมดนี้ที่คุณเรียกว่าชุมชนของสตรีและเด็ก เพราะเราคิดว่าเราได้นำสิ่งยิ่งใหญ่อะไรเข้ามาในรัฐ ไม่ว่ามันจะทำอย่างถูกต้องหรือไม่ก็ตาม ดังนั้น บัดนี้ เนื่องจากมีคนอื่นเข้ามารับตำแหน่งก่อนที่สิ่งเหล่านี้จะได้รับการพูดคุยอย่างเหมาะสม เราจึงได้รับสิ่งนี้ [ 450a ] ที่คุณได้ยินมาแล้ว เพื่อที่คุณไม่ควรเมามายก่อนที่คุณจะผ่านสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดเหมือนที่เคยเป็นมา

และคุณ กลอคอนกล่าว ทำให้ผมมีส่วนร่วมในการลงคะแนนครั้งนี้ด้วย

โสกราตีส, กลอคอน, อเดมันทัส, ทราซีมาคัส

แก้ไข

"เขาประมาทเลินเล่อ" ธราซีมาคัสกล่าว "เขาคิดว่าสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดถูกมอบให้แก่เรา โซคราเตส"

ซึ่งเป็นตัวฉันเองที่เจ้าได้กระทำตามคำพูดของฉัน ส่วนเรื่องนั้นอีกครั้งหนึ่ง ก็ให้ดำเนินการเกี่ยวกับเมืองนั้นต่อไปตั้งแต่ต้น ซึ่งฉันได้ผ่านมันมาแล้วและยินดีรับสิ่งเหล่านี้ด้วยความรักตามที่ได้กล่าวไว้ในตอนนั้น ซึ่งเจ้าขอร้อง [ 450b ] ว่าอย่าฟัง เพราะเรื่องเจ้าได้ทำให้ฉันโกรธด้วยคำพูด ซึ่งฉันเห็นในตอนนั้น ฉันไม่ได้จัดเตรียมไว้สำหรับคนจำนวนมาก

แล้วอย่างไรล่ะ? ใช่ธราซีมาคัสหรือเปล่าที่กล่าวว่า "ข้าพเจ้ามาหาท่านในตอนนี้พร้อมกับทองคำ แต่ไม่ได้ยินคำพูดของท่าน"?

ใช่ ผมบอกว่ามันธรรมดาๆ

“ไม่มีมาตรวัดใดหรอก โสกราตีส กลอคอน ที่ชีวิตทั้งหมดจะมีคำพูดเช่นนี้ แต่มาตรวัดที่เรามีก็คือของเราเอง อย่างไรก็ตาม คุณซึ่งเราถามไปก็ไร้ประโยชน์ [ 450c ] คุณจะพยายามอธิบายให้เราฟังว่า สังคมคืออะไรสำหรับการดูแลเด็กและสตรี และการบำรุงเลี้ยงเยาวชน การเกิดและการศึกษาที่เกิดขึ้นในระหว่างนั้น ซึ่งไม่ควรเป็นงานหนัก ดังนั้นฉันจะพยายามบอกว่ามันถูกมองว่าทำได้อย่างไร”

โอ ยูไดมอน ไม่ถูกต้องที่ข้าพเจ้าจะผ่านไป เพราะยังมีความไม่เชื่อมากกว่าในอดีตที่เราผ่านมา และดังที่กล่าวไว้ว่า หากเป็นไปได้ ก็มักจะถูกไม่เชื่อ และหากมันเกิดขึ้นจริง ดังที่จะเป็นเรื่องดีเยี่ยมหากเป็นเช่นนั้น มันก็จะถูกไม่เชื่อเช่นกัน [ 450d ] ขอให้พวกเขาได้รับผลกระทบจากความเหนื่อยล้าของพวกเขาด้วย อย่าให้คำพูดเป็นสิ่งที่ดีที่จะลองเลย โอ เพื่อนและสหาย ไม่มีใครเหนื่อยล้า เพราะเป็นครั้งที่สองแล้ว เพราะผู้ฟังไม่ได้อกตัญญู ไม่เชื่อ หรือดื้อรั้น

แล้วฉันก็พูดว่า: โอ้ ท่านผู้ประเสริฐ ท่านพูดแบบนี้เพื่อพยายามให้กำลังใจฉันใช่ไหม?

ฉันพูดว่า "ฉันพูดไปแล้ว"

ทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของฉันเอง ส่วนคุณทำตรงกันข้าม เชื่อว่าตัวฉันเองรู้ว่าฉันพูดอะไร นิทานนั้นดี เพราะท่ามกลางปราชญ์และเพื่อนฝูง เกี่ยวกับผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดและ [ 450e ] เพื่อนของความจริง ฉันพูดได้อย่างปลอดภัยและกล้าหาญ แต่ไม่เชื่อและแสวงหาเหตุผลทั้งหมดที่จะทำ สิ่งที่ฉันทำ [ 451a ] นั้นน่ากลัวและผิด ช่างน่าหัวเราะอะไรเช่นนี้ - เพราะนี่เป็นเรื่องไร้สาระ - แต่อย่าผิดพลาดในความจริง ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แต่เพื่อนของเขาด้วย โต้เถียงกัน ฉันถามเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันเห็นว่าผิด ฉันกราบไหว้ Adrastianus โอ Glaucon เพื่อที่ฉันกำลังจะพูด เพราะฉันหวังว่าบาปของการฆ่าฆาตกรโดยไม่ตั้งใจจะไม่เกิดขึ้น หรือว่าฉันจะหลอกลวงผู้ที่เป็นคนดี ยุติธรรม และถูกต้องตามกฎหมาย อันตรายนี้จึงอยู่ในอันตราย ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือ [ 451b ] เพื่อนฝูง เพื่อที่คุณจะได้เป็นเพื่อนของฉัน

และกลอคอนหัวเราะ แต่โซคราเตสกล่าวว่า หากเราได้รับความอยุติธรรมใดๆ ภายใต้คำพูด เราจะทิ้งท่านไปในฐานะฆาตกร และจงบริสุทธิ์ และอย่าหลอกลวงเรา แต่ท่านกลับกล้าพูดเช่นนั้น

แต่ผมบอกว่า มินต์นั้นบริสุทธิ์ และเป็นที่ที่ถูกทิ้งร้างตามที่กฎหมายกล่าวไว้ ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากนั้น และมันก็เจริญเติบโต

ฉันบอกเขาว่า "นี่เป็นเพราะฉัน"

กล่าวว่า ดูเถิด ข้าพเจ้าจะไม่กลับมาในตอนนี้ ซึ่งบางที [ 451c ] เขาอาจจะพูดในอนาคต แต่บางทีถ้าคุณพูดถูก หลังจากละครของผู้ชาย ผู้หญิงก็จะถูกสอดใส่จนหมด มิฉะนั้นก็เพราะคุณเป็นคนก่อขึ้น

เพราะมนุษย์ได้รับการสอนมาโดยธรรมชาติและโดยทางธรรมชาติ ดังที่เราได้ผ่านมาแล้ว และเพื่อพระเกียรติของข้าพเจ้า ไม่มีสิทธิอื่นใดสำหรับเด็กและสตรี ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินหรือความต้องการใดๆ นอกเหนือจากที่พวกเขาได้ประสบในความเร่งรีบนั้น ซึ่งเราได้เร่งรีบมาก่อน และเราได้พยายามในฐานะผู้ดูแลฝูงสัตว์ที่จะรักษาให้มนุษย์อยู่ภายใต้การปกครองของพระวจนะ

ใช่ [ 451d ]

ขอให้เราติดตามเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด ทั้งการเกิดและการเลี้ยงดู และขอให้เราตัดสินใจว่าเราควรทำหรือไม่

"ได้อย่างไร?" เธอกล่าว

ที่นี่ เราเห็นสุนัขเฝ้าตัวเมียตัวไหนเฝ้าร่วมกัน ถ้าตัวผู้เฝ้าและรวมกลุ่มกันและทำสิ่งอื่นๆ ร่วมกัน หรือถ้าพวกมันเก็บตัวผู้ไว้ข้างในเพราะไม่สามารถให้กำเนิดและเลี้ยงสุนัขได้ แต่พวกมันไม่สนใจพวกมันและดูแลฝูงแกะทั้งหมด? [ 451e ]

เขากล่าวว่า โดยทั่วไปแล้วทุกอย่างเหมือนกัน แต่เราถูกมองว่าเป็นผู้ที่อ่อนแอที่สุด แต่สำหรับพวกเขาแล้วเราเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด

แล้วฉันจึงถามว่า สิ่งมีชีวิตใดๆ จะมีประโยชน์อะไรต่อสิ่งเหล่านี้ หากมันไม่สามารถให้การบำรุงเลี้ยงและการศึกษาได้เช่นเดียวกัน?

นั่นไม่ถูกต้อง

ดังนั้น หากเราจะใช้สิ่งเหล่านี้สำหรับผู้หญิง เราก็ควรสอนสิ่งเหล่านี้แก่พวกเธอด้วย [ 452a ]

ใช่.

พวกเขาไม่ได้รับการสอนดนตรีหรือยิมนาสติก

ใช่.

ดังนั้น ศิลปะและสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับสงครามจึงถูกยกให้เป็นสมบัติของผู้หญิง และถูกนำมาใช้ตามนั้น

ฉันบอกว่า "นี่คือภาพประกอบสิ่งที่คุณพูด"

ฉันกล่าวว่า บางที แม้จะมีธรรมเนียมปฏิบัติอยู่ แต่หากสิ่งที่พูดกันในตอนนี้ส่วนใหญ่ถูกนำไปปฏิบัติจริง มันคงดูไร้สาระ

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

ฉันนึกขึ้นได้ว่า คุณมองว่าอะไรคือสิ่งที่ไร้สาระที่สุด หรือคุณหมายถึงว่าคุณเห็นผู้หญิงเปลือยกายออกกำลังกายในโรงยิมเคียงข้าง [ 452b ] ผู้ชาย ไม่ใช่แค่ผู้ชายวัยหนุ่มเท่านั้น แต่รวมถึงผู้ชายสูงอายุด้วย เช่น ชายชราในโรงยิมที่ตัวแดงก่ำและคุณมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของพวกเขา แต่พวกเขาก็ชอบออกกำลังกาย?

"ไม่ใช่ซุสหรอก" เขากล่าว "เพราะมันคงเป็นเรื่องน่าขันหากซุสปรากฏตัวขึ้นมาอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้"

ไม่ มันเป็นฉันเอง อย่างที่เรารีบพูด เสียงของพวกคนรื่นเริงนั้นไม่ควรกลัว ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรอีกในการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ทั้งเกี่ยวกับโรงยิม [ 452c ] และเกี่ยวกับดนตรี และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอาวุธและการฝึกม้า

คุณว่าอย่างนั้นใช่ไหม

แต่หลังจากพูดเช่นนั้น พวกเขาก็เริ่มไปที่ศาล เพื่อขอร้องคนเหล่านี้ไม่ให้ทำตามใจชอบ แต่ให้ตั้งใจเรียน และพวกเขาเตือนตัวเองว่าเมื่อไม่นานมานี้ การเห็นผู้ชายเปลือยกายถือเป็นเรื่องน่าอับอายและน่าขันสำหรับพวกคนป่าเถื่อนหลายคน และเมื่อพวกเขามาจากโรงยิมก่อนพร้อมกับชาวครีต จากนั้นก็เป็นชาวสปาร์ตา [ 452d ] จากพวกตัวตลกในสมัยนั้น พวกเขาก็มองว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องตลก หรือว่าไม่เป็นความจริง?

เขาเป็นผู้นำ

แต่เนื่องจากฉันมีผิวสี การปลอมแปลงเพื่อปกปิดลักษณะที่ปรากฏทั้งหมดจึงยังคงอยู่ และความน่าขันในดวงตาก็ไม่ปรากฏออกมาภายใต้ความดีเลิศที่ประกาศไว้ในถ้อยคำ และสิ่งนี้ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ผู้ที่เยาะเย้ยนั้นไร้ประโยชน์ ผู้ที่ถูกชี้นำด้วยสิ่งอื่นใดนอกจากความชั่วร้าย และผู้ที่เยาะเย้ย โดยพิจารณามุมมองอื่นที่น่าขันยิ่งกว่ามุมมองของคนโง่ [ 452e ] และความชั่วร้ายและความดี ศึกษาเพื่อจุดประสงค์อื่นที่ไม่ใช่ความดี

"งั้นทุกคนก็อยู่กับผม" เขากล่าว

อันดับแรกไม่ใช่เรื่องของการโต้แย้งเกี่ยวกับพวกเขาหรือ ว่าเป็นไปได้หรือไม่ และเป็นเรื่องที่น่าสงสัยว่านักปรัชญาหรือนักวิชาการต้องการโต้แย้งหรือไม่ว่า [ 453a ] ธรรมชาติของมนุษย์ เพศหญิงในเผ่าพันธุ์ชาย สามารถมีส่วนร่วมในงานทั้งหมดหรือไม่ ในงานใดงานหนึ่ง หรือในสิ่งที่มีอยู่ แต่ในสิ่งที่ไม่มีอยู่ และนี่คือสิ่งที่กล่าวถึงสงครามของบรรพบุรุษ? ไม่ใช่เช่นนั้นหรือ ที่เริ่มต้นได้ดีเหมือนภาพ ก็จบลงได้ดี?

"ดีมาก" เธอกล่าว

ถ้าเป็นฉัน เขาต้องการให้เราโต้เถียงกันเองเพื่อสนับสนุนคนอื่นหรือไม่ เพื่อไม่ให้ข้อโต้แย้งของอีกฝ่ายถูกโจมตีโดยไม่ได้พูดอะไรเลย? [ 453b ]

เขาบอกว่า ไม่มีอะไรมาขัดขวางได้

เรากล่าวแทนพวกเขาว่า "โอ้ โสกราตีสและกลอคอน ไม่มีใครเห็นพวกท่านสงสัยผู้อื่นเลย เพราะพวกเขาเหล่านั้นเอง ในช่วงเริ่มต้นของการตั้งถิ่นฐาน ซึ่งพวกท่านเรียกว่าเมือง ต่างก็ยอมรับว่าโดยธรรมชาติแล้วแต่ละคนย่อมทำในสิ่งที่ตนต้องการ"

เราสารภาพไปแล้ว: จะไม่สารภาพได้อย่างไร?

"จริงหรือไม่ที่ธรรมชาติของชายและหญิงแตกต่างกันอย่างมาก?"

มันไม่ต่างกันตรงไหน?

"ไม่มีงานอื่นใดที่เหมาะสมที่จะปกป้อง [ 453c ] ตามลักษณะของมันหรือ?"

เกิดอะไรขึ้น?

“แล้วทำไมตอนนี้พวกท่านจึงไม่ทำบาป แต่กลับกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘ดูเถิด ชายและหญิงก็ทำสิ่งเดียวกัน เพราะมีธรรมชาติที่แตกต่างกัน’ โอ น่าประหลาดใจยิ่งนัก ที่พวกท่านมีอะไรมาอ้างเพื่อแก้ตัวเรื่องนี้?”

"อย่างที่คุณเพิ่งพูดกับผมว่า 'ผมไม่มีเหตุผลที่จะโกรธ' แต่ผมขอร้องคุณ ขอร้องจริงๆ โปรดตีความคำพูดให้เป็นประโยชน์แก่เรา ไม่ว่าคำพูดนั้นจะอยู่ที่ใดก็ตาม"

นี่คือสิ่งที่ข้าพเจ้าได้ทำ โอ กลอคอน และสิ่งอื่นๆ อีกมากมายในทำนองนี้ [ 453d ] ซึ่งข้าพเจ้ากลัวมานานแล้ว และซึ่งดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับกฎหมายเกี่ยวกับทรัพย์สินและการเลี้ยงดูสตรีและเด็ก

“ไม่ใช่กับซุสหรอก” เขากล่าว “เพราะดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

ไม่ ฉันตอบ แต่ความจริงเป็นอย่างนี้: ผู้ใดลงไปในสระน้ำเล็ก ๆ ผู้ใดลงไปในทะเลใหญ่ที่สุด ผู้นั้นก็ไม่สามารถไปถึงเจ็ดแห่งได้

อยู่กับฉันเสมอ

พวกเขาไม่ได้ยินเรา ผู้ซึ่งเป็นคนใหม่และถูกล่อลวงให้รอดพ้นด้วยพระวจนะ คือเหมือนปลาโลมาที่หวังจะจับเรา หรือความรอดพ้นที่ไร้ประโยชน์อื่นๆ [ 453e ]

เขาพูดอย่างนั้น เขาพูดอย่างนั้น

เอาเลย ฉันเอง ถ้าคุณบอกว่าเราจะหาทางออกได้ เพราะเราสารภาพว่าเราเห็นธรรมชาติอีกอย่างหนึ่ง อีกอย่างหนึ่งที่ควรจะเห็น และว่าหญิงและชายแตกต่างกัน แต่ตอนนี้เราได้เห็นธรรมชาติอื่นๆ ที่ควรจะเห็นแล้ว นี่คือข้อกล่าวหาของเราหรือ?

นำ [ 454a ]

ข้าพเจ้านั้นกล้าหาญยิ่งนัก โอ กลอคอน ผู้ทรงฤทธานุภาพแห่งศิลปะแห่งการโต้แย้ง

คุณเห็นอะไรบ้าง?

เพราะอย่างที่ผมบอก พวกเขาพยายามทำเพื่อผม และมีคนจำนวนมากมาฟัง ไม่ได้โต้เถียงกัน แต่พูดคุยกัน เพราะพวกเขาไม่สามารถแบ่งเขตปกครองของบิชอปตามพวกพ้องของตนได้ แต่กลับใช้ชื่อนี้ในการกดขี่ข่มเหงฝ่ายตรงข้ามของเขตปกครองของบิชอป โดยการโต้เถียงกัน ไม่ใช่การพูดคุยกันเอง

เพราะดูเถิด ข้าพเจ้ากล่าวว่า ความปรารถนาเช่นนี้เกิดขึ้นกับคนจำนวนมาก แต่ความปรารถนานี้จะส่งผลถึงข้าพเจ้าและพวกเราในเวลานี้หรือ? [ 454b ]

ดังนั้น มันจึงเป็นฉันเสมอมา: เราเสี่ยงที่จะกลายเป็นคนเฉยเมยต่อกันและกัน

ยังไง;

<ไม่> มีธรรมชาติเดียวกัน เพราะเราไม่เห็นการแสดงออกใดๆ ของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นแบบลูกผู้ชายหรือแบบจริงจัง ตามชื่อของผู้กดขี่ที่เราจะไปเยี่ยม แต่พวกเขาไม่ได้บอกว่าธรรมชาติอื่นและธรรมชาติเดียวกันนั้นเป็นอย่างไร และเราถูกกำหนดให้เป็นอย่างไร เมื่อการแสดงออกของธรรมชาติอื่นแตกต่างกัน แต่เรากลับมองว่ามันเหมือนกัน

“ด้วยเหตุนี้” เขากล่าว “เราจะไม่ไปเยี่ยมเยียน” [ 454c ]

"โทการ์ทอส" ผมกล่าว "ดูเหมือนว่าพวกเราจะแปลกใจที่ต้องถามตัวเองว่าธรรมชาติของคนหัวล้านกับดาวหางนั้นเหมือนกันหรือไม่ หรือว่ามันตรงกันข้าม และเนื่องจากเรายอมรับว่ามันตรงกันข้าม ถ้าคนหัวล้านตัดผมสั้น ดาวหางก็จะไม่ตัด ถ้าคนอื่นตัดผม พวกเขาก็จะไม่ตัด"

เธอว่ามันตลกดี

ฉันพูดว่า มีอะไรอีกบ้างที่ไร้สาระ หรือว่าเราจะไม่ตั้งสมมติฐานถึงธรรมชาติที่เหมือนกันและธรรมชาติอื่น แต่เป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงและความคล้ายคลึงกันแบบนั้น [ 454d ] ที่เราจะสงวนข้อโต้แย้งไว้? เราบอกว่าคนทางการแพทย์และจิตวิญญาณทางการแพทย์มีธรรมชาติเดียวกัน หรือไม่?

เขาเป็นผู้นำ

มันไม่ใช่เรื่องทางการแพทย์และเรื่องของฟรีเมสันหรอกหรือ?

อย่างไรก็ตาม ที่ไหนก็ตาม

ไม่ ฉันเป็นเช่นนั้น และเผ่าพันธุ์ชายและหญิง หากด้วยเหตุผลใดก็ตามดูเหมือนจะแตกต่างกัน อย่าได้แสร้งทำเป็นมองเห็นกันและกัน หากด้วยเหตุนี้ดูเหมือนจะแตกต่างกัน เหมือนกับที่ผู้หญิงจั๊กจี้ [ 454e ] และผู้ชายคร่ำครวญ อย่าได้แสร้งทำเป็นมองเห็นอะไรเลย แต่จงพิสูจน์ให้เห็นในสิ่งที่เราพูดว่าผู้หญิงแตกต่างจากผู้ชาย แต่จงแสร้งทำเป็นมองเห็นสิ่งเดียวกันกับที่ผู้ปกครองของเราและผู้หญิงของพวกเขาเห็น

และเธอก็กล่าวว่านั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

แล้วเราไม่ได้ยินสิ่งที่ตรงกันข้ามหรือว่า [ 455a ] ว่าสิ่งนี้สอนเราว่า การสร้างเมืองเพื่อศิลปะหรือเพื่อจุดประสงค์ใดที่ไม่เหมือนกัน แต่เป็นธรรมชาติที่แตกต่างกันของหญิงและชาย?

ฉันจะให้ความเป็นธรรม

อย่างที่คุณพูดไปเมื่อครู่ มีคนอื่นบอกว่า ตอนที่ฉันแก่มากแล้ว ฉันพูดอะไรไม่ได้เลย แต่ตอนที่ฉันแก่แล้ว ฉันพูดอะไรไม่ได้จริงๆ

ใครตอบตกลง?

ดังนั้นเราจึงถามเขาว่าผู้ที่โต้แย้งในลักษณะนี้ให้ปฏิบัติตามเรา [ 455b ] หากเราจะแสดงให้เขาเห็นว่าไม่มีคุณสมบัติใดที่ผู้หญิงจะปกครองเมืองได้?

ทุกอย่างเรียบร้อยดี

ดูเถิด ให้เราไปหาเขาและตอบว่า “ดูสิ ท่านพูดเช่นนี้ว่า ‘อะไรคือความแตกต่างระหว่างคนฉลาดกับคนโง่?’ ในกรณีเช่นนี้ คนฉลาดสามารถเข้าใจบางสิ่งได้ แต่คนโง่ไม่สามารถเข้าใจได้ และคนที่เรียนรู้ได้เร็วก็ฉลาดมากในสิ่งที่เขาเรียนรู้ แต่คนที่มีโอกาสเรียนรู้และศึกษามากกลับไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย และคนที่สามารถรับใช้สติปัญญาได้ แต่ต่อต้าน [ 455c ] มีอะไรอีกบ้างนอกจากนี้ ที่ข้าพเจ้าได้แยกแยะระหว่างคนฉลาดกับคนโง่?”

ไม่มีใครเลย มันเป็นไปในทางตรงกันข้าม แต่ก็แตกต่างกันออกไป

แล้วอะไรเล่าที่ผู้ชายศึกษา ซึ่งเผ่าพันธุ์ชายไม่ได้มีสิ่งเหล่านี้แตกต่างจากเผ่าพันธุ์หญิง? หรือเราจะพูดเกินจริงเกี่ยวกับการทอผ้า โดยพูดถึงเรื่องข้างต้นและการปฏิบัติต่อเรื่องข้างต้น และการอบขนม ซึ่งเราจะเห็นว่าเผ่าพันธุ์หญิงเป็นอย่างไร ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าขันที่สุด [ 455d ] ในบรรดาสิ่งต่างๆ ทั้งหมด?

คุณบอกว่าจริงอย่างที่กล่าวไว้ในมหากาพย์เรื่อง "ตระกูลแห่งตระกูล" ว่าหลายสิ่งหลายอย่างถูกเก็บงำไว้ ผู้หญิงหลายคนเก่งกว่าผู้ชายหลายคนในหลาย ๆ ด้าน แต่ทุกอย่างก็เป็นอย่างที่คุณว่านั่นแหละ

ดังนั้น เพื่อนของฉัน การมีผู้หญิงเป็นผู้ปกครองเมืองจึงไม่ใช่สิทธิพิเศษเพราะเธอเป็นผู้หญิง หรือการมีผู้ชายเป็นผู้ปกครองเมืองเพราะเธอเป็นผู้ชาย แต่ธรรมชาติถูกกระจายอย่างเท่าเทียมกันในสัตว์ทั้งสองชนิด และผู้หญิงมีส่วนร่วมในสิทธิพิเศษทั้งหมดตามธรรมชาติ [ 455e ] แต่ผู้ชายมีส่วนร่วมในทุกด้าน และผู้หญิงอ่อนแอกว่าผู้ชายในทุกด้าน

ทุกอย่างเรียบร้อยดี

แล้วเราได้บัญญัติให้ผู้ชายทำทุกอย่าง แต่ไม่บัญญัติให้ผู้หญิงเลยอย่างนั้นหรือ?

แล้วอย่างไรล่ะ?

แต่ดังที่เราได้กล่าวไปแล้ว ฉันเป็นทั้งแพทย์ (ประการที่สอง) และเป็นนักดนตรี (ประการที่สาม) ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วฉันไม่ถนัดด้านดนตรี

อะไรที่ไม่ใช่? [ 456a ]

แล้วยิมนาสติกล่ะ ไม่ใช่ทั้งศิลปะการต่อสู้ แต่ก็ไม่ใช่กีฬาที่เกี่ยวข้องกับสงครามและไม่ใช่ยิมนาสติกใช่ไหม?

ฉันคือผู้นำ

มันคืออะไร? นักปรัชญาคนหนึ่งกับนักปรัชญาครึ่งๆ กลางๆ? และเป็นคนไร้หัวใจ หรือว่าไม่ใช่คนไร้หัวใจกันแน่?

และอื่นๆ

ดังนั้นจึงมีนักโทษหญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่สี่ หรือว่าเราไม่ได้เลือกธรรมชาติเช่นนี้ให้กับนักโทษชายในเรือนจำ?

ก็ประมาณนี้แหละ

ดังนั้น ทั้งหญิงและชายจึงมีธรรมชาติเดียวกันในคุกแห่งเมือง ยกเว้นแต่ว่าผู้ที่อ่อนแอกว่ากลับเป็นผู้ที่แข็งแกร่งกว่า

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น [ 456b ]

ดังนั้น ผู้หญิงจึงถูกเลือกให้ใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชายเหล่านั้นและเป็นคู่ครองของพวกเขา เพราะพวกเธอมีความสามารถและมีความสัมพันธ์โดยธรรมชาติกับผู้ชายเหล่านั้น

ทุกอย่างเรียบร้อยดี

คำคุณศัพท์ทั้งสี่คำนั้นไม่ได้หมายถึงธรรมชาติเดียวกันหรอกหรือ?

เหล่านี้.

ดังนั้นเราจึงกลับมาที่ประเด็นก่อนหน้านี้ โดยการเดินสำรวจไปเรื่อยๆ และเรายอมรับว่าไม่ใช่เรื่องผิดปกติที่ทหารหญิงจะได้รับการสอนทั้งดนตรีและยิมนาสติก

อยู่กับฉันเสมอ

ดังนั้น เราจึงไม่ได้บัญญัติกฎหมายสำหรับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้หรือสิ่งที่พึงปรารถนา [ 456c ] แต่เราตั้งกฎหมายเหนือธรรมชาติ แต่สิ่งต่างๆ ที่กำลังเกิดขึ้นเหนือธรรมชาติก็เกิดขึ้นจริง

ฉันเห็นแล้ว

ถ้าเราบอกว่ามันเป็นไปได้และเหมาะสมที่สุด การเยี่ยมเยียนของเราก็เป็นไปได้ไม่ใช่หรือ?

เป็นเพราะว่า...

แล้วเขาสารภาพด้วยเสียงดังงั้นหรือ?

ใช่.

แต่การสารภาพถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดหรือไม่?

ฉันสาบานเลย

ไม่เหมาะสมหรือที่ผู้หญิงจะเป็นนักโทษ ให้ผู้ชายอีกคนหนึ่งสอนเรา และให้ผู้หญิงอีกคนหนึ่งสอน มิฉะนั้น [ 456d ] เธอก็จะได้รับธรรมชาติแบบเดียวกัน?

ไม่มีอย่างอื่นอีกแล้ว

แล้วท่านจะยกย่องคนเช่นนี้ได้อย่างไร?

อยู่ฝ่ายไหน?

จะยอมรับคนที่ไม่มีค่าควรแก่เรา และคนที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น หรือจะปกครองทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน?

อย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ดังนั้นในเมืองที่เราอาศัยอยู่ ในบรรดาพวกเราที่เป็นคนอิสระ ใครสมควรที่จะเป็นยามมากกว่ากัน ระหว่างผู้ที่ได้รับการศึกษาอย่างที่เราได้รับ กับพวกโจรชาวสคิเธียที่ได้รับการศึกษาแบบสคิเธีย?

"ไร้สาระ" เธอกล่าว "ที่คุณถามมา"

ผมเข้าใจครับท่าน แล้วพลเมืองคนอื่นๆ ล่ะครับ พวกเขาไม่ใช่ [ 456e ] ผู้สูงศักดิ์หรือครับ?

ดีมาก

อะไรนะ? พวกเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีที่สุดเหรอ?

เขากล่าวว่า นี่เป็นจำนวนมากทีเดียว

มีเมืองใดบ้างที่ทั้งชายและหญิงต่างก็มีความเป็นเลิศ?

มันไม่มีอยู่จริง

และดนตรีและกายกรรมเหล่านี้ที่กำลังแสดงอยู่ ขณะที่เราเดินผ่านไป [ 457a ] กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ใช่หรือไม่?

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

ด้วยเหตุนี้ เราจึงได้สร้างเมืองที่ไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง แต่ยังเป็นเมืองที่ยอดเยี่ยมและถูกต้องตามกฎหมายอีกด้วย

ดังนั้น.

กล่าวกันว่าเป็นหน้าที่ของเหล่าสตรีผู้เฝ้ายาม ซึ่งนอกจากจะมีคุณธรรมแล้ว ยังสวมเสื้อคลุมแทนเสื้อผ้าธรรมดา และได้รับมอบหมายให้ทำสงครามและเฝ้ายามรอบเมือง โดยไม่มีหน้าที่อื่นใดให้ปฏิบัติ ในบรรดาหน้าที่เหล่านั้น หน้าที่ที่เบากว่าจะมอบให้แก่สตรีหรือบุรุษเนื่องจากโรคระบาดของเผ่าพันธุ์ แต่ [ 457b ] ชายผู้หัวเราะเยาะสตรีเปลือยกาย ผู้ที่ดีที่สุดในบรรดาผู้ที่ดีที่สุด เพราะพวกเธอกำลังฝึกฝน “ไม่สมบูรณ์” ที่น่าขัน “เก็บเกี่ยวผลแห่งปัญญา” นั้น ไม่รู้อะไรเลย ดังที่เขาพูด ว่าเขากำลังหัวเราะเยาะใคร และไม่รู้ว่าเขากำลังทำเช่นนั้น เพราะเป็นที่กล่าวขานกันดีว่า สิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์นั้นเป็นสิ่งที่ดี และสิ่งที่เป็นอันตรายนั้นเป็นสิ่งที่น่าละอาย

อยู่กับฉันเสมอ

พวกเขากล่าวว่า “จงหนีจากกฎของสตรีดุจคลื่น” เพื่อที่เราจะไม่ถูกกฎหมายทั่วไปครอบงำ และเพื่อที่เราจะไม่ถูกกฎหมายทั่วไปตามทัน แต่จงหนี จากกฎหมายทั่วไป ซึ่งเป็นกฎของเหล่าผู้ปกครองและผู้พิทักษ์ แต่จงหนีจากกฎหมายทั่วไป ซึ่งเป็นกฎของเหล่าเทพเจ้า และ

และที่แย่ไปกว่านั้น เขากล่าว คุณไม่สามารถหนีพ้นคลื่นลูกเล็กๆ ได้

คุณบอกว่า ถ้าเป็นฉัน มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้นหรอก เมื่อคุณได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น

จงกล่าวว่า "ดูเถิด เรากล่าวเช่นนั้น"

นี่เป็นเรื่องของฉันเอง ซึ่งทำตามกฎหมายและเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น เพราะฉันแต่งงานแล้ว

WHO?

ภรรยาของชายเหล่านี้ทั้งหมด [ 457d ] ล้วนเป็นภรรยาของคนอื่น แต่ไม่มีภรรยาคนใดเป็นภรรยาของเขาเอง และลูกๆ ก็เป็นลูกของคนอื่นเช่นกัน พ่อแม่ทั้งสองไม่รู้จักลูกของตนเอง และลูกก็ไม่รู้จักพ่อแม่ของตนเอง

"มากทีเดียว" เขากล่าว "นี่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าความไม่เชื่อของทั้งผู้มีอำนาจและผู้มีประโยชน์เสียอีก"

ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่ได้สนใจว่าประโยชน์นั้นควรสงสัยหรือไม่ เพราะมันไม่ใช่สิ่งดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับผู้หญิง แต่เป็นสิ่งดีที่เด็กควรได้รับเหนือสิ่งอื่นใด แต่ฉันสนใจว่ามันเป็นไปได้หรือไม่ที่จะสงสัย [ 457e ]

สำหรับทั้งสองคน คำตอบคืออย่างหลัง และจะเป็นการดีกว่าหากมีการโต้แย้งในเรื่องนี้

คุณบอกว่า ฉันเป็นคนเรียบเรียงคำพูดเอง ฉันไม่ใช่คนที่ยอมให้คนอื่นรังเกียจ หากมันเป็นประโยชน์ต่อคุณ ดังนั้นอย่าให้ฉันมานั่งยุ่งเกี่ยวกับผู้มีอำนาจและผู้ไม่มีอำนาจเลย แต่คุณไม่ได้เข้าใจผิด ฉันเองที่เป็นคนรังเกียจ แต่ทั้งสองฝ่ายก็ให้คำพูดกันไป

ถึงตาฉันแล้ว ฉันถูกแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับคุณที่จะให้ฉัน [ 458a ]: ให้ฉันเฉลิมฉลอง เพื่อให้ผู้ที่เชื่องช้าได้รู้สึกว่าจิตใจจดจ่ออยู่กับตัวเอง เมื่อพวกเขาอยู่คนเดียว และสำหรับคนเหล่านั้นที่ก่อนที่จะหาวิธีทำให้สิ่งที่พวกเขาปรารถนาเกิดขึ้น โดยคำนึงถึงสิ่งนี้ไว้ เพื่อที่พวกเขาจะไม่ทำตามใจปรารถนาเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นไปได้และเป็นไปไม่ได้ โดยสมมติว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการนั้นมีอยู่แล้ว จัดการส่วนที่เหลือและยินดีเมื่อเห็นว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำนั้นสำเร็จแล้ว ทำให้จิตวิญญาณเชื่องช้าและ [ 458b ] ช้าลงไปอีก ดังนั้นตอนนี้ฉันก็กำลังอ่อนโยนลง และฉันปรารถนาที่จะขึ้นไปที่นั่นแล้วไปเยี่ยมเยียน ถ้าเป็นไปได้ แต่ตอนนี้ ในฐานะเทพเจ้าแห่งสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง ฉันจะคิด ถ้าคุณบอกฉัน ว่าผู้ปกครองจะสั่งให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นอย่างไร และมันจะเป็นเรื่องโชคร้ายที่สุดหากสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับเมืองและยามรักษาการณ์ ฉันจะพยายามสอดแนมสิ่งเหล่านี้กับคุณก่อน แล้วคุณก็จะผ่านไป

แต่เขาบอกว่ามันเป็นสุภาษิต และเขาก็หมายความอย่างนั้นจริงๆ

ข้าพเจ้าคือผู้ที่ ข้าพเจ้าเอง หากผู้ปกครองสมควร [ 458c ] สมกับชื่อนี้ ก็เป็นผู้ช่วยในเรื่องเหล่านี้ด้วย ผู้ที่ไม่ประสงค์จะทำตามคำสั่ง และผู้ที่ไม่สั่งการ ผู้ที่เชื่อฟังกฎหมาย และผู้ที่เลียนแบบ สิ่งที่เราอนุญาตให้พวกเขาทำ

ภาพ ภาพ

ท่าน ข้าพเจ้า ผู้บัญญัติกฎหมายแก่พวกเขา ดังที่ท่านได้เลือกผู้ชาย ท่านก็ได้เลือกผู้หญิง และท่านได้ให้ประเพณีแก่พวกเขา เท่าที่ท่านเกี่ยวข้อง แต่พวกเขามีทั้งบ้านและอาหารร่วมกัน และไม่มีใครได้ครอบครองสิ่งใดในลักษณะนี้ [ 458d ] จึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ปะปนกัน ทั้งในการฝึกฝนและการบำรุงเลี้ยงอื่นๆ ด้วยความจำเป็นตามธรรมชาติ พวกเขาจึงถูกผลักดันให้ปะปนกัน หรือว่าข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องบอกท่าน?

ไม่ใช่ความต้องการทางเรขาคณิต แต่เป็นความต้องการทางเพศ เพราะความต้องการเหล่านั้นรุนแรงกว่าความต้องการที่อาจชักจูงและดึงดูดสิงโตได้

และแย่ด้วย ฉันว่าอย่างนั้น แต่หลังจากนี้ โอ กลอคอน บรรดาผู้ปกครองจะไม่สามารถอาศัยอยู่ในเมืองแห่งความสุขได้ หากปราศจาก การคลุกคลีกันหรือทำสิ่งอื่นใดเลย

"มันไม่ยุติธรรมเลย" เขากล่าว

ฉันหมายความว่า นับจากนี้เป็นต้นไป เราควรทำให้การแต่งงานเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เพราะแท้จริงแล้ว การทำให้สิ่งต่างๆ เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นประโยชน์ที่สุด

ดังนั้นเสมอ [ 459a ]

แล้วเหตุใดพวกมันจึงไม่เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง? บอกข้ามาเถิด โอ กลอคอน เพราะข้าเห็นในบ้านของท่านทั้งสุนัขล่าเหยื่อและนกเหยี่ยวผู้กล้าหาญ ดังนั้น โอ โดยพระเจ้าซุส ท่านจึงเตรียมการสำหรับการแต่งงานและการมีบุตรเหล่านี้หรือ?

อันไหนล่ะ? เธอถาม

ก่อนอื่นเลย ในบรรดาคนเหล่านี้ แม้ว่าพวกเขาจะกล้าหาญ แต่ก็มีบางคนที่โดดเด่นเป็นเลิศไม่ใช่หรือ?

เป็น.

แล้วคุณจะให้กำเนิดสิ่งใดจากทุกสิ่งอย่างเท่าเทียมกัน หรือคุณปรารถนาที่จะเกิดจากสิ่งที่ดีที่สุด?

จากสิ่งที่ดีที่สุด [ 459b ]

อะไรนะ? มาจากคนหนุ่มสาวหรือคนชรา หรือจากคนรุ่งเรือง มันคืออะไรกันแน่?

จากการเจริญเติบโต

และถ้าหากมันไม่ได้เกิดมาในลักษณะนี้ โอกาสที่เผ่าพันธุ์นกและสุนัขจะถือกำเนิดขึ้นบนโลกจะมีมากยิ่งขึ้นเพียงใด?

ฉันพูดว่า "ฉันพูดไปแล้ว"

แต่แล้วม้าล่ะ เป็นฉันหรือสัตว์อื่นๆ? มีตัวอื่นอีกไหม?

มันเป็นเพียงสถานที่แห่งหนึ่ง แต่ที่นั่นคือที่ที่ใช่

มาเถิด ฉันเอง เพื่อนและสหายของฉัน ดังที่เราเห็นว่าเราอยู่ห่างไกลจากผู้ปกครองมาก เหนือกว่าและไกลเกินกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่เป็นอยู่ [ 459c ]

แต่เขาไม่เห็นอย่างนั้น เขากล่าว แล้วเขาเห็นอะไรล่ะ?

เพราะจำเป็นสำหรับพวกเขา รวมถึงตัวฉันเองด้วย ที่จะต้องใช้ยาหลายชนิด และหมอที่ไม่สั่งยาให้คนไข้ แต่กลับเชื่อฟังอาหารที่คนอื่นกำหนด และเป็นคนชั่วร้ายที่พอใจในสิ่งนั้น แต่เมื่อเขาสั่งยาให้คนไข้ด้วย เราก็กล่าวว่าเขาไปพบหมอที่กล้าหาญกว่า

จริงอยู่ แต่คุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่?

ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึง: บ่อยครั้งในการโกหกและการหลอกลวง เป็นเรื่องอันตรายที่จะเห็นเราใช้ผู้ปกครองเพื่อประโยชน์ [ 459d ] ของผู้ถูกปกครอง และเราได้เห็นแล้วว่าในทางการแพทย์ สิ่งต่างๆ เช่นนี้ล้วนมีประโยชน์

เขากล่าวว่า "คุณพูดถูกแล้ว"

ในชีวิตสมรสและการมีบุตร สิทธิดังกล่าวก็ปรากฏให้เห็นเช่นกัน

คุณคิดอย่างไร?

ดูสิ ฉันพูดว่า ในบรรดาผู้ที่ได้รับการยอมรับ คนที่ดีที่สุดมักจะคบหากับคนที่ดีที่สุด ดังที่มักจะเป็นเช่นนั้น และคนชั่วที่สุดก็มักจะคบหากับคนชั่วที่สุด และคนเหล่านั้นที่ลูกหลานของพวกเขาฉันเลี้ยงดู [ 459e ] แต่ไม่ใช่คนเหล่านั้นที่ฝูงแกะของพวกเขาตกอยู่ในอันตราย เพราะมันดื้อรั้นมาก และเหตุการณ์ทั้งหมดเหล่านี้ถูกซ่อนไว้ ยกเว้นผู้ปกครองเหล่านี้ หรือฝูงแกะของยาม เพราะมันดื้อรั้นเป็นพิเศษ

ฉันตอบว่า "ตกลง"

ไม่มีเทศกาลใดที่จะกำหนดขึ้นตามกฎหมาย ซึ่งเราจะรวบรวมเจ้าสาวและเจ้าบ่าว ถวายเครื่องบูชา และขับร้องบทเพลง [ 460a ] โดยกวีของเรา ซึ่งเหมาะสมกับการแต่งงานที่เกิดขึ้น แต่เราจัดการแต่งงานจำนวนมากในตอนเริ่มต้น เพื่อที่ว่า ในขณะที่พวกเขารักษาจำนวนคนไว้เท่าๆ กัน พวกเขาจะได้เตรียมพร้อมสำหรับสงคราม โรคภัยไข้เจ็บ และสิ่งต่างๆ เช่นนั้น และเมืองจะไม่ใหญ่หรือเล็กเกินไปสำหรับเรา เท่าที่จะเป็นไปได้

ฉันตอบว่า "ใช่"

ฉันเห็นว่าบาทหลวงบางท่านเป็นกวีผู้มีฝีมือ ดังนั้นความชั่วร้ายจึงถูกโยงไปถึงโชคชะตาของการชุมนุมแต่ละครั้ง ไม่ใช่ความผิดของผู้ปกครอง

และแย่ด้วย ฉันพูด [ 460b ]

และสำหรับคนดี ๆ ที่ถูกมอบให้แก่คนหนุ่มสาวในสงครามหรือที่อื่น ๆ ผู้ที่ถูกมอบให้แก่คนชรา และเผ่าพันธุ์อื่น ๆ พลังแห่งการรวบรวมของสตรีนั้นยิ่งอุดมสมบูรณ์มากขึ้น ดังนั้นแม้หลังจากมีข้ออ้างแล้ว พวกเขาก็ถูกหว่านจากคนเหล่านั้นเช่นเดียวกับเด็กส่วนใหญ่

ถูกต้องแล้ว

และลูกหลานที่เกิดมาทั้งหมดก็ไม่ได้รับคำร้องเรียนใดๆ ไม่ว่าจะเป็นจากชายหรือหญิง หรือทั้งสองเพศ ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับทั้งชายและหญิง—

ใช่ [ 460c ]

ผมคิดว่า เมื่อคนมีทรัพย์สินมีค่าได้รับมอบจากโบสถ์แล้ว พวกเขาก็จะนำไปแจกจ่ายให้กับคนไร้บ้านในบางส่วนของเมือง แต่สำหรับของใช้ในชีวิตประจำวัน และหากสิ่งใดของผู้อื่นสูญหายไป ก็จะถูกเก็บซ่อนไว้เป็นความลับและอย่างมีเกียรติ ตามความเหมาะสม

เขากล่าวว่า "เผ่าพันธุ์ของเหล่าทหารยามจะบริสุทธิ์"

พวกเขาไม่ดูแลเรื่องอาหารด้วยหรือ แบกแม่ไว้บนบ่าเมื่อหย่านม [ 460d ] ทำงานจนไม่รู้สึกอะไรเลย และคนอื่นๆ ที่มีน้ำนม ถ้าพวกเขาทำไม่ได้ ก็ดูแลสิ่งเหล่านี้ด้วย เพื่อให้พวกเขาได้รับการเลี้ยงดูเป็นระยะเวลาพอสมควร และพวกเขาจะคลอดความเจ็บปวดอื่นๆ ของการตื่นขึ้นมาและให้นมลูก?

"คุณโกหกเรื่องการค้าประเวณีเด็กกับผู้คุมหญิงเยอะมากเลย" ฉันพูด

เพราะมันต้องเป็นเช่นนั้น มันคือตัวฉันเอง ผลประการที่สี่ที่เราได้ประสบ ซึ่งเราได้กล่าวถึงไปแล้วก่อนหน้านี้ เพราะเราได้เห็นแล้วว่าจากผู้ที่เจริญรุ่งเรือง ลูกหลานจึงถือกำเนิดขึ้น

จริง. [ 460e ]

ดังนั้น คุณคิดว่าอายุ 20 ปีเป็นช่วงวัยที่ผู้หญิงมีความเป็นผู้ใหญ่ในระดับปานกลาง แต่สำหรับผู้ชายแล้วควรเป็นอายุ 30 ปีใช่หรือไม่?

เขาถามว่า "อันไหนล่ะ?"

ผู้หญิง ฉันเป็นคนหนึ่งที่เริ่มอาศัยอยู่ในเมืองตั้งแต่อายุยี่สิบถึงสี่สิบปี ส่วนผู้ชาย เนื่องจากขอบถนนที่แหลมคม จึงถูกห้ามไม่ให้คลอดบุตรในเมืองตั้งแต่เวลานั้นจนถึงอายุห้าสิบห้าปี [ 461a ]

เขากล่าวว่า ทั้งสองอย่างนั้นเป็นเลิศทั้งด้านร่างกายและจิตใจ

ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่อายุมากกว่าหรือน้อยกว่าที่เกิดมาในชุมชนนี้ ก็ไม่ได้รับผลกระทบ และเราก็ไม่ควรเรียกบาปนั้นว่าศักดิ์สิทธิ์หรือชอบธรรม เหมือนกับเด็กที่เข้ามาในเมือง ซึ่งหากเขาทำผิดพลาด เขาเกิดมาโดยไม่ได้อยู่ภายใต้การบูชาหรือคำปฏิญาณตามธรรมชาติ ซึ่งในทุกการแต่งงานจะมีการอธิษฐานขอโดยทั้งนักบวชและนักบวชหญิง และเมืองโดยรวม จากสิ่งที่ดีและสิ่งที่มีประโยชน์ [ 461b ] เพื่อให้มีประโยชน์มากกว่าลูกหลาน แต่ภายใต้ความมืดมิดหลังจากการกระทำที่ขาดความยับยั้งชั่งใจอันน่าสยดสยอง

ฉันตอบว่า "ใช่"

และกฎข้อที่สามนี้ ข้าพเจ้ากล่าวว่า หากผู้ปกครองที่ไม่อยู่ในขณะคลอดบุตรแตะต้องหญิงที่อยู่ในวัยเจริญพันธุ์ เราจะประกาศว่าเขาเป็นบุตรนอกสมรส ไม่คู่ควร และเป็นคนชั่วช้าที่จะตั้งรกรากอยู่ในเมืองนั้น

ฉันตอบว่า "ตกลง"

แต่เมื่อข้าพเจ้าเห็นว่าทั้งหญิงและชายต่างก็พ้นวัยมีบุตรแล้ว เราจึงปล่อยให้พวกเขามีอิสระที่จะเข้าหา [ 461c ] ใครก็ได้ตามที่พวกเขาต้องการ ยกเว้นลูกสาวและมารดา และลูกของลูกสาวและมารดาข้างบน และหญิงอื่นนอกจากท่านและบิดาและผู้ที่อยู่ข้างล่างและข้างบน และคนเหล่านี้ เมื่อพ้นวัยมีบุตรแล้ว ก็เต็มใจที่จะไม่ทำให้การตั้งครรภ์เกิดขึ้น ไม่แม้แต่ครั้งเดียว หากเกิดขึ้น และหากมีการบังคับใดๆ ก็จะถูกจัดวางราวกับว่าไม่มีอาหารเหลือสำหรับสิ่งนั้นอีกแล้ว และสิ่งเหล่านี้ ข้าพเจ้ากล่าวว่า กล่าวอย่างพอประมาณ แต่บิดาและ [ 461d ] ลูกสาว และสิ่งที่ท่านกำลังพูดอยู่ตอนนี้ พวกเขาแตกต่างกันอย่างไร?

ไม่ เป็นฉันเอง แต่ตั้งแต่วันที่เจ้าบ่าวเกิด หลังจากเดือนที่สิบและเดือนที่เจ็ด หากมีบุตร บรรดาบุตรเหล่านี้เจ้าจงนำมาให้แก่บุตรชายของเจ้า และบุตรหญิงแก่บุตรหญิงของเจ้า และบุตรหญิงแก่บิดาของพวกนาง และเช่นเดียวกัน ลูกหลานของบุตรเหล่านี้ และลูกหลานแก่ปู่ย่าตายายและป้าของพวกเขา เหตุการณ์ทั้งสี่ที่เกิดขึ้นในเวลานั้น ซึ่งมารดาและบิดาของบุตรเหล่านี้ได้ให้กำเนิด [ 461e ] พี่น้องชายหญิง เพื่อที่ว่า ดังที่เราพูดกันในตอนนี้ พวกเขาไม่ควรแตะต้องกัน แต่กฎหมายอนุญาตให้พี่น้องชายหญิงอยู่ด้วยกันได้ หากโชคเข้าข้างและไพเธียเลือก

ใช่แล้ว มันเป็นครั้งที่สี่

โอ กลอคอน สังคมของผู้ชาย สังคมของผู้หญิงและเด็กทั้งหลาย เป็นผู้ปกป้องเมืองของคุณ และเนื่องจากมันอยู่ติดกับเมืองอื่นและดีกว่ามาก จงดูสิ่งที่ได้รับการยืนยันหลังจากนี้เกินกว่าคำพูด หรือเราจะทำได้อย่างไร? [ 462a ]

ดังนั้น ซุสจึงเป็นองค์ที่สี่

ดังนั้น จุดเริ่มต้นของการสารภาพบาปจึงมาถึงแล้วไม่ใช่หรือ คือการถามตัวเองว่าอะไรคือความดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เราเคยพูดในการสร้างเมือง ในเมื่อเราเห็นผู้ร่างกฎหมายกำลังพิจารณาการจัดตั้งกฎหมาย และอะไรคือความชั่วร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด จากนั้นจึงพิจารณาสิ่งที่เราได้ผ่านมาแล้วว่า ร่องรอยแห่งความดีนั้นเหมาะสมกับเรา แต่ไม่เหมาะสมสำหรับความชั่วร้ายใช่หรือไม่?

"แน่นอน ในบรรดาสิ่งต่างๆ ทั้งหมด" เขากล่าว

ในเมืองจะมีสิ่งใดที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าสิ่งที่แบ่งแยกเมือง [ 462b ] และทำให้เกิดหลายฝ่ายแทนที่จะเป็นหนึ่งเดียวหรือไม่? หรือจะมีสิ่งใดที่ดียิ่งกว่าสิ่งที่รวมเมืองให้เป็นหนึ่งเดียวหรือไม่?

เราไม่มีเลย

การร่วมทุกข์ร่วมสุขไม่ได้ทำให้พวกเขารวมเป็นหนึ่งเดียวกันหรอกหรือ ในเมื่อพลเมืองทั้งหมดของเมืองเหล่านี้ ทั้งผู้ที่เกิดในเมืองและผู้ที่กระจัดกระจายไป ต่างก็ร่วมยินดีและโศกเศร้าด้วยกัน?

"งั้นทุกคนก็อยู่กับผม" เขากล่าว

ความเฉพาะเจาะจงของสิ่งต่างๆ เหล่านั้นจะไม่สลายไปหรือ เมื่อผู้ที่เศร้าโศกและผู้ที่ยินดีปรีดา กลายเป็นความทุกข์ของเมืองและผู้คนในเมืองนั้น [ 462c ]

มันคืออะไร?

แล้วทำไมจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ในเมื่อในเมืองไม่มีใครเอ่ยคำว่า "ฉัน" และ "ไม่ใช่ฉัน" ออกมา? แล้วคนแปลกหน้าล่ะ ตามที่พวกเขาพูด?

นำติดตัวไปด้วย

ในเมืองใดที่คนส่วนใหญ่ในประเด็นเดียวกันใช้คำว่า "เรา" และ "ไม่ใช่เรา"? เมืองนั้นมีการปกครองที่ดีหรือไม่?

ดีมาก

แล้วสิ่งใดที่ใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุด? เพราะเมื่อนิ้วของเราเจ็บ สังคมทั้งหมด ตั้งแต่ร่างกายไปจนถึงจิตวิญญาณ จะถูกยืดออกเป็นโครงสร้างเดียว คือ ไม้บรรทัด [ 462d ] ซึ่งประสาทสัมผัสทั้งหมดและความรู้สึกทั้งหมดจะรวมกันอยู่ในส่วนที่เจ็บปวด และด้วยเหตุนี้เราจึงกล่าวว่านิ้วของมนุษย์เจ็บ และเกี่ยวกับส่วนอื่นๆ ของมนุษย์ก็กล่าวเช่นเดียวกัน เกี่ยวกับความเจ็บปวดของส่วนที่เจ็บปวดและเกี่ยวกับความสุขของส่วนที่แผ่กระจาย?

เพราะเขาพูดว่า: และสิ่งที่คุณถามนั้น เมืองที่ปกครองได้ดีที่สุดย่อมมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับสิ่งนี้

ฉันเห็นความทุกข์ยากในหมู่พลเมือง ไม่ว่าจะเป็นความดี [ 462e ] หรือความชั่ว เมืองเช่นนั้นจะประสบความทุกข์ยากเพื่อตัวมันเอง และเมืองนั้นจะรวมเป็นหนึ่งเดียวหรือจะน่าสงสาร

เขากล่าวว่า "จำเป็นต้องทำให้มันสะดวก"

ถ้าถึงเวลาแล้ว ฉันคงจะเป็นคนกลับไปยังเมืองอีกแห่งของเรา และมุ่งหมายที่จะค้นหาคำสารภาพแห่งพระวจนะในเมืองนั้น หากเมืองนั้นยังมีคำสารภาพอื่น ๆ อีกก็ตาม

ฉันบอกว่ามันไร้ประโยชน์ [ 463a ]

แล้วอย่างไรต่อ? ในเมืองอื่นๆ มีผู้ปกครองและเมือง แต่ในเมืองนี้จะมีด้วยหรือไม่?

ใช่แล้ว

ประชาชนทั้งหลาย คุณเห็นคนเหล่านี้กำลังเดินเข้าหากันหรือไม่?

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

แต่สภาเมืองเสนออะไรให้แก่ผู้ปกครองและประชาชนบ้าง นอกเหนือจากสิ่งอื่นๆ?

ในรัฐเผด็จการหลายแห่ง แต่ในระบอบประชาธิปไตย ชื่อเรียกเดียวที่มีคือ "ผู้ปกครอง"

เมืองที่อยู่ท่ามกลางพวกเราคืออะไร? สถานะของผู้ปกครองต่อพลเมืองเป็นอย่างไร? [ 463b ]

เขาพูดว่า "พระผู้ช่วยให้รอดและผู้ช่วยเหลือ"

คนเหล่านี้คิดอย่างไรเกี่ยวกับเมืองนี้?

ทั้งเป็นผู้รับจ้างและผู้หาเลี้ยงครอบครัว

ผู้ปกครองคนอื่นๆ อีกสี่คนในประชาคมโลก?

ฉันพูดว่า ทาส

บรรดาผู้ปกครองมีความขัดแย้งกันอย่างไร?

ผู้ปกครองร่วม, ἀφές.

แล้วพวกเราล่ะ?

อารักขา.

คุณพอจะทราบไหมว่าผู้ปกครองในเมืองอื่นๆ ปฏิบัติต่อคนหนึ่งเหมือนญาติ และอีกคนเหมือนคนแปลกหน้าหรือไม่?

และอื่นๆ อีกมากมาย

เขาไม่ถือว่าคนที่เป็นของตนเองเป็นของตนเองหรือ และเขาพูดว่า [ 463c ] คนแปลกหน้าไม่ใช่ของตนเองหรือ?

ดังนั้น.

แต่แล้วผู้คุมที่อยู่ข้างๆ คุณล่ะ? คุณคิดถึงเพื่อนนักโทษคนอื่นๆ ในฐานะอะไรบางอย่าง หรือปฏิบัติต่อพวกเขาราวกับเป็นสิ่งแปลกปลอม?

เขาพูดว่า "ไม่มีใครเลย เพราะไม่ว่าใครจะสืบทอดตำแหน่งต่อ ไม่ว่าจะเป็นพี่ชาย น้องสาว พ่อ หรือแม่ ไม่ว่าจะเป็นคุณ ลูกสาวของคุณ หรือลูกหลาน หรือบรรพบุรุษของพวกเขา ก็ถือว่าได้สืบทอดตำแหน่งต่อ"

คุณบอกว่าเป็นฉันเอง แต่จงพูดอย่างนี้ด้วยว่า ใครในพวกเขาที่เพียงแค่เอ่ยชื่อของกฎหมายครอบครัว หรือ [ 463d ] และกระทำการทั้งหมดตามชื่อนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับบิดา ตามที่กฎหมายเกี่ยวกับบิดารู้ หรือเกี่ยวกับการดูแลและการเชื่อฟังของพ่อแม่ หรือไม่ว่าเขาจะยังคงไม่ได้รับการยกย่องจากพระเจ้าหรือมนุษย์ ว่าไม่ได้ทำสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์หรือยุติธรรม หากเขาทำสิ่งอื่นหรือสิ่งเหล่านี้? นี่เป็นของคุณหรือเป็นข่าวลืออื่น ๆ จากพลเมืองทั้งหมดที่จะร้องเพลงโดยตรงเกี่ยวกับหูของเด็กๆ และเกี่ยวกับบิดา หากคุณตอบพวกเขา และเกี่ยวกับญาติคนอื่น ๆ? [ 463e ]

เขาพูดว่า สิ่งเหล่านี้แหละ เพราะคงเป็นเรื่องน่าขันหากชื่อที่คุ้นเคยเหล่านั้นถูกเอ่ยออกมาเพียงปากเปล่าโดยปราศจากการกระทำใดๆ

ดังนั้น ในความเป็นจริงแล้ว ทุกเมืองต่างเห็นพ้องกันว่า ใครบางคนกำลังทำได้ดีหรือทำได้แย่ ซึ่งก็คือคำที่เราใช้ในปัจจุบันนั่นเอง คือเขาทำได้ดีหรือเขาทำได้แย่

แท้จริงแล้ว มันคือทั้งหมด [ 464a ]

หลังจากได้ยินคำสอนและคำพูดเหล่านี้แล้ว เราก็ได้เห็นแล้วว่าทั้งความสุขและความทุกข์มักมาคู่กันเสมอไม่ใช่หรือ?

และพวกเราก็กินอาหารที่มีประโยชน์

ยิ่งกว่านั้น ประชาชนไม่ได้บอกกล่าวสิ่งที่พวกเขาเรียกหาเราแก่เราหรือ? และในการสื่อสารกับพระองค์ พวกเขาก็ไม่ได้รับทั้งความทุกข์และความสุขด้วยหรือ?

ดีมาก

มีเหตุผลใดที่ทำให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้ หรือทำให้สังคมของสตรีและเด็กที่อยู่ในความดูแลของพวกเขาเป็นเช่นนี้?

“ดีมากจริงๆ” เขากล่าว [ 464b ]

แต่เราไม่ได้ประกาศว่าเมืองนี้เป็นสิ่งที่ดีที่สุด โดยเปรียบเทียบกับเมืองที่มีผู้คนอาศัยอยู่ ซึ่งต่างก็มีทั้งความทุกข์และความสุขเช่นเดียวกับเมืองนี้

และนั่นก็ถูกต้องแล้ว ฉันพูด เราสารภาพแล้ว

ดังนั้น เพื่อประโยชน์สูงสุดของเมือง เราจึงได้รับมอบหมายให้ดูแลสมาคมผู้ช่วยเหลือเด็กและสตรี

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

และเราสารภาพต่อผู้ที่อยู่ข้างหน้าว่า เพราะเราเห็นว่าคนเหล่านี้ไม่มีบ้านหรือที่ดินหรือทรัพย์สินใดๆ เป็นของตนเอง แต่ได้รับอาหารจากผู้อื่นและค่าจ้างสำหรับคุกของพวกเขา และสอบสวนร่วมกันกับทุกคนว่าพวกเขาจะเป็นยามจริงๆ ในอนาคตหรือ ไม่

ฉันตอบว่า "ใช่"

ดูสิ ไม่ อย่างที่ฉันพูด ทั้งสิ่งที่พูดไปก่อนหน้านี้และสิ่งที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้ เขาทำงานเกี่ยวกับผู้พิทักษ์ที่แท้จริงเหล่านี้ และเขาไม่ได้แบ่งเมือง เรียกเราไม่เหมือนกันแต่ต่างกัน ดึงคนเข้าไปในบ้านของเขาเอง หากสามารถได้มาโดยปราศจากคนอื่น [ 464d ] และดึงคนเข้าไปในทรัพย์สินอื่นของเขาเอง และผู้หญิงและเด็กแตกต่างกัน ความสุขและความสุข ขายสิ่งมีชีวิตเดียวกัน แต่โดยหลักคำสอนเดียวของบ้าน มุ่งไปสู่สิ่งเดียวกัน ทั้งหมดมุ่งไปสู่ความเป็นไปได้ มันเป็นทั้งความเศร้าและความสุขหรือ?

"พาฉันมาสิ" เธอกล่าว

อะไรกัน? ความยุติธรรมและอาชญากรรมต่อกันไม่สามารถพบได้ในพวกเขา ดังคำกล่าวที่ว่า เพราะไม่มีสิ่งใดได้มาเพื่อตนเองนอกจากร่างกาย ส่วนอีกสี่อย่างนั้นเป็นของส่วนรวม? แล้วทำไมจึงไม่มี [ 464e ] กบฏเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะเงินหรือเพื่อลูกหลานและญาติพี่น้อง มนุษย์จึงก่อกบฏ?

เขากล่าวว่า "มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีอิสรภาพ"

และหากความยุติธรรมหรือความรุนแรงเป็นสิ่งที่ถูกต้องและเที่ยงธรรมจริง ก็คงไม่มีอยู่ในนั้น เพราะถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องปกป้องสิ่งที่ดีและยุติธรรมที่เราได้ยินมา โดยได้มอบความต้องการด้านร่างกายไว้ในความดูแลของผู้ที่ต้องการแล้ว

ฉันว่าถูกต้องแล้ว [ 465a ]

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงคิดว่า กฎหมายนี้ถูกต้องแล้ว: หากใครโกรธคุณ ในกรณีเช่นนั้น เขาควรตอบโต้ด้วยความโกรธมากกว่าเจ็ดเท่า หากทั้งสองฝ่ายมีสถานะเท่าเทียมกัน

อยู่กับฉันเสมอ

ผู้ที่มีอายุมากกว่า ไม่ใช่ผู้ที่มีอายุน้อยกว่า จะเป็นคนแรกที่ถูกลงโทษ และเขาจะได้รับคำสั่งให้ได้รับการคุ้มครอง

ฉันสาบานเลย

และอย่าให้คนหนุ่มกลายเป็นคนแก่ เว้นแต่ผู้ปกครองจะปกป้องเขา หรือพยายามเร่งรีบหรือกดขี่ข่มเหง ดังเช่นที่เป็นอยู่ ข้าพเจ้าจะไม่ดูหมิ่นเขาในทางอื่น เพราะข้าพเจ้าสามารถปกป้องเขา ขัดขวางเขา และเกรงกลัวเขา โดยรู้ว่าข้าพเจ้าไม่เหมาะสมที่จะทำหน้าที่ของพ่อแม่ [ 465b ] แต่เกรงกลัวที่จะช่วยเหลือผู้อื่นในความทุกข์ของพวกเขา ต่อตัวข้าพเจ้าก็เหมือนพวกท่าน ต่อพวกเขาเหมือนพี่น้อง ต่อพวกเขาเหมือนพ่อ

"เพราะมันเป็นอย่างนั้นแหละ" เธอกล่าว

มนุษย์แสวงหาสันติสุขระหว่างกันโดยอาศัยหลักกฎหมายเสมอไปหรือไม่?

สนุกมากเลย

ผู้ใดไม่ก่อกบฏภายในเมืองของตนเอง ก็อย่าให้เมืองอื่นใดแตกแยกหรือขัดแย้งกับเมืองอื่นเลย

เพราะความจริงไม่ใช่เช่นนั้น

ฉัน ไม่ ละอายที่จะกล่าวว่า แม้แต่ความชั่วร้ายเล็กน้อยที่สุด หากปราศจากการประจบประแจง คน ยากจนก็ยังคงต้องการทานและความช่วยเหลือที่จำเป็นในการเลี้ยงดูบุตรหลานและจ่ายค่าอาหารในบ้าน ไม่ใช่การยืมสิ่งของที่จำเป็น แต่เป็นการสละสิ่งของที่จำเป็น และ เก็บออมไว้สำหรับผู้อื่น

เขากล่าวว่า "เพราะผมเองก็ตาบอดเช่นกัน"

ขอให้พวกเขาได้รับการปลดปล่อยจากสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด และขอให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอันเป็นสุขเช่นเดียวกับเหล่าเทพโอลิมปัสอย่างเปี่ยมสุขยิ่งกว่าเดิม

ข้อความนั้นเขียนว่าอะไร?

เพราะส่วนเล็ก ๆ ของสิ่งที่คนเหล่านี้มีนั้นเป็นของพวกเขาที่จะได้เพลิดเพลิน เพราะทั้งชัยชนะของฝ่ายดีและอาหารจากสาธารณะก็ไม่ใช่สิ่งสุดท้าย เพราะชัยชนะคือความรอดของเมืองทั้งเมือง และอาหารก็มีไว้สำหรับคนอื่น ๆ ทุกคนที่มีชีวิตให้เห็น ทั้งพวกเขาและลูกหลานของพวกเขาได้รับการเลี้ยงดู และพวกเขาได้รับความชรา [ 465e ] จากเมืองของพวกเขา ทั้งผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่และผู้ที่ตายไปแล้ว พวกเขามีส่วนร่วมในการฝังศพที่สมควร

และสิ่งที่ไม่ดี เธอบอกว่า ก็ดีด้วย

จงจำไว้ว่า ในอดีตข้าพเจ้าไม่รู้ว่าคำพูดของใครทำให้เราประหลาดใจ ว่ายามไม่ใช่ยูไดโมเนส [ 466a ] ซึ่งในเมื่อพวกเขามีทุกสิ่งที่เป็นของพลเมือง พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลย และพวกเราที่กล่าวว่านี่คือตัวข้าพเจ้า หากเราหลงผิดไป เราจะคิดถึงสิ่งเหล่านี้ แต่ตอนนี้ผู้ที่ไม่ใช่ยามกลับกลายเป็นยาม และเมืองนี้ เช่นเดียวกับที่เราเป็นยูไดโมเนส แต่ไม่ใช่สำหรับชาติ เราจะมองหายูไดโมเนสนี้ในเมืองนี้หรือ?

ฉันจำได้ ฉันพูด

แล้วอย่างไรล่ะ? บัดนี้ ชีวิตของชาวเอพิคิวเรียน เหนือกว่าชีวิตของชาวโอลิมปัส ดูเหมือนจะสวยงามและสงบสุขมาก [ 466b ] มันไม่ดูเหมือนจะเทียบได้กับชีวิตของนักกวี หรือกับชีวิตของผู้สร้างคนอื่นๆ หรือกับชีวิตของชาวนาหรือ?

ฉันไม่ชอบมัน เธอกล่าว

แต่ข้าพเจ้ากล่าวว่า ดังที่พวกเขากล่าวไว้ที่นั่น ก็ถูกต้องที่จะกล่าวที่นี่เช่นกันว่า หากผู้พิทักษ์พยายามที่จะเป็นคนดีจนไม่ได้เป็นผู้พิทักษ์เลย ชีวิตที่พอเหมาะพอควรและมั่นคงอย่างที่เราดูเหมือนจะดีเลิศนั้นจะไม่เพียงพอสำหรับเขา แต่ความรุ่งโรจน์ที่โง่เขลาและตระหนี่ที่เข้ามาในเมืองแห่งความสุขจะพุ่งเข้าหาเขา [ 466c ] ด้วยกำลังที่จะได้อยู่ในทุกสิ่งทุกอย่างในเมือง เฮซิออดเป็นที่รู้จักกันดีว่าฉลาดในการกล่าวว่า "มากกว่า" ก็เหมือน "ครึ่งหนึ่งของทุกสิ่ง" ( Hes. WD 40 )

เขาพูดว่า "โปรดฟังผมให้ดี ในฐานะนักให้คำปรึกษา เขาดำรงอยู่ในโลกนี้"

ดังนั้น พวกท่านให้อภัยข้าพเจ้าหรือไม่ สำหรับการคบหาสมาคมระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย ซึ่งเราได้พูดคุยกันไปแล้ว ทั้งในการเลี้ยงดูเด็กและในการดูแลพลเมืองคนอื่นๆ และในการทำสงครามกับเมือง และในการปกป้องเมือง และในการรวมกลุ่มกัน [ 466d ] เหมือนสุนัข และในทุกสิ่งทุกอย่างในทางที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และในสิ่งเหล่านี้ได้กระทำการที่ดีที่สุดและไม่ขัดต่อธรรมชาติของผู้หญิงที่มีต่อผู้ชาย แต่ในการมีปฏิสัมพันธ์กัน?

“ฉันขอโทษค่ะ” เธอกล่าว

ไม่ ฉันเป็นคนพูดเอง ดังนั้นจึงมีการพูดคุยกันว่า เป็นไปได้หรือไม่ที่สังคมแบบนี้จะเกิดขึ้นในมนุษย์ เช่นเดียวกับในสัตว์อื่นๆ และจะเป็นไปได้อย่างไร

ท่านได้กล่าวไว้แล้ว ท่านได้กล่าวไว้แล้ว ว่าท่านจะยังคงอยู่ต่อไปในอนาคตหรือไม่ [ 466e ]

เพราะข้าพเจ้าอยู่กับผู้ที่อยู่ในสงคราม พี่น้องเอ๋ย และข้าพเจ้าจะบอกพวกเขาถึงวิธีการต่อสู้

ได้อย่างไร? เพราะเป็นครั้งที่สอง

เพราะพวกเขารับใช้ร่วมกัน และเด็กๆ ที่กล้าหาญที่สุดก็ไปทำสงครามกับพวกเขา เพื่อที่ว่าเช่นเดียวกับผู้สร้างคนอื่นๆ สิ่งเหล่านี้ซึ่งเมื่อพวกเขาทำเสร็จแล้ว พวกเขาปรารถนาที่จะสร้างก็ได้รับการยกย่องให้เป็นเทพ [ 467a ] แต่พวกเขารับใช้และปรนนิบัติเทพธิดาในทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสงคราม และพวกเขารักษาทั้งพ่อและแม่ หรือพวกเขาไม่รู้สึกถึงสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับศิลปะหรือ ซึ่งเด็กๆ ของช่างปั้นหม้อถือว่าได้ทำงานรับใช้มาเป็นเวลานานก่อนที่พวกเขาจะเหมาะสมที่จะทำเครื่องปั้นดินเผา?

และแย่ด้วย

แล้วพวกเขาได้รับการสอนอย่างขยันขันแข็งมากกว่า หรือผู้ที่ป้องกันตนเองด้วยประสบการณ์และด้วยการสังเกตสิ่งต่างๆ ที่เหมาะสมกันแน่?

พวกเขาหัวเราะขณะที่เขาพูดว่า "ใช่"

แต่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตทุกชนิดจะต่อสู้แตกต่างออกไป [ 467b ] จากผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้น หากเกิดขึ้น

เป็นเช่นนั้น และอันตรายนั้น โสกราตีส ไม่ใช่ความผิดพลาดเล็กน้อยเลย ซึ่งเมื่อพิจารณาว่าในสงครามนั้นคนเรามักมีความรัก แต่การสูญเสียลูกหลานของตนเองอาจทำให้การยึดเมืองอีกฝ่ายเป็นไปไม่ได้ จริงอยู่ ท่านกล่าวว่า เป็นฝีมือของข้าพเจ้า แต่ท่านเองต่างหากที่ควรเตรียมตัวให้พร้อมด้วยผู้นำทางเพื่อไม่ให้ตกอยู่ในอันตราย?

อย่างไม่ต้องสงสัยเลย

แล้วถ้าหากพวกเขาตกอยู่ในอันตราย ไม่ใช่ในสิ่งที่พวกเขาถนัดล่ะ?

เดลอน เด. [ 467c ]

แต่ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยและไม่คุ้มค่าที่จะพิจารณาเด็กๆ ที่ได้รับผลกระทบจากสงครามว่าเป็นนักรบหรือ?

ไม่ แต่แตกต่างจากที่คุณพูด

แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เด็กๆ คิดถึงสงคราม หลอกลวงพวกเขาเกี่ยวกับความปลอดภัยของตน และทำให้พวกเขาทำดีแล้วหรือ?

ใช่.

ตัวฉันเองไม่ใช่หรือ อันดับแรกเลย บรรดาบิดาทั้งหลาย ในฐานะบุรุษ ไม่ใช่คนโง่เขลา แต่เป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่อง [ 467d ] กองทัพ แม้แต่กองทัพที่ไม่เป็นอันตราย?

ภาพ ภาพ

ดังนั้นสำหรับฉัน พวกเขาจึงคู่ควร แต่สำหรับพวกเขาแล้ว พวกเขาคือผู้ที่ได้รับความเคารพ

ถูกต้องแล้ว

และหากเป็นข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่ไว้วางใจผู้ที่ชั่วร้ายที่สุด แต่จะไว้วางใจผู้ปกครองและนักการศึกษาที่มีความสามารถโดยอาศัยประสบการณ์และอายุ

ฉันต้องทำอย่างนั้น

แต่จงระวัง และอย่าให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับคนจำนวนมากเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

และแย่ด้วย

เพื่อนเอ๋ย เด็กๆ มักจะบินตรงไปยังสิ่งต่างๆ เช่นนี้ เพื่อที่ว่าหากเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็จะสามารถบินหนีไปได้ [ 467e ]

คุณพูดว่าอย่างไร?

ในเรื่องของม้า ฉันเป็นคนแรกที่ขึ้นขี่ในฐานะผู้ที่อายุน้อยที่สุด และได้รับการสอนให้ขี่ม้าที่ไม่กลัวสายตาหรือความกลัวสงคราม แต่เป็นม้าที่เชื่องและอ่อนโยนที่สุด เพราะด้วยวิธีนี้ งานของพวกเขาจึงจะเห็นได้ชัดเจนที่สุด และปลอดภัยที่สุด หากเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะรอดพ้นได้โดยการติดตามผู้ปกครองที่อาวุโสกว่า

ฉันพูดถูกแล้ว คุณกล้าที่จะบอกฉัน [ 468a ]

“แต่คุณคิดอย่างไรเกี่ยวกับสงคราม” ฉันถาม “คุณส่งทหารและนักรบไปให้พวกเขาอย่างไร มันดูถูกต้องสำหรับฉันหรือไม่?”

บอกหน่อยสิ นี่ใคร?

ฉันถามว่า "พวกชนชั้นที่เลี้ยงสัตว์ให้อ้วนพี หรืออาวุธที่พวกเขาทิ้งไว้ หรือสิ่งเหล่านั้น พวกเขาทำไปเพื่อความชั่วร้ายหรือ? เพราะอิราไม่เห็นผู้สร้างคนใดที่เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานหรือชาวนา?"

อยู่กับฉันเสมอ

แต่การมอบชีวิตให้กับนักรบผู้เต็มใจที่จะใช้สนามรบหากพวกเขาต้องการนั้นไม่ใช่ของขวัญหรอกหรือ? [ 468b ]

มาทางนี้สิ

แต่เนื่องจากเขาทำผลงานได้ดีเยี่ยมและเป็นที่พอใจของข้าพเจ้า ไม่เพียงแต่ในกองทัพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทหารเกณฑ์ของเมรากีและเด็กๆ ด้วย ดังนั้นจึงเหมาะสมแล้วหรือที่เจ้าจะได้รับการสวมมงกุฎ? หรือไม่?

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

มีอะไรอีกบ้าง? ที่จะได้รับการต้อนรับ?

และสิ่งนี้ด้วย

แต่ฉันอยู่ที่นี่แล้ว ฉันเอง คุณไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

อันไหนล่ะ?

ให้เขาจูบและได้รับการจูบจากทุกคน

“ทุกสิ่งทุกอย่าง” เขากล่าว “ที่จริงแล้ว และฉันได้เพิ่มกฎหมาย [ 468c ] จนกว่ากองทัพจะอยู่ทางด้านนี้ และไม่มีใครถูกปฏิเสธความรักจากใครก็ตามที่เขาปรารถนา ดังนั้นแม้ว่าเขาจะมีภรรยาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เขาก็จะเต็มใจที่จะพาเธอมาทางด้านหลังมากขึ้น”

ก็ฉันเองนั่นแหละ เพราะการแต่งงานมักถูกจัดขึ้นโดยผู้ใหญ่มากกว่าคนอื่น และความเชื่อผิดๆ ประเภทนี้ก็พบได้บ่อยกว่าประเภทอื่นๆ ดังนั้นส่วนใหญ่จึงเป็นการแต่งงานประเภทนี้ ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว

เราตอบว่า "ใช่"

แต่ตามที่โฮเมอร์กล่าวไว้ว่า ไม่ควรให้เกียรติแก่คนเช่นนี้ [ 468d ] คนหนุ่มสาวผู้ดี และโฮเมอร์ก็กล่าวแก่ผู้ที่พิสูจน์ตัวเองในสงครามว่า "จงอดทนเมื่อแก่ชรา" ( Hom. Il. 7.321-322 ) เช่นเดียวกับบ้านหลังนี้ที่ให้เกียรติแก่ทั้งคนหนุ่มสาวและผู้ชาย ซึ่งนำมาซึ่งเกียรติและความแข็งแกร่ง

ฉันตอบว่า "ตกลง"

ดังนั้นจงเชื่อเถิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นข้าพเจ้า โอ โฮเมอร์ และเพราะเราในการบูชาและสิ่งต่างๆ เช่นนี้ เราให้เกียรติสิ่งที่ดีงามทั้งหมดเท่าที่ปรากฏว่าดี และบทเพลงสรรเสริญและสิ่งที่เราเรียกกันในตอนนี้ แต่สำหรับ “ที่นั่งและอาหาร” [ 468e ] “จงดูว่ามีคนไปมากมาย” โฮเมอร์ อิลลู 8.162 เพื่อที่เราจะได้ให้เกียรติแก่คนดีทั้งชายและหญิง

คุณพูดว่า "เอฟี" ใช่ไหม

เขาพูดว่า: "แต่ในบรรดาผู้ที่เสียชีวิตในกองทัพ หากคุณเห็นชอบกับคนหลังนี้ เขาไม่ใช่คนแรกในบรรดาชนชาติผู้ประเสริฐหรอกหรือ?"

ใช่แล้ว

แต่เราจะไม่เชื่อเฮซิออด เพราะบางคนในประเภทนี้จะลงเอยด้วยการเป็นคนโง่ - [ 469a ]

เหล่าเอพิคโธเนียนผู้บริสุทธิ์และปราศจากปีศาจ จะประกอบพิธีกรรมนี้

พวกเขาคือเอสทลอส อะเล็กซิคาโคอิ ผู้พิทักษ์วันเวลาของผู้คนใช่หรือไม่? ( เฮส. WD 121 )

ดังนั้นขอให้เราเชื่อมั่นเถิด

ดังนั้น เมื่อเราพิจารณาถึงธรรมชาติของพระเจ้า เราจะแยกแยะระหว่างปีศาจและเทพเจ้าได้อย่างไร และพวกมันแตกต่างกันอย่างไร? ถ้าเป็นเช่นนั้น เราจะอธิบายเรื่องนี้ได้อย่างไร?

มีอะไรบ้างที่เราจะไม่ทำ?

ดังนั้น หากเราปฏิบัติต่อเวลาเหมือนปีศาจ เราก็ควร [ 469b ] ปฏิบัติต่อพวกมันและบูชาศาลเจ้าของพวกมัน แต่เราคิดถึงสิ่งเหล่านี้เมื่อความชราหรือวิธีอื่นใดสิ้นสุดลงสำหรับผู้ที่ถูกตัดสินว่าดีในชีวิตหรือไม่?

เขากล่าวว่า "ผมจะเป็นธรรม"

มีอะไรอีกบ้าง? ทหารจะปฏิบัติต่อเราในฐานะนักรบอย่างไร?

คุณเห็นอันไหน?

ประการแรก ในแง่ของการละทิ้งเมือง เป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ที่ชายชาวกรีกจะละทิ้งเมืองกรีก หรือไม่สามารถอนุญาตให้ทำเช่นนั้นได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และทำให้เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ เพื่อที่เผ่าพันธุ์กรีก [ 469c ] จะได้รอดพ้น เนื่องจากพวกเขากำลังทุกข์ทรมานจากการเป็นทาสภายใต้พวกอนารยชน?

เขากล่าวว่า ทุกสิ่งทุกอย่างและทุกแห่งหนนั้นแตกต่างจากการประหยัด

ดังนั้นจึงไม่ควรมีชาวกรีกคนใดถูกจับเป็นทาส และไม่ควรมีการให้คำแนะนำในลักษณะนี้แก่ทั้งชาวกรีกกลุ่มนี้และชาวกรีกกลุ่มอื่นๆ ใช่หรือไม่?

"เอาล่ะ" เขากล่าว "บางทีถ้าพวกเขาหันไปพึ่งพวกคนป่าเถื่อนแบบนั้น พวกเขาอาจจะรอดก็ได้"

แล้วอย่างไรล่ะ? ข้าพเจ้าถูกไล่ล่าโดยผู้ที่มีแต่เพียงอาวุธ เพราะพวกเขาต้องการชนะ ถูกต้องแล้วหรือ? หรือเขาไม่มีข้อแก้ตัว [ 469d ] สำหรับคนขี้ขลาดที่ไม่ต่อสู้กับผู้ที่กำลังต่อสู้ ราวกับว่าเขากำลังทำในสิ่งที่ควรทำเมื่อเขากำลังจะตาย และค่ายหลายแห่งถูกทำลายไปแล้วจากการปล้นสะดมเช่นนั้น?

และแย่ด้วย

แต่เขาไม่กล้าฆ่าคนที่ไร้อิสรภาพและโลภเงินทองหรืออย่างไร และเขาคิดว่าร่างของศัตรูที่กำลังจะตาย ผู้ที่ถูกฆ่า เป็นผู้หญิงและเป็นคนใจแคบ และเขาเป็นคนขี้เมาที่เขาต่อสู้ด้วยหรือ หรือเขารู้หรือไม่ว่าการกระทำเหล่านี้ [ 469e ] แตกต่างจากสุนัขอย่างไร ซึ่งหากพวกมันได้รับบาดเจ็บ ก็จะถูกหินทับ และไม่แตะต้องคนที่กำลังต่อสู้ด้วย

เธอตอบว่า ไม่น้อยเลยทีเดียว

แล้วทำไมจึงมีอุปสรรคในการจัดงานศพและการยกเลิกการแต่งงาน?

"ผู้ใดกินสะระแหน่ ผู้นั้นคือซุส"

และเราไม่ควรถูกมองว่ายกอาวุธของเราขึ้นไปที่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หรือแม้แต่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชาวกรีก หากเราต้องการเป็นส่วนหนึ่งของ [ 470a ] ความโปรดปรานของชาวกรีกคนอื่นๆ: ตรงกันข้าม เราควรกลัวว่าเราจะนำสิ่งของเช่นนั้นจากบ้านของเราไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เว้นแต่พระเจ้าจะตรัสเป็นอย่างอื่น

ฉันตอบว่า "ตกลง"

แล้วดินแดนของชาวกรีกและการเผาบ้านเรือนล่ะ? ทหารจะทำอะไรกับนักรบ?

ฉันบอกท่านว่า ขอถวายเกียรติแด่ผู้ทรงตัดสิน หากเรารับฟัง

สำหรับผม ถ้าเป็นผม ผมคงจะไม่ทำอะไรพวกนี้เลย [ 470b ] นอกจากเก็บผลไม้ของปีนั้นไป แล้วผมทำอะไรไป คุณอยากให้ผมบอกคุณไหม?

ทุกอย่างเรียบร้อยดี

ดูเหมือนว่า ในเมื่อชื่อทั้งสองนี้ถูกเรียกว่าสงครามและการต่อต้าน มันก็เป็นสองสิ่งที่อยู่คนละฝ่าย แต่ผมบอกว่าทั้งสองอย่างนั้น อย่างหนึ่งเป็นเรื่องภายในประเทศและเกี่ยวข้องกับญาติ อีกอย่างเป็นเรื่องต่างชาติและเกี่ยวข้องกับชาติ ดังนั้น การต่อต้านจึงหมายถึงศัตรูของครอบครัว แต่สำหรับศัตรูต่างชาติ เรียกว่าสงคราม

และไม่มีอะไรเลย เขากล่าว คุณพูดในลักษณะนั้น [ 470c ]

อย่างที่ผมบอกไป ผมพูดแบบนี้ในอีกมุมหนึ่ง เพราะชนชาติกรีกถือเป็นครอบครัวและญาติพี่น้องกันเอง แต่สำหรับชนชาติป่าเถื่อนแล้ว พวกเขาก็ถือเป็นต่างชาติด้วย

สวัสดีค่ะ เธอกล่าว

ดังนั้นชาวกรีกจึงควรต่อสู้กับคนป่าเถื่อนและคนป่าเถื่อนในกรีซ และเราควรมีนิสัยชอบสงครามและชอบทำสงคราม และสงครามจะถูกเรียกว่าศัตรูนี้: แต่ชาวกรีกเมื่อพวกเขาทำเช่นนั้น พวกเขาก็จะเป็นมิตรกับชาวกรีกโดยธรรมชาติ และในกรณีเช่นนั้น พวกเขาจะมีปัญหากับกรีซและก่อกบฏ [ 470d ] และจะถูกเรียกว่าศัตรูนี้

"ฉันจะอยู่ต่อ" เธอบอก "ฉันให้อภัยคุณแล้ว นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด"

ฉันบอกว่า เขาหมายความว่า ในสถานการณ์ปัจจุบันที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นและเมืองถูกแบ่งแยก หากคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งตัดขาดที่ดินของอีกฝ่ายและโจมตีบ้านเรือน สถานการณ์ควรจะเป็นมิตรเหมือนกับอยู่ในภาวะสงคราม และไม่ควรมีพลเมืองที่เป็นมิตรต่อกัน เพราะพวกเขาจะไม่กล้าเอาอาหารหรือแม่ของเพื่อนบ้าน แต่การเอาผลไม้ [ 470e ] จากเชลยของเชลยนั้นถือว่าพอประมาณ และควรจะเข้าใจว่าเป็นการปรองดองกัน ไม่ใช่อยู่ในภาวะสงครามตลอดเวลา

"ดีมาก" เขากล่าว "นี่คือความคิดของหญิงคนนั้น"

คุณเห็นอะไรบ้าง? พี่ชาย: คุณอาศัยอยู่ในเมืองอะไร เมืองนั้นไม่ใช่เมืองกรีกหรือ?

"ดูเธอสิ" เธอกล่าว

พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ดีและโง่เขลาไม่ใช่หรือ?

ดีมาก.

แต่พวกเขาไม่ใช่ผู้รักกรีกหรือ? พวกเขาไม่ได้เป็นผู้นำในราชสำนักกรีก และไม่ได้มีส่วนร่วมในศีลมหาสนิทร่วมกับบรรดาปุโรหิตคนอื่นๆ หรือ?

และเป็นเช่นนั้นอย่างมาก [ 471a ]

พวกเขาไม่ได้ยินความแตกต่างกับชาวกรีกบ้างหรืออย่างไร ในเมื่อพวกเขาก็เป็นผู้นำที่ดีโดยเป็นตัวอย่าง และไม่เคยพูดถึงเรื่องสงครามเลยด้วยซ้ำ?

ไม่ ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

และถึงแม้จะคืนดีกันแล้ว พวกเขายังแตกแยกกันอยู่หรือไม่?

อยู่กับฉันเสมอ

พวกเขาไม่ควรถูกลงโทษ ไม่ว่าจะด้วยการเป็นทาสหรือการทำลายล้าง แต่ควรถูกลงโทษด้วยการลงโทษ ไม่ใช่ด้วยสงคราม

เขาพูดเช่นนั้น

ดังนั้น พวกเขาจะไม่พิชิตกรีซ และจะไม่เผาบ้านเรือน และจะไม่ยอมรับว่าในแต่ละเมืองนั้น ทุกคนล้วนเป็นศัตรูของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นชาย หญิง หรือเด็ก แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เป็นศัตรูตลอดกาลของสาเหตุของข้อพิพาท [ 471b ] และด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ พวกเขาจึงไม่ต้องการพิชิตดินแดนในฐานะมิตรของคนส่วนใหญ่ และจะไม่โค่นล้มบ้านเรือนใดๆ แต่จะเพียงแต่ก่อข้อพิพาทต่อไปจนกว่าสาเหตุจะถูกบีบบังคับด้วยความทุกข์ทรมานที่ไม่เป็นธรรมให้เกิดความยุติธรรม

เขากล่าวว่า "ผมสารภาพว่าผมมองว่านี่เป็นหนทางหนึ่งที่จะเสนอตัวช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติของเรา และพวกคนป่าเถื่อน เหมือนที่ชาวกรีกทำต่อกันและกัน"

เราควรจะออกกฎหมายนี้เพื่อคุ้มครองพวกเขาด้วยหรือไม่ เพื่อไม่ให้พวกเขาตัดแบ่งที่ดิน [ 471c ] หรือบุกรุกบ้านเรือน?

เขาพูดว่า "ไปกันเถอะ แล้วเราจะได้สิ่งเหล่านี้และอนาคตที่ดี"

แต่ถ้าท่านจะทดสอบข้า โสกราตีส หากใครอนุญาตให้ท่านพูดเช่นนั้น อย่าพูดถึงสิ่งที่ท่านเคยพูดในอดีต เมื่อท่านอยู่ ณ ที่นั้น เกี่ยวกับว่ารัฐนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร และจะทำให้เกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะหากเป็นไปได้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะดีสำหรับเมือง หากเป็นไปได้ และข้าพูดในสิ่งที่ท่านละเว้นไป ว่าแม้ในสงคราม [ 471d ] พวกเขาก็จะต่อสู้เป็นครั้งแรกและละทิ้งกันและกัน โดยรู้จักและเรียกกันและกันด้วยชื่อเหล่านี้ พี่น้อง พ่อ และท่าน และหากผู้หญิงเป็นทหารร่วมรบด้วย ไม่ว่าจะอยู่ในแนวเดียวกันหรืออยู่ด้านหลัง เกรงกลัวศัตรู และหากเมื่อใดก็ตามที่ต้องการความช่วยเหลือ ข้าเห็นว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นโดยปราศจากการต่อสู้ และข้าเห็นว่าบ้านเรือนถูกละเลย ไม่ว่าจะมีประโยชน์อะไรก็ตาม หากเป็นของพวกเขา [ 471e ] แต่สำหรับตัวฉันเอง แม้จะสารภาพทั้งหมดนี้แล้ว เรื่องนี้ก็เป็นความจริงสำหรับเมืองอื่นๆ ด้วย หากเมืองนี้มีอยู่จริง ฉันจะไม่พูดถึงมันอีกต่อไป แต่เรากำลังพยายามโน้มน้าวตัวเองในเรื่องนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และเราก็มีความสุขกับสิ่งอื่นๆ [ 472a ]

ทันใดนั้น คุณก็คือฉัน ราวกับว่าฉันกำลังบุกโจมตีคำพูดของฉัน และคุณไม่ยอมรับมัน ราวกับว่าคุณกำลังหมดแรง บางทีฉันอาจไม่ได้ยินว่าคลื่นสองลูกนั้นหนีไปเพื่อฉันเพียงคนเดียว ตอนนี้คุณกำลังเผชิญกับพายุที่ยิ่งใหญ่และน่ากลัวที่สุด ซึ่งเพราะคุณเห็นและได้ยิน คุณจึงให้อภัยเสมอ เพราะพวกเขาเห็นและได้ยินและพิสูจน์คำพูดที่ขัดแย้งกันเช่นนั้น และพยายามสอดแนม

แต่ถ้าฉันบอกว่าคุณพูดเรื่องแบบนี้มากขึ้น คุณจะเหลืออะไรอีก [ 472b ] มากกว่าพวกเราที่จะไม่พูดว่ารัฐนี้สามารถทำให้เป็นไปได้ แต่จงพูดและอย่าท้อแท้

ไม่ ฉันต่างหากที่เป็นคนแรกที่ถูกจดจำ เพราะพวกเราที่แสวงหาความยุติธรรม กลับต้องพบกับความอยุติธรรมเสียเอง

ผู้ใช้: แต่นี่คืออะไร? เขาถาม

ไม่มีเลย แต่ถ้าเราค้นพบว่าความยุติธรรมคืออะไร และได้เห็นคนยุติธรรม เราก็สมควรที่จะเห็นความแตกต่างระหว่างสิ่งนี้กับสิ่งนั้น แต่ความยุติธรรมนั้นก็เหมือนกันเสมอไม่ใช่หรือ?หรือเรารักมันเพราะมันอยู่ใกล้ชิดกับสิ่งนั้นมากที่สุดและมีสิ่งที่เหมือนกับสิ่งอื่น ๆ มากที่สุด?

ดังนั้น เขาจึงกล่าวว่า: จงรักกันเถิด

ตัวอย่างเช่น ถ้าเป็นฉัน เราจะแสวงหาไม่เพียงแต่ความยุติธรรม ซึ่งก็คือความยุติธรรม และคนที่มีความยุติธรรมอย่างสมบูรณ์แบบ หากเขาเคยเป็น และผู้ที่จะเป็นในอนาคต และความอยุติธรรม แม้แต่ความอยุติธรรมที่สุด เพื่อที่ว่า เมื่อมองไปยังผู้ที่ดูเหมือนมีความสุขสำหรับเรา แม้แต่สิ่งที่ตรงกันข้าม เราก็ถูกบังคับให้สารภาพเกี่ยวกับตัวเราเอง ซึ่งหากพวกเขา [ 472d ] คล้ายคลึงกันมากที่สุด พวกเขาก็มีชะตากรรมเดียวกัน แต่ไม่ใช่เพราะเขา เพื่อที่เราจะได้พิสูจน์ว่าสิ่งเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นได้

"นี่คือสิ่งที่ฉันพูด คุณพูดความจริง"

ดังนั้น จิตรกรที่ดีคนใดเล่า หากหากคุณยกตัวอย่างบุคคลที่เก่งที่สุดและสามารถวาดภาพได้เสมอ เขาจะต้องแสดงให้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการที่จะเป็นเช่นนั้น?

แต่ฉันไม่ได้ไป เธอกล่าว

แล้วอย่างไรล่ะ? คุณก็เห็นไหมว่าเราก็กำลังสร้างแบบอย่าง [ 472e ] เพื่อประโยชน์ของเมืองที่ดีไม่ใช่หรือ?

ทุกอย่างเรียบร้อยดี

แล้วการพูดเช่นนี้จะมีประโยชน์อะไร หากเรายังไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเมืองเช่นนั้นสามารถอยู่อาศัยได้ตามที่กล่าวไว้?

เขากล่าวว่า "อย่าท้อถอย"

ความจริงก็คือ ฉันเป็นอย่างนั้น แต่ถ้าท่านเต็มใจที่จะเห็นสิ่งนี้ด้วย โปรดพิสูจน์ให้ฉันดู และถ้าเป็นไปได้ โปรดพิสูจน์ด้วยวิธีใด ฉันจะสารภาพสิ่งเดียวกันนั้นกับท่านอีกครั้งโดยอาศัยหลักฐานนั้น

อันไหนบ้าง? [ 473a ]

จริงหรือไม่ที่ว่าสิ่งที่ทำย่อมเป็นไปตามคำพูด หรือเป็นเรื่องธรรมชาติที่จะปฏิบัติตามคำพูด แม้ว่ามันจะไม่เป็นความจริงก็ตาม? แต่คุณจะยอมรับเรื่องนี้หรือไม่?

ฉันสารภาพแล้ว ฉันพูด

อย่าบังคับให้ฉันทำเช่นนี้เลย เพราะเราได้ผ่านคำพูดมาแล้ว และได้เห็นสิ่งต่างๆ เช่นนี้เกิดขึ้นทุกหนทุกแห่งและในงาน แต่ถ้าเราเองพบว่าตัวเองราวกับว่าเราอาศัยอยู่ในเมืองที่ใกล้ที่สุดของสิ่งต่างๆ ที่กล่าวถึง มันก็จะดูเหมือนว่า [ 473b ] สิ่งต่างๆ ที่คุณขอมานั้นสามารถเกิดขึ้นได้ หรือคุณไม่รักคนโชคดีเหล่านั้นหรือ? เพราะฉันรักตัวเอง

และฉันก็พูดเช่นนั้นเหมือนกัน

แต่หลังจากนี้ ดังที่เขาพูด เราพยายามค้นหาและพิสูจน์ว่าความชั่วร้ายใดกำลังเกิดขึ้นในเมืองต่างๆ ซึ่งเมืองเหล่านั้นไม่ได้ถูกปกครองเช่นนี้ และการเปลี่ยนแปลงการปกครองเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เมืองนั้นมาอยู่ในรูปแบบการปกครองเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยรัฐบาลหนึ่งคน หากไม่ใช่สองคน หากไม่ใช่สองคน เพราะมันทำให้จำนวนและอำนาจลดลง [ 473c ] ดังนั้นจงอยู่กับฉันเสมอ เขากล่าว

หนึ่งในนั้นก็คือตัวฉันเอง ที่กำลังเปลี่ยนแปลง พยายามแสดงให้ฉันเห็นว่า ถ้าฉันเปลี่ยนแปลง ฉันจะไม่เล็กหรือไร้ค่า แต่จะแข็งแกร่งขึ้น

เขาถามว่า "ของใคร?"

ดูเถิด ข้าพเจ้านี่แหละคือผู้ที่เข้าหาผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดด้วยการโบกมือ จึงมีคำกล่าวว่า ถ้าเขาหัวเราะ เขาก็หัวเราะอย่างไม่เหมาะสม เหมือนคลื่นแห่งเสียงหัวเราะ และถูกครอบงำด้วยความอับอาย แต่เขามีเจตนาที่จะพูดเช่นนั้น

พูดสิ พูดสิ

หากไม่ใช่เพราะข้าพเจ้า นักปรัชญาคงจะครอง เมือง หรือไม่ก็กษัตริย์ผู้ทรงอำนาจ ในปัจจุบันคงจะใช้ปรัชญาอย่างแท้จริงและมีประสิทธิภาพ และสิ่งนี้ก็จะเกิดขึ้นในลักษณะเดียวกัน ทั้งอำนาจทางการเมืองและทางปรัชญา แต่ผู้ที่กำลังดำเนินไปโดยปราศจากซึ่งกันและกันจะต้องถูกกีดกันออกจากธรรมชาติมากมาย ไม่มีสิ่งชั่วร้ายใดในเมืองนี้ โอ เพื่อนของกลอคอน ข้าพเจ้าเชื่อเช่นนั้น เพราะทั้งธรรมชาติของมนุษย์ก็ไม่มี [ 473e ] และเมืองนี้ก็คงไม่เคยมีอำนาจและได้เห็นแสงตะวันอย่างที่เป็นอยู่ในขณะนี้ เราได้ใช้เหตุผลแล้ว แต่นี่คือสิ่งที่ข้าพเจ้าเบื่อที่จะพูดมานานแล้ว เพราะมันถูกกล่าวว่าเป็นเกียรติมากเกินไป เพราะมันน่าเสียดายที่เห็นว่าเขาไม่ได้มีผู้หญิงคนอื่นทั้งในที่ส่วนตัวหรือในที่สาธารณะ

และใครเล่า โสกราตีส เจ้าได้กล่าวถ้อยคำและคำพูดเช่นนั้น ดังที่ข้าได้กล่าวถึงเจ้า หลายคน และ [ 474a ] ก็ไม่ได้ชั่วร้ายเท่านี้ ผู้ที่ถอดเสื้อผ้าของตนออก เปลือยเปล่า เพราะแต่ละคนประสบความสำเร็จในการได้อาวุธ และนอนเหยียดอยู่ราวกับได้รับการรังสรรค์อย่างน่าอัศจรรย์ หากเจ้าไม่ปกป้องคำพูดของเจ้าและหลบหนีไป เจ้าจะต้องพิพากษาเขาเมื่อเจ้าถูกบีบคั้น

คุณไม่ได้ยินฉันเหรอ? ฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องพวกนี้หรือ?

ครับท่าน ผมทำอย่างนั้น แต่ผมจะไม่ทรยศท่าน แต่ผมจะปกป้องผู้ที่ผมทำได้ และผมสามารถเข้าใจได้แม้ในขณะที่ท่านถูกคัดค้าน และบางทีผมอาจจะตอบท่านอย่างขยันขันแข็งมากกว่าใครๆ [ 474b ] แต่เนื่องจากผมมีผู้ช่วยเช่นนี้ ผมจึงพยายามแสดงให้ผู้ที่ไม่เชื่อเห็นว่ามีสิ่งที่ท่านพูดอยู่จริง

ฉันรู้สึกอยากลอง เพราะท่านก็มอบพันธมิตรที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้นด้วย ดังนั้นจึงจำเป็นที่ฉันต้องพยายาม หากฉันต้องการหลีกหนีจากสิ่งที่ท่านกล่าว โดยการแต่งตั้งตัวเองให้กับนักปรัชญาเหล่านี้ โดยกล่าวว่า "เรากล้าที่จะปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา เพื่อดูจุดเริ่มต้น" เพื่อที่พวกเขาจะได้แสดงให้เห็น กลายเป็นผู้ที่สามารถปกป้องตนเองได้ โดยแสดงให้เห็น [ 474c ] ว่าเป็นเรื่องปกติที่บางคนจะสามารถปกครองด้วยปรัชญาในเมืองได้ ในขณะที่คนอื่น ๆ ไม่สามารถปฏิบัติตามเจ้าอาวาสได้

มีคำกล่าวว่า หากถึงเวลาแล้ว ก็เท่ากับว่าสิ่งนั้นถูกกำหนดไว้แล้ว

ฟังนะ ฟังฉันนะ ถ้าคุณพูดแบบนี้กับฉัน เราจะอธิบายให้เข้าใจอย่างถูกต้อง

มาเร็ว มาเร็ว

ถ้าเป็นฉัน คุณอยากจะเตือนฉัน หรือคุณอยากจะจำไว้ว่า ถ้าเราเห็นใครบางคนรักอะไรสักอย่าง นั่นไม่ใช่คนที่รักฉัน แต่เป็นคนที่ไม่ได้รักฉัน แต่ทุกสิ่งที่กำลังเหือดแห้งไป? [ 474d ]

เขาบอกว่า เพื่อเป็นการระลึกถึง ตามที่เขาเห็น โปรดดูเถิด เพราะฉันไม่ได้หมายถึงทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่ข้าพเจ้ากล่าวว่า โอ กลอคอน การพูดอย่างที่ท่านพูดนั้นถูกต้องแล้ว ชายผู้มีความรักไม่ควรลืมว่าทุกคนที่รักลูกๆ ของตนและรักกันและกัน แม้ในยามอยู่ตามลำพัง ก็ยังน่าประทับใจและซาบซึ้งใจ คิดว่าพวกเขาสมควรได้รับการดูแลและการโอบกอด หรือว่าท่านไม่ทำเช่นนี้กับคนดีหรือ? ชายผู้เป็นซิมัสจะได้รับการยกย่องจากท่านสำหรับความสุขของเขา สำหรับเสมหะของราชวงศ์ และสำหรับ [ 474e ] จำนวนมากมายที่เขามีในหมู่คนเหล่านี้ และสำหรับคนผิวดำที่เขาเห็น และสำหรับลูกๆ ของเทพเจ้าผิวขาวที่เขามี และสำหรับดอกน้ำผึ้งและชื่อเดียวกันนั้น เป็นบทกวีของคนอื่นหรือของคนรักที่ถูกปราบปรามและทนความอัปยศได้ง่าย หากในเวลาที่เหมาะสม? และด้วยเหตุผลหนึ่ง จงหาข้อแก้ตัว [ 475a ] และละทิ้งเสียงทั้งหมด เพื่อไม่ให้ดอกไม้ร่วงโรยไปในเวลาที่เหมาะสม

เขากล่าวว่า "ถ้าคุณอยากจะพูดเกี่ยวกับเรื่องเพศสัมพันธ์ที่พวกเขากระทำนั้น ก็แล้วแต่ผม ผมจะให้อภัยคุณเพื่อเห็นแก่คำพูด"

อะไรนะ? ฉันเองนะ: คุณไม่เห็นเหรอว่าคู่รักก็ทำแบบเดียวกัน? ดื่มไวน์กันทุกโอกาส กอดกันตลอดเวลา?

และแย่ด้วย

และท่านอย่าตัดสินอย่างที่ผมบอกว่า ถ้าพวกเขาไม่สามารถนำทัพได้ พวกเขาจะปกครองในสามสถานที่ และถ้าพวกเขาไม่ได้รับเกียรติจากผู้ยิ่งใหญ่กว่า [ 475b ] และผู้ที่อ่อนน้อมถ่อมตนกว่า พวกเขาจะได้รับเกียรติจากผู้ต่ำต้อยกว่าและชั่วร้ายกว่า และเป็นที่รักในฐานะผู้เป็นที่ปรารถนาในเกียรติยศทั้งหมด

นำติดตัวไปด้วย

นี่คือสิ่งที่เราเห็นหรือไม่เห็น: ดูสิ สิ่งที่เราเรียกว่าน่าปรารถนานั้น เราปรารถนาทุกสิ่งทุกแบบ หรือปรารถนาในตัวฉัน ไม่ใช่ในตัวเขา?

เขากล่าวว่า ทุกอย่างเลย

เราไม่ควรกล่าวด้วยหรือว่าภูมิปัญญาของนักปรัชญานั้นเป็นสิ่งที่พึงปรารถนา ไม่ใช่เพื่อตัวฉัน ไม่ใช่เพื่อคนอื่น แต่เพื่อทุกคน?

จริง.

ดังนั้น เราไม่ควรเรียกคนที่ดื้อรั้นเรื่องบทเรียน แต่เป็นคนที่ยัง [ 475c ] อายุน้อยและไม่มีคำพูดใดๆ ที่เป็นประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ ว่าเป็นผู้รักการเรียนรู้หรือนักปรัชญา เช่นเดียวกับที่เราไม่ควรเรียกคนที่ดื้อรั้นเรื่องอาหาร ซึ่งไม่หิวและไม่ปรารถนาอาหาร ว่าเป็นผู้รักอาหาร แต่เป็นคนตระหนี่

และเราจะบอกคุณอย่างถูกต้อง

แต่เราอย่าตัดสินผู้ที่ยินดีเพลิดเพลินกับทุกบทเรียน และผู้ที่กระตือรือร้นที่จะเรียนรู้อยู่เสมอ และผู้ที่ไม่มีความปรารถนาใดๆ ว่าเป็นนักปรัชญาเลยหรือ? [ 475d ]

และกลอคอนกล่าวว่า: มีคนแบบนี้อยู่มากมาย สำหรับผู้ที่ไม่รักเทพเจ้า ทุกคนดูเหมือนจะพยายามจดจำและชื่นชมยินดีในสิ่งเหล่านั้น และผู้ที่ไร้ค่าที่สุดที่ควรค่าแก่การฟัง ดังที่กล่าวถึงนักปรัชญา ผู้ซึ่งเมื่อได้กล่าวสุนทรพจน์เช่นนั้นแล้ว ก็คงไม่มาหาข้า แต่ผู้ที่ตั้งใจฟังการเต้นรำทุกอย่างแล้ว ก็ไปงานไดโอนิเซียส โดยไม่ยอมละทิ้งการเต้นรำในเมืองหรือการเต้นรำในหมู่บ้าน เราควรเรียกคนเหล่านี้และคนอื่นๆ เช่นนี้ [ 475e ] ว่าเป็นศิษย์และนักปรัชญาของเทคนิเดียหรือไม่?

ฉันบอกว่า มันไม่ฉลาดนัก แต่คล้ายกับนักปรัชญามากกว่า

แต่ของจริงน่ะ ผมบอกว่า คุณกำลังพูดถึงของใครกัน?

สำหรับผู้ที่ยึดมั่นในความจริง ข้าพเจ้าคือผู้รักเทพเจ้า

และผมขอยืนยันว่านี่ถูกต้องแล้ว แต่คุณจะพูดแบบนี้อย่างไรล่ะ?

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือตัวฉันเองที่พูดกับคนอื่นโดยตรง แต่ฉันมาที่นี่เพื่อสารภาพกับตัวเองด้วยเช่นกัน

อันไหนล่ะ?

เนื่องจากความดีเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับความชั่ว จึงมีอยู่สองอย่าง [ 476a ]

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

ไม่ใช่เพราะว่ามีสอง และหนึ่งก็เพราะมีสองหรอกหรือ?

และสิ่งนี้ด้วย

และในเรื่องของความยุติธรรมและความไม่ยุติธรรม ความดีและความชั่ว และทุกสิ่งทุกอย่าง คำเดียวกันนี้ใช้ได้กับทุกสิ่ง แต่ในสังคมแห่งการกระทำ ร่างกาย และซึ่งกันและกัน แต่ละสิ่งดูเหมือนจะมีมากมาย ราวกับจินตนาการที่แผ่ขยายไปทั่วทุกหนแห่ง

คุณว่าอย่างนั้นใช่ไหม

ข้าพเจ้าจะกล่าวว่า คนเหล่านี้ไม่ใช่คนที่คุณเรียกในตอนนี้ว่าผู้รักเทววิทยา ผู้รักศิลปะ และคนปฏิบัติ [ 476b ] และไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องกับวาทกรรมนี้ คนเหล่านั้นคือผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักปรัชญาอย่างแท้จริง

เธอพูดว่า "ว่ายังไงล่ะ?"

คนเหล่านั้นที่เหมือนกับฉัน คือรักการได้ยินและการมองเห็น โอบกอดทั้งเสียงอันไพเราะ สีสัน รูปทรง และทุกสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากสิ่งเหล่านั้น แต่สติปัญญาของพวกเขากลับไม่สามารถมองเห็นหรือเข้าใจธรรมชาติของสิ่งดีงามนี้ได้

เพราะเขาได้เห็นมาแล้ว เขาจึงกล่าวว่าเช่นนั้น

แต่ผู้ที่เข้มแข็งในความดีนี้ และผู้ที่มองเห็นความดีนี้ในตัวของมันเอง ย่อมไม่ใช่คนหายาก หากพวกเขาเป็นเช่นนั้น? [ 476c ]

และแย่ด้วย

ผู้ที่คิดดี แต่ไม่เก่งในการคิด หากเขาชักนำผู้อื่นให้มาสู่ความรู้ของตน ผู้ที่อาจพลาดพลั้งได้ ไม่ว่าจะในความฝันหรือในอากาศ เขาพยายามที่จะมีชีวิตอยู่หรือไม่? เขามีเจตนาหรือไม่? การฝันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ในความฝันเขาได้พบกับผู้คนที่เหมือนกับเขา ไม่เหมือนเขา แต่เป็นคนที่เขาชักนำให้ไปพบเจอกับคนที่เขาคุ้นเคยใช่หรือไม่?

ถ้าฉันมีโอกาส ฉันคงเป็นคนที่ฝันถึงคนแบบนั้น

แล้วอย่างไรเล่า? เจ้าอาวาสผู้ซึ่งตรงกันข้ามกับสิ่งเหล่านี้ ไม่ได้ดีขนาดนั้น [ 476d ] และสามารถกำหนดทั้งสิ่งนี้และสิ่งนั้นที่มีส่วนร่วม และทั้งผู้มีส่วนร่วมและผู้มีส่วนร่วม เจ้าอาวาส ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ เขาสมควรที่จะมีชีวิตอยู่ด้วยหรือไม่?

และแย่ด้วย กล่าวขึ้น

เราไม่ได้ยินเรื่องนี้ด้วยสติปัญญาเหมือนคนที่รู้ความคิดเห็นนั้นหรือ ถ้าเรามองอย่างถูกต้อง และสรรเสริญมันเหมือนคนที่สรรเสริญพระเจ้าหรือ?

อยู่กับฉันเสมอ

แล้วถ้าหากคนนี้ที่เราเห็นสรรเสริญแต่ไม่รู้จัก และเราสงสัยราวกับว่ามันไม่จริง เราควรจะพูดอย่างไร? [ 476e ] ทำไมเราจึงต้องแสร้งทำเป็นเชื่อเขาและโน้มน้าวให้เขาเชื่อในความบริสุทธิ์ของเขา โดยปกปิดว่าเขาไม่แข็งแรง?

ดูสิ ดูสิ ดูสิ ดูสิ

ดูสิ เขาต้องการให้เราพูดอะไรกับเขา? หรือเขาต้องการให้เราถูกหลอกลวงโดยเขา โดยพูดราวกับว่าไม่มีใครเห็นอะไรเลย แต่แสร้งทำเป็นว่าเรารู้ทุกอย่าง? แต่เขาพูดกับเราที่นั่นว่า: ผู้ที่รู้ย่อมรู้ทุกอย่าง หรือไม่ก็ไม่รู้อะไรเลย? แล้วพวกเจ้าจงตอบข้าในเรื่องนั้น

เธอบอกว่า ฉันตอบไปเพราะเธอรู้ว่าอะไร

อันไหนดีกว่ากัน ใช่หรือไม่? [ 477a ]

ใช่ เพราะถ้าไม่รู้แล้วจะรู้ได้อย่างไร?

ดังนั้นเราจึงมีความสามารถนี้ และหากเรามุ่งหวังให้มากกว่านั้น ผู้ที่ถูกรู้จักอย่างสมบูรณ์ก็จะไม่ใช่ผู้ที่ถูกไม่รู้จักอย่างสมบูรณ์ แต่จะไม่ใช่ผู้ที่ถูกไม่รู้จักอย่างสมบูรณ์ใช่หรือไม่?

อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด

ใช่แล้ว แต่ถ้าสิ่งที่เป็นเช่นนี้มีทั้งความมีอยู่และความไม่มีอยู่ มันก็อยู่ระหว่างความมีอยู่จริงและความมีอยู่เท็จไม่ใช่หรือ?

ระหว่าง.

สำหรับฉัน ความรู้ไม่มีอยู่จริง ความไม่รู้มีอยู่เพราะความจำเป็น แต่สำหรับคนที่อยู่ตรงกลาง จะแสวงหาอะไรระหว่าง [ 477b ] ความไม่รู้และความรู้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคนเช่นนั้น?

อยู่กับฉันเสมอ

ดังนั้น เราจึงถามว่า ความรุ่งโรจน์คืออะไร?

จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

วิทยาศาสตร์จะมีพลังอะไรได้อีกนอกจากนี้?

อื่น.

ดังนั้น เกียรติยศจึงถูกจัดไว้ด้านหนึ่ง และความรู้ก็ถูกจัดไว้ในอีกด้านหนึ่ง ตามอำนาจของแต่ละฝ่าย

ดังนั้น.

ไม่มีวิทยาศาสตร์ใดที่ฉันมองข้ามไปที่จะรู้ว่าการดำรงอยู่เป็นอย่างไรหรือ? - แต่บางทีในที่นี้ฉันรู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายก่อน

อย่างไร? [ 477c ]

เราอาจกล่าวได้ว่าพลังอำนาจเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ซึ่งเรามองเห็นว่าเป็นพลังอำนาจ และสิ่งอื่นๆ ทั้งหมดก็เป็นไปได้เช่นกัน ซึ่งผมเรียกว่าการมองเห็นและการได้ยิน หากคุณเข้าใจความหมายของคำว่า "ชนิด" ที่ผมกล่าวถึง

"แต่ผมเข้าใจ" เขากล่าว

ฟังสิ่งที่ปรากฏแก่ข้าพเจ้าเกี่ยวกับพวกเขา เพราะข้าพเจ้าไม่เห็นเวลา รูปแบบ หรือสิ่งใด ๆ เหล่านี้ และสิ่งอื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งเมื่อพิจารณาสิ่งหนึ่งแล้ว ข้าพเจ้าจึงกำหนดสิ่งที่เป็นอยู่ให้กับตนเอง และสิ่งอื่น ๆ ที่เป็นอยู่: [ 477d ] ข้าพเจ้าเห็นเพียงสิ่งที่เป็นอยู่และสิ่งที่ถูกกระทำ และข้าพเจ้าเรียกแต่ละสิ่งเหล่านั้นว่าพลัง และสิ่งที่ถูกวางไว้บนตัวมันเองและกระทำเช่นเดียวกัน ข้าพเจ้าเรียกมันว่าเช่นเดียวกัน แต่สิ่งที่ถูกกระทำกับสิ่งอื่นและสิ่งอื่น ข้าพเจ้าเรียกมันว่าเช่นเดียวกัน แล้วท่านล่ะ? ท่านทำอย่างไร?

เขาพูดเช่นนั้น

ดูอีกทีสิ ฉันเอง ท่านผู้ประเสริฐ ฉันรู้ว่านางมีพลังอะไร นางเป็นคนแบบไหน หรือนางเป็นคนประเภทไหนกันแน่?

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงกล่าวว่า ฉันได้พยายามทุกวิถีทางเพื่อให้เข้มแข็ง [ 477e ]

อะไรนะ ความรุ่งโรจน์ในอำนาจหรือในรูปแบบอื่น?

“ไม่น่าแปลกใจเลย” เขากล่าว “เพราะผู้ใดได้รับอำนาจ ย่อมมีแต่เกียรติยศ”

แต่ก่อนหน้านี้คุณสารภาพแล้วว่า ศรัทธาและเกียรติยศไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

เขากล่าวว่า “เพราะเหตุใดผู้บริสุทธิ์จึงจะแต่งงานกับผู้บริสุทธิ์ได้ ในเมื่อมีจิตใจเช่นนี้?”

เอาล่ะ นั่นคือตัวฉันเอง และฉันบอกว่าความรุ่งโรจน์อีกประการหนึ่งของวิทยาศาสตร์ [ 478a ] กำลังได้รับการยอมรับจากพวกเรา

อื่น.

ในทางกลับกัน ทำไมคนหนึ่งถึงหนีรอดไปได้อย่างแข็งแกร่งขนาดนั้น?

ความต้องการ.

มีศาสตร์ใดบ้างที่ในทางตรงกันข้าม สามารถรู้จักความเป็นอยู่ตามที่เป็นอยู่ได้?

ใช่.

เกียรติยศ ชื่อเสียง การเชิดชู?

ใช่.

นี่คือสิ่งที่วิทยาศาสตร์รู้หรือไม่? และมันเป็นสิ่งที่รู้กันดีและน่ายกย่องหรือไม่? หรือมันเป็นไปไม่ได้?

เป็นไปไม่ได้ เขากล่าว จากสิ่งที่ยอมรับกัน หากอำนาจอื่นหนีไปจากผู้อื่น และอำนาจทั้งสองอยู่ในพระองค์ คือพระสิริ [ 478b ] และความรู้ แต่อีกสี่ประการ ดังที่เราได้เห็นแล้ว จากสิ่งเหล่านี้อย่าให้เขาอนุญาตให้สิ่งนี้เป็นที่รู้จักและได้รับการยกย่อง

หากเรารู้จักเพียงแต่ความเป็นอยู่แล้ว จะมีสิ่งใดงดงามยิ่งกว่าความเป็นอยู่เช่นนั้นอีกเล่า?

อื่น.

จงพิจารณาดูว่าสิ่งใดเล่าที่ไม่ได้รับการยกย่อง? หรือเป็นไปไม่ได้หรือที่จะยกย่องสิ่งที่ไม่มีอยู่? จงเข้าใจสิ่งนี้ ผู้ที่ยกย่องผู้อื่นย่อมนำความรุ่งโรจน์มาสู่ตนเองไม่ใช่หรือ? หรือถ้าเขายกย่องเรา เขาก็ไม่ได้ยกย่องสิ่งใดเลย?

เป็นไปไม่ได้.

แต่ผู้ที่สรรเสริญสรรเสริญนั้นสรรเสริญอะไร?

ใช่.

แต่ถ้าหาก มีการสนับสนุน [ 478c ] มีแต่ความถูกต้องเป็นศูนย์ ล่ะ?

ทุกอย่างเรียบร้อยดี

เราไม่ควรจำเป็นต้องละทิ้งความไม่รู้ แต่ควรละทิ้งความรู้แทนหรือ?

ฉันตอบว่า "ใช่"

ดังนั้น จริงหรือไม่ที่พระองค์ไม่ทรงยกย่องหรือสรรเสริญสิ่งใด?

ไม่ ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นทั้งความไม่รู้และความรู้จึงไม่ใช่ความน่ายกย่องใช่หรือไม่?

มันไม่ได้ผล

แล้วนอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้ มีสิ่งใดอีกบ้างที่เหนือกว่าความรู้ที่ชัดเจน หรือความไม่รู้ที่คลุมเครือ?

ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง.

แต่ดูเถิด นี่คือข้าพเจ้าเอง เมื่อมีความรู้ ความรุ่งโรจน์จึงดูมืดมนลง แต่เมื่อไม่รู้ กลับดูสว่างไสวขึ้นใช่หรือไม่?

และอีกมากมาย ฉันพูด [ 478d ]

มันอยู่ระหว่างสองตัวเลือกนี้หรือเปล่า?

ใช่.

ดังนั้น ถ้าหากจะมีสิ่งใดที่เรียกว่าเกียรติยศอยู่จริง...

นำติดตัวไปด้วย

เราไม่เคยเห็นในอดีตหรือว่า หากสิ่งใดปรากฏว่ามีทั้งความเป็นและความไม่มีอยู่ มันจะอยู่ในตำแหน่งระหว่างความเป็นอยู่แท้จริงและความไม่มีอยู่โดยสมบูรณ์ โดยไม่มีความรู้หรือความไม่รู้มาวางไว้เหนือสิ่งนั้น แต่กลับอยู่ในตำแหน่งระหว่างความไม่รู้ที่ปรากฏและความรู้?

ถูกต้องแล้ว

แล้วตอนนี้พวกเขากำลังล้มลงท่ามกลางสิ่งที่เราเรียกว่าความรุ่งโรจน์นี้หรือ?

พวกเขาล้มลง [ 478e ]

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ขาดหายไป หากเราพบว่ามีผู้ที่ได้ประโยชน์ทั้งสองอย่าง ทั้งการมีอยู่และการไม่มีอยู่ และไม่มีการกล่าวอ้างอย่างจริงใจและถูกต้องในสิ่งใดเลย เพื่อที่ว่า หากมันปรากฏขึ้น เราจะกล่าวอ้างมันอย่างสง่างามในการพิพากษา โดยให้ผู้ที่มีสุดขั้วได้รับความสุดขั้ว และผู้ที่มีอยู่ตรงกลางได้รับสิ่งที่อยู่ตรงกลาง หรือว่าไม่ใช่เช่นนั้น?

ดังนั้น.

ขอให้ข้าพเจ้าเล่าเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ให้ท่านฟัง และขอให้ข้าพเจ้าบอกท่าน และขอให้ข้าพเจ้าตอบ [ 479a ] คนดีที่คอยนำทางด้วยความดีนี้เสมอ และไม่มีความคิดถึงความดีของมัน แต่คิดถึงสิ่งที่ดีมากมาย คนที่รักความดีและไม่ยอมรับสิ่งใดเลยหากเขาได้ยินว่าสิ่งที่ดีอย่างหนึ่งก็ยุติธรรมด้วย และอื่นๆ “เพราะขอให้เราบอกท่านเถิด ท่านผู้ประเสริฐ สิ่งใดในความดีมากมายของข้าพเจ้าที่ไม่ดูน่าละอาย? และในบรรดาสิ่งที่ยุติธรรม สิ่งใดที่ไม่ยุติธรรม? และในบรรดาสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ สิ่งใดที่ไม่ศักดิ์สิทธิ์?” [ 479b ]

ไม่ค่ะ แต่เป็นเพราะความจำเป็น เธอกล่าว และก็...แล้วเรื่องแบบนี้จะดูน่าอับอายได้อย่างไร และเรื่องอื่นๆ ที่คุณถามมาทั้งหมดล่ะ

อะไรคือสองเท่าของหลาย? ครึ่งหนึ่งหรือสองเท่าดูเหมือนอย่างไร?

ไม่มีอะไร.

ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก หูหนวกหรือหนัก เราควรจะพูดอะไรอีก สิ่งเหล่านี้จะถูกเพิ่มเข้าไปหรือตรงกันข้าม?

ไม่ แต่ใช่ เขากล่าว แต่ละคนแตกต่างกัน

แล้วข้อไหนมีโอกาสมากกว่ากันที่แต่ละข้อในหลายๆ ข้อจะเป็นอย่างที่มันเป็น หรือไม่เป็นอย่างที่มันเป็น?

เขากล่าวว่า ในงานเลี้ยง พวกเขาทั้งสองต่างก็พูดจาฉะฉาน [ 479c ] และในปริศนาของเด็กๆ เกี่ยวกับขันที การหลบหนีในยามค่ำคืน ซึ่งพวกเขาถูกล่อลวงให้โยนเขาไป และเพราะสิ่งเหล่านี้ต่างก็พูดจาฉะฉาน และไม่มีสิ่งใดในนั้นที่เข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ไม่ว่าจะเป็นทั้งสองอย่างหรือไม่มีเลย

ฉันคิดว่าคุณมีสิ่งเหล่านั้นไหมที่คุณจะใช้ หรือคุณจะวางสิ่งใดไว้ในตำแหน่งที่ดีกว่าระหว่างแก่นแท้และการไม่มีอยู่? เพราะไม่มีสิ่งใดปรากฏอย่างคลุมเครือมากขึ้นว่าสิ่งหนึ่งไม่มีความสัมพันธ์กับอีกสิ่งหนึ่ง [ 479d ] และไม่มีสิ่งใดปรากฏชัดเจนมากขึ้นว่าสิ่งหนึ่งมีความสัมพันธ์กับอีกสิ่งหนึ่ง

"ถูกต้องเลย" เธอกล่าว

ดังนั้น เราจึงพบว่า ดังที่ได้กล่าวไว้แล้ว สิ่งต่างๆ ของคนจำนวนมากนั้นดีโดยชอบธรรม ทั้งที่อยู่นอกเหนือและอยู่ระหว่างกลาง ซึ่งอยู่ระหว่างความไม่มีอยู่และความมีอยู่จริงอย่างจริงใจ

เราเจอแล้ว

เราได้สารภาพไปแล้วว่า หากสิ่งนั้นปรากฏขึ้น มันคงจะถูกเรียกว่างดงาม แต่ไม่อาจมองเห็นได้ ราวกับว่าโลกกำลังล่องลอยผ่านพลังอันลึกลับ

เราสารภาพแล้ว [ 479e ]

ดังนั้น บรรดาผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าดีมาก แต่กลับมองไม่เห็นความดีนี้ และสามารถตกไปอยู่ในความดีนี้ได้ และบรรดาผู้ที่เที่ยงธรรมมาก แต่ไม่เที่ยงธรรมเช่นนี้ และทั้งหมดนี้ เราต่างสรรเสริญทุกสิ่ง แต่กลับไม่ยอมรับสิ่งใดในสิ่งที่พวกเขาสรรเสริญเลย

เธอพูดว่า "จำเป็น"

แต่สำหรับคนเหล่านั้นที่ได้รับการยกย่องให้เป็นเทพเจ้าและอยู่ในสภาพเดิมเสมอ พวกเขาไม่รู้แต่ก็ไม่สรรเสริญใช่หรือไม่?

เพราะความจำเป็นและอะไรทำนองนั้น

เราไม่ได้ยิน ไม่โอบกอด และไม่รักสิ่งเหล่านี้กับสิ่งเหล่านี้ [ 480a ] ในพระองค์ผู้ทรงมีความรู้ และในพระองค์ผู้ทรงมีสง่าราศีหรือ? หรือเราไม่กล่าวถึงว่าเราได้ยินเสียงและดนตรีอันไพเราะ และสิ่งต่างๆ เช่นนั้น และเราได้เห็นสิ่งเหล่านี้ และเราได้เห็นและรักสิ่งเหล่านี้ แต่สิ่งที่ดีนี้ไม่ควรทนได้ในสภาพที่เป็นอยู่หรือ?

เราจดจำไว้

แล้วทำไมเราจึงไม่ควรเรียกพวกเขาว่าคนโอ้อวดแทนที่จะเป็นนักปรัชญา? และการที่เราพูดเช่นนั้นจะทำให้เราขุ่นเคืองมากไหม?

ไม่ ถ้าท่านเชื่อใจข้าพเจ้า เขากล่าว เพราะท่านจะไม่สามารถทำร้ายผู้ที่พูดความจริงได้

ดังนั้นคนเหล่านี้จึงถูกเรียกว่านักปรัชญาผู้ยอมรับความเป็นหนึ่งเดียว แต่ไม่ใช่ว่าเป็นนักปรัชญาใช่หรือไม่?

อยู่กับฉันเสมอ

[ 484a ] ชายเหล่านั้นเป็นนักปรัชญา ข้าพเจ้าเป็นคนที่สี่ โอ กลอคอน และคนที่ไม่ได้ปรากฏตัวเป็นเวลานาน ได้พูดคุยกันว่าพวกเขาสองคนเป็นอย่างไร

เขาบอกว่า บางทีอาจจะไม่ต้องฟังวิทยุสักพักหนึ่งก็ได้

ฉันกล่าวว่า ดูเหมือนจะไม่ใช่ ฉันยังคงคิดว่าน่าจะดีกว่าหากอนุญาตให้พูดได้เฉพาะเรื่องนี้เท่านั้น และเรื่องอื่น ๆ จะไม่ผ่านไป เพราะอนาคตจะถูกทำลาย ความแตกต่างระหว่างชีวิตของคนยุติธรรมกับคนอธรรมคืออะไร? [ 484b ]

แล้วหลังจากนี้ เราจะมีอะไรต้องทำอีกบ้าง เขากล่าว

แล้วจะเป็นฉันหรือคนต่อไป? เพราะนักปรัชญาที่เข้าถึงความเป็นนิรันดร์ได้ด้วยวิธีนี้ จึงสามารถสัมผัสได้ แต่ผู้ที่ไม่เข้าถึง แต่กลับพบเห็นได้ทั่วไปในหลายๆ ที่ กลับไม่ใช่นักปรัชญา หากพวกเขาไม่เห็นผู้ปกครองเมือง?

แล้วถ้าอย่างนั้น ในเมื่อเราพูดแบบนี้แล้ว เรากำลังพูดอย่างพอเหมาะพอดีได้อย่างไรกันล่ะ?

หากในความเห็นของฉัน พวกเขาดูเหมือนจะมีความสามารถในการปกป้องกฎหมายและข้อบัญญัติของเมือง ฉันจะแต่งตั้งพวกเขาเป็นผู้พิทักษ์ [ 484c ]

ฉันตอบว่า "ใช่"

แล้วนั่นใช่ฉันหรือเปล่า ฉันเห็นสัญญาณบางอย่าง ไม่ว่าจะตาบอดหรือสายตาเฉียบคม ให้คอยจับตาดูอะไรบางอย่าง?

แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกล่ะ?

ดังนั้น พวกเขาพยายามแยกแยะระหว่างคนตาบอดที่ขาดความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิด และไม่มีแบบอย่างที่ชัดเจนในจิตวิญญาณของพวกเขา และไม่สามารถมุ่งไปสู่สิ่งที่ถูกต้องและแม่นยำที่สุดได้เหมือนพระคัมภีร์ และผู้ที่อ้างอิงถึง [ 484d ] อยู่เสมอ และผู้ที่ถือว่าแม่นยำที่สุด เพื่อที่พวกเขาจะได้สถาปนาความดีที่ถูกต้องและยุติธรรมและความดี หากสามารถสถาปนาได้ และรักษางานเขียนไว้?

แต่ซุส ซึ่งเป็นองค์ที่สี่ ก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

เราควรแต่งตั้งผู้พิทักษ์ดูแลสิ่งเหล่านี้ หรือดูแลผู้ที่คุ้นเคยกับสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดเป็นอย่างดี ผู้ซึ่งมีประสบการณ์ครบถ้วนในทุกด้าน และมีคุณสมบัติคุณธรรมครบถ้วนในด้านอื่นๆ กันแน่?

เขากล่าวว่า การวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นนั้นไม่เหมาะสม หากไม่มีอะไรอื่นขาดไป เพราะสำหรับเขาแล้ว เขายิ่งใหญ่เกือบเท่ากับผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด [ 485a ]

เราไม่ได้ยินคำถามนี้หรือ ลองถามตัวเองดูสิ ว่าสิ่งเหล่านี้และสิ่งเหล่านั้นเกี่ยวข้องกันอย่างไร?

อยู่กับฉันเสมอ

สิ่งที่เรากล่าวไว้ในตอนต้นของบทสนทนานี้คือ เราต้องเรียนรู้ธรรมชาติของพวกเขาเสียก่อน และหากเราจะยอมรับได้ ผมก็ขอสารภาพว่า พวกเขามีคุณสมบัติเหล่านี้ ไม่มีผู้ปกครองเมืองใดดีไปกว่านี้อีกแล้ว

ยังไง;

นี่คือสิ่งที่นักปรัชญาธรรมชาติสารภาพกับเรา [ 485b ] ว่าพวกเขามักจะถามเสมอว่าแก่นแท้ของความเป็นนิรันดร์และไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งไม่เปลี่ยนแปลงไปตามการเกิดและการเสื่อมสลายนั้นหมายความว่าอย่างไร

สารภาพ

และไม่ มันเป็นฉันเอง และทั้งหมดนั้น ไม่ว่าจะเป็นส่วนเล็กหรือส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนที่น่านับถือหรือน่าอับอาย พวกมันถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เช่นเดียวกับในข้อก่อนๆ ที่เราได้ข้ามผ่านทั้งความรักใคร่และความปรารถนาทางเพศไปแล้ว

คุณว่าอย่างนั้นใช่ไหม

จากนั้น หลังจากนี้ เขาตั้งใจที่จะ [ 485c ] ดำเนินการในลักษณะที่เรากำลังพูดถึงในอนาคต หากมีความจำเป็น

อันไหนล่ะ?

ความเท็จ และความจริงที่ว่าการยอมรับความเท็จนั้นไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากการเกลียดชังมัน การลบเลือนความจริง

ภาพที่ 3 เมืองเอเฟซัส

เพื่อนเอ๋ย นั่นไม่ใช่แค่เรื่องเล่าปรัมปรา แต่ทุกความต้องการล้วนมีธรรมชาติที่เร้าอารมณ์ และรักญาติพี่น้องทุกคน รวมทั้งบ้านของเด็กๆ ด้วย

ฉันตอบว่า "ใช่"

ดังนั้น คุณคิดว่าความจริงข้อไหนที่สอดคล้องกับปัญญามากกว่ากัน?

แล้วได้อย่างไร? ก็เป็นครั้งที่สองนั่นเอง

แล้วเป็นไปได้ไหมที่ธรรมชาติเดียวกันจะเป็นทั้งนักปรัชญาและ [ 485d ] ผู้รักความเท็จ?

เป็นไปไม่ได้

ดังนั้น ผู้ที่รักการเรียนรู้ความจริงทั้งปวงจึงได้เห็นความจริงนั้นอีกครั้ง แม้กระทั่งสิ่งที่น่าปรารถนา

อย่างแน่นอน.

แต่ขออย่าให้เรากระตือรือร้นในสิ่งหนึ่งจนเกินไป จนละเลยสิ่งอื่น เหมือนกับแม่น้ำที่เหือดแห้งไปแล้ว

เกิดอะไรขึ้น?

เพราะดูเถิด เขาสนใจบทเรียนและสิ่งต่างๆ เช่นนั้น และสำหรับความสุขของจิตวิญญาณเอง เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นผ่านทางร่างกาย หากไม่ใช่ในทางที่ผิด แต่ [ 485e ] เขาเป็นนักปรัชญาที่แท้จริง

จำเป็นอย่างยิ่ง

จงฉลาด อย่าเป็นเช่นนี้ และอย่าเป็นคนรักเงินทอง เพราะหากเรียนเพื่อเงินทองหลังจากเสียค่าใช้จ่ายมากมายแล้ว ก็เหมาะสมกว่าที่จะเรียนเพื่อสิ่งอื่นที่ไม่ใช่สิ่งนี้

ดังนั้น [ 486a ]

และอย่าให้เขาพิจารณาถึงจุดประสงค์เลย เมื่อเขาตัดสินว่าตนเองเป็นนักปรัชญาโดยธรรมชาติหรือไม่

อันไหนล่ะ?

อย่าเข้าใจผิดคิดว่าตนเองเป็นผู้มีส่วนร่วมในความไร้อิสรภาพ เพราะการดูถูกเหยียดหยามทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือมนุษย์ เป็นสิ่งที่ขัดแย้งอย่างยิ่งต่ออนาคตอันเล็กน้อยของจิตวิญญาณ

"ถูกต้องเลย" เธอกล่าว

แล้วเหตุใดจึงมีความยิ่งใหญ่ทางปัญญาและทฤษฎีที่อยู่เหนือกาลเวลาและแก่นแท้ทั้งปวง ซึ่งยิ่งใหญ่ถึงขนาดที่ว่าอะไรคือบททดสอบของชีวิตมนุษย์?

เป็นไปไม่ได้ มันเป็นข้อที่สี่ [ 486b ]

พวกเขาไม่ได้ยินและไม่เห็นความตาย แล้วคนเช่นนั้นจะนำไปสู่สิ่งใด?

เขากำลังมา

แม้แต่ลักษณะที่ขี้ขลาดและไม่เป็นอิสระของปรัชญาที่แท้จริง ดังที่เขาได้แสดงให้เห็นแล้ว ก็จะไม่ถูกลืมเลือน

ฉันไม่ชอบมัน

แล้วอย่างไรล่ะ? ชายผู้ดี ไม่โลภเงินทอง ไม่ใช่คนไร้อิสรภาพ ไม่ใช่คนหยิ่งยโส ไม่ใช่คนขี้ขลาด เขาจะไม่เคารพผู้อื่นหรือกระทำการอยุติธรรมได้อย่างไร?

มันไม่มีอยู่จริง

และนี่คือแก่นแท้ของนักปรัชญาผู้มุ่งหมายและไม่รีบร้อนไปพบกับสิ่งมีชีวิตใหม่ ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตนั้นจะยุติธรรมและสงบ หรือเข้าถึงยากและดุร้ายก็ตาม

อยู่กับคุณเสมอ [ 486c ]

อย่าละเว้นข้อมูลใดๆ เพราะฉันแต่งงานแล้ว

อันไหนล่ะ?

ไม่ว่าจะเคยเรียนรู้หรือลืมไปแล้ว หรือคุณเคยคาดหวังว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งจะคงอยู่ได้ ไม่ว่าคุณจะทำอะไร แม้ว่ามันจะเจ็บปวด และคุณทำเพียงแค่สิ่งเล็กน้อยก็ตาม?

มันคงไม่เกิดขึ้นหรอก

จะเป็นอย่างไรหากความรู้ใดๆ ไม่สามารถเก็บรักษาไว้ได้ และถูกลืมเลือนไปตลอดกาล? จะเป็นอย่างไรหากโลกแห่งวิทยาศาสตร์ไม่ได้ว่างเปล่า?

แล้วอย่างไรล่ะ?

โดยไม่รู้ตัว ทำไมเขาถึงต้องเกลียดตัวเองเพราะการกระทำเช่นนั้น?

เป็นอย่างไร? [ 486d ]

ดังนั้น เราจึงไม่เห็นด้วยกับนักปรัชญาผู้มีความสามารถที่มีจิตใจชอบท่องจำ แต่เราปรารถนาที่จะเห็นจิตใจแบบนั้นในฐานะผู้ที่มีความสามารถในการจดจำมากกว่า

อยู่กับฉันเสมอ

แต่อย่ากลัวลักษณะที่ไม่น่ามองและน่าเกลียดของผู้อื่น ที่อาจดูเหมือนถูกดึงดูดไปสู่ความเสื่อมทางศีลธรรมหรือความไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ

เกิดอะไรขึ้น?

ความจริงเกี่ยวข้องกับความไม่พอดีหรือความพอดีกันแน่?

ความพอดี

ดังนั้น เราจึงแสวงหาสติปัญญาที่พอเหมาะพอดีและสำนึกในบุญคุณจากผู้อื่น ซึ่งตามแนวคิดของแต่ละบุคคลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ จะมอบสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตนเองอย่างเป็นธรรมชาติ

เป็นอย่างไร? [ 486e ]

แล้วอย่างไรเล่า? ท่านไม่พูดหรือว่า “เราไม่ได้พยายามบอกท่านว่าไม่จำเป็นที่แต่ละคนจะต้องแยกจากกันและแบ่งปันอนาคตของการอยู่กับจิตวิญญาณที่มีความสามารถและสมบูรณ์แบบ” [ 487a ]

"ดังนั้นจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง" เขากล่าว

จะมีวิธีใดที่จะตำหนิคุณธรรมเช่นนี้ได้ ในเมื่อไม่มีใครเคยมีคุณธรรมเช่นนี้ได้เลย นอกจากว่าเขาจะมีนิสัยรอบคอบ รอบรู้ สง่างาม ร่าเริง เป็นมิตรและญาติของความจริง ความยุติธรรม ความกล้าหาญ และความสุขุมรอบคอบ?

"แม้แต่โมโมส์ก็คงไม่ตำหนิผมเรื่องนี้หรอก" เขากล่าว

แต่ถ้าเป็นฉัน คุณจะไม่ยอมให้เมืองนี้สมบูรณ์แบบด้วยการศึกษาและอายุเช่นนี้หรือ? [ 487b ]

โสกราตีส, อะเดมันตุส

แก้ไข

และอเดมันตุส โสกราตีส กล่าวว่า “ไม่มีใครสามารถตอบท่านในเรื่องเหล่านี้ได้” แต่เพราะนี่คือสิ่งที่ผู้ที่ได้ยินสิ่งที่ท่านพูดในตอนนี้กำลังประสบอยู่ พวกเขาถูกชี้นำโดยประสบการณ์ของการถามและตอบด้วยเหตุผล แต่ละครั้งก็สร้างคำถามเล็กๆ ขึ้นมา คำถามเล็กๆ เหล่านั้นถูกนำมารวมกันในตอนท้ายของคำพูด ความผิดพลาดครั้งใหญ่ถูกเปิดเผยออกมาตั้งแต่แรก และเช่นเดียวกับความกลัวของผู้ที่บินได้ ผู้ที่ไม่จบสิ้นจะถูกกีดกันและไม่มีอะไรจะนำมา [ 487c ] เช่นเดียวกัน ผู้ที่อยู่ตอนท้ายก็ถูกกีดกันและไม่มีอะไรจะพูดโดยผู้ที่บินได้นี้ ไม่ใช่ด้วยคะแนนเสียง แต่ด้วยคำพูด: เกี่ยวกับความจริง ฉันคิดว่ามันอาจจะมีสิ่งนี้ ฉันบอกว่าท่านมองข้ามมันไปในเวลานี้ ในตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกท่านที่ไม่มีสิทธิ์คัดค้านคำถามแต่ละข้อด้วยวาจา แต่เห็นได้จากการกระทำ ผู้ที่รีบเร่งเข้าสู่ปรัชญาโดยไม่ได้รับการฝึกฝนเพราะขาดความรู้ [ 487d ] ได้รับการยกเว้น แต่ผู้ที่มีจำนวนมากกว่าและได้ความรู้มาจากที่อื่น เพื่อไม่ให้เรียกพวกเขาว่าคนโง่ กลับต้องเข้ารับการตรวจสอบที่ยาวนานกว่า และถึงกระนั้น ภายใต้ฉายาที่ท่านยกย่อง พวกเขาก็ยังคงทุกข์ทรมาน และเป็นที่รู้กันว่าไร้ประโยชน์ต่อเมือง

แล้วผมก็ได้ยินว่า "แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงโกหกล่ะ" ผมจึงพูดต่อ

ฉันไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ฉันแน่ใจว่าจะได้ยินของคุณ

คุณได้ยินมาว่าดูเหมือนจะเป็นความจริง [ 487e ]

เขากล่าวว่า แล้วทำไมถึงมีคนกล่าวว่า เมืองต่างๆ จะไม่พ้นจากความชั่วร้ายก่อนที่นักปรัชญาจะเข้ามาในเมืองเหล่านั้น ในเมื่อเราก็ยอมรับว่าพวกเขานั้นไร้ประโยชน์?

คุณถามมา ฉันเอง คำถามที่ต้องการคำตอบผ่านภาพ

เขาพูดว่า "คุณทำไม่ได้หรอก ผมไม่สามารถสื่อสารผ่านภาพได้"

ใช่ ฉันพูดว่า: คุณขอร้องฉันด้วยเหตุผลที่พิสูจน์ไม่ได้เช่นนี้หรือ?ลองฟังภาพนั้นดู เพื่อที่คุณจะได้เข้าใจชัดเจนยิ่งขึ้นว่าฉันกำลังคาดเดาอย่างไร เพราะความหลงใหลของผู้ใจอ่อนที่พวกเขาได้เทลงไปในเมืองนั้น ไม่มีอะไรอื่นใดที่จะเทียบได้ แต่จงดูเถิดว่ามันถูกรวบรวมมาจากหลายสิ่งหลายอย่าง และถูกนำมาใช้เพื่อปกป้องพวกเขา ซึ่งนักเขียนอย่างทราเกลาฟัสและคนอื่นๆ ได้นำมาผสมผสานกันแล้วเขียนขึ้น ลองพิจารณาเหตุการณ์นี้ดู ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับชายหนุ่มหลายคนหรือเพียงคนเดียว: กะลาสีเรือคนหนึ่งเติบโตขึ้นและ [ 488b ] พูดแทนทุกคนบนเรือ แต่พวกเขากลับหูหนวก สายตาสั้น และรู้เรื่องอื่นๆ เกี่ยวกับกะลาสีเรือ และกะลาสีเรือก็ก่อกบฏต่อกันเกี่ยวกับการปกครอง แต่ละคนแสร้งทำเป็นผู้ปกครอง โดยที่ไม่ได้เรียนรู้ศิลปะใดๆ หรือพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นครูในช่วงเวลาที่ฉลาด แต่สำหรับคนเหล่านี้ แสร้งทำเป็นไม่ใช่ครู แต่กลับเรียกเขาว่าเป็นครู พร้อมที่จะหั่นเขาเป็นชิ้นๆ ในขณะที่พวกเขาเองนั้น [ 488c ] เสมอ กะลาสีเรือจะขอร้องและทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อให้ได้หางเสือ บางครั้งเกรงว่าคนอื่นจะโน้มน้าวเขา ไม่ว่าจะด้วยการฆ่าหรือโยนเขาออกจากเรือ และขัดขวางกะลาสีเรือผู้กล้าหาญด้วยต้นแมนเดรกหรือความเมาสุราหรือสิ่งอื่นใด ที่อยู่บนเรืออยู่แล้ว และดื่มและปรารถนาให้คนเหล่านั้นแล่นเรือตามที่ควรจะเป็น แต่สำหรับคนเหล่านี้ เขาจะยกย่อง [ 488d ] กะลาสีเรือ เรียกเขาทั้งกัปตันและผู้รับผิดชอบเรือ ซึ่งหากเขาถูกจับกุมก็จะเป็นอันตราย หรืออย่างที่พวกเขาเริ่มต้นด้วยการโน้มน้าวหรือบังคับเจ้าของเรือ และโกหกผู้ที่ไม่ใช่เช่นนี้ว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ และไม่สนใจผู้ปกครองที่แท้จริง เพราะจำเป็นที่เขาจะต้องขยันหมั่นเพียรในกิจการของตนเอง ในเวลา ท้องฟ้า ดวงดาว วิญญาณ และทุกสิ่งทุกอย่างที่เหมาะสมกับศิลปะ หากจะเริ่มต้นใหม่ต่อหน้าเขา เพื่อที่เขาจะได้ปกครอง [ 488e ] บางคนเต็มใจที่จะทำเช่นนั้นหรือไม่ โดยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับทั้งศิลปะนี้ การศึกษา หรือวิทยาศาสตร์แห่งการปกครอง เพราะสิ่งต่างๆ เช่นนี้ทำเกี่ยวกับเรือ และผู้ที่เป็นผู้ปกครองที่แท้จริงไม่ใช่ผู้นำบนโลก แต่เป็นนักอุตุนิยมวิทยา [ 489a ] และหอกที่โง่เขลาและไร้ประโยชน์ถูกเรียกโดยลูกเรือในเรือที่สร้างขึ้นเช่นนี้หรือ?

"และเลวร้ายด้วย" อเดมันตุสกล่าว

อย่ามองเลย ฉันเองนั่นแหละที่กำลังตรวจสอบภาพเพื่อดูว่าเมืองนี้แสดงท่าทีสนับสนุนนักปรัชญาที่แท้จริงอย่างไร แต่จงจำสิ่งที่ฉันพูดไว้ด้วย

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

ก่อนอื่น ฉันอยากจะเตือนเขาว่าเขาประหลาดใจที่นักปรัชญาไม่ได้รับการยกย่องในเมือง สอนภาพนั้นให้เขาและพยายามโน้มน้าวเขาว่ามันจะวิเศษกว่ามาก [ 489b ] หากพวกเขาได้รับการยกย่อง

แต่ผมจะเป็นครูสอน เขากล่าว

และเพราะคุณบอกว่านี่เป็นความจริง แม้แต่ผู้ที่ใจอ่อนที่สุดในด้านปรัชญาก็ยังไร้ประโยชน์ต่อหลายคน จึงควรตำหนิผู้ที่ไม่แปดเปื้อนด้วยความไร้ประโยชน์ของมิ้นต์ แต่ไม่ใช่ผู้ที่ใจอ่อน เพราะไม่ใช่ธรรมชาติของกัปตันเรือที่จะถูกมองว่ามีอำนาจเหนือผู้มีปัญญาหรือคนร่ำรวย แต่คนนี้ด้วยคำเยินยอของเขาได้โกหกและหนีจากความจริง ไม่ว่าเขาจะร่ำรวยหรือยากจน เขาต้องไป เคาะประตู บ้านหมอและเป็นหัวหน้าเสมอ อธิษฐานต่อหัวหน้า ไม่ใช่หัวหน้าของหัวหน้า เพื่อให้ถูกมองว่ามีอำนาจเหนือหัวหน้า ซึ่งความจริงจะมีประโยชน์อะไร? แต่โดยการปฏิเสธผู้ปกครองทางการเมืองในปัจจุบัน ซึ่งเราเรียกพวกเขาว่ากะลาสีเรือ คุณจะไม่ทำบาป และโดยการปฏิเสธผู้ที่ถูกเรียกว่าไร้ประโยชน์และถูกสภาพอากาศกัดกร่อน ว่าเป็นผู้ที่ได้รับการปกครองอย่างแท้จริง

ฉันตอบว่า "ตกลง"

จากสิ่งเหล่านี้และถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับข้อโต้แย้งที่ดีที่สุดของผู้ที่โต้แย้งในทางตรงกันข้าม: [ 489d ] แต่ปีศาจที่ยิ่งใหญ่และทรงพลังมากกลายเป็นปรัชญาสำหรับผู้ที่โต้แย้งเรื่องเช่นนี้ ซึ่งคุณจะเห็นว่าเมื่อคุณเรียกพวกเขาว่าปรัชญา พวกเขากล่าวว่าคนส่วนใหญ่ที่อยู่ในนั้นเป็นคนโง่ และคนที่อดทนที่สุดก็ไร้ประโยชน์ และฉันตกลงที่จะบอกความจริงกับคุณ จริงหรือ?

ใช่.

เราไม่เข้าใจเหตุผลที่การขอใบไถ่บาปไร้ประโยชน์หรืออย่างไร?

และแย่ด้วย

แต่ความจำเป็นของความชั่วร้ายมากมายคือสิ่งที่เราจะข้ามไปหลังจากนี้ และเนื่องจากปรัชญาไม่ใช่สาเหตุของสิ่งนี้ [ 489e ] เราจะลองแสดงให้เห็นได้ไหม ถ้าเราทำได้?

อยู่กับฉันเสมอ

เราได้ยินและพูด เมื่อได้รับการเตือนความจำแล้ว จากนั้นเราจึงแยกแยะธรรมชาติที่จำเป็นต่อการเป็นทั้งคนดีและมีคุณธรรม [ 490a ] ภายใน จงนำเขาไป หากท่านมีจิตใจ จงนำความจริงเป็นอันดับแรก ซึ่งจะติดตามเขาไปไม่ว่าอย่างไรก็ตามและแสดงให้เขาเห็นทุกสิ่ง มิฉะนั้นเขาจะหยิ่งยโสต่อสิ่งใด และจะปฏิบัติตามปรัชญาที่แท้จริง

เพราะนั่นคือชื่อที่เขาถูกเรียก

ไม่มีผู้ใดที่มีเกียรติยิ่งกว่าบรรดาผู้ที่กำลังถูกทดสอบเกี่ยวกับพระองค์ในเวลานี้หรือ?

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

ดังนั้น อย่าให้เราได้รับการยกเว้นอย่างพอประมาณว่า สำหรับผู้ที่หนีไปนั้น เขาเพียงแต่พูดราวกับว่าเขาเป็นผู้รักการเรียนรู้อย่างแท้จริง และไม่ได้ [ 490b ] ยึดติดกับผู้ที่ได้รับการยกย่อง แต่เท่าเทียมกันและไม่หม่นหมองหรือสั่นคลอนในความรัก ต่อหน้าเขา สิ่งที่แต่ละธรรมชาติสัมผัสได้ ผู้ซึ่งเหมาะสมที่จิตวิญญาณจะสัมผัสเช่นนั้น และเหมาะสมที่จะเข้าใกล้และมีความสัมพันธ์กับผู้ซึ่งคุณได้เข้าใกล้และผสมผสานกับผู้ที่เป็นความจริง คุณได้ให้กำเนิดจิตใจและความจริง คุณได้รู้จักและดำเนินชีวิตอย่างแท้จริงและบำรุงเลี้ยง และด้วยเหตุนี้ความเจ็บปวดของคุณจึงสิ้นสุดลง ไม่ใช่หรือ?

เขากล่าวอย่างถ่อมตัวว่า ราวกับว่า...

แล้วอย่างไรล่ะ? อะไรคือความแตกต่างระหว่างการรักการโกหกหรือการเกลียดชังทุกสิ่งที่เป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม? [ 490c ]

เกลียดชัง พูดออกมา

ฉันไม่เคยเห็นเจ้าอาวาสหญิงคนไหนเข้าร่วมระบำแห่งความชั่วร้ายเลย

เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

แต่ยังรวมถึงศีลธรรมอันดีและยุติธรรม ซึ่งอาจเป็นสาเหตุหนึ่งของความมีสติสัมปชัญญะด้วย

ฉันตอบว่า "ใช่"

แล้วเขาเห็นอะไรอีกบ้าง ที่บังคับให้เขาต้องทำเช่นนั้นตั้งแต่แรก ในการเต้นรำอีกแบบหนึ่งของธรรมชาติของนักปรัชญา? จำไว้ เพราะความกล้าหาญ ความยิ่งใหญ่ ความรู้ ความทรงจำนั้นเหมาะสมกับเขา และคุณ เมื่อเข้าใจแล้วว่าพวกเราทุกคนจะถูกบังคับ [ 490d ] ให้สารภาพในสิ่งที่เราพูด แต่คุณได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้ว สำหรับผู้ที่คำพูดนั้นมีไว้สำหรับ เห็นภาพนิมิตของผู้ที่ไร้ประโยชน์ และคนชั่วมากมาย ความชั่วร้ายทั้งหมด สาเหตุของปีศาจ ตอนนี้เราพิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่คนชั่วมากมาย และเพราะเหตุนี้ เราจึงได้กลับมามีธรรมชาติของนักปรัชญาที่แท้จริงอีกครั้ง และได้รับการแต่งตั้งด้วยความจำเป็น [ 490e ]

เขาพูดว่า มันคือเรื่องพวกนี้

นี่แหละคือธรรมชาติของผู้สังเกตการณ์ ดังที่มันได้ซึมซับเข้าไปในหลายสิ่งหลายอย่าง และยังหลีกหนีสิ่งเล็กน้อยที่สุด ซึ่งพวกเขาเรียกมันว่าไม่ใช่ความชั่วร้าย แต่ไร้ประโยชน์ และหลังจากนั้น [ 491a ] สิ่งเหล่านี้ได้เลียนแบบสิ่งนี้ และกลายเป็นเป้าหมายของมัน ซึ่งธรรมชาติของจิตวิญญาณ เมื่อกลายเป็นเป้าหมายของความไม่คู่ควรและยิ่งใหญ่กว่าตัวมันเอง ได้กระทำความผิดมากมาย และได้ถวายเกียรติไปทั่วทุกหนแห่งและทุกด้าน ซึ่งท่านเรียกว่าปรัชญา

เธอถามว่า "คุณกำลังพูดถึงการทุจริตของใครเหรอ?"

ฉันบอกคุณแล้วว่า ถ้าฉันจะกลายเป็นคนแบบนั้น ฉันจะพยายามผ่านไป ดังนั้น ฉันก็คือพวกเราทุกคน เมื่อสารภาพแล้ว ว่ามีธรรมชาติเช่นนั้น และทุกสิ่งที่เราได้สั่งไว้แล้ว หากในที่สุด [ 491b ] จะกลายเป็นนักปรัชญา เพื่อที่จะเป็นเพียงเล็กน้อยในหมู่มนุษย์ และเป็นเพียงเล็กน้อย หรือไม่เป็นเช่นนั้น?

ดีมาก.

แต่สำหรับคนเพียงไม่กี่คนเหล่านั้น เขาตั้งใจจะทำลายล้างอย่างใหญ่หลวงราวกับว่ามีมากมาย

คุณกำลังพูดถึงอะไร?

เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งที่ได้ยินว่า สัตว์ทุกตัวที่เรานำมาจากธรรมชาติได้สูญเสียจิตวิญญาณเดิมไป และได้รับเศษเสี้ยวของปรัชญามาแทน ข้าพเจ้ากำลังพูดถึงความกล้าหาญ ความสุขุม และทุกสิ่งที่เราได้ผ่านพ้นมา

ฉันบอกว่ามันดูไม่เข้าที่เข้าทาง ฟังนะ [ 491c ]

ถึงอย่างนั้น มันก็คือตัวฉันเอง แต่สิ่งที่เรียกว่าสิ่งดีๆ เหล่านี้ล้วนเสื่อมสลายไป ความงาม ความร่ำรวย พละกำลัง ความสัมพันธ์อันใกล้ชิดในเมือง และคุณสมบัติต่างๆ เหล่านี้ เพราะคุณนั่นแหละคือคนที่ฉันกำลังพูดถึง

เขากล่าวว่า "ผมเคยลองแล้ว และผมเห็นว่าสิ่งที่คุณพูดนั้นถูกต้องกว่าครับ พีโทอิม"

เอาไปนี่สิ นี่คือฉันเอง ทุกอย่างถูกต้องหมด แล้วคุณจะเห็นได้อย่างชัดเจน และการชมเชยสิ่งต่างๆ ที่พูดถึงพวกเขาจึงไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

แล้วท่านร้องไห้อย่างไรเล่า? [ 491d ]

ในทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นตัวฉัน เมล็ดพืช หรือต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็นผืนดินหรือสัตว์ เราต่างรู้ว่าการขาดแคลนอาหารที่เหมาะสมกับแต่ละช่วงเวลาหรือสถานที่นั้น แม้จะพูดกันมากเพียงใด ก็ย่อมเป็นอันตรายมากกว่าการขาดแคลนอาหารเสียอีก เพราะความดีนั้นย่อมตรงข้ามกับความชั่วมากกว่าความชั่วเสียอีก

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

ฉันเห็นว่าธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมมีเหตุผลที่จะอยู่ในอาหารต่างชาติ ซึ่งเป็นการปลดปล่อยจากความชั่วร้ายที่ไม่ดี

มี [ 491e ]

โอ อเดมันเตส ข้าไม่ใช่หรือ และเรากำลังกลืนกินวิญญาณที่ฉลาดที่สุดที่ได้รับการศึกษาไม่ดีเช่นนี้หรือ ซึ่งบังเอิญกลายเป็นความเลวร้ายในรูปแบบต่างๆ? หรือว่าความผิดร้ายแรงและความชั่วร้ายที่ไร้ขอบเขตนั้นเกิดจากธรรมชาติที่ชั่วร้ายแต่ไม่ใช่วัยเยาว์ แต่ธรรมชาติที่อ่อนแอไม่เคยเป็นสาเหตุของสิ่งใหญ่โต ไม่ว่าดีหรือร้าย?

ไม่ แต่มันเป็นอย่างนั้น [ 492a ]

ซึ่งเราได้วางไว้ในธรรมชาติของนักปรัชญา หากเขาประสบความสำเร็จด้วยความช่วยเหลือจากการเรียนรู้ เขาจะต้องเติบโตในทุกคุณธรรม แต่หากเขาไม่ประสบความสำเร็จในการหว่านและปลูก เขาจะได้รับการบำรุงเลี้ยงในทุกสิ่งตรงกันข้าม เว้นแต่เขาจะประสบความสำเร็จในการช่วยเหลือเทพเจ้า หรือว่าคุณก็เช่นเดียวกับคนอื่นๆ อีกมากมาย กำลังทำให้เยาวชนบางคนเสื่อมเสียภายใต้อิทธิพลของพวกโซฟิสต์ และทำให้พวกโซฟิสต์ส่วนตัวบางคนเสื่อมเสีย ซึ่งก็ควรค่าแก่การกล่าวถึงเช่นกัน แต่ไม่ใช่พวกนี้ โดยกล่าวว่าพวกเขาเป็น [ 492b ] โซฟิสต์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ควรให้การศึกษาและฝึกฝนอย่างละเอียดถี่ถ้วนแก่ผู้ที่ปรารถนาจะเป็นทั้งหนุ่มสาวและผู้สูงอายุ ทั้งชายและหญิง?

คุณเห็นมันตอนไหน? มันจบไปแล้วนะ

เมื่อผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันในโบสถ์ ศาล โรงละคร ค่าย หรือสถานที่ชุมนุมอื่นๆ ด้วยเสียงดัง พวกเขาวิจารณ์สิ่งที่พูดหรือทำ และสรรเสริญ บางคนสรรเสริญมากเกินไป และตะโกนและปรบมือ จนกระทั่งแม้แต่ก้อนหินและสถานที่ที่พวกเขาอยู่ หากมันก้องกังวาน ก็จะส่งเสียงดังเป็นสองเท่าของเสียงวิจารณ์และสรรเสริญ ในกรณีเช่นนี้ พวกเขาควรจะขอจิตใจแบบไหนจากสิ่งที่เรียกว่าใหม่? หรือเขาจะอดทนต่อการศึกษาแบบส่วนตัวได้อย่างไร ซึ่งจะไม่ถูกครอบงำด้วยคำตำหนิหรือคำสรรเสริญเช่นนั้น หากเขารับมันไว้ และเขาจะเห็นว่าสิ่งเหล่านี้ดีและสกปรก และเขาจะละอายใจหากเป็นเช่นนั้น และเขาจะเป็นเช่นนี้? [ 492d ]

โสกราตีส ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่จำเป็น

และไม่ใช่ ฉันเองที่ไม่ได้ตอบสนองความต้องการที่สำคัญที่สุด

ใครเหรอ? เธอถาม

นักปราชญ์และนักปรัชญาเหล่านี้สร้างผลงานอะไรเพิ่มเติมจากคำพูดของพวกเขา หากไม่สามารถโน้มน้าวใจผู้คนได้? หรือข้าพเจ้าเคยได้ยินมาว่าพวกเขาลงโทษผู้ที่ไม่เชื่อด้วยความอัปยศอดสู ด้วยเงิน และด้วยความตาย?

และแย่มาก เธอบอก แย่สุดๆ

แล้วนักปรัชญาคนอื่นหรือข้อโต้แย้งส่วนตัวใดที่เขามักจะยึดถือเพื่อต่อต้านสิ่งเหล่านี้? [ 492e ]

ฉันไม่มีอะไรเหลือเลย นั่นคือจุดจบ

เพราะไม่ใช่ฉัน แต่แม้แต่ความพยายามนั้นก็โง่เขลามาก เพราะไม่เกิดขึ้นและไม่เคยเกิดขึ้น และจะไม่เกิดขึ้นเลย ที่การประพฤติปฏิบัติอื่นใดไปสู่คุณธรรมจะได้รับการปลูกฝังนอกเหนือจากการศึกษาของมนุษย์เหล่านี้ โอ้เพื่อนมนุษย์ ให้เราพูดตามสุภาษิต ยกเว้นคำพูด เพราะจำเป็นต้องรู้ว่าจะได้รับความรอดได้อย่างไร [ 493a ] และมันเกิดขึ้นที่คนๆ หนึ่งเห็นในสภาวะเช่นนั้นว่าพระเจ้าทรงกำหนดให้เขาได้รับความรอด โดยตรัสว่า อย่าพูดไม่ดี

"ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เธอกล่าว "ต้องลองดู"

พวกเขายังคงกล่าวแก่ท่านว่า เป็นพวกเราเอง และที่นั่นเราจะสรรเสริญพวกเขา

อันไหนล่ะ?

แต่ละคนที่ถูกจ้างมา ซึ่งนักปรัชญาเหล่านี้เรียกว่านักปรัชญาและนำพวกเขาในฐานะอาจารย์ ไม่ได้สอนอะไรอื่นนอกจากหลักคำสอนมากมายเหล่านี้ ซึ่งพวกเขาเชิดชูเมื่อพวกเขารวมตัวกัน และเรียกสิ่งนี้ว่าปัญญา: ซึ่งหากมีแหล่งอาหารอันยิ่งใหญ่และแข็งแกร่ง หล่อเลี้ยงอวัยวะและ [ 493b ] แห่งความปรารถนา มันก็จะจดจำได้ว่าความชั่วร้ายมาอย่างไรและถูกสัมผัสอย่างไร และเมื่อใดที่มันต่ำต้อยที่สุดหรือสูงส่งที่สุด และมันถูกสร้างขึ้นจากอะไร และเสียงที่แต่ละคนถูกตำหนิจากด้านนี้ และที่อื่น ๆ ที่ถูกตำหนิ มันแก่และดุร้าย แต่เมื่อได้เรียนรู้ทั้งหมดนี้โดยการติดต่อและการเสียดสีของเวลา มันจึงถูกเรียกว่าปัญญา และในฐานะศิลปะ มันถูกเปลี่ยนเป็นการสอน โดยไม่รู้ความจริงของหลักคำสอนและความปรารถนาเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นดีหรือน่าละอาย [ 493c ] หรือดีหรือชั่ว หรือยุติธรรมหรือไม่ยุติธรรม แต่ตั้งชื่อสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดในความรุ่งโรจน์ของสิ่งมีชีวิตอันยิ่งใหญ่ ซึ่งทำให้ฉันยินดีในความดีของความดี ซึ่งไม่ได้มีน้ำหนักน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับพวกเขา นอกจากความยุติธรรมที่จำเป็นของความดีและความดี และธรรมชาติของสิ่งที่จำเป็นและความดี ตราบเท่าที่มันแตกต่างจากสิ่งที่ตรงกันข้าม เขาไม่ใช่คนฉลาดและไม่สามารถแสดงสิ่งอื่นใดได้ หากท่านพอใจที่จะเป็นครู คนเช่นนี้ไม่คู่ควรกับซุสหรือ?

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น ฉันพูด

แล้วปราชญ์ผู้ซึ่งเข้าใจความโกรธและความสุขของสังคมมากมายและ [ 493d ] ทั่วทุกหนแห่ง จะพยายามแตกต่างจากสิ่งนี้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็นในการเขียน ดนตรี หรือการเมือง? เพราะหากเขาจะอวดอ้างคำพูด บทกวี หรือผลงานสร้างสรรค์อื่น ๆ หรือการบริการแก่เมือง ทำให้หลายคนเป็นเจ้านายของเขา เกินกว่าที่จำเป็น ไดโอมีเดสผู้ซึ่งถูกเรียกขาน จะต้องทำสิ่งต่าง ๆ ที่พวกเขาสรรเสริญเพื่อเขา แต่เนื่องจากสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ดีและมีเจตนาดีอย่างแท้จริง เมื่อเขาได้ให้เหตุผลแก่สิ่งเหล่านั้นแล้ว เขาคงไม่หัวเราะเยาะเขาใช่ไหม? [ 493e ]

ฉันไม่อยู่ที่นี่ ฉันไม่อยู่ที่นี่ ฉันไม่ได้ฟังอยู่

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เข้าใจแล้ว จงจำไว้ว่า: สิ่งที่ดีแต่ไม่ใช่สิ่งที่ดีมากมาย หรือสิ่งที่แต่ละคนและ [ 494a ] ไม่ใช่สิ่งที่แต่ละคนมากมาย จะถูกกินเท่าที่คนหมู่มากจะรับไหว หรือมันคือความเป็นผู้นำ?

เขามาถึงที่สามแล้ว เขากล่าว

ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงมีนักปรัชญาอยู่คนหนึ่ง การจะมีคนจำนวนมากนั้นเป็นไปไม่ได้

เป็นไปไม่ได้.

ดังนั้นเหล่านักปรัชญาจึงจำเป็นต้องถูกสิ่งเหล่านั้นหลอกลวง

ความต้องการ.

และในบรรดาคนเหล่านี้ก็มีพวกที่ปฏิบัติกับบุคคลภายนอก คือพวกที่พูดกับฝูงชนโดยหวังจะเอาใจฝูงชน

ฉันสาบานเลย

จากสิ่งเหล่านี้ คุณเห็นสิ่งใดเป็นความรอดสำหรับนักปรัชญาโดยธรรมชาติ เพื่อที่พวกเขาจะได้คงอยู่ในคำคุณศัพท์จนถึงที่สุด? เขาหมายถึงข้อที่สี่ [ 494b ] จากข้อก่อนหน้า เพราะเป็นที่ยอมรับกันว่าความรู้ ความทรงจำ ความกล้าหาญ และความยิ่งใหญ่เหล่านี้เป็นธรรมชาติของเรา

ใช่.

ในเกมนี้ การที่คนเช่นนั้นอยู่ในสภาวะพักผ่อนนั้นไม่ถูกต้องหรืออย่างไร มิฉะนั้น แม้ว่าร่างกายโดยธรรมชาติแล้วจะเป็นเครื่องบูชาแก่จิตวิญญาณก็ตาม?

"อะไรบ้างที่ไม่มา?" เธอกล่าว

พวกเขาต้องการดูว่าผมจะเป็นประโยชน์ต่อเขาได้หรือไม่ เพราะเขากำลังจะเป็นผู้ใหญ่ ทั้งในกิจการของครอบครัวและของประชาชน

เป็นอย่างไรบ้าง? [ 494c ]

ดังนั้นพวกเขาจึงนอบน้อม อธิษฐานและให้เกียรติ พร้อมทั้งคาดหวังและสรรเสริญอำนาจในอนาคตของพระองค์

เขาบอกว่าเขาจูบ ดังนั้นมันจึงเกิดขึ้น

แล้วสำหรับฉันแล้ว การกระทำเช่นนั้นในสถานที่เช่นนั้นจะมีประโยชน์อะไร หากเขาจะเป็นคนร่ำรวย กล้าหาญ ฉลาด และยิ่งใหญ่ในเมืองใหญ่? ทำไมเขาจึงไม่ควรเต็มไปด้วยความหวังของชายผู้ไม่เกรงกลัว ผู้นำที่สามารถทำทั้งสิ่งที่ชาวกรีกและสิ่งที่คนป่าเถื่อนทำได้ [ 494d ] และยังยกย่องตนเอง โดยเข้าไปเกี่ยวข้องกับรูปแบบและจิตใจที่ว่างเปล่าและไร้สติ?

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

แต่ถ้าหากผู้ใดมีใจเช่นนั้น เมื่อมาถึงถิ่นทุรกันดารแล้วพูดความจริงว่าตนไม่มีสติ และเป็นที่ประจักษ์ชัดว่าผู้ใดไม่มีทรัพย์สินก็ไม่รับใช้ทรัพย์สินของตน เหตุใดเขาจึงควรเชื่อฟังและรับฟังสิ่งชั่วร้ายเช่นนั้นเล่า?

เขาเห็นอะไรมาเยอะ เขาคือคนนั้น

ถ้าเช่นนั้น ข้าพเจ้าเป็นคนนั้น เพราะการเสียสละตนเองและความผูกพัน [ 494e ] ของถ้อยคำ เขาจะถูกล่อลวงและดึงดูดเข้าสู่ปรัชญา เราจะคาดหวังการกระทำใดจากเจ้าอาวาสเหล่านั้นเพื่อบรรเทาความต้องการและเพื่อนฝูงของเขา? พวกเขาไม่ได้พูดและกระทำทั้งเกี่ยวกับเขา เพื่อไม่ให้เขาเชื่อ และเกี่ยวกับผู้ที่ชักชวน เพื่อไม่ให้ใครเชื่อ และยังปรึกษาหารือกันเป็นการส่วนตัวและในที่สาธารณะเพื่อเตรียมเขาสำหรับการต่อสู้หรือ? [ 495a ]

มาก ในที่นี้หมายถึง ความต้องการ

แล้วคนแบบนั้นจะสามารถคิดเชิงปรัชญาได้หรือไม่?

ไม่เลย.

คุณเห็นแล้วใช่ไหม ว่าผมเองนั่นแหละ ที่กล่าวว่า แม้แต่ส่วนต่างๆ ของธรรมชาติของนักปรัชญาเหล่านี้ เมื่อเกิดขึ้นในอาหารที่ไม่ดี ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เสื่อมเสียเกียรติ และส่งผลให้สูญเสียสิ่งที่ดีงาม ร่ำรวย และสิ่งต่างๆ เหล่านั้นไปด้วย?

ไม่ แต่พูดได้ถูกต้องแล้ว

ข้าพเจ้ากล่าวว่า นี่เป็นสิ่งน่าอัศจรรย์ ทั้งการทำลายล้างและการทุจริต [ 495b ] ในระดับที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แม้ในสถานการณ์ที่ดีที่สุด แต่กลับน้อยนิดอย่างที่เราได้เห็น และในบรรดาคนเหล่านี้ ดูเถิด ผู้ที่กระทำความชั่วร้ายที่สุดต่อเมืองต่างๆ กลายเป็นทั้งบุคคลและคนดี ซึ่งหากสิ่งนี้เกิดขึ้น พวกเขาก็จะพังพินาศ แต่ธรรมชาติที่เล็กน้อยไม่เคยทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นบุคคลหรือเมืองก็ตาม

จริง ๆ แล้วมันเป็นครั้งที่สี่

คนเหล่านี้ที่หลงผิดไปเช่นนี้ ผู้ซึ่งเหมาะสม [ 495c ] ขาดปรัชญาที่ละทิ้งและไม่สมบูรณ์ พวกเขาจึงไม่ดำเนินชีวิตที่เหมาะสมหรือเป็นจริง และคนอื่นๆ ที่เข้ามาในฐานะเด็กกำพร้าจากญาติพี่น้อง ได้มาอย่างไม่คู่ควร ได้ดูหมิ่นและเหยียดหยาม ซึ่งพวกท่านก็เช่นกัน โดยการด่าว่าผู้ที่ด่าว่า เหมือนกับผู้ที่อยู่ในนั้น ผู้ที่ไม่มีอะไรเลย แต่คนจำนวนมากสมควรได้รับความชั่วร้ายมากมาย

และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงกล่าวว่า จึงได้มีการกล่าวสิ่งต่างๆ เหล่านี้ออกมา

อันที่จริง พวกเขากล่าวว่า เป็นฉันเอง เพราะคนอื่นๆ ที่นิยามประเทศที่ว่างเปล่านี้ว่าเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น เต็มไปด้วยชื่อเสียงที่ดี [ 495d ] และการเสแสร้ง เช่นเดียวกับผู้ที่หันเหจากงานไปสู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ และคาดหวังว่าจะก้าวจากศิลปะไปสู่ปรัชญา หากพวกเขามีความสง่างามและบังเอิญครอบครองศิลปะของตน แต่ดูเถิด ในกรณีของศิลปะอื่นๆ และปรัชญาที่กระทำในลักษณะนี้ หน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกลับขาดหายไป ซึ่งเมื่อเผชิญกับความไม่สมบูรณ์มากมายในธรรมชาติ และภายใต้ศิลปะและการสร้างสรรค์ เช่นเดียวกับที่ร่างกายถูกทำลาย จิตวิญญาณก็เช่นกัน [ 495e ] ถูกบดขยี้และถูกทำลายด้วยความโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับพวกมัน - มีความจำเป็นหรือไม่?

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

แล้วมันจะแตกต่างกันอย่างไรหากฉันได้เห็นพวกเขา ชายผู้มีผิวสีเงิน ชายผู้มีผิวสีทองแดง หัวล้านและตัวเล็ก เพิ่งถูกปลดพันธนาการ อาบน้ำ สวมเสื้อผ้าใหม่ เหมือนเจ้าบ่าวที่เตรียมพร้อมสำหรับความยากจนและความอ้างว้างของธิดาผู้ปกครอง? [ 496a ]

เขากล่าวว่า ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย

แล้วใครเล่าจะให้กำเนิดคนเช่นนี้? ไม่ใช่การกระทำที่ผิดกฎหมายและชั่วร้ายหรอกหรือ?

จำเป็นอย่างมาก

แล้วอย่างไรเล่า? ผู้ที่ไม่คู่ควรกับการอบรมสั่งสอน เมื่อเข้าใกล้การอบรมนั้น ก็พูดจาไม่คู่ควร ผู้ซึ่งในสภาพเช่นนี้ ย่อมไม่ก่อให้เกิดความเข้าใจหรือเกียรติยศใดๆ ใช่หรือไม่? ไม่เหมาะสมหรือที่จะฟังแต่คำพูดที่วกวน และปราศจากความจริงใจหรือปัญญาที่แท้จริง?

"ดังนั้น เขาจึงเห็นด้วยกับผมอย่างเต็มที่" เขากล่าว

ดูสิ โอ อเดมันเตส สิ่งใดที่ขาดหายไปในทุกสิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงในปรัชญา? [ 496b ] หรือเมื่อคนดีผู้หนึ่งหนีไปและละเมิดศีลธรรมของตนแล้ว ยังคงอยู่ในนั้นอย่างน่าอัศจรรย์ในเมืองเล็กๆ เมื่อจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ได้เกิดขึ้นและทำให้เกียรติของเมืองเสื่อมเสีย และมีกี่คนที่ถูกทำให้เสื่อมเสียเกียรติอย่างยุติธรรมโดยผู้ที่มาจากศิลปะแขนงอื่นๆ? นอกจากนี้ยังเป็นประการที่สี่ นั่นคือของหุ้นส่วนอีกคนของเรา เธียโกส ซึ่งเป็นบังเหียนที่สามารถจับได้ และเพราะ [ 496c ] เธียโกสเห็นว่าสิ่งอื่นๆ ทั้งหมดถูกเตรียมไว้สำหรับการล่มสลายของปรัชญา แต่ความเจ็บป่วยทางร่างกายซึ่งทำให้เขาเป็นนักการเมืองนั้นครอบงำเขา ประการที่สี่ซึ่งไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึงคือสัญญาณของปีศาจ หรือสำหรับสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือไม่มีสิ่งใดในสิ่งที่กล่าวมาก่อนหน้านี้เกิดขึ้น และในบรรดาคนเหล่านี้ ดูเถิด คนจำนวนน้อยที่เกิดและได้ลิ้มรส ดังเช่นที่นี่และที่นั่น และสถานะที่ได้รับพร และในบรรดาคนจำนวนมาก ข้าพเจ้าได้เห็นความบ้าคลั่ง และไม่มีใครเลย ดังที่กล่าวไว้เกี่ยวกับเมืองต่างๆ ที่ทำความดีใดๆ และก็ไม่มี [ 496d ] พันธมิตรกับผู้ที่ช่วยสัตว์ร้ายด้วยความช่วยเหลือที่ถูกต้อง แต่เป็นเหมือนคนที่เข้าไปอยู่ในฝูงสัตว์ร้าย ไม่เต็มใจหรือไม่สามารถทนต่อคนป่าเถื่อนใดๆ ได้ ก่อนที่เขาจะสูญเสียเมืองหรือเพื่อนฝูงไป ไร้ประโยชน์ต่อตนเองหรือผู้อื่น เมื่อพิจารณาสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดแล้ว มีความสงบสุขและทำสิ่งต่างๆ ของตนเอง ซึ่งในฤดูหนาวแห่งฝุ่นละอองและความวิงเวียนภายใต้จิตวิญญาณแห่งการละทิ้งความเชื่อที่ถูกนำพาไปใต้กำแพง เมื่อเห็นผู้อื่นถูกปกคลุมด้วยความชั่วช้า ก็รักหากตนเองบริสุทธิ์จากความอยุติธรรมและการกระทำที่ไม่บริสุทธิ์ [ 496e ] ดำเนินชีวิตที่ตนเองไม่ได้เข้าไป และการปลดปล่อยของเขาก็ได้รับการปลดปล่อยด้วยความหวังที่ดีแห่งความเมตตาและพระคุณ [ 497a ]

แต่แม้แต่ผู้ที่กระทำความผิดน้อยที่สุดก็ไม่ได้รับการยกเว้น

ฉันกล่าวว่า สิ่งนั้นจะไม่ยิ่งใหญ่ที่สุดหากปราศจากรัฐที่เชื่อฟัง เพราะหากรัฐเชื่อฟัง รัฐก็จะเพิ่มพูนความมั่งคั่ง และหลังจากความมั่งคั่งของตนเองแล้ว ก็จะช่วยรักษาผลประโยชน์ส่วนรวมไว้ได้

ดังนั้น ความหมายของปรัชญา ซึ่งข้าพเจ้าได้รับมาจากปีศาจ และซึ่งข้าพเจ้าไม่ได้ได้รับมาจากมันอย่างถูกต้องนั้น สมควรที่จะกล่าวถึงอย่างพอเหมาะพอควร เว้นแต่ท่านจะกล่าวเป็นอย่างอื่น

แต่ไม่มีเลย มันเป็นรัฐที่สี่ ฉันพูดอีกครั้งเกี่ยวกับเรื่องนี้: แต่ในบรรดารัฐปัจจุบัน คุณว่ารัฐใดบ้างที่เชื่อฟังเธอ? [ 497b ]

ฉันไม่คิดอย่างนั้น ฉันพูด แต่สิ่งที่ฉันเรียกร้องคือ สถานะปัจจุบันของเมืองแห่งนักปรัชญาธรรมชาติไม่มีคุณค่า ดังนั้น หากจะต้องเปลี่ยนแปลงและปรับเปลี่ยน เหมือนเมล็ดพันธุ์ต่างถิ่นที่หว่านลงในดินอื่น แล้วนำกลับไปยังดินแดนบ้านเกิดและเก็บรักษาไว้ในที่เดิม เผ่าพันธุ์นี้ก็ไม่ได้แสวงหาอำนาจของตนเอง แต่ถูกผลักดันเข้าสู่จริยธรรมของต่างชาติ แต่หากนำเมืองที่ยอดเยี่ยมมาพิจารณา ดังเช่น [ 497c ] เมืองนี้ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน แล้วจึงประกาศว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตรงกันข้าม แต่สิ่งอื่นๆ เป็นสิ่งของมนุษย์ ทั้งธรรมชาติและหลักฐาน น่าเสียดายที่หลังจากนี้เมืองจะพูดสิ่งเหล่านี้

เขากล่าวว่า "คุณไม่รู้หรอก เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องของอนาคต แต่เป็นเรื่องว่าอนาคตจะเป็นแบบที่เราได้พูดคุยกันขณะที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้ หรือจะเป็นอนาคตแบบอื่น"

ส่วนอันอื่นเป็นของฉัน อันนี้: แต่มีคนบอกฉันตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่า ขอให้ท่านอธิษฐานขอให้ท่านอยู่ในเมืองนี้ตลอดไป โดยมีเหตุผลเดียวกัน [ 497d ] สำหรับรัฐ ซึ่งท่านผู้บัญญัติกฎหมายได้กำหนดกฎหมายไว้

มีคนกล่าวว่า "มีคนกล่าวไว้เช่นนั้น"

แต่ผมบอกว่า มันไม่ได้ถูกประกาศอย่างมีประสิทธิภาพ เพราะกลัวว่าคุณจะรู้ตัวว่าคุณประกาศว่าหลักฐานของเขานั้นยาวและยาก และส่วนที่เหลือก็ยังไม่ได้กล่าวถึงทั้งหมด

อันไหนล่ะ?

เมืองหนึ่งจะไม่หลงทางได้อย่างไรหากใช้ปรัชญา? เพราะสิ่งยิ่งใหญ่ทั้งหลายล้วนผิดพลาด และสิ่งที่เรียกว่าดีก็ถูกทำลายโดยศัตรู [ 497e ]

แต่ถึงกระนั้น เขากล่าวว่า หลักฐานที่พิสูจน์ข้อเท็จจริงที่ชัดเจนนี้ก็ครบถ้วนแล้ว

ไม่ใช่เพราะฉันไม่เต็มใจ แต่เป็นเพราะฉันไม่สามารถยับยั้งได้ แต่ตอนนี้ฉันเต็มใจแล้ว และตอนนี้เขาก็ตั้งใจที่จะบอกว่าเขาเห็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งล่อใจนี้ นั่นคือพร้อมที่จะเผชิญหน้า

ยังไง;

ตอนนี้ ฉันเป็นคนที่สอง ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากส่วนเล็กๆ แม้กระทั่ง [ 498a ] ตั้งแต่วัยเด็กระหว่างเศรษฐกิจและเงินทอง การเข้าถึงสิ่งที่ยากที่สุดนี้ได้รับการยกเว้น ผู้ที่ปรัชญาที่สุดถูกสร้างขึ้น - และฉันบอกว่ายากที่สุดเกี่ยวกับคำพูด - แต่ในอนาคต แม้ว่าคนอื่นๆ ที่ทำเช่นนี้จะถูกขอร้องและต้องการให้ฟัง พวกเขากลายเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ รู้สึกว่าเป็นเรื่องแปลกที่จะเห็นพวกเขาทำเช่นนี้ แต่เมื่อเข้าสู่วัยชรา ยกเว้นเพียงไม่กี่คน พวกเขาก็จางหายไปมากกว่า [ 498b ] ดวงอาทิตย์ของเฮราคลิตัส เนื่องจากพวกเขายังไม่ร้อน

"แต่ดูสิ ว่ายังไง?" เขากล่าว

ตรงกันข้าม การปฏิบัติต่อเด็กด้วยความลำเอียงและปรัชญา ในขณะที่ร่างกายซึ่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่นั้นได้รับการดูแลไม่ดี และการรับใช้ปรัชญาก็ถูกทำลาย แต่เมื่ออายุมากขึ้น เมื่อจิตวิญญาณเริ่มสมบูรณ์ ก็ควรเพิ่มความเข้มข้นของการฝึกฝนเหล่านั้น แต่เมื่อกรุงโรมล่มสลาย การเมืองและ กองทัพ สิ้นสุดลงแล้ว ก็ปล่อยให้ผ่านไปหนึ่งปีและอย่าทำอะไรอีก เพราะการใช้ชีวิตในอนาคตอย่างมีความสุขและจบชีวิตที่ผ่านมานั้นไม่ใช่เรื่องรอง พวกเขาควรจะเชื่อ

ฉันถามว่า “ท่านทดสอบฉันอย่างแท้จริงแค่ไหน ท่านพูดด้วยความเต็มใจหรือ โสกราตีส? ฉันต่างหากที่ถูกทราซีมาคัสชักชวน และเต็มใจที่จะคัดค้านมากกว่าที่จะคัดค้าน และเต็มใจที่จะคัดค้านมากกว่าที่จะคัดค้าน”

อย่าโกรธเลย ข้าพเจ้า ธราซีมาคัส และข้าพเจ้าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่แรกเริ่ม [ 498d ] และเราก็ไม่ได้เป็นศัตรูกันมาก่อน เพราะเราจะไม่ทนกับประสบการณ์ใดๆ จนกว่าเราจะโน้มน้าวชายผู้นี้และคนอื่นๆ ได้ หรืออย่างน้อยที่สุดก็คือสิ่งที่เราจะทำในชีวิตนั้น เมื่อสิ่งต่างๆ เช่นนี้เกิดขึ้นกับเรา

ฉันบอกว่า ในเวลาไม่นาน คุณก็โกรธแล้ว

ดังนั้นจึงไม่มีอะไรเลย เช่นเดียวกับทั้งหมด คำกล่าวนี้ไม่ควรเชื่อโดยผู้ที่กล่าวปาฏิหาริย์มากมาย เพราะฉันไม่เคยเห็นสิ่งที่กล่าวในตอนนี้เกิดขึ้น [ 498e ] แต่เป็นเพียงคำพูดที่จงใจทำให้คล้ายคลึงกัน แต่ไม่ใช่จากความอัตโนมัติอย่างที่ตกลงกันไว้ แต่คนที่มีคุณธรรม คล้ายคลึงและเหมือนกันมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทั้งในด้านการกระทำและคำพูด ปกครอง [ 499a ] ในเมืองอื่นเช่นนี้ ฉันไม่เคยเห็นเลย ไม่ว่าจะเป็นคนเดียวหรือมากกว่านั้น หรือว่าใช่?

เป็นไปไม่ได้

ไม่มีถ้อยคำใดเลย โอผู้ได้รับพร ผู้ฟังที่มีความสามารถ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ดีและเป็นอิสระ ของผู้ที่แสวงหาความจริงอย่างสม่ำเสมอจากทุกหนทางแห่งการรู้จักพระคุณ แต่ถ้อยคำเหล่านั้นกลับเป็นถ้อยคำที่สวยหรู ชอบทะเลาะวิวาท และไร้ค่า มุ่งไปสู่ผู้อื่น หรือไปสู่ความรุ่งโรจน์และสันติสุข และได้รับการโอบกอดจากระยะไกลในการติดต่อสื่อสารที่ยุติธรรมและเหมาะสม

"ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง" เขากล่าว

ด้วยเหตุผลเหล่านี้ ข้าพเจ้าจึงเป็นคนนั้น และสิ่งเหล่านี้ถูกทำนายไว้แล้ว [ 499b ] และถึงกระนั้น พวกเราทั้งในเวลานั้นและตอนนี้ ถูกบังคับด้วยความจริง กล่าวว่าไม่มีเมือง รัฐ หรือมนุษย์คนใดสมบูรณ์แบบต่อหน้าเหล่านักปรัชญาเหล่านี้ คนส่วนน้อยและไม่ใช่คนชั่ว แต่ตอนนี้ไร้ประโยชน์ ผู้ซึ่งได้รับเชิญ ถูกบังคับด้วยโชคชะตาให้ได้รับการดูแลจากเมือง และกลายเป็นพลเมืองของเมือง หรืออยู่ในราชวงศ์หรืออาณาจักร หรืออยู่ในนั้น [ 499c ] ด้วยอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ ลมหายใจแห่งปรัชญาที่แท้จริง ความรักที่แท้จริง เข้ามา แต่สิ่งใดจะเกิดขึ้นหรือทั้งสองอย่าง เพราะเป็นไปไม่ได้ ข้าพเจ้าไม่มีเหตุผลที่จะพูด เพราะถ้าเราถูกเยาะเย้ยอย่างยุติธรรมเช่นนี้ ราวกับว่าเรากำลังพูดสิ่งต่างๆ ที่คล้ายกัน หรือไม่?

ดังนั้น.

หากความสุดขั้วเหล่านี้ในปรัชญาของเมือง ซึ่งจำเป็นต้องศึกษา เกิดขึ้นในอดีตอันไกลโพ้น หรือยังคงมีอยู่ในสถานที่ป่าเถื่อนบางแห่ง ไกลออกไป [ 499d ] เกินกว่าที่เราจะมองเห็น หรือจะเกิดขึ้นในภายหลัง ขอให้เราเตรียมพร้อมที่จะโต้แย้งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เช่นเดียวกับที่เมืองดังกล่าวได้เกิดขึ้น ดำรงอยู่ และจะเกิดขึ้น เมื่อเทพีแห่งเมืองนี้สามารถควบคุมตนเองได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดขึ้น และเราก็ไม่ได้บอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เราก็ยอมรับเช่นกัน

แล้วเขาก็บอกว่า ลองทำแบบนี้ดู

แต่สำหรับหลายคนแล้ว กลับเป็นฉัน เพราะคุณไม่คู่ควรใช่ไหม?

“อาจจะ” เธอกล่าว

โอ้ ท่านผู้ได้รับพร หากเป็นข้าพเจ้า ท่านคงไม่กล่าวหาพวกเขามากมายนัก [ 499e ] มิฉะนั้น พวกเขาจะได้รับเกียรติ หากท่านไม่โต้แย้งกับพวกเขา แต่แสร้งทำและปลดปล่อยตนเองจากปีศาจแห่งการเรียนรู้ แล้วชี้ให้เห็นผู้ที่ท่านเรียกว่านักปรัชญา และกำหนด [ 500a ] ธรรมชาติและการประพฤติของพวกเขาเช่นนั้น เพื่อท่านจะไม่ถูกชักนำให้พูดว่าพวกเขาเป็นอย่างไร [หรือแม้ว่าพวกเขาจะได้รับการบูชาเช่นนั้น พวกเขาก็จะได้รับการสรรเสริญอื่นและได้รับการตอบสนองที่แตกต่างกัน] หรือว่าบางสิ่งเป็นความสูญเสียสำหรับผู้ที่ไม่ได้รับความทุกข์ หรือเป็นความอิจฉาสำหรับผู้ที่ไม่อิจฉา เมื่อมีมากมายแต่ไม่มีอะไรให้ได้รับ? เพราะข้าพเจ้าได้บอกท่านแล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นผู้นำในบางเรื่อง แต่ไม่ใช่ในหลายเรื่อง และเป็นเรื่องธรรมดาที่ความสูญเสียเช่นนั้นจะเกิดขึ้น

และเขากล่าวว่า ฉันกำลังละเลย ฉันกำลังดำเนินชีวิตต่อไป [ 500b ]

สิ่งนี้ไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริงที่ว่า หลายคนที่ลังเลที่จะมีส่วนร่วมในปรัชญา คือคนที่ไม่เหมาะสมกับการอ้างอิงภายนอก คนที่เกลียดชังตัวเองและชอบการเยาะเย้ย และมักจะใช้คำพูดโจมตีผู้อื่นในสิ่งที่เหมาะสมกับปรัชญาอยู่เสมอใช่หรือไม่?

"ดีมาก" เธอกล่าว

โอ อาเดมันเตส เพราะไม่ใช่เรื่องเหมาะสมหรือที่โรงเรียนจะพิจารณากิจการของมนุษย์อย่างแท้จริง [ 500c ] สำหรับผู้ที่มีสติปัญญาเบื้องล่าง และต่อสู้กับพวกเขาด้วยความอิจฉาและความเป็นศัตรู แต่ให้มองสิ่งต่างๆ อย่างเป็นระเบียบและสอดคล้องกับสิ่งเหล่านี้ โดยมีวิสัยทัศน์และการยกย่องอยู่เสมอ ไม่กระทำผิดหรือถูกกระทำผิดโดยผู้อื่น และมีทุกสิ่งในโลกและตามเหตุผล เพื่อเลียนแบบสิ่งเหล่านี้และซึมซับสิ่งเหล่านี้อย่างแท้จริง? หรือมีกลไกบางอย่าง เมื่อพูดถึงสิ่งเหล่านี้แล้ว เราจะไม่เลียนแบบสิ่งนั้น?

เขาบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้

ดูเถิด ทั้งทางโลกและทางธรรม เพราะนักปรัชญาที่พูดทั้งทางโลก [ 500d ] และทางธรรมในคนที่แข็งแกร่งที่สุดก็กลายเป็น: ปีศาจมีอยู่มากมายในทุกสิ่ง

อยู่กับฉันเสมอ

ถ้าเช่นนั้น หากมันจำเป็นสำหรับเขาที่จะศึกษาพฤติกรรมของมนุษย์ที่เขาเห็น ทั้งในที่ส่วนตัวและในที่สาธารณะ และไม่เพียงแต่ตำหนิตัวเองเท่านั้น เขาจะไม่เห็นหรือว่าเขาเป็นผู้สร้างที่ไม่ดีทั้งในด้านความรอบคอบ ความยุติธรรม และความเห็นอกเห็นใจในคุณธรรมของพลเมือง?

เขาสร้างสรรค์ เขาสร้างสรรค์

แต่ถ้าหลายคนรู้สึกว่าเราพูดความจริงเกี่ยวกับเขา [ 500e ] พวกเขาจะผิดหวังในนักปรัชญาและจะไม่เชื่อเรา โดยกล่าวว่าไม่มีเมืองใดเคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน เว้นแต่จิตรกรที่วาดภาพตามแบบอย่างของพระเจ้าได้บันทึกไว้?

พวกเขาจะไม่ผิดหวังอย่างที่เป็นอยู่ หากพวกเขารู้สึกได้ แต่คุณพูดว่า [ 501a ] วิธีการลบเลือนคืออะไร?

เมื่อได้รับมาแล้ว ข้าพเจ้าในฐานะที่เป็นตัวแทนของเมืองและผู้คนทั้งหลาย สิ่งแรกที่พวกเขาต้องทำคือทำให้มันสะอาด ซึ่งไม่ใช่เรื่องปกติเลย แต่เป็นที่เข้าใจได้ว่า หากสิ่งนี้ถูกกระทำโดยตรงโดยผู้อื่น ทั้งบุคคลและเมืองต่างก็จะไม่ต้องการให้ถูกแตะต้อง และพวกเขาจะไม่เขียนกฎหมายใดๆ ก่อนที่จะรับมันมาทำให้สะอาดหรือทำให้มันสะอาดเสียก่อน

และเธอก็กล่าวว่านั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

หลังจากนี้ควรลงนามในเอกสารของรัฐไม่ใช่หรือ?

อะไรบ้างที่ไม่ใช่? [ 501b ]

จากนั้น ด้วยความตั้งใจอย่างหนัก แม้เพียงชั่วขณะหนึ่ง ข้าพเจ้าจะหันไปมองความยุติธรรม ความดีงาม ความฉลาด และสิ่งต่างๆ เหล่านั้นในธรรมชาติ และมองไปยังสิ่งที่ข้าพเจ้ามีอยู่ในมนุษย์ ผสมผสานและดึงเอาแบบอย่างต่างๆ มาเป็นหุ่นจำลอง ซึ่งข้าพเจ้าสันนิษฐานว่า โฮเมอร์เรียกสิ่งนั้นว่า เหมือนพระเจ้าและเป็นภาพลักษณ์ของพระเจ้าในมนุษย์

ฉันตอบว่า "ใช่"

และคำว่า "ฉันคือ" ถูกลบไป แต่คำว่า "ฉันคือ" ก็ถูกเขียนขึ้นใหม่ [ 501c ] จนกระทั่งในที่สุดเขาก็เป็นมนุษย์ในทุกสิ่งที่เป็นไปได้ที่เขาจะทำในฐานะผู้รักพระเจ้า

"มันคงจะสวยงามมากถ้าหากการเขียนนั้นเสร็จสมบูรณ์" เธอกล่าว

ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงเป็นผู้ที่โน้มน้าวใจผู้ที่กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางพวกเราว่า จิตรกรผู้สร้างเมืองเหล่านั้นคือผู้ที่เรายกย่องสรรเสริญพวกเขามากมาย และพวกเขาก็เคยบ่นว่าเรามอบเมืองเหล่านั้นให้แก่เขา แล้วทำไมพวกเขาถึงสงบลงหลังจากได้ยินเรื่องนี้?

และยิ่งไปกว่านั้น หากพวกเขามีสติสัมปชัญญะครบถ้วน [ 501d ]

ใครเล่าจะสงสัยได้? เหตุใดนักปรัชญาจึงไม่ควรเป็นผู้รักทั้งความเป็นอยู่และความจริง?

เขากล่าวว่ามันไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

แต่ธรรมชาติของพวกเขานั้นไม่ใช่ที่อยู่ของผู้ดีเลิศอย่างที่เราได้ผ่านมาหรอกหรือ?

แบบนี้ก็ไม่ใช่เหมือนกัน

มีอะไรอีกบ้าง? การเป็นนักปรัชญาและเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบย่อมดีกว่าการเป็นคนประเภทที่มีสิทธิ์เป็นนักปรัชญา หรือดีกว่าการเป็นคนประเภทที่เราปฏิเสธเสียอีกหรือ? [ 501e ]

ฉันจะไม่ไป

คุณยังรู้สึกว่าตัวเองแก่แล้วหรือเปล่า เมื่อคุณพูดว่า ก่อนที่เมืองจะถือกำเนิดขึ้น เผ่าพันธุ์แห่งปรัชญาก็จะไม่ถือกำเนิดขึ้นเช่นกัน ทั้งเมืองและพลเมืองของเมืองนั้นก็จะไม่พ้นจากความชั่วร้าย และเมืองที่เราสร้างตำนานขึ้นทั้งในคำพูดและการกระทำก็จะไม่ถึงจุดจบ?

เขาบอกว่าอาจจะเจ็ดปีก็ได้

ดังนั้น ถ้าเป็นฉัน คุณคงอยากให้เรากินพวกเขาตอนนี้ แต่ [ 502a ] ต้องแน่ใจก่อนว่าพวกเขาได้ทำทุกอย่างเสร็จแล้วและเชื่อมั่นแล้ว เพื่อที่ว่าถ้าไม่เช่นนั้น พวกเขาจะได้สารภาพด้วยความละอายใจใช่ไหม?

"ดังนั้น เขาจึงอยู่กับผมเสมอ" เขากล่าว

นี่คือบุคคลที่ผมเชื่อมั่น แต่ใครจะกล้าสงสัยพวกเขาได้ ในเมื่อพวกเขาก็ไม่ได้กลายเป็นนักปรัชญาธรรมชาติ ผู้สืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์หรือผู้ปกครอง?

“ไม่มีแม้แต่คนเดียว” เธอกล่าว

แต่สิ่งต่างๆ ที่จำเป็นต้องเสื่อมเสียนั้น ใครเล่าจะพูดได้? เพราะการได้รับการช่วยให้รอดนั้นถือเป็นความโชคร้ายอย่างยิ่ง เราจึง [ 502b ] ให้อภัย แต่ในทุกสิ่งทุกอย่างตลอดเวลา จะไม่มีใครรอดพ้นได้เลย ดังนั้นจงให้ผู้ที่สงสัยเป็นผู้ที่รอดเถิด

แล้วอย่างไรล่ะ?

แต่ตัวผมเอง ที่สามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เชื่อฟังได้ในตอนนี้ รวมถึงการทำให้เมืองเชื่อฟัง ก็เป็นหนึ่งในนั้น

เขากล่าวว่าเขามีความสามารถ

ในฐานะผู้ปกครองอย่างข้าพเจ้า ผู้ซึ่งได้บัญญัติกฎหมายและพระราชกฤษฎีกาต่างๆ ที่เราได้กล่าวถึงไปแล้ว ข้าพเจ้าย่อมไม่ประสงค์จะทำให้สิ่งใดๆ เป็นไปไม่ได้สำหรับประชาชน

พวกเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว

แต่ดูเถิด เมื่อพระองค์ทรงทดสอบเรา สิ่งใดเล่าที่น่าอัศจรรย์และเป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะสรรเสริญได้? [ 502c ]

ฉันไม่ใช่คนที่เป็นคนนั้น คนที่เป็นคนนั้นต่างหาก

และไม่ใช่เพราะเราเป็นฝ่ายที่ดีที่สุด แข็งแกร่งที่สุด และมีความสามารถที่สุดในแนวหน้าอย่างที่เราเป็น เราจึงผ่านพ้นมาได้

ทำได้ดี.

อย่างที่ได้กล่าวไปแล้ว ในเรื่องของกฎหมายนั้น สิ่งที่เราพูดอาจฟังดูดีหากนำไปปฏิบัติ แต่หากทำอย่างไม่ดี ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ฉันบอกว่ามันเกิดขึ้นได้

ไม่ใช่เพราะนี่คือจุดจบ ให้เราพูดถึงส่วนที่เหลือหลังจากนี้ ในแง่ใดและจากบทเรียน [ 502d ] และตัวอย่างใดที่เหล่าผู้ช่วยให้รอดเข้าสู่สถานะ และแต่ละคนบรรลุถึงกันและกันเมื่ออายุเท่าใด

เขาบอกว่าพวกเขากำลังพูดถึงลูกอมมิ้นต์

ไม่มีเลย มันคือฉัน สิ่งที่ฉลาดเหมาะสมกับฉัน ไม่ใช่ความยากลำบากของผู้หญิงในการครอบครองในอนาคต การละเลยและการศึกษา และสถานการณ์ของเจ้าชาย โดยรู้ว่าความจริงทั้งหมดจะกลายเป็นการตรัสรู้และภัยพิบัติ เพราะตอนนี้ไม่มีใครมาเห็นสิ่งนี้ผ่านไป [ 502e ] และผู้ชายเห็นทั้งผู้หญิงและเด็กกำลังผ่านพ้นไป แต่เจ้าชายองค์หนึ่งเห็นราวกับว่าตั้งแต่เริ่มต้นจะจบลง เราพูดว่า [ 503a ] d ถ้าคุณพูดถึงมัน เพื่อที่จะเห็นพวกเขาเป็นเพื่อนของเมือง ถูกทรมานด้วยความสุขและความเศร้า และเพื่อที่จะเห็นหลักคำสอนนี้ถูกขับไล่ออกไป ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวดหรือความกลัวหรือการเปลี่ยนแปลงอื่นใด หรือเพื่อที่จะเห็นคนที่ตอบไม่ได้ แต่คนที่บริสุทธิ์ทุกหนทุกแห่งออกมาเหมือนทองคำที่ถูกทรมานในไฟ ยืนหยัดในฐานะผู้ปกครองและได้รับความชราและมีชีวิตอยู่และตายและถูกทำลาย คำพูดเหล่านั้นเป็นคำพูดของ [ 503b ] คำพูดที่บิดเบือนและปกปิด กลัวที่จะเคลื่อนไหวในปัจจุบัน

เพื่อนเอ๋ย คุณพูดว่า: ฉันจำได้จริง ๆ

เพื่อนเอ๋ย ข้าพเจ้าเหนื่อยหน่ายที่จะกล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว แต่บัดนี้ข้าพเจ้ากล้าที่จะกล่าวว่า ผู้พิทักษ์นักปรัชญาที่เข้มงวดที่สุดได้รับการแต่งตั้งแล้ว

"ไปกันเถอะ" เธอกล่าว

ลองพิจารณาดูว่าสิ่งเหล่านั้นมีจำนวนน้อยเพียงใดสำหรับคุณ เพราะธรรมชาติที่เราได้ผ่านมานั้น เมื่อเห็นว่าสิ่งเหล่านั้นมีอยู่จริง ส่วนต่าง ๆ ของมันจะรวมกันเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อมีจำนวนมาก มันก็จะแตกแยกออกไป [ 503c ]

เธอพูดว่า "ว่ายังไงล่ะ?"

มีความรู้ มีสติ เฉียบแหลม และมีคุณสมบัติอื่นๆ อีกมากมาย แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็จะไม่เหมือนกับจิตใจที่อ่อนเยาว์และเปี่ยมด้วยปัญญาอันยอดเยี่ยม ที่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมั่นคงในโลก แต่คนเหล่านั้นกลับประพฤติตามอำเภอใจภายใต้ความเฉียบแหลม และความมั่นใจในตัวพวกเขาก็จะปรากฏออกมา

จริงค่ะ เธอพูด คุณพูดถูก

สิ่งเหล่านี้ไม่แน่นอนและเข้าใจยาก ซึ่ง [ 503d ] เขาคงจะใช้ในฐานะผู้ศรัทธา และในสงคราม เมื่อยากที่จะก้าวไปสู่ความกลัว เขาจึงทำเช่นนี้กับคำสอนของเขา: เขาเคลื่อนไหวได้ยากและไม่ได้รับการศึกษา ราวกับว่าเขาถูกวางยา และเขาจมอยู่กับการหลับใหลและห้วงลึก เมื่อเขาถูกขอให้ทนทุกข์กับสิ่งเหล่านั้น

เขาพูดว่า "นี่แหละคือทั้งหมด"

เราได้เห็นทั้งสองด้านแล้ว ไม่ว่าเขาควรจะมีส่วนร่วมอย่างดีหรือไม่ หรือไม่ว่าเขาควรจะได้รับการศึกษาที่เข้มงวดที่สุด หรือไม่ว่าเขาควรจะได้รับเกียรติหรืออำนาจ

ใช่แล้ว มันเป็นครั้งที่สี่

นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะได้ยินแบบนี้เหรอ?

เป็นอย่างไรบ้าง? [ 503e ]

เขาถูกทรมาน ไม่เพียงแต่ด้วยสิ่งที่เราเรียกว่าความเจ็บปวดในสมัยนั้น แต่ยังรวมถึงความกลัวและความสุข และแม้กระทั่งตอนนี้ด้วยสิ่งที่เราเรียกว่าความเจ็บปวดในสมัยนั้น เขายังฝึกฝนหลายคนในการเรียนรู้ โดยตั้งใจว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ที่จะบังคับแม้แต่บทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด หรือแม้กระทั่ง [ 504a ] ที่จะขี้ขลาด เหมือนกับผู้ที่ขี้ขลาดในเรื่องอื่นๆ

ผมบอกว่า คุณต้องเข้าใจ นี่คือเป้าหมายที่คุณควรตั้งไว้ แต่คุณจะเรียกบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดว่าอะไร?

คุณทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ว่า จิตวิญญาณสามประเภทที่แตกต่างกันนั้น ล้วนเห็นพ้องต้องกันในเรื่องความยุติธรรม ความรอบคอบ ความกล้าหาญ และปัญญา ซึ่งแต่ละประเภทล้วนมีอยู่

เพราะเขาพูดว่า “ถ้าเขาเป็นคนชอบธรรม เขาคงไม่ฟัง”

นั่นเป็นการคาดการณ์ของพวกเขาหรือเปล่า?

คุณเห็นอันไหน? [ 504b ]

มีคนกล่าวว่าเท่าที่เป็นไปได้ ควรพิจารณาเรื่องนี้อีกครั้งเป็นระยะเวลานานกว่านี้ ซึ่งจะปรากฏชัดเจนหลังจากที่ได้กล่าวถ้อยแถลงก่อนหน้านี้แล้ว หลักฐานต่อไปนี้ซึ่งผมจะกล่าวหา และคุณก็ได้รับข้อมูลมากพอแล้ว และมีคนกล่าวว่าความแม่นยำของเวลาในความคิดของผมนั้นค่อนข้างขาดหายไป แต่ถ้าคุณพอใจ คุณก็พูดออกมาได้เลย

แต่ดูเหมือนจะเป็นไปในระดับปานกลาง เขากล่าว และคนอื่นๆ ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นเช่นกัน [ 504c ]

แต่เพื่อนเอ๋ย ฉันลืมไปแล้วว่าสิ่งเหล่านั้นควรมีขอบเขตแค่ไหน และไม่มีสิ่งใดในชีวิตที่ทำได้อย่างพอดี เพราะไม่มีใครสมบูรณ์แบบโดยปราศจากขอบเขต ลองค้นหาดูว่าคุณมีอะไรอยู่แล้วบ้าง และอย่ามองหาความต้องการเพิ่มเติมอีกเลย

และน่าเสียดายที่พวกเขาต้องประสบกับเรื่องนี้เพราะความโลภ เขากล่าว

ไม่ใช่เพราะเหตุนี้ แต่เป็นข้าพเจ้าเองที่มาเผชิญความทุกข์ยากเพื่อผูกมัดผู้พิทักษ์เมืองและกฎหมาย

ใช่ค่ะ นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว

บทเรียนที่ยาวนานที่สุด เพื่อนเอ๋ย จำเป็นสำหรับคน [ 504d ] เช่นนั้น และไม่จำเป็นสำหรับคนที่เรียนรู้ เจ็บปวด หรือได้รับการฝึกฝน หรืออย่างที่เราพูดกันในตอนนี้ บทเรียนที่ยิ่งใหญ่และเหมาะสมที่สุดไม่มีวันสิ้นสุด

พระองค์ตรัสว่า “สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ความชอบธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วหรือ? แต่ความชอบธรรมใดจะยิ่งใหญ่กว่าความชอบธรรมที่เราได้ประสบมาเล่า?”

และยิ่งใหญ่กว่านั้น ก็คือตัวฉันเอง และในบรรดาสิ่งเหล่านี้ ฉันไม่เห็นลายเซ็นอย่างที่ฉันเห็นในตอนนี้ แต่ฉันไม่ได้แตะต้องงานสุดท้าย หรือพวกเขาไม่หัวเราะเยาะฉันที่ทำทุกอย่างด้วยวิธีเล็กๆ น้อยๆ [ 504e ] ราวกับว่ามันถูกต้องและบริสุทธิ์ที่สุด แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกลับไม่คู่ควรกับความถูกต้องที่สุดหรือ?

และสิ่งชั่วร้ายนั้น เธอกล่าวว่า [สมควรแก่การพิจารณา] ซึ่งสอนบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเกี่ยวกับสิ่งที่คุณพูดเช่นนี้ จะเป็นอย่างไรหากคุณถูกทิ้งไว้โดยไม่ได้ถามว่ามันคืออะไร?

ไม่ใช่ทั้งหมด เป็นฉันเอง แต่คุณก็ถามเช่นกัน อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่การไม่เชื่อฟังเล็กน้อย แต่ตอนนี้คุณไม่เข้าใจหรือคุณไม่เข้าใจ [ 505a ] สิ่งต่างๆ สำหรับฉัน ซึ่งได้รับการเข้าใจ แต่ฉันเป็นเช่นนี้มากกว่า เพราะความคิดเรื่องความดีเป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มักจะไม่เชื่อฟัง และดูว่าความยุติธรรมและสิ่งอื่นๆ เมื่อนำไปใช้แล้ว จะกลายเป็นประโยชน์และเป็นผลดี และตอนนี้เกือบจะเข้าใจแล้วว่าฉันกำลังจะพูดสิ่งนี้ และสิ่งนี้ที่เราไม่สามารถพูดได้ แต่ถ้าเราไม่พูด และถ้าเราเชื่อเป็นอย่างอื่น ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าไม่มีประโยชน์สำหรับเรา เหมือนกับว่าเราไม่ได้ [ 505b ] อะไรเลยโดยปราศจากความดี หรือยิ่งกว่านั้น การมีทรัพย์สินทั้งหมดโดยไม่ทำความดี? หรือการคิดถึงสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดโดยปราศจากความดี แต่คิดถึงแต่สิ่งที่ดีแต่ไม่มีอะไรดี?

แต่ฉันไม่ได้ไป เธอกล่าว

แต่อย่าได้โง่เขลาเช่นนั้นเลย เพราะผู้ที่มีความสุขสบายมากย่อมสมควรได้รับความดี แต่ผู้ที่มีความละเอียดอ่อนกว่าย่อมสมควรได้รับปัญญา

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

แล้วทำไมล่ะ เพื่อนเอ๋ย เจ้าอาวาสเหล่านี้ถึงไม่แสดงปัญญาออกมา แต่กลับถูกบังคับให้แสดงความดีงามออกมาในท้ายที่สุด?

และชั่วร้าย เขากล่าวอย่างน่าขัน [ 505c ]

ฉันคิดว่า จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ในเมื่อผู้ที่ใส่ร้ายเรากล่าวว่าเราไม่ดี ราวกับว่าพวกเขารู้ดีอยู่แล้ว? เพราะพวกเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องดี ราวกับว่าพวกเขาฉลาด เพราะพวกเขาดูหมิ่นชื่อของความดี

"ถูกต้องเลย" เธอกล่าว

แล้วคนที่นิยามความสุขว่าเป็นสิ่งดีล่ะ? ความผิดพลาดของพวกเขานั้นน้อยกว่าคนอื่นๆ หรือไม่? หรือว่าพวกเขาก็ต้องยอมรับเช่นกันว่าความสุขเป็นสิ่งชั่วร้าย?

ดีมาก.

เป็นเรื่องบังเอิญที่ฉันสารภาพว่าสิ่งเหล่านี้มีทั้งดีและไม่ดี จริงหรือ? [ 505d ]

เกิดอะไรขึ้น?

พวกเขาไม่ได้ยินหรือว่าเห็นได้ชัดว่ามีข้อสงสัยมากมายเกี่ยวกับเขา?

จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

แล้วอะไรอีก? ถ้าเช่นนั้นก็จะไม่ปรากฏชัด ราวกับว่าหลายคนเป็นคนดีและเที่ยงธรรมหากพวกเขาพูดในสิ่งที่คิด และถ้าหากไม่เป็นเช่นนั้น แต่สิ่งเหล่านี้ก็ถูกกระทำ ถูกสร้าง และถูกทดลองแล้ว และความดีก็ไม่เพียงพออีกต่อไปสำหรับผู้ที่คิดว่าตนเองถูกสร้างขึ้น แต่พวกเขาแสวงหาสิ่งที่เป็นอยู่ และในที่นี้เองที่ทำให้เกียรติยศเสื่อมเสียทั้งหมด?

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

ซึ่งไม่ได้ติดตามข้าพเจ้าด้วยจิตวิญญาณทั้งหมดของข้าพเจ้า และด้วยเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงทำทุกอย่าง [ 505e ] โดยสงสัยว่ามันคืออะไร แต่สงสัยและไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามันคืออะไร และไม่มีศรัทธาที่จะเป็นประโยชน์อย่างถาวร และด้วยเหตุนี้มันจึงล้มเหลวที่จะเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น หากมีประโยชน์ใดๆ เพราะเหตุนี้และสิ่งต่างๆ เช่นนี้ [ 506a ] เราจะเห็นแม้แต่คนที่ดีที่สุดในเมืองที่เราให้การสนับสนุนมาโดยตลอดถูกทำลายได้อย่างไร?

เขามาถึงที่สามแล้ว เขากล่าว

ฉันบอกว่า ฉันเป็นคนยุติธรรม และสิ่งดีงามนั้นเป็นสิ่งที่ไม่เป็นที่รู้จัก เช่นเดียวกับสิ่งดีงามอื่นๆ เสมอ และการเป็นผู้ปกครองใครสักคนนั้นก็ไม่มีค่าอะไรมากนักหากเราไม่รู้เรื่องนี้ แต่ฉันคิดว่าไม่มีสิ่งใดที่จะรู้ได้อย่างถูกต้องล่วงหน้า

เธอบอกว่า "คุณลองเดาดูสิ"

รัฐของเราจะไม่ได้รับการประดับประดาอย่างสมบูรณ์แบบหรือ หากมีบิชอป [ 506b ] ผู้พิทักษ์วิทยาศาสตร์เหล่านี้คอยดูแล?

ผมบอกว่า ความจำเป็น แต่ดูสิ โสกราตีส วิทยาศาสตร์ใดเล่าที่เป็นธรรมชาติที่ดี หรือความสุข หรือสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้?

นี่คือตัวผมเอง ผู้ชายคนหนึ่ง ที่ทำได้ดี และมันก็ชัดเจนมานานแล้วว่า คุณไม่ควรปฏิเสธสิ่งที่คนอื่นพยายามทำกับตัวเอง

เพราะดูเหมือนว่าสำหรับผมแล้ว โสกราตีส ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดถึงหลักคำสอนของผู้อื่น นับประสาอะไรกับหลักคำสอนของตัวเอง หลังจากที่ใช้เวลา [ 506c ] อภิปรายเรื่องเหล่านี้ มามากแล้ว

อะไรนะ? ฉันเองนะ: คุณคิดว่ามันถูกต้องไหมที่จะพูดราวกับว่าคุณรู้จักคนที่คุณไม่รู้จัก?

เขาพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าเขารู้ ราวกับว่าเขากำลังพูดว่า "นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะพูด"

มีอะไรอีกไหม? ผมบอกว่า: คุณไม่รู้สึกถึงความรุ่งโรจน์ของสิ่งที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์เหมือนคนอ่อนแอทั้งหลายหรือ? ซึ่งแม้แต่คนที่ดีที่สุดก็ยังตาบอด – หรือคุณพยายามแยกแยะระหว่างคนตาบอดที่เดินได้อย่างถูกต้อง กับพวกที่ยกย่องความจริงโดยปราศจากสติปัญญา?

เขาตอบว่า ไม่มีอะไรเลย

ดังนั้นเขาจึงต้องการให้คนอื่นมองว่าเขาเป็นคนน่าละอาย ตาบอด และดูหมิ่น ในขณะที่คนอื่นได้ยินอย่างชัดเจนและดี [ 506d ] หรือไม่?

กลอคอนไม่ได้มีไว้สำหรับซุส โอโสกราตีส ราวกับว่าท่านจะไล่เขาไปเสียอย่างนั้น เพราะแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับพวกเราแล้ว และในเมื่อท่านได้ละเลยความยุติธรรม ความรอบคอบ และสิ่งอื่นๆ ไปแล้ว ท่านก็ละเลยสิ่งที่ดีงามไปด้วยเช่นกัน

และสำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็เป็นเช่นนั้น โอเพื่อนเอ๋ย และเลวร้ายมากพอแล้ว แต่เพื่อที่ข้าพเจ้าจะไม่เป็นอะไร ข้าพเจ้าจะหัวเราะเยาะคนไร้ยางอายอย่างเต็มใจ แต่โอผู้ได้รับพรทั้งหลาย นี่คือสิ่งที่ เราเรียกว่าความดีในตอนนี้ เพราะ ดูเหมือนว่าสำหรับข้าพเจ้า หรือตามแรงกระตุ้นในปัจจุบัน ข้าพเจ้าสามารถสัมผัสประสบการณ์ในปัจจุบันได้ ใครที่ดูเหมือนจะเป็นผู้สืบเชื้อสายของความดีและคล้ายคลึงกับสิ่งนั้นมากที่สุด ข้าพเจ้าจะกล่าวว่า ถ้าคุณเป็นเพื่อนของข้าพเจ้าด้วย แต่ถ้าไม่ใช่ ก็เป็นเช่นนั้นแหละ

แต่เขาพูดว่า จงพูดเถิด เพราะเจ้าจะเล่าเรื่องนี้ให้พ่อของเจ้าฟัง [ 507a ]

ฉันบอกว่า ถ้าฉันสามารถชำระคืนและนำเงินนั้นมาให้คุณได้ ฉันก็จะทำ แต่ไม่ใช่แค่ดอกเบี้ยอย่างเดียวอย่างตอนนี้ แต่จงดูดอกเบี้ยนี้ด้วย และผลพวงจากสิ่งดีที่คุณนำมาด้วย จงระวังเถิด พวกเจ้าทั้งหลาย อย่าให้ฉันหลอกลวงพวกเจ้าด้วยการชำระคืนดอกเบี้ยอย่างไม่จริงใจ

เขากล่าวว่า "เราจะให้ความเคารพอย่างสุดความสามารถ แต่จะเพียงแค่พูดเท่านั้น"

ฉันได้สารภาพแล้ว และฉันได้เตือนคุณถึงสิ่งที่ได้กล่าวไว้ในอดีตและที่ได้กล่าวไว้หลายครั้งก่อนหน้านี้แล้ว [ 507b ]

อันไหนล่ะ? อันที่สี่น่ะสิ

ดีมาก ฉันเอง และดีมาก และแต่ละคนก็เป็นเช่นนี้ เราเห็นและเราแต่งตั้งให้ปฏิบัติตามคำพูด

ฉันกินมันแล้ว

และสิ่งนี้ก็ดี และสิ่งนั้นก็ดี และเช่นเดียวกันกับทุกสิ่งที่เราได้นำเสนอไปแล้วในตอนนั้นว่ามีหลายสิ่ง ตอนนี้ในแง่หนึ่งแต่ละสิ่งก็เป็นหนึ่งเดียว เรานำเสนอ "สิ่งที่เป็นอยู่" ให้แก่แต่ละสิ่ง

นี่แหละคือทั้งหมด

สิ่งที่มองไม่เห็น ย่อมไม่เข้าใจ และสิ่งที่มองไม่เห็น ย่อมไม่เข้าใจ

ดังนั้นเสมอ [ 507c ]

แล้วเราจะเห็นสิ่งที่ถูกเห็นแก่ใครเล่า?

เธอพูดว่า "เมื่อมองดูแล้ว"

ถ้าเป็นฉัน พวกเขาไม่ได้ยินหรือไง และได้ยินสิ่งที่ได้ยิน แล้วคนอื่นๆ รู้สึกถึงประสาทสัมผัสทั้งห้าหรือไม่?

เกิดอะไรขึ้น?

ถ้าเป็นฉัน คุณเข้าใจไหมว่าผู้สร้างประสาทสัมผัสได้สร้างพลังอันยิ่งใหญ่ที่สุดของการมองเห็นและการถูกมองเห็น?

"ไม่เลยค่ะ" เธอกล่าว

แต่ที่นี่เขามีเจตนา คือการที่เขาเชื่อมโยงการได้ยินและเสียงอีกประเภทหนึ่งเข้ากับ "ฉัน" ที่จะได้ยิน และ "ให้คนอื่นได้ยิน" ซึ่ง [ 507d ] หากไม่ผลิตเป็นลำดับที่สาม "ฉัน" ก็จะไม่ได้ยิน และ "ให้คนอื่นได้ยิน" ก็จะไม่ได้ยินใช่หรือไม่?

เขาตอบว่า ไม่มีอะไรเลย

ฉันไม่ใช่คนเดียวที่เป็นแบบนั้น ไม่ใช่คนอื่น ๆ อีกมากมาย ดังนั้นฉันจึงไม่อาจพูดได้ว่าไม่มีใครเลยที่ผูกพันกับคนแบบนั้น หรือคุณคิดอย่างไร?

เขาไม่ได้ไป เขานั่นแหละคือคนนั้น

แต่คุณไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่มองเห็นและสิ่งที่เห็นได้นั้นเชื่อมโยงกันหรือ?

ยังไง;

เพราะถ้าหากในรูปแบบของการมองเห็นและความพยายามที่จะใช้มัน มีสีปรากฏอยู่ หากไม่มีการสร้างชนิดที่สาม [ 507e ] ซึ่งเป็นการหลีกหนีจากสิ่งนี้ ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าทั้งการมองเห็นก็ไม่สามารถมองเห็นได้ และสีก็ไม่สามารถมองเห็นไม่ได้

คุณถามว่า นี่เป็นของใคร?

สิ่งที่คุณเรียกว่า ฉันคือแสงสว่าง

จริงค่ะ เธอพูด คุณพูดถูก

ดังนั้น ความรู้สึกของการมองเห็นและพลังแห่งการถูกมองเห็น [ 508a ] จึงไม่ลดลงด้วยความคิดของการเชื่อมโยงอื่นๆ ซึ่งชั่งน้ำหนักในสมดุลที่น่านับถือมากกว่าแสงที่ไม่เสื่อมเสียเกียรติ

แต่เขาบอกว่าอย่าทำอย่างนั้นเลย เขาดูไม่น่าเคารพอย่างยิ่ง

แล้วท่านจะเกี่ยวข้องอะไรกับพระเจ้าผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งเทพทั้งหลายในสวรรค์ ที่ซึ่งแสงสว่างทำให้เรามองเห็น เพราะการมองเห็นสิ่งที่เห็นนั้นดีที่สุด?

“และเจ้าด้วย” เขากล่าว “และคนอื่นๆ ด้วย เพราะเราบอกเจ้าว่า เจ้ากำลังถามเกี่ยวกับดวงอาทิตย์”

แล้วทำไมเขาจึงหันไปมองเทพองค์นี้?

ยังไง;

ดวงอาทิตย์ไม่ใช่สิ่งที่มองเห็น หรือสิ่งที่สัมผัสได้ ซึ่ง [ 508b ] เราเรียกว่าดวงตา

เพราะความจริงไม่ใช่เช่นนั้น

แต่ฉันเป็นอวัยวะรับสัมผัสที่สดใสที่สุด

ดีมาก

พวกเขาก็มีพลังที่สะสมมาจากการถูกครอบงำด้วยเช่นกันไม่ใช่หรือ?

อยู่กับฉันเสมอ

ดังนั้น จริงหรือไม่ที่ฉันมองไม่เห็นดวงอาทิตย์ เพราะมันปรากฏอยู่ใต้สิ่งนี้?

ดังนั้น มันจึงเป็นครั้งที่สี่

สิ่งนี้ ข้าพเจ้า ดูเหมือนจะเรียกว่าเป็นลูกหลานของความดี ซึ่งความดีได้ให้กำเนิดสิ่งที่คล้ายคลึงกันกับตัวมันเอง เช่นเดียวกับสิ่งนี้ [ 508c ] ในสถานที่ที่สามารถเข้าใจได้ไปสู่จิตใจและสิ่งต่างๆ ที่สามารถเข้าใจได้ สิ่งนี้ในสถานที่ที่มองเห็นได้ไปสู่สายตาและสิ่งต่างๆ ที่มองเห็นได้

อย่างไร? เขาบอกว่า: มาหาฉันอีกครั้ง

ดวงตาเอ๋ย ข้าเข้าใจไหมว่า เมื่อเจ้าไม่หันไปมองสถานที่เหล่านั้นที่แสงสว่างของวันส่องถึงอีกต่อไป แต่แสงยามค่ำคืนกลับริบหรี่และมืดมิด จนดูเหมือนตาบอด ราวกับมองไม่เห็นอะไรชัดเจน?

และแย่ด้วย ฉันพูด [ 508d ]

แต่เมื่อฉันอยู่ในบ้านที่แสงแดดส่องถึง ฉันก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน และแม้แต่สำหรับพวกเขาแล้ว มันก็ยังดูเหมือนเป็นความลับที่ซ่อนอยู่

เกิดอะไรขึ้น?

เช่นเดียวกันกับจิตวิญญาณในที่นี้ เมื่อมันจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ส่องประกายด้วยความจริงและความมีอยู่ มันก็จะรับรู้ เข้าใจ และรู้แจ้งในสิ่งนั้น และดูเหมือนจะมีจิตใจ แต่เมื่อมันอยู่ในสิ่งที่ปะปนกับความมืดมิด สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นและสลายไป มันก็จะสรรเสริญและชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของรัศมีภาพเบื้องบนและเบื้องล่าง และดูเหมือนว่ามันจะไม่มีจิตใจ

เขาอาศัยอยู่ที่นั่น [ 508e ]

นี่คือสิ่งที่มอบความจริงให้แก่ผู้รู้ และมอบพลังให้แก่ผู้รู้ในการให้แนวคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ดี เพราะธรรมชาติของวิทยาศาสตร์และความจริง ดังที่สติปัญญารู้ เช่นเดียวกับสิ่งที่ดีทั้งสองอย่าง ทั้งความรู้และความจริง และโดยการชี้นำอย่างถูกต้องก็จะนำไปสู่สิ่งที่ถูกต้อง วิทยาศาสตร์ [ 509a ] และความจริง เช่นเดียวกับที่มีแสงสว่างและการมองเห็นเหมือนดวงอาทิตย์ การคิดอย่างถูกต้อง แต่ดวงอาทิตย์ไม่จำเป็นต้องถูกชี้นำอย่างถูกต้อง ดังนั้นสิ่งที่ดีก็คือการคิดเช่นนี้ ทั้งสองอย่างถูกต้อง แต่การชี้นำที่ดีไม่ใช่สิ่งที่ดีกว่า แต่สิ่งที่ดีทั้งหกนั้นน่ายกย่องยิ่งกว่า

“ความงามที่เหลือเชื่อ” คุณกล่าว “ถ้ามันให้ความรู้และความจริงแก่ฉัน นั่นย่อมงดงามยิ่งกว่าสิ่งเหล่านี้ เพราะคุณไม่ได้เรียกมันว่าความสุข”

มันคือชื่อเสียงของฉัน: แต่ตอนนี้เขาน่าจะยังคงมองดูภาพของตัวเองอยู่ [ 509b ]

ยังไง;

สำหรับผู้ที่มองเห็นดวงอาทิตย์นั้น ไม่เพียงแต่ให้พลังแห่งการมองเห็นเท่านั้น แต่ยังให้กำเนิด การเจริญเติบโต และการหล่อเลี้ยงด้วย และสรรพสิ่งไม่ได้เกิดจากดวงอาทิตย์

เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

และสำหรับผู้ที่รู้จัก ไม่เพียงแต่ความรู้จะปรากฏอยู่ภายใต้ความดีเท่านั้น แต่ความเป็นอยู่และสาระสำคัญของความรู้ภายใต้ความดีนั้นก็ปรากฏแก่พวกเขาด้วย ไม่ใช่ในฐานะสาระสำคัญของความเป็นอยู่ของความดี แต่ในฐานะสิ่งที่มีอำนาจและปรากฏตัวเหนือกว่าสาระสำคัญนั้น [ 509c ]

และกลอคอนก็หัวเราะพลางพูดว่า "อพอลโล เจ้าเป็นปีศาจแห่งการพูดเกินจริงจริงๆ"

สำหรับคุณแล้ว ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันต้องพูดสิ่งที่ฉันพยายามจะพูดเกี่ยวกับเขา

และเขากล่าวว่า เขาหยุดอย่างเปล่าประโยชน์ หากไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะความคล้ายคลึงกันเกี่ยวกับดวงอาทิตย์ หากเขากล่าวว่า คุณละทิ้งมันไป

แต่ฉันบอกว่า "ฉันมักจะทิ้งคุณไป"

อย่าพลาดโอกาสเล็กๆ น้อยๆ นี้ไปนะ ฉันบอก

ฉันคือฉัน ฉันเคยเป็นฉัน และเป็นมามากมาย แต่ฉันจะไม่ละเว้นสิ่งที่เป็นไปได้ในปัจจุบัน

ฉันบอกว่าไม่ใช่เพื่อ [ 509d ]

จงเข้าใจว่า มี "ฉัน" อยู่สองแบบ อย่างที่เราพูดกัน แบบหนึ่งปกครองอยู่ในประเภทที่เข้าใจได้และในสถานที่ อีกแบบหนึ่งปกครองอยู่ในประเภทที่มองเห็นได้ เพื่อที่ฉันจะไม่พูดถึงสวรรค์ และท่านจะได้เข้าใจเกี่ยวกับชื่อนั้น แต่ท่านมีสองประเภทนี้หรือไม่ ประเภทที่มองเห็นได้และประเภทที่เข้าใจได้?

มี.

เมื่อเส้นถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน โดยแบ่งส่วนที่ไม่เท่ากัน ให้แบ่งส่วนอื่นออกตามเหตุผลเดียวกัน คือเหตุผลของประเภทที่รับรู้และประเภทที่บันทึกไว้ แล้วคุณจะได้ภาพในส่วนอื่นที่มีความชัดเจนและคลุมเครือซึ่งกันและกันในส่วนที่รับรู้ [ 509e ] - และข้าพเจ้าพูดถึงภาพก่อน [ 510a ] ที่มีเงา จากนั้นก็เป็นภาพหลอนในน้ำและในสิ่งต่างๆ ที่หนาแน่น เรียบเนียน และสว่างไสว และสิ่งต่างๆ เหล่านั้นทั้งหมด หากท่านเข้าใจ

แต่ฉันเข้าใจ

นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ถูกนำมากล่าวถึง คือสิ่งต่างๆ เกี่ยวกับตัวเรา สิ่งมีชีวิต และทุกสิ่งที่ถูกปลูกและเตรียมไว้ รวมถึงเผ่าพันธุ์ทั้งหมด

ฉันพูดว่า "ฉันพูดไปแล้ว"

ถ้าเป็นฉัน คุณอยากให้สิ่งนี้ถูกมองเห็นด้วยหรือไม่ ว่ามันถูกแบ่งออกเป็นความจริงและไม่ถูกเปรียบเทียบกับสิ่งที่รุ่งโรจน์ต่อสิ่งที่รู้จัก เหมือนกับสิ่งที่ถูกเปรียบเทียบ? [ 510b ]

ฉัน เขา และฉัน

ดังนั้น เขาจึงตั้งใจที่จะแบ่งแยกสติปัญญาออกเป็นสิ่งที่สามารถแบ่งแยกได้

ข้อความนั้นเขียนว่าอะไร?

ดังนั้น ผู้ที่เลียนแบบเขาในฐานะภาพลักษณ์ จึงถูกบังคับให้แสวงหาจิตวิญญาณที่มีสีสันจากสมมติฐาน โดยไม่ก้าวไปสู่จุดเริ่มต้น แต่ไปสู่จุดจบ จุดที่สี่และจุดอื่นๆ ซึ่งเป็นจุดที่ไม่ได้คาดคิดไว้ตั้งแต่แรก จากสมมติฐาน และหากปราศจากภาพลักษณ์เกี่ยวกับสิ่งนั้น พวกเขาก็จะเห็นวิธีการที่ถูกกระทำเพื่อพวกเขา

“ฉันบอกว่า ฉันยังไม่ได้เรียนรู้สิ่งที่คุณพูดอย่างเพียงพอ” [ 510c ]

แต่บัดนี้เป็นข้าพเจ้าเอง เพราะข้าพเจ้าจะเรียนรู้จากสิ่งเหล่านี้ซึ่งได้รับการพยากรณ์ไว้แล้ว เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าผู้ที่อภิปรายเรขาคณิตและการคำนวณและสิ่งต่างๆ ทำนองนั้น โดยสมมติมุมคี่และคู่ รูปทรง และมุมประเภทที่สาม และสิ่งอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องตามแต่ละวิธี สิ่งเหล่านี้เป็นความรู้ โดยตั้งสมมติฐานเหล่านี้ ไม่คู่ควรที่จะให้เหตุผลใดๆ แก่ตนเองหรือผู้อื่นเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ [ 510d ] เพราะทุกสิ่งล้วนชัดเจน เริ่มต้นจากสิ่งเหล่านี้และได้กำหนดส่วนที่เหลือไว้แล้ว ในที่สุดพวกเขาก็จะยอมรับว่าพวกเขารีบร้อนคิด

"ผมรู้เรื่องนี้ดี" เขากล่าว

พวกเขาไม่ได้ยิน และเพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เห็น พวกเขาจึงขุ่นเคือง และคำพูดเกี่ยวกับพวกเขาจึงถูกสร้างขึ้น ไม่ใช่เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ แต่เกี่ยวกับสิ่งที่กล่าวถึงสิ่งเหล่านี้ เกี่ยวกับสี่เหลี่ยมของเขา คำพูดถูกสร้างขึ้นและเส้นผ่านศูนย์กลางของมัน แต่ไม่ใช่ [ 510e ] สิ่งที่พวกเขาเขียน และอื่นๆ สิ่งเหล่านั้นกับสิ่งเหล่านี้ที่พวกเขาเผยแพร่และเขียน เนื่องจากมีเงาและภาพในน้ำ แต่ภาพราวกับว่าถูกวาดขึ้น แสวงหา [ 511a ] แต่สิ่งเหล่านั้นที่จะเห็นซึ่งพวกเขาไม่สามารถเห็นได้ด้วยวิธีอื่นนอกจากโดยการมองเห็นหรือโดยสติปัญญา

จริงค่ะ เธอพูด คุณพูดถูก

นี่คือสิ่งที่พวกเขาหมายถึงโดยวิธีที่พวกเขาพูด โดยสมมติว่าจิตวิญญาณถูกบังคับให้ใช้คำขอของตนเอง โดยในตอนแรกไม่รู้ตัว เนื่องจากไม่สามารถก้าวข้ามสมมติฐานข้างต้นได้ แต่ภาพสี 20 ภาพถูกวาดให้กับผู้ที่อยู่ข้างล่าง และให้กับผู้ที่เริ่มได้รับการยกย่องและให้เกียรติ [ 511b ]

เขากล่าวว่า ผมเข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงเรขาคณิตและศิลปะแขนงอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ส่วนอื่นของสติปัญญานี้ เมื่อกล่าวเช่นนี้ ซึ่งการสนทนานี้เกี่ยวข้องกับพลังแห่งการเลือก ทำให้สมมติฐานไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่เป็นสมมติฐานตรงกันข้าม ซึ่งคุณตั้งขึ้นและรีบเร่งไป เพื่อที่แม้แต่สิ่งที่ไม่มีสมมติฐาน ในจุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง เมื่อเข้าใจแล้ว เมื่อมีสิ่งเหล่านั้นอีกครั้ง มันก็จะลงไปสู่สิ่งสุดท้าย [ 511c ] ไม่ยึดติดกับสิ่งใดที่รับรู้ได้เลย แต่เห็นสิ่งเหล่านั้นผ่านสิ่งเหล่านั้นไปยังสิ่งเหล่านั้น และจบลงที่ชนิด

ฉันเข้าใจ ฉันบอกว่า คุณไม่สามารถพิสูจน์ให้ฉันเห็นได้ เพราะคุณมักจะพูดกับฉันว่า จิตใจต้องการระบุว่าสิ่งใดชัดเจนกว่ากัน ระหว่างสิ่งที่วิทยาศาสตร์แห่งการคัดเลือกสิ่งที่มีอยู่และสิ่งที่เข้าใจได้พิจารณา หรือสิ่งที่เรียกว่าศิลปะ ซึ่งสมมติฐานเหล่านี้ถูกบังคับโดยสติปัญญาเป็นอันดับแรก แต่ผู้ที่ถูกสังเกตกลับไม่รับรู้ และเนื่องจากพวกเขาไม่ได้เริ่มต้นจากจุดเริ่มต้น [ 511d ] ที่จะตั้งใจ แต่มาจากสมมติฐาน คุณจึงไม่ขอหลักฐานพิสูจน์ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ตั้งแต่เริ่มต้นก็ตาม แต่คุณอาจเรียกฉันว่าสติปัญญา ทั้งสติปัญญาของนักเรขาคณิตและสติปัญญาของบุคคลทั้งหกนั้น แต่ไม่ใช่จิตใจ เพราะระหว่างความรุ่งโรจน์กับจิตใจ สติปัญญาคือหู

ฉันมีความสามารถมากที่สุด ฉันยอมรับ และแบ่งความทุกข์ทั้งสี่ที่เกิดขึ้นในจิตวิญญาณออกเป็นสี่ส่วน ความเข้าใจอยู่ในส่วนสูงสุด เหตุผล [ 511e ] ในส่วนที่สอง ศรัทธาในส่วนที่สาม และการคาดเดาในส่วนสุดท้าย และจัดเรียงตามเหตุผล เช่นเดียวกับในสิ่งเหล่านั้นที่เขามีส่วนร่วมในความจริง ในสิ่งเหล่านี้เขาก็มีส่วนร่วมในความชัดเจน โดยถูกควบคุมโดยมัน

ฉันเข้าใจ ฉันพูด และฉันให้อภัย และฉันจะทำตามที่คุณบอก

โสกราตีส, กลอคอน

แก้ไข

[ 514a ] หลังจากนั้น ข้าพเจ้ากล่าวว่า จงแสดงให้เห็นว่าคนเช่นนั้นต้องทนทุกข์ทรมานกับธรรมชาติอีกประการหนึ่งของการศึกษา ทั้งโดยผ่านและโดยปราศจากการศึกษา เพราะดูเถิด มีชายกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านที่เหมือนถ้ำบนพื้นดิน โดยมีทางเข้ายื่นออกไปไกลเกินกว่าส่วนอื่นๆ ของถ้ำ และในนั้นมีเด็กๆ ซึ่งทั้งแขนขาและหูของพวกเขาถูกมัดไว้ จนมองเห็นได้เพียง [ 514b ] ด้านหน้าของพวกเขาเท่านั้น และพวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวไปมาได้เพราะโซ่ที่พันรอบศีรษะของพวกเขา แต่มีแสงสว่างสำหรับพวกเขา เป็นไฟที่ลุกไหม้จากเบื้องบนและไกลออกไปข้างหลังพวกเขา และระหว่างไฟกับนักโทษนั้นมีทางเดินอยู่ด้านบน ซึ่งมีกำแพงสร้างขึ้นเหมือนกำแพงกั้น เหมือนกำแพงกั้นที่ผู้ทำปาฏิหาริย์ใช้ต่อหน้ามนุษย์ ซึ่งพวกเขาได้แสดงปาฏิหาริย์เหล่านั้น

"ฉันเข้าใจแล้ว" เธอกล่าว

พวกเขายังสร้างกำแพง ขนคน [ 514c ] เครื่องใช้ และรูปปั้น [ 515a ] และสัตว์อื่นๆ ทั้งหินและไม้ และงานทุกประเภท ซึ่งบางอย่างก็เพื่อประโยชน์ของคนที่โกรธ และบางอย่างก็เพื่อประโยชน์ของคนที่โกรธ

"คุณกำลังบอกว่า 'ฉันไม่ใช่แค่ตัวแทน'" เขากล่าว "คุณกำลังพูดถึงภาพและสถานที่เชื่อมโยงต่างหาก"

ฉันก็เหมือนกับพวกเรานั่นแหละ เพราะคุณจะมองเห็นอะไรในคนเหล่านั้น ทั้งในตัวพวกเขาเองและในคนอื่นๆ นอกจากเงาที่ทอดลงมาตรงข้ามพวกเขาภายใต้เปลวไฟในถ้ำ?

เขาถามว่า แล้วถ้าพวกเขาถูกบังคับให้อยู่ในท่าที่ศีรษะ [ 515b ] นิ่งเฉยไปตลอดชีวิตล่ะ?

แล้วคนที่ถูกเลี้ยงดูมาล่ะ? ไม่ใช่แบบนี้เหรอ?

เกิดอะไรขึ้น?

ถ้าเช่นนั้น หากเราจะเลือกสิ่งที่สัมพันธ์กัน สิ่งเหล่านี้ก็จะถูกพิจารณาว่าเป็นเช่นนั้นหลังจากที่ได้ถูกกำหนดแล้วไม่ใช่หรือ?

ความต้องการ.

แล้วถ้าหากฉันได้ยินเสียงสะท้อนจากคุกมาจากอีกฝั่งหนึ่งล่ะ? ดังนั้นเมื่อชาวปาเรียนจะต้องถูกนำทางด้วยเสียงของชาวปาเรียนเองแล้ว อะไรเล่าที่จะนำพาพวกเขาไปได้ เสียงของชาวปาเรียนหรือเงาของชาวปาเรียน?

แต่ฉันไม่ได้ไป ฉันพูด [ 515c ]

มักจะเป็นฉันเสมอ คนพวกนั้นคิดแต่เพียงความจริงหรือเงาของพวกที่แต่งเรื่องขึ้นมาเท่านั้น

เขากล่าวว่า "จำเป็นอย่างยิ่ง"

ข้าพเจ้าตั้งใจที่จะปลดปล่อยพวกเขาและรักษาพวกเขาจากพันธนาการและความบ้าคลั่ง ซึ่งพวกเขาจะมีหากสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นตามธรรมชาติ ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้รับการปลดปล่อยและถูกบังคับให้ลุกขึ้นเดินไปตามถนนและเดินไปมองไปยังแสงสว่าง แต่ขณะทำทั้งหมดนี้เขาก็เจ็บปวดและเนื่องจากแสงวาบเขาจึงไม่สามารถระบุสิ่งต่างๆ ได้ [ 515d ] จากนั้นเขาก็เห็นเงา แล้วถ้าเขาได้ยินเขาพูดว่า ถ้าคุณบอกเขาว่าในเวลานั้นด้วยเวลาพูดคุย แต่ตอนนี้สิ่งที่ใกล้เคียงกับการมีอยู่และใกล้เคียงกับการเป็นคนซื่อตรงมากขึ้นที่ฉันเห็น และดูเถิด แต่ละ parion ถูกแสดงให้เขาเห็น บังคับให้เขาตอบคำถามว่าเขามีอยู่หรือไม่? เป็นไปไม่ได้หรือที่จะปฏิเสธเขาแม้ว่าสิ่งที่เห็นในเวลานั้นจะเป็นความจริงมากกว่าสิ่งที่แสดงในตอนนี้?

c', ἔφη. [ 515e ]

และหากแสงสว่างบังคับให้เขาเห็น เขาจะไม่หันตาหนีไปจากสิ่งต่างๆ ที่เขาสามารถกำหนดได้ และคิดว่าสิ่งเหล่านั้นชัดเจนกว่าสิ่งที่ปรากฏให้เขาเห็นหรือ?

เขาพูดเช่นนั้น

แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันได้สร้างบาดแผลให้เขาด้วยความโหดร้ายของการขึ้นและลง และไม่ได้รักษาเขาก่อนที่เขาจะออกมาสู่แสงสว่างของดวงอาทิตย์ ทำไมเขาจึงไม่ควรทนทุกข์ [ 516a ] แม้ว่าเขาจะถูกลาก และเพราะเขาออกมาสู่แสงสว่าง โดยที่ดวงตาของเขาเปิดขึ้นในยามรุ่งอรุณ เขาจึงไม่สามารถเข้าใจความจริงใดๆ ที่กล่าวไว้ในตอนนี้ได้?

"เพราะท่านไม่ได้โกรธขึ้นมาทันทีทันใด" เขากล่าว

ข้าพเจ้าเห็นว่าจำเป็น หากในอนาคตสิ่งข้างต้นจะปรากฏให้เห็น และก่อนอื่นข้าพเจ้าควรพูดอย่างชัดเจนเกี่ยวกับเงา และหลังจากนั้นในน้ำสิ่งต่างๆ ของมนุษย์และรูปเคารพของผู้อื่น แล้วสิ่งเหล่านี้ แต่จากสิ่งเหล่านี้ในท้องฟ้า และท้องฟ้าในเวลากลางคืนนี้ หากข้าพเจ้าจะพูด ข้าพเจ้าควรพิจารณา มองไปข้างหน้าถึงแสงของ [ 516b ] ดวงดาวและดวงจันทร์ หรือหลังจากนั้นในเวลากลางวันดวงอาทิตย์และดวงอาทิตย์

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

ในที่สุด ฉันก็ได้เห็นดวงอาทิตย์ ไม่ใช่ในน้ำหรือที่อื่นใด ไม่ใช่เงาของมัน แต่ในตัวมันเอง ในผืนดินของมันเอง ที่ซึ่งฉันสามารถมองเห็นและชื่นชมในสิ่งที่มันเป็นได้

เขากล่าวว่า จำเป็น

และหลังจากนี้ หากเขาได้คิดถึงตัวเองแล้ว ว่านี่คือผู้ที่จัดสรรชั่วโมงและปี และดูแลทุกสิ่ง [ 516c ] ในสถานที่ที่กำหนดไว้ และในบางทางเป็นสาเหตุของทุกสิ่ง ของผู้ที่มีขอบเขตที่คุณรู้จัก

"หมายความว่า" เขากล่าว "ในเรื่องเหล่านี้ คุณต้องมาทีหลัง"

แล้วอย่างไรต่อ? เมื่อระลึกถึงบ้านหลังแรก ภูมิปัญญาที่นั่น และผู้คนที่เคยอยู่ร่วมด้วยในเวลานั้น เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ที่มีความสุขท่ามกลางการเปลี่ยนแปลง แต่ควรมีเมตตาต่อพวกเขาด้วยหรือ?

และแย่ด้วย

และหากบางคนในพวกเขาได้รับการยกย่องและสรรเสริญจากกันและกันและผู้สูงอายุ ซึ่งได้กำหนดอดีตไว้อย่างชัดเจน และถึงกับกล่าวถึงสิ่งที่อยู่ก่อนและหลังพวกเขา [ 516d ] และวิธีที่พวกเขาจะดำเนินไป และจากสิ่งเหล่านี้อนาคตจะมาถึง ซึ่งได้รับการทำนายอย่างทรงพลังที่สุด คุณต้องลองดูว่าพวกเขาเต็มใจรับมันหรือไม่ และอิจฉาผู้ที่ได้รับเกียรติจากพวกเขาและเสริมสร้างพวกเขา หรือว่าโฮเมอร์ควรเป็นที่ปรารถนาและปรารถนาอย่างยิ่ง “เมื่ออยู่ ณ ที่นี้ เราได้ปรนนิบัติคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้ที่ไม่คู่ควร” Hom. Od. 11.489” และสิ่งที่พวกเขาพูดหากพวกเขาเป็นที่ปรารถนามากกว่า พวกเขายกย่องและมีชีวิตอยู่หรือไม่? [ 516e ]

ดังนั้น เขาจึงกล่าวว่า ผมจะไป ผมอยากได้รับการยอมรับหรือได้ไปอาศัยอยู่ที่นั่นมากกว่า

แล้วจงเข้าใจว่า นั่นคือฉันเอง หากมีใครเช่นนั้นลงมาในห้องนั้นอีกครั้งและนั่งลง ความมืดมิดจะไม่พลันพรากดวงตาเขาไปจากแสงอาทิตย์หรือ?

และโชคร้ายด้วย เธอกล่าว

แต่เงาเหล่านั้นอีกครั้ง หากเขาพูดกับผู้ที่ถูกผูกมัดชั่วนิรันดร์เหล่านั้น ซึ่งเขาเงียบอยู่ [ 517a ] ก่อนที่ดวงตาจะถูกสร้างขึ้น เวลานี้ไม่ได้ขาดจากธรรมเนียมเลย ฉันจะไม่หัวเราะหากเขาจัดเตรียม และมีคนกล่าวถึงเขาว่าเมื่อเขาขึ้นไปเบื้องบน เขามาสู่ดวงตาที่เสื่อมทราม และเขาไม่คู่ควรหรือถูกล่อลวงเบื้องบน และผู้ที่พยายามจะแก้มัดและนำขึ้นมา หากในมือของเขาพวกเขาสามารถจับและฆ่าได้ จะฆ่าหรือไม่?

มาก มากจริงๆ

นี่แหละ ข้าพเจ้าคือภาพ โอเพื่อนกลอคอน [ 517b ] ที่น่าตำหนิสำหรับผู้ที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ ภาพที่ดูเหมือนจะเป็นที่ตั้งของเรือนจำ และภาพที่เป็นแสงสว่างของไฟในตัวมันเอง ด้วยพลังของดวงอาทิตย์ แต่การขึ้นและการมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องบน ซึ่งขึ้นไปสู่สถานที่แห่งจิตใจของวิญญาณ ท่านอย่าทำบาปต่อความหวังของข้าพเจ้า เพราะท่านปรารถนาที่จะได้ยินสิ่งนี้ และพระเจ้าผู้ทรงรู้ว่าสิ่งต่างๆ เช่นนี้เกิดขึ้นหรือไม่ ปรากฏการณ์ทั้งสี่จึงปรากฏแก่ข้าพเจ้าดังนี้ ในสิ่งสุดท้ายที่รู้จัก ความคิดและพลังแห่ง ความดีที่จะถูกมองเห็น และถูกมองเห็นและคิดถึง ราวกับว่าสาเหตุของทุกสิ่ง ทั้งถูกและดี อยู่ในแสงที่มองเห็นได้และเจ้านายของมัน ในความจริงและจิตใจที่เป็นเจ้านายที่เข้าใจได้นี้ และมันมองเห็นการกระทำในอนาคตนี้ในทางที่มีเหตุผล ไม่ว่าจะโดยส่วนตัวหรือโดยสาธารณะ

เขากล่าวว่า "ผมกำลังใช้ชีวิตไปได้ด้วยดี และผมก็กำลังทำเช่นเดียวกันในทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้"

นี่ไง มันคือตัวฉันเอง และที่นี่เจ้าจะคุ้นเคยและอย่าแปลกใจที่ผู้ที่มาที่นี่ไม่ต้องการทำสิ่งต่างๆ ของมนุษย์ แต่จิตวิญญาณของพวกเขากลับถูกทรมานอยู่เสมอ [ 517d ] เพราะมันเป็นภาพที่ตามภาพที่กล่าวมาข้างต้นมีสิ่งนี้

เขาบอกว่ามันเป็นรูปภาพของลูกอมมิ้นต์

แล้วอย่างไรเล่า? แล้วถ้าอย่างนั้นช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก หากข้าพเจ้ามาจากเทพเจ้า ผู้ซึ่งเมื่อได้คิดถึงมนุษย์แล้ว ย่อมดูน่าเกลียดน่าชังและน่าขันยิ่งนัก แม้แต่ผู้ที่ยังไม่คุ้นเคยกับความมืดมิดในปัจจุบัน ก็ยังถูกบังคับให้ต้องมาถกเถียงกันในศาลหรือที่อื่น ๆ เกี่ยวกับเงาแห่งความยุติธรรมหรือรูปปั้นที่มีเงา และต้องมาพูดคุยกัน [ 517e ] เกี่ยวกับเรื่องนี้ เหตุใดผู้ที่ไม่เคยเห็นความยุติธรรมด้วยตาตนเองจึงยอมรับสิ่งนี้ได้?

“พวกเขาจะไม่พูดอะไรที่วิเศษเลย” เขากล่าว [ 518a ]

แต่ถ้าเจ้าได้ยินเสียงสะท้อน นั่นคือข้า จงจำไว้ว่ามีสองสิ่ง และจากสองสิ่งนั้นเองที่ก่อให้เกิดความปั่นป่วนในดวงตา จากแสงสว่างสู่ความมืดมิดของคนเมา และจากความมืดมิดสู่แสงสว่าง แต่ถ้าเจ้าคิดว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับจิตวิญญาณด้วย เมื่อมันเห็นบางสิ่งส่งเสียงและไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นอะไร มันจะไม่หัวเราะอย่างไม่มีเหตุผล แต่จะพิจารณาว่าสิ่งที่มันได้ยินมาจากชีวิตที่สดใสกว่านั้นมืดมนลงด้วยความอยุติธรรมหรือไม่ หรือว่ามันไม่รู้เรื่องชีวิตที่สดใสกว่าและถูกมนต์สะกดด้วยแสงระยิบระยับที่สว่างกว่า [ 518b ] และด้วยเหตุนี้มันจึงเห็นว่ามันถูกปีศาจเข้าสิง ไม่ว่าจะเป็นปีศาจแห่งกิเลสตัณหาหรือปีศาจแห่งชีวิต แต่มันก็มีเมตตาต่อมัน และถ้ามันเต็มใจที่จะหัวเราะเยาะมัน ไม่ว่าจะเป็นเสียงหัวเราะที่น่าหัวเราะสำหรับมันหรือเสียงหัวเราะที่มันได้ยินมาจากเบื้องบนจากแสงสว่าง

และแย่ไปกว่านั้น เธอบอกว่า คุณพูดอย่างสุภาพเกินไป

ดูสิ ฉันบอกว่า คุณคิดแบบเดียวกันกับเรา ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง: การศึกษาไม่ใช่สิ่งที่คนบางกลุ่มที่อ้างตัวว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญจะทำ และมันก็เป็นเช่นนั้น และมันเป็นสิ่งที่คุณไม่เข้าใจในจิตวิญญาณ [ 518c ] คุณนำขอบเขตของวิทยาศาสตร์มาใส่ไว้ ซึ่งคุณนำดวงตาที่บอดมามองเห็นได้

"ถ้าอย่างนั้นก็ลงมือทำเลย" เธอกล่าว

คำว่า "ฉัน" หมายถึงพลังที่แต่ละคนครอบครองอยู่ในจิตวิญญาณและอวัยวะที่แต่ละคนใช้รับรู้ ซึ่งหากดวงตาไม่สามารถหันจากความมืดไปสู่แสงสว่างได้เว้นแต่จะใช้ร่างกายทั้งหมด เช่นเดียวกันก็จำเป็นต้องใช้จิตวิญญาณทั้งหมดเพื่อที่จะหันจากสิ่งที่รู้จักไปสู่ความเป็นอยู่และสิ่งที่มีอยู่ที่สว่างไสวที่สุด จนกระทั่งสามารถยกระดับไปสู่ความเป็นเทพได้: สิ่งนี้ไม่ได้ถูกมองว่า [ 518d ] เป็นสิ่งที่ดี ใช่หรือไม่?

ใช่.

ฉันคิดว่านี่แหละคือศิลปะของเขา การท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ ในแบบที่เขาวิ่งและแปลงร่างอย่างคาดไม่ถึง ไม่ใช่เพื่อทรยศต่อวิสัยทัศน์ของเขา แต่เพราะเขาอยู่กับมัน ไม่ใช่สัตว์สี่ขาอย่างแท้จริงและไม่ได้มองเห็นสิ่งที่เขาเห็น สิ่งนี้จึงน่าสับสน

เขากล่าวว่า "ผมเห็นแล้ว"

คุณธรรมอื่น ๆ ที่เรียกว่าคุณธรรมแห่งจิตวิญญาณนั้นเสี่ยงที่จะใกล้เคียงกับคุณธรรมแห่งร่างกาย เพราะ [ 518e ] ไม่ควรฝึกฝนก่อนและหลัง แต่คุณธรรมแห่งความรอบคอบนั้นศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ดังที่เขาได้กล่าวไว้ ซึ่งไม่สามารถชำระให้บริสุทธิ์ได้ด้วยกำลัง แต่ภายใต้อิทธิพลของการหลงทาง มันจะกลายเป็นสิ่งที่มีประโยชน์และเป็นผลดี [ 519a ] และไร้ประโยชน์และเป็นอันตราย หรือท่านไม่เข้าใจหรือ ในบรรดาผู้ที่ถูกเรียกว่าคนชั่ว แต่ฉลาด จิตใจมองข้าพเจ้าอย่างโหดร้ายเพียงใด และแยกแยะสิ่งต่าง ๆ ที่ตนกระทำได้อย่างเฉียบคม ราวกับว่าไม่มีความชั่วร้ายอยู่ในสายตา ถูกบังคับให้รับใช้ความชั่วร้าย ยิ่งมองเห็นชัดเจนมากเท่าไร ก็ยิ่งกระทำความชั่วร้ายมากขึ้นเท่านั้น?

"ดังนั้น เขาจึงอยู่กับผมเสมอ" เขากล่าว

ฉันคิดว่านี่คือธรรมชาติของสิ่งนี้ หากตั้งแต่เด็กเราจะตัดสายสัมพันธ์ทางสายเลือดออกไป [ 519b ] ญาติพี่น้องเปรียบเสมือนตะกั่ว และเห็นว่าเรามอบความสุขให้พวกเขาและยึดติดกับความสุขเหล่านั้น ทำให้จิตใจหันเหความสนใจลงต่ำ เพราะหากจิตใจได้รับการปลดปล่อยจากสิ่งเหล่านั้น มันก็จะหันไปหาความจริง และสิ่งเดียวกันนี้ก็จะชัดเจนขึ้นในสายตาของคนเหล่านี้ ดังเช่นที่เป็นอยู่ในขณะนี้

มันเป็นแค่รูปภาพ มันเป็นแค่รูปภาพ

แล้วอย่างไรเล่า? ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น และจากที่กล่าวมาข้างต้นก็ไม่มีความจำเป็นใดๆ ทั้งที่จะแต่งตั้งผู้ที่ไม่ได้รับการศึกษาและผู้ที่ขาดความรู้ในความจริง [ 519c ] ให้ดำรงตำแหน่งในเมือง หรือขับไล่ผู้ที่ได้รับการศึกษาเพื่อจุดประสงค์สุดท้าย ผู้ที่ไม่มีจุดมุ่งหมายในชีวิต ผู้ที่มองเห็นทุกสิ่งโดยพิจารณาแล้วว่าพวกเขาควรกระทำเป็นการส่วนตัวหรือในที่สาธารณะ แต่ผู้ที่เป็นผู้นำกลับไม่กระทำการใดๆ อาศัยอยู่ในเกาะอันเป็นสุข แต่กลับถูกเนรเทศ?

เธอตอบว่า จริงค่ะ

ฉันคิดว่าภารกิจของเราคือการบังคับให้ธรรมชาติที่ดีที่สุดของผู้อยู่อาศัยมาถึงบทเรียนที่เราเคยเห็นว่าเป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เพื่อให้เห็นสิ่งที่ดี [ 519d ] และก้าวขึ้นไปสู่การก้าวขึ้นนั้น และเนื่องจากพวกเขาก้าวขึ้นไปจนมองเห็นได้ดีแล้ว จึงไม่ควรปล่อยให้พวกเขาได้รับสิ่งที่ได้รับอนุญาตในตอนนี้

คุณเห็นอันไหน?

หน้าที่ของเขาคือฉัน ที่จะอยู่ต่อและไม่ปรารถนาจะลงมาจากสวรรค์เหล่านั้นอีก หรือร่วมรับความเจ็บปวดและเกียรติยศของพวกเขา ไม่ว่าจะเลวร้ายหรือยิ่งใหญ่กว่าก็ตาม

“เราจะตัดสินพวกเขาและทำให้พวกเขามีชีวิตที่มั่นคงหากพวกเขายังคงอยู่หรือ?” [ 519e ]

ข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว ข้าพเจ้าเอง เพื่อนของข้าพเจ้า ว่าสิ่งนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกฎหมาย ราวกับว่าชนเผ่าหนึ่งในเมืองได้กระทำการแตกต่างออกไป แต่สิ่งนี้ถูกวางแผนให้เกิดขึ้นในเมืองทั้งหมด โดยการรวมพลเมืองเข้าด้วยกัน ทั้งโดยการชักชวนและโดยความจำเป็น ซึ่งส่งต่อ [ 520a ] ผลประโยชน์ที่แต่ละคนสามารถมอบให้แก่ส่วนรวมให้แก่กันและกัน และตัวเขาเอง โดยการขายคนเหล่านั้นในเมือง ไม่ใช่ปล่อยให้พวกเขาทำตามใจชอบ แต่เพื่อเอาเปรียบพวกเขาเพื่อความสามัคคีของเมือง

เธอตอบว่า จริง ฉันถูกหลอกลวง

จงพิจารณาเรื่องนี้เถิด โอ กลอคอน ว่าเราไม่ได้กระทำการอยุติธรรมต่อนักปรัชญาที่เรารู้จัก แต่จงพูดกับพวกเขาอย่างยุติธรรม บังคับให้ผู้อื่นระมัดระวังและรอบคอบ เพราะเรากล่าวว่าผู้ที่เกิดในเมืองอื่น [ 520b ] ไม่ได้มีส่วนร่วมในความทุกข์ยากในเมืองเหล่านั้น เพราะพวกเขาจะถูกปลูกฝังโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินเกี่ยวกับสภาพในแต่ละเมือง เพราะไม่มีประโยชน์ตามธรรมชาติสำหรับบุคคลที่จะปรารถนาอาหาร เราไม่ได้ให้เจ้า ไม่ว่าในเมืองเหล่านี้หรือในเมืองอื่น เหมือนที่เราให้กำเนิดเจ้าชายและกษัตริย์ในฝูง แต่ให้แก่ผู้ที่ได้รับการศึกษาและค่อนข้างแข็งแรง [ 520c ] และมีส่วนร่วมในทั้งสองอย่าง ให้แต่ละคนลงไปในที่อยู่อาศัยของผู้อื่นบางส่วนและคุ้นเคยกับการเห็นสิ่งมืดมิด เพราะโดยการรวมกับคนนับพัน เจ้าจะเห็นสิ่งที่ดีกว่าที่นั่น และแต่ละคนจะรู้จักรูปเคารพซึ่งเป็นของพวกเขาด้วย เพราะความจริงก็คือเจ้าเป็นพยานของความดีและความยุติธรรมและสิ่งที่ดีรอบข้าง และด้วยเหตุนี้เมืองจะสถิตอยู่กับเราและท่าน แต่ไม่ใช่ในความฝัน ดังเช่นที่ผู้คนมากมายกำลังต่อสู้กันเองและก่อกบฏต่อจุดเริ่มต้น [ 520d ] ราวกับว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดียิ่งใหญ่ และความจริงในที่นี้คือ ในเมืองที่ผู้ปกครองในอนาคตกระตือรือร้นที่จะเริ่มต้น ความต้องการอันยอดเยี่ยมและมั่นคงที่สุดนี้จะต้องได้รับการสถาปนาขึ้น ผู้ปกครองทั้งสี่ฝ่ายที่ต่อต้านกันกลับต่อสู้กัน

"ดังนั้น เขาจึงอยู่กับผมเสมอ" เขากล่าว

เมื่อนักโทษเหล่านี้ได้ยินเช่นนี้ พวกเขาจะไม่เชื่อฟังเราหรือ และพวกเขาจะไม่เต็มใจที่จะอาศัยอยู่ในเมือง แต่ละคนอยู่ในที่ของตน แต่จะอาศัยอยู่ร่วมกันเป็นเวลานานในบ้านอันบริสุทธิ์หรือ? [ 520e ]

เป็นไปไม่ได้หรอก เขากล่าว เพราะเราไม่ควรเรียกร้องความยุติธรรมจากผู้ที่ยุติธรรม แท้จริงแล้ว แต่ละคนต่างเป็นผู้ปกครองตามความต้องการของตนเอง ต่างจากผู้ปกครองที่อยู่ในแต่ละเมืองในปัจจุบัน

เพราะเป็นเช่นนี้ ข้าพเจ้าเคยเป็นเช่นนี้ โอสหายเอ๋ย หากท่านขยายอายุขัยของข้าพเจ้า [ 521a ] และปล่อยให้มันอยู่ในช่วงต้นของอนาคต ท่านก็สามารถกลายเป็นเมืองของตนเองได้ เพราะในสิ่งนั้นเพียงอย่างเดียว ผู้ที่ร่ำรวยในอนาคตจะเริ่มต้น ไม่ใช่ด้วยทองคำ แต่ด้วยการเห็นผู้ที่มีความสุขร่ำรวยขึ้น ในชีวิตที่ดีและชาญฉลาด แต่ถ้าคนยากจนและหิวโหยมีทรัพย์สินของตนเองอยู่ในที่ดินสาธารณะ แล้วเมื่อเห็นความดีก็ยึดครองมัน มันก็ไม่สำเร็จ เพราะสิ่งแรกที่จะเกิดขึ้นคือการต่อสู้ และหากสงครามเช่นนั้นปะทุขึ้นภายในพวกเขา พวกเขาก็จะทำลายเมืองอื่นด้วย

ถูกต้องแล้วเพื่อนของฉัน [ 521b ]

ถ้าเป็นฉัน คุณจะมีชีวิตอื่นนอกจากชีวิตที่ดูหมิ่นหลักการทางการเมืองบางอย่างหรือปรัชญาที่แท้จริงหรือไม่?

ไม่ใช่กับซุส แต่เป็นครั้งที่สี่

แต่เรามาดูกันว่าบรรดาผู้ที่รักในจุดเริ่มต้นจะเห็นพ้องต้องกันในเรื่องนี้หรือไม่ ถ้าไม่ ฝ่ายตรงข้ามก็จะทะเลาะกัน

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

แล้วยังมีข้อบังคับอื่นใดอีกบ้างที่คุณต้องใช้ในการปกป้องเมือง หรือว่าผู้ที่มีความรอบคอบที่สุดในเรื่องเหล่านี้ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในการดูแลรักษาเมืองนั้น สมควรได้รับเกียรติยศอื่นและมีชีวิตที่ยืนยาวในฐานะนักการเมืองหรือไม่?

ไม่มีใครอื่นแล้ว ฉันพูด [ 521c ]

ดังนั้นเราจึงต้องการพิจารณาเรื่องนี้เสียก่อน ว่าบุคคลเช่นนี้ถือกำเนิดมาได้อย่างไร และพวกเขาได้รับการชี้นำไปสู่แสงสว่างได้อย่างไร ดังที่กล่าวกันว่าพวกเขาได้ขึ้นไปสู่ระดับเทพเจ้าแล้ว

"ผมจะปฏิเสธได้อย่างไรล่ะ" เขากล่าว

อย่างที่เขาว่า นี่ไม่ใช่การพลิกเปลือกหอย แต่เป็นการพเนจรของจิตวิญญาณจากวันอันมืดมิดไปสู่วันอันแท้จริง ของการดำรงอยู่ซึ่งกำลังกลับคืนมา ซึ่งเราเรียกว่าปรัชญาที่แท้จริง

อยู่กับฉันเสมอ

พวกเขาไม่เห็นหรือว่าบทเรียนใดที่ตั้งใจจะมีพลังเช่นนี้ [ 521d ]

จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

แล้วถ้าหากบทเรียนทั้งหมดของจิตวิญญาณมาจากสิ่งที่ได้กระทำต่อตัวตนนั้นเล่า โอ กลอคอน? นั่นหมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าอย่างไร? เราไม่ได้กินนักกีฬาเหล่านั้น นักรบเหล่านั้น ซึ่งแน่นอนว่ายังหนุ่มอยู่หรือ?

พวกเรากินอาหารกัน

ดังนั้น เราจึงควรใส่ใจบทเรียนที่เราแสวงหาจากพระองค์ด้วยเช่นกัน

อันไหนล่ะ?

นี่ไม่ใช่การกระทำที่ไร้ประโยชน์สำหรับนักรบ

อย่างที่ผมบอกไปแล้ว เหนือสิ่งอื่นใด

พวกเขาฝึกฝนเราในด้านยิมนาสติกและดนตรีเพื่อ อนาคต

เธอเล่าว่า มันเป็นอย่างนี้ค่ะ

และนักกายกรรมที่ได้รับการฝึกฝนเพื่อการเจริญเติบโตและการเสื่อมสลาย เพราะร่างกายย่อมมีการเจริญเติบโตและการเสื่อมสลาย

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่บทเรียนที่เราต้องการ [ 522a ]

ไม่ ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

แล้วดนตรีที่เราเคยฟังมาก่อนหน้านี้ล่ะ?

แต่ประการที่สาม เธอกล่าวว่า เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับโรงยิม หากคุณจำได้ สถานที่ที่ฉันลงโทษยาม ไม่ใช่ตามความกลมกลืนหรือความเหมาะสม แต่ตามหลักวิทยาศาสตร์ที่ฉันถ่ายทอดมา และตามจังหวะ ฉันไม่มีพี่สาวคนอื่นใดในถ้อยคำเหล่านั้น ทั้งผู้ที่มีถ้อยคำเป็นตำนานและผู้ที่มีถ้อยคำที่จริงใจกว่า แต่บทเรียนสำหรับเด็กเช่น [ 522b ] ที่คุณกำลังมองหาอยู่นั้น ไม่มีอยู่ในตัวเธอ

ใช่แล้ว ฉันเอง คุณเตือนฉันหน่อยสิ เพราะฉันไม่ได้มีอะไรขัดแย้งกับเขาแบบนั้นเลย แต่โอ้ ปีศาจกลอคอน ถ้าหากเขาเป็นแบบนั้นจริงล่ะ? เพราะถ้าอย่างนั้นศิลปะอันโหดร้ายที่ทุกคนกล้าแตะต้องก็จะ...

จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร? และทำไมจึงขาดบทเรียนอื่นที่แยกต่างหากจากดนตรี ยิมนาสติก และศิลปะ?

นำมาเถิด ข้าเอง หากเราไม่มีอะไรอื่นใดที่จะได้รับนอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว เราจะรับอะไรจากผู้ที่ดูแลทุกสิ่งทุกอย่างเล่า?

อันไหน? [ 522c ]

นี่คือพื้นฐานร่วมกัน ที่ซึ่งศิลปะ สติปัญญา และความเชื่อทุกแขนงมุ่งหวัง และเป็นสิ่งที่ทุกสิ่งทุกอย่างต้องเรียนรู้ก่อนเป็นอันดับแรก

อันไหนล่ะ? เธอถาม

ความผิดพลาดนี้เป็นของข้าพเจ้าเอง ที่แยกแยะหนึ่ง สอง และสามไม่ออก แต่ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ ไม่ใช่ทั้งตัวเลขหรือการคำนวณ หรือว่าไม่ใช่เช่นนั้นหรือ เช่นเดียวกับศิลปะและวิทยาศาสตร์ทั้งปวง ที่คนเราจำเป็นต้องเป็นส่วนหนึ่งของมัน?

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

ไม่ ฉันเองต่างหาก และประเด็นถกเถียงล่ะ?

ความต้องการมากมาย [ 522d ]

ฉันเป็นแม่ทัพ พี่ชายของฉัน และในโศกนาฏกรรมของปาลามีเดส เขาพูดถึงอากาเมมนอนในฐานะแม่ทัพ หรือคุณไม่เข้าใจหรือว่าเขาไม่มีจำนวนทหารเลย หลังจากที่พบว่ากองทัพตั้งค่ายอยู่ในอิเลียม และนับเรือและสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด เหมือนกับที่เคยทำมาก่อนที่คนนับไม่ถ้วนจะนับได้ และอากาเมมนอนเองก็บอกว่า เขาไม่รู้ว่าเขามีเท้ากี่ข้าง และเขาไม่รู้วิธีนับด้วยซ้ำ? แล้วแม่ทัพแบบนี้เป็นแม่ทัพแบบไหนกัน?

เขาพูดบางอย่างที่ไม่เหมาะสม เขาพูด เขาคิด ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง [ 522e ]

แล้วฉันคืออะไร นอกจากบทเรียนที่จำเป็นสำหรับนักรบ ที่เราควรจะสามารถนับและนับต่อไปได้?

เขาพูดว่า เหนือสิ่งอื่นใด หากแม้แต่ผู้ที่จะต้องดำรงอยู่ในระเบียบของสรรพสิ่ง ก็ยังดีกว่าหากพวกเขาจะเป็นมนุษย์

ฉันถามว่า คุณเข้าใจบทเรียนเกี่ยวกับตัวฉันไหม?

อันไหน? [ 523a ]

มีความเสี่ยงที่ธรรมชาติของการกระทำที่มุ่งไปสู่สติปัญญา ซึ่งเราแสวงหานั้น จะไม่มีใครนำไปใช้ได้อย่างถูกต้อง โดยไม่ดึงดูดใจทุกคนให้เข้าหาแก่นแท้

เธอพูดว่า "ว่ายังไงล่ะ?"

ฉันเองก็อยากจะลองประกาศข้อที่สามดูบ้าง เพราะสิ่งที่ฉันแบ่งแยกด้วยตัวเองนั้นเป็นเรื่องของพฤติกรรม ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เราพูดหรือไม่พูด การสังเคราะห์ที่สอดคล้องกันหรือไม่สอดคล้องกัน เพื่อที่เราจะได้เห็นสิ่งนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น หากมีบางอย่างที่ฉันกำลังคาดเดาอยู่

เธอพูดว่า "แสดง"

ฉันพูดว่า แสดงให้ฉันดูสิ ถ้าคุณนิยามสิ่งเหล่านั้นที่อยู่ในประสาทสัมผัส [ 523b ] ที่ไม่จำเป็นต้องใช้สติปัญญาในการพิจารณา ว่าสามารถตัดสินได้ด้วยประสาทสัมผัส แต่สิ่งเหล่านั้นที่จำเป็นต้องใช้ประสาทสัมผัสในการพิจารณาเสมอ ว่าไม่มีคุณภาพทางเสียง

"สิ่งต่างๆ ที่อยู่ไกลออกไป" เขากล่าว "ลักษณะที่ปรากฏบ่งชี้ว่าคุณกำลังพูดถึงสิ่งต่างๆ ที่ได้กล่าวไว้โดยสังเขปแล้ว"

ไม่เลย นั่นเป็นฝีมือฉันเอง คุณโชคดีแล้วล่ะ

คุณถามว่า "เอฟเฟีย" คนไหนใช่ไหม?

สิ่งที่ไม่ได้ขอทาน ข้าพเจ้าคือผู้ที่ไม่ได้ออกไป [ 523c ] สู่ความหมายตรงกันข้าม สิ่งที่ออกไป ข้าพเจ้าเรียกว่าการขอทาน เพราะความหมายไม่ได้หมายถึงสิ่งอื่นใดนอกจากนี้หรือตรงกันข้าม ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่แน่นอน ตกไปข้างหน้าหรือมาจากที่ไกล แต่ที่นี่สิ่งที่ข้าพเจ้าพูดนั้นชัดเจนกว่า สามสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นนิ้ว นิ้วก้อย นิ้วชี้ และนิ้วกลาง

ฉันบอกว่า ทั้งสามอย่างเลย

ตามที่เขาให้สัญญากับผู้ที่ได้รับมอบหมาย โดยกล่าวว่า "ฉันเข้าใจ" แต่เขามีเจตนาเพียงเท่านี้สำหรับฉันเกี่ยวกับพวกเขา

อันไหนล่ะ?

นิ้วก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ละนิ้วดูเหมือนกันหมด และ [ 523d ​​​​] ก็ไม่มีความแตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นตรงกลางหรือปลาย ไม่ว่าจะเป็นสีขาวหรือสีดำ ไม่ว่าจะเป็นหนาหรือบาง และทุกสิ่งทุกอย่างที่คล้ายคลึงกันนั้น เพราะในสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด จิตวิญญาณไม่ได้ถูกบังคับโดยสติปัญญาให้เข้าใจว่านิ้วคืออะไร เพราะไม่มีใครเคยเห็นสิ่งใดที่บ่งบอกว่านิ้วนั้นตรงกันข้ามหรือว่าเป็นนิ้ว

"ไม่ครับ" เขากล่าว

ไม่ มันเป็นฉันเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะจิตใจเช่นนั้นไม่ใช่ทั้งผู้วิงวอนหรือผู้ขอร้อง [ 523e ]

โดยเฉพาะ.

แล้วท่านเห็นอะไร? ขนาดและความเล็กของพวกมัน ดวงตาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน และมันไม่แยกแยะว่าพวกมันอยู่ตรงกลางหรืออยู่ที่ปลาย? และเช่นเดียวกัน การสัมผัสก็หนาและบาง หรือนุ่มและแข็ง? และประสาทสัมผัสอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องประกาศสิ่งเหล่านี้หรือ? หรือ [ 524a ] ที่นี่แต่ละอย่างทำเช่นนั้น: ประการแรก เมื่อวางประสาทสัมผัสไว้บนสิ่งที่แข็ง มันถูกบังคับให้วางไว้บนสิ่งที่นุ่ม และมันสั่งให้จิตวิญญาณรับรู้ทั้งความแข็งและความนุ่มเช่นนั้น?

เขาพูดเช่นนั้น

ไม่ ฉันเป็นคนที่ต้องถามจิตวิญญาณเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ ความรู้สึกที่ว่า "แข็ง" นี้หมายความว่าอย่างไร? มันยังพูดถึงความอ่อนโยน และความหูหนวก และความหนักอีกด้วย หูหนวกและหนักหมายความว่าอย่างไร ถ้าหนักหมายถึงหูหนวกและหนักหมายถึงหูหนวก? [ 524b ]

และเขากล่าวว่า การตีความและการสวดภาวนาเพื่อการเยี่ยมเยียนเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ผิดที่ผิดทางในจิตวิญญาณ

ตัวอย่างเช่น ในกรณีเช่นนั้น ผมเป็นคนแรกที่ถูกดึงดูดด้วยความคิดและความเข้าใจ และผมขอตรวจสอบหนึ่งหรือสองประเด็นจากแต่ละประเด็นที่ประกาศไว้

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

ถ้าเห็นสองแล้ว ก็ย่อมต้องมีอีกอันและอีกอันใช่ไหม?

ใช่.

ถ้าหนึ่งเป็นหนึ่ง ทั้งสองก็จะเป็นสอง แล้วทั้งสองก็จะเป็นสองที่แยกจากกัน [ 524c ]: เพราะถ้าสองไม่แยกจากกัน ก็จะไม่ใช่สอง แต่เป็นหนึ่ง

ถูกต้องแล้ว

ทั้งใหญ่และเล็ก มองเห็นได้ แต่ไม่แยกออกจากกัน แต่กลับสับสน มันคืออะไรกันแน่?

ใช่.

แต่ด้วยความชัดเจนทั้งในเรื่องใหญ่และเรื่องเล็กนี้เอง ทำให้สติปัญญาถูกบังคับให้มองเห็นสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งนี้หรือสิ่งนั้นได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่ด้วยความสับสน

จริง.

ยังไม่ชัดเจนว่าคำถามที่ว่า "แล้วอะไรคือสิ่งใหญ่และสิ่งเล็ก" นั้น มาจากไหนกันแน่?

อยู่กับฉันเสมอ

และด้วยเหตุนี้เราจึงเรียกสิ่งแรกว่าสิ่งที่เข้าใจได้ และสิ่งที่สองว่าสิ่งที่มองเห็นได้ [ 524d ]

ฉันตอบว่า ถูกต้องแล้ว

สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเขาพยายามจะพูด คือสิ่งที่ไม่ใช่สติปัญญา สิ่งที่ไม่ใช่สติปัญญาซึ่งอยู่ในประสาทสัมผัส ถูกนิยามว่าเป็นสิ่งที่ไม่ใช่สติปัญญา แต่เป็นสิ่งที่ไม่ใช่สติปัญญา

"ผมรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว" เขากล่าว "และแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับผมแล้ว"

แล้วอย่างไรต่อ? จำนวนนั้นนับว่าเป็นหนึ่งในบรรดาบิดาที่คู่ควรหรือไม่?

เขาพูดว่า "ผมไม่เข้าใจ"

แต่จากสิ่งที่กล่าวมาแล้ว พี่น้อง ลองพิจารณาดูเถิด เพราะถ้าหากโดยอาศัยความสามารถนั้น สิ่งนั้นก็จะถูกมองเห็นในตัวมันเอง หรือโดยสัมผัสอื่น [ 524e ] สิ่งนั้นก็จะถูกรับมา ไม่ใช่ว่าทั้งหมดขึ้นอยู่กับแก่นแท้ ดังที่เราพูดกันบนนิ้ว หากมีบางสิ่งบางอย่างที่ถูกมองเห็นในทางตรงกันข้ามกับมันเสมอ จนไม่มีสิ่งอื่นใดหรือแม้แต่สิ่งที่ตรงกันข้ามปรากฏขึ้น นักวิจารณ์ไม่ควรถูกบังคับให้ปฏิเสธและแสวงหาจิตวิญญาณภายในตนเองที่ขับเคลื่อนความคิดนั้นภายในตัวมันเอง และถามว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่ และด้วยเหตุนี้ [ 525a ] จึงนำไปสู่และเปลี่ยนมุมมองให้เป็นสิ่งเดียวที่ต้องเรียนรู้

แต่เขากล่าวว่า นี่คือสิ่งที่ทัศนะเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไม่ถึง: เพราะเรามองเห็นสิ่งนี้เป็นหนึ่งเดียว ในขณะที่สิ่งมากมายนั้นไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่เกินหนึ่งเดียวหรอก มันคือฉันเอง และจำนวนทั้งหมดของอันนี้ อันนี้ทำอย่างนั้นเหรอ?

จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

แต่ไม่ใช่การบัญชีหรือการคำนวณเกี่ยวกับตัวเลขเลย

และไม่ดี [ 525b ]

สิ่งนี้ดูเหมือนจะไม่นำไปสู่ความจริง

ดังนั้น ด้วยพลังเหนือธรรมชาติ

ดังนั้นอย่างที่เขาว่า สิ่งที่เราแสวงหาคือบทเรียน เพราะนักรบต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เนื่องจากชนชั้น แต่สำหรับนักปรัชญา เนื่องจากแก่นแท้แล้ว เขาจำเป็นต้องเกิดใหม่ มิฉะนั้นก็ไม่ควรเป็นนักคณิตศาสตร์เลย

"นี่แหละ" เขากล่าว

ผู้พิทักษ์ของเราเป็นทั้งนักรบและนักปรัชญา

เกิดอะไรขึ้น?

บทเรียนนี้เหมาะสมแล้ว โอ กลอคอน ที่จะออกกฎหมายและชักชวนผู้ที่จะมายังเมืองใหญ่ [ 525c ] ให้ศึกษาเลขคณิตและฝึกฝนมัน ไม่ใช่เป็นการส่วนตัว แต่จนกว่าพวกเขาจะเข้าใจธรรมชาติของตัวเลข ไม่ใช่เพื่อความเพลิดเพลินหรือการกระทำ เหมือนที่พ่อค้าหรือช่างทำหมวกศึกษา แต่เพื่อสงครามและเพื่อการเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณอย่างแท้จริงจากกำเนิดไปสู่ความจริงและแก่นแท้

"คุณชมว่า ทำได้ดีมาก"

และตัวฉันเอง ตอนนี้ฉันหมายถึง พูดถึงความคิด [ 525d ] ของบทเรียน ว่ามันงดงามและมีประโยชน์มากเพียงใดสำหรับสิ่งที่เราปรารถนา หากผู้ที่ปรารถนารู้ แต่ไม่ใช่ผู้ที่แสวงหาประโยชน์จากมัน

พูดว่า "เห็นไหม?"

นี่คือสิ่งที่เรากำลังพูดถึงในตอนนี้ ว่ามันชี้นำจิตวิญญาณและบังคับให้เราเลือกเกี่ยวกับตัวเลขเหล่านี้มากเพียงใด ไม่มีใครยอมรับได้ไม่ว่าร่างกายที่มองเห็นได้หรือจับต้องได้จะถูกเสนอให้หรือไม่ มีตัวเลข และมีการเลือก เพราะเป็นที่ชัดเจนว่าผู้ที่ฉลาดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ราวกับว่าคุณพยายามที่จะแบ่งสิ่งนี้ [ 525e ] ออกเป็นส่วนๆ ด้วยเหตุผล พวกเขาจะหัวเราะเยาะคุณและไม่ยอมรับมัน แต่ถ้าคุณแบ่งมันออกเป็นส่วนๆ พวกเขาจะทวีคูณมัน เพราะกลัวว่าสิ่งเดียวจะไม่ปรากฏเป็นหนึ่งเดียว แต่เป็นหลายส่วน

คุณพูดถูกแล้วเพื่อนของฉัน [ 526a ]

แล้วถ้าอย่างนั้น โอ กลอคอน ถ้าฉันถามพวกเขาว่า “โอ้ ผู้ทรงมหัศจรรย์ทั้งหลาย พวกท่านเลือกจำนวนใด ที่สิ่งเดียวที่พวกท่านคู่ควรคือ จำนวนนั้นต้องเท่าเทียมกันทุกที่ ไม่แตกต่างกันแม้แต่น้อย ไม่มีอนุภาคในตัวมันเอง” พวกเขาจะตอบว่าอย่างไร?

นั่นเป็นเพราะพวกเขาพูดถึงสิ่งต่างๆ ที่สามารถคิดได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถนำไปใช้ในทางปฏิบัติได้เลย

แล้วเพื่อนเอ๋ย คุณเห็นไหมว่าบทเรียนนี้กำลังตกอยู่ในอันตรายที่จะกลายเป็นสิ่งจำเป็น [ 526b ] สำหรับเรา เพราะดูเหมือนว่ามันจะบังคับให้สติปัญญานี้ใช้จิตวิญญาณเพื่อความจริงนี้?

แล้วดูฉันสิ เธอกล่าว ว่าเขาทุ่มเทให้กับเรื่องนี้มากแค่ไหน

มีอะไรอีกบ้าง? ฉันได้ไปเยี่ยมชมมาแล้ว เพราะอย่างที่เขาว่ากันว่า คนที่ใช้เหตุผลได้ดีในทุกเรื่องจะฉลาดขึ้น ส่วนคนที่เฉื่อยชา หากได้รับการสอนและฝึกฝนในเรื่องนี้ ก็จะไม่ได้รับประโยชน์อะไรอย่างอื่นเลย แต่เป็นเพราะพวกเขาทุกคนจะฉลาดขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า?

ฉันบอกว่าใช่แล้ว [ 526c ]

และเนื่องจากฉันแต่งงานแล้ว ฉันจึงไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้ที่เรียนรู้และศึกษาเล่าเรียน หากคุณไม่พบสิ่งใดที่คล้ายคลึงกันมากนัก

เพราะความจริงไม่ใช่เช่นนั้น

ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ บทเรียนนี้จึงไม่ควรถูกละทิ้ง แต่ผู้ที่มีคุณธรรมสูงควรได้รับการอบรมสั่งสอนในบทเรียนนี้

คล้ายกัน ก็คือเหมือนกัน

นี่คือสิ่งที่ผมขอร้องจากท่าน ดังที่ผมได้กล่าวไปแล้ว แต่ประการที่สอง ขอให้เราพิจารณาถึงสิ่งที่เหมาะสมสำหรับเราด้วย

อันไหนล่ะ? หรือเรขาคณิตน่ะเหรอ?

นี่เป็นของฉัน [ 526d ]

เขากล่าวว่า ตราบใดที่เขามีแนวโน้มไปในทิศทางของการกระทำที่เกี่ยวข้องกับสงคราม นั่นหมายความว่าเขาเหมาะสม เพราะสำหรับการตั้งค่ายและยึดครองหมู่บ้านและธรรมศาลา ตลอดจนการขยายอำนาจของกองทัพและสิ่งอื่นๆ ที่ค่ายทหารก่อตัวขึ้น การสู้รบและการเดินทัพจะแตกต่างกันออกไป ไม่ว่าเขาจะวางแผนอย่างเป็นระบบหรือไม่ก็ตาม

แต่ดูสิ ฉันบอกว่า สำหรับเรื่องแบบนี้และโดยสังเขป เรขาคณิตและการให้เหตุผลก็เพียงพอสำหรับฉันแล้ว แต่ความยิ่งใหญ่ของมันและผลผลิตที่ตามมานั้นควรตั้งเป้าหมายไว้ ดูว่ามันมุ่งไปสู่สิ่งนั้นหรือไม่ [ 526e ] ไปสู่การทำให้เหตุผลมองเห็นแนวคิดของความดี และดูเหมือนว่ามันจะมุ่งไปสู่สิ่งนั้นจริงๆ ซึ่งบังคับให้จิตวิญญาณหันไปสู่สถานที่ซึ่งเป็นความสุขที่สุดของการดำรงอยู่ ซึ่งมันมองเห็นได้ในทุกๆ ทาง

คุณว่าอย่างนั้นใช่ไหม

ไม่ ถ้ามันบังคับให้เราพิจารณาถึงแก่นแท้ของมัน มันก็เหมาะสม แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น มันก็ไม่เหมาะสม

[ 527a ]

หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ผู้ที่มีความรู้ทางเรขาคณิตแม้เพียงเล็กน้อยก็คงสงสัยในสิ่งที่เราพูด เพราะวิทยาศาสตร์แขนงนี้ขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับข้อโต้แย้งที่ผู้ที่ใช้วิทยาศาสตร์แขนงนี้กล่าวอ้าง

"ได้อย่างไร?" เธอกล่าว

พวกเขากล่าวว่ามันทั้งไร้สาระและจำเป็น เพราะในฐานะผู้กระทำและผู้ปฏิบัติ คำพูดทั้งหมดถูกสร้างขึ้นด้วยเหตุผลของการกระทำ พวกเขากล่าวว่าให้ยกกำลังสอง ขยายความ และเพิ่มเติม และทุกสิ่งทุกอย่างถูกเปล่งออกมาในลักษณะนี้ ประการที่สี่คือ [ 527b ] บทเรียนความรู้ทั้งหมดถูกเรียนรู้ด้วยเหตุผลของการกระทำ

"งั้นทุกคนก็อยู่กับผม" เขากล่าว

เรื่องนี้ยังเป็นเรื่องที่ต้องสารภาพไม่ใช่เหรอ?

อันไหนล่ะ?

ในฐานะที่เป็นสิ่งมีชีวิตนิรันดร์แห่งความรู้ แต่ไม่ใช่ในฐานะที่เป็นผู้ที่ไม่เคยถูกรู้จักและไม่เคยถูกทำลาย

เขาสารภาพว่า ความรู้ทางเรขาคณิตเป็นของสิ่งที่มีอยู่ชั่วนิรันดร์

ดังนั้น โอผู้กล้าหาญเอ๋ย จิตวิญญาณจึงมุ่งไปสู่ความจริง แม้ว่าจะเป็นจิตใจของนักปรัชญาที่มุ่งไปสู่ภพภูมิที่สูงกว่า ซึ่งเราไม่ควรยึดถือในระดับล่าง

ราวกับว่าจริง ๆ เขากล่าว [ 527c ]

ส่วนผู้ที่เป็นคนนั้นก็คือฉันเอง ยิ่งไปกว่านั้น มีการกำหนดไว้ว่าผู้คนในเมืองที่สวยงามของคุณไม่ควรถูกทิ้งไว้ในทางเรขาคณิตใดๆ และผลข้างเคียงของเขาก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

ใคร? เป็นคนที่สี่

ถึงแม้ว่าคุณจะบอกว่าเป็นฉันเอง เกี่ยวกับสงคราม และเกี่ยวกับการเรียนรู้ทั้งหมด ดังนั้นจึงเป็นเรื่องดีที่จะยอมรับว่าเราเป็นเหมือนกับว่าเราควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างและทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นเรขาคณิตหรือไม่ก็ตาม

"สำหรับผู้ที่มีปัญญาทั้งหลาย ขอให้มีปัญญาเพียงสองคน" เขากล่าว

ประการที่สอง เราควรสอนบทเรียนนี้แก่คนรุ่นใหม่หรือไม่?

ฉันพูดว่า ทิโธเมน [ 527d ]

แล้วมีอะไรอีกบ้าง? ลองให้ดาราศาสตร์อยู่ลำดับที่สามดีไหม? หรือว่ามันไม่คุ้มค่าที่จะลอง?

เขากล่าวว่า "สำหรับผมแล้ว สิ่งที่สมเหตุสมผลกว่าคือการพูดถึงชั่วโมง เดือน และปี ไม่ใช่แค่ในด้านการเกษตรหรือการเดินเรือเท่านั้น แต่รวมถึงในด้านยุทธศาสตร์ด้วย"

คุณพูดถูก ฉันพูดถูก เพราะคุณรู้จักคนมากมาย อย่าพยายามใช้บทเรียนที่ไร้ประโยชน์เพื่อปกป้องพวกเขา ข้อที่สองนั้นไม่ผิดเลย แต่กลับเป็นความเข้าใจผิดที่เชื่อว่าในบทเรียนเหล่านี้ อวัยวะแต่ละส่วนของจิตวิญญาณจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์และ [ 527e ] จุดประกายใหม่ ชำระให้บริสุทธิ์และปิดบังด้วยความหลงผิดอื่นๆ โดยเชื่อว่าเป็นไปได้ที่จะได้รับการช่วยให้รอดโดยดวงตานับพัน: เพราะความจริงปรากฏแก่เขาเพียงผู้เดียว ดังนั้น ใครที่ร่วมกับฉันในสิ่งเหล่านี้ ราวกับว่าคุณกำลังโอ้อวด แต่ผู้ที่ไม่รู้เรื่องนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะถูกชักนำให้ไม่พูดอะไร: เพราะพวกเขาไม่เห็นประโยชน์อื่นใดในคุณค่าของการพูด เขาตั้งใจ [ 528a ] ที่จะพูดกับคนที่เขาเลือก: หรือไม่พูดกับคนอื่น แต่เพื่อประโยชน์ของตนเอง เขาใช้คำพูดของเขาให้เกิดประโยชน์สูงสุด โดยไม่ริษยาใครอื่น หากสิ่งที่สามารถทำได้ด้วยคำพูดเหล่านั้น

ดังนั้น ผมจึงกล่าวว่า ผมเป็นอิสระ ผมเป็นคนพูดคุย ถาม และตอบคำถามส่วนใหญ่ด้วยตัวเอง

ฉันเองที่อยู่ข้างหลังเขา: ตอนนี้เรายังไม่เข้าใจหลักการทางเรขาคณิตต่อไปนี้อย่างถูกต้อง

คุณได้รับมันมาอย่างไร?

หลังจากเครื่องบินแล้ว ฉันเป็นคนที่สี่ ในวงกลม โดยหยิบของแข็ง [ 528b ] ก่อนที่จะหยิบมันขึ้นมาเอง แต่ถูกต้องแล้ว หลังจากเพิ่มขึ้นครั้งที่สอง ก็มีการหยิบครั้งที่สาม และนี่คือจุดที่การเพิ่มขึ้นของลูกบาศก์และความลึกเข้ามาเกี่ยวข้อง

“จริงอยู่” เขากล่าว “แต่สิ่งเหล่านี้ โซคราตีส ไม่คุ้มค่าที่จะพยายามค้นหาหรอก”

เพราะข้าพเจ้ามีเหตุผลสองประการ คือ ไม่มีเมืองใดครอบครองมันอย่างสุจริต มีการแสวงหามันอย่างอ่อนแอ และผู้ที่แสวงหามันย่อมต้องมีความซื่อสัตย์ และหากพวกเขาไม่พบมัน ซึ่งในตอนแรกถือเป็นความโชคร้ายที่จะเกิดขึ้น และจะเกิดขึ้นอีกดังเช่นที่เป็นอยู่ในขณะนี้ [ 528c ] ผู้แสวงหาที่หยิ่งยโสจะไม่เชื่อในเรื่องนี้ แต่ถ้าทั้งเมืองกระทำการอย่างมีเกียรติ พวกเขาก็จะถูกโน้มน้าวและแสวงหาอย่างต่อเนื่องและจริงจัง และมันจะปรากฏชัดดังเช่นที่เป็นอยู่ แม้แต่ในตอนนี้ หลายคนก็ดูหมิ่นและข่มเหงพวกเขา และผู้ที่แสวงหาพวกเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อว่าพวกเขามีประโยชน์ แต่ด้วยพระคุณ พวกเขากลับเพิ่มพูนขึ้นในทุกสิ่งเหล่านี้ และไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาปรากฏ [ 528d ]

แล้วดูสิ เขากล่าว มันแตกต่างกันและมีความหมายต่างกัน แต่ช่วยอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่ เพราะคุณกำลังนำเรขาคณิตของระนาบมาใช้ในทางปฏิบัติ

ใช่ ฉันเอง

ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าคุณเรียนดาราศาสตร์หลังจากเรื่องนี้ แล้วคุณก็ลาออกไป

เพื่อความเร่งรีบ พี่ชาย ทุกสิ่งทุกอย่างควรทำอย่างรวดเร็ว ดีกว่าปล่อยให้ล่าช้า เพราะตอนนี้คุณมีวิธีการเพิ่มความลึกแล้ว เพราะมันไร้สาระที่จะขอให้เหนือกว่าด้วยเรขาคณิต [ 528e ] ดาราศาสตร์ ฉันจะพูดอย่างนั้น เมื่อคุณเคยได้ยินเรื่องความลึกแล้ว

คุณว่าอย่างนั้นใช่ไหม

ประการที่สี่ ผมเป็นผู้สอนวิชาดาราศาสตร์ ซึ่งเป็นวิชาที่มีอยู่แล้วแต่ปัจจุบันถูกละเลย หากทางเมืองอนุญาต

ฉันได้เห็นแล้ว มันเป็นครั้งที่สอง และสิ่งที่คุณมีอยู่ตอนนี้ โสกราตีส ทำให้ฉันประหลาดใจเกี่ยวกับดาราศาสตร์ราวกับว่าคุณกำลังยกย่องมันมากเกินไป ตอนนี้ฉันขอชมเชยคุณ [ 529a ]: เพราะมันเป็นสัญญาณสำหรับฉันเสมอว่าสิ่งนี้ผลักดันจิตวิญญาณไปสู่ขอบฟ้าเบื้องบน และจากสิ่งที่มันรับรู้ มันก็ไปที่นั่น

บางที ถ้าเป็นฉัน ฉันอาจจะบอกทุกคนยกเว้นตัวเอง เพราะมันไม่เหมาะสมที่ฉันจะลองทำแบบนี้

แต่จะทำได้อย่างไรล่ะ? เขาถาม

ตามที่ผู้ที่กำลังศึกษาปรัชญาในปัจจุบันมอง พวกเขาจะมองทุกสิ่งจากมุมมองที่ต่ำกว่า

เธอพูดว่า "ว่ายังไงล่ะ?"

ท่านไม่กล้าทดสอบข้าพเจ้า หากข้าพเจ้าได้รับความรู้เกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ข้างต้นจากตัวข้าพเจ้าเอง เพราะท่านตกอยู่ในอันตราย [ 529b ] และหากท่านเห็นสิ่งต่างๆ บนเพดานปรากฏขึ้น ท่านจะถูกนำทางโดยเขา หากเขาเข้าใจแต่ไม่เห็นด้วยตาของเขา บางทีท่านอาจจะนำทางได้ดี ข้าพเจ้าจะเป็นคนดี เพราะข้าพเจ้าไม่สามารถคิดถึงสิ่งอื่นใดได้เลย ท่านคิดอย่างไร ที่จิตวิญญาณมองเห็นเป็นบทเรียนหรือสิ่งที่เกี่ยวกับความเป็นอยู่ แม้แต่สิ่งที่มองไม่เห็น หากข้าพเจ้าไม่เห็นมันทั้งข้างบนและข้างล่าง มีส่วนร่วมในประสาทสัมผัส สิ่งที่มันพยายามจะเข้าใจหรือเรียนรู้ หากข้าพเจ้าเคยได้ยินมัน - เพราะข้าพเจ้าไม่มีความรู้เช่นนั้น [ 529c ] - หรือเห็นจิตวิญญาณข้างบนแต่ข้างล่าง แม้จากด้านหลังของสิ่งใหม่ๆ บนโลกหรือในทะเล

“ผมมีเหตุผล” เขากล่าว “เพราะคุณทำให้ผมประหลาดใจอย่างถูกต้อง แต่คุณจะพูดได้อย่างไรว่าดาราศาสตร์ควรได้รับการศึกษาให้มากกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน หากมันจะเป็นประโยชน์ในอนาคตสำหรับสิ่งที่เราบอกว่าควรเรียนรู้?”

ที่นี่ ฉันอยู่ สิ่งเหล่านี้กับสิ่งต่างๆ มากมายบนท้องฟ้า ยิ่งกว่านั้น พวกมันมีรูปลักษณ์ที่หลากหลาย ดีที่สุดที่จะได้รับการชี้นำและ [ 529d ] แม่นยำที่สุดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้นที่จะมี แต่เกี่ยวกับสิ่งที่เป็นจริงนั้นต้องรู้มาก ซึ่งจิตใจนั้นรวดเร็วและหูนั้นช้าในจำนวนที่แท้จริงและรูปแบบที่แท้จริงทั้งหมดที่มันนำมาสู่กันและกันและสิ่งมีชีวิตที่มันนำมา ซึ่งมันไม่ได้รับโดยเหตุผลและความเข้าใจ ไม่ว่าจะเห็นหรือไม่เห็น: หรือคุณรู้หรือไม่?

“ไม่ ไม่ ไม่” เธอกล่าว

ฉันกล่าวว่า พวกมันไม่มีประโยชน์สำหรับการเรียนรู้ดังกล่าว เนื่องจากมีตัวอย่างมากมายเกี่ยวกับท้องฟ้า ราวกับว่า [ 529e ] แผนภาพที่ประสบความสำเร็จนั้นถูกเขียนและขยายความแตกต่างกันโดยเดดาลัสหรือผู้สร้างหรืออาลักษณ์คนอื่น ๆ เพราะคงเป็นเรื่องโง่เขลาหากไม่ตรวจสอบพวกมันอย่างละเอียด ราวกับว่าพวกมันคือความจริง [ 530a ] เท่ากันหรือสองเท่าหรือสมมาตรอื่น ๆ

"อะไรบ้างที่จะไม่ตลก?" เธอกล่าว

ส่วนเรื่องดาราศาสตร์นั้น เป็นความผิดของฉันหรือเปล่า เพราะฉันไม่เชื่อมั่นในเรื่องนี้เมื่อมองดูดวงดาว? การคิดว่าผลงานต่างๆ จัดเรียงได้ดีที่สุดในลักษณะเดียวกันนั้น ก็เหมือนกับพระผู้สร้างฟ้าสวรรค์และสิ่งต่างๆ ในนั้น และความสมมาตรของกลางคืนกับกลางวัน และของสิ่งเหล่านี้กับเดือน และของเดือนกับปี และของดวงดาวอื่นๆ [ 530b ] กับสิ่งเหล่านี้และกับดวงดาวอื่นๆ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องไม่สมเหตุสมผลหรือที่จะนำพาผู้ที่คิดว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นในลักษณะเดียวกันเสมอและไม่เปลี่ยนแปลงเลย ทั้งในสิ่งทางกายภาพและสิ่งที่มองเห็นได้ และแสวงหาความจริงของสิ่งเหล่านี้ในทุกวิถีทาง?

"ผมรู้สึกอยากลองดูบ้าง" เขากล่าว "ตอนนี้พวกเขาฟังคุณแล้ว"

ดังนั้นจึงมีปัญหาอยู่: ฉันซึ่งมีสีสันเหมือนเรขาคณิตและดาราศาสตร์ เราวัดสี่สิ่งบนท้องฟ้า ไม่ว่าเราจะในฐานะสิ่งมีชีวิตแห่งดาราศาสตร์ จะทำให้สิ่งที่ฉลาดตามธรรมชาติในจิตวิญญาณ มีประโยชน์ [ 530c ] จากสิ่งที่ไร้ประโยชน์หรือไม่

"งานวิจัยนั้นมีความสำคัญมากกว่างานวิจัยที่นักดาราศาสตร์กำลังศึกษาอยู่ในปัจจุบันหลายเท่าตัวใช่หรือไม่" เขากล่าว

“ผมไม่ได้ทำอย่างนั้น” ผมกล่าว “และคนอื่นๆ ก็สั่งเราในทำนองเดียวกัน หากมันจะเป็นประโยชน์ต่อเราในฐานะผู้ร่างกฎหมาย แต่คุณจะเกี่ยวข้องอะไรกับบทเรียนที่เหมาะสมเหล่านั้นล่ะ?”

เขาบอกว่า "ผมไม่มีมันแล้ว ตอนนี้ผมจะไปนอนแล้ว"

ข้าพเจ้าไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว แต่มีหลายคน เพราะมีโอกาส [ 530d ] เนื่องจากข้าพเจ้าแต่งงานแล้ว ดังนั้น ทุกสิ่งจึงเป็นไปได้สำหรับคนฉลาดที่จะพูด แต่สิ่งที่ชัดเจนสำหรับเรามีสองอย่าง

เมืองไหน?

ในเรื่องนี้ ฉันเป็นคนตรงข้ามกับเขา

อันไหนล่ะ?

มันกำลังตกอยู่ในอันตราย พี่ชาย ราวกับว่าดวงตาหันไปหาดาราศาสตร์ ราวกับว่าหูถูกตรึงไว้กับจังหวะที่กลมกลืน และพวกเขาก็เป็นพี่น้องกัน พวกเขามีความเชื่ออะไรกัน ราวกับว่าพวกพีทาโกเรียนก็เป็นเช่นนั้นด้วย และเรา โอ กลอคอน โปรดให้อภัย หรือเราจะทำได้อย่างไร?

ฉันจึงกล่าวเช่นนั้น [ 530e ]

ไม่ มันเป็นฝีมือฉันเอง เพราะงานนั้นยอดเยี่ยมมาก เราเชื่อในสิ่งที่พวกเขาพูดเกี่ยวกับคนเหล่านั้น และสิ่งที่พวกเขาพูดเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนเหล่านั้น แต่ถึงกระนั้น เราก็ยังคงปกป้องผลประโยชน์ของเราเอง

ใคร;

อย่าให้พวกเขาพยายามสอนเราว่าเราควรกินอะไร และอย่าออกไปข้างนอกเลย ซึ่งมองเห็นได้และมองไม่เห็นได้เสมอ ซึ่งเรากำลังพูดถึงกันอยู่แล้วในทางดาราศาสตร์ หรือไม่เคยได้ยินว่า [ 531a ] พวกเขาทำเช่นเดียวกันเกี่ยวกับความกลมกลืนหรือ? เพราะเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงและทำนองเหล่านี้ พวกเขากำลังวัดกันและกันโดยไม่รู้สึกตัว เหมือนนักดาราศาสตร์ และพวกเขาก็เจ็บปวด

ฉันกล่าวว่า ให้เราหัวเราะเยาะเทพเจ้าด้วยการตั้งชื่อพวกเขาและเปรียบเทียบหูของพวกเขา ซึ่งตามหาเสียงจากเพื่อนบ้านของพวกเขา อาจยังคงได้ยินเสียงบางอย่างตรงกลาง และช่วงเวลานี้ซึ่งเล็กมาก สามารถวัดได้ ในขณะที่ผู้ที่สงสัย ราวกับว่าพวกเขาถูกประกาศเหมือนกันแล้ว ทั้งสอง [ 531b ] มีหูแห่งจิตใจของพวกเขาได้รับการปกป้อง

ข้าพเจ้าเองนั่นแหละ ที่เรียกหาผู้ที่มีประโยชน์โดยการมอบสิ่งต่างๆ ให้กับสายเชือกและทรมานพวกมัน บิดพวกมันที่คอของพวกมัน แต่เพื่อไม่ให้ภาพนั้นเป็นกุญแจไขบาดแผลที่เกิดขึ้น การกล่าวหา การปฏิเสธ และความเย่อหยิ่งของสายเชือกอีกต่อไป ข้าพเจ้าจึงหยุดจากภาพนั้นและไม่กล้าพูดถึงสิ่งเหล่านี้ แต่จะพูดถึงผู้ที่เราได้เห็นแล้วว่ากำลังถูกพูดถึงอย่างกลมกลืน เพราะนี่คือสิ่งที่พวกเขาทำในทางดาราศาสตร์เพราะในการตกลงกันที่ได้ยินมานั้น พวกเขาแสวงหาตัวเลข แต่ไม่ใช่ในรูปแบบของปัญหา เพื่อสังเกตว่าตัวเลขใดสอดคล้องกันและตัวเลขใดไม่สอดคล้องกัน และด้วยเหตุผลใด

“คุณกำลังพูดถึงปีศาจ” เขากล่าว “และที่จริงแล้วคุณกำลังพูดถึงสิ่งของ”

ดังนั้น ตัวฉันจึงมีประโยชน์ต่อฉันในการแสวงหาทั้งความดีและความชั่ว แต่หากนำไปถ่ายทอดต่อแล้ว ฉันก็ไร้ประโยชน์

ภาพที่ 3 เมืองเอเฟซัส

ฉันไม่ใช่ ฉันต่างหาก และวิธีการของสิ่งต่างๆ เหล่านี้ที่เราได้พูดคุยกัน [ 531d ] คือ หากเกี่ยวข้องกับมิตรภาพและความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง และพิจารณาสิ่งเหล่านี้ในฐานะครอบครัวร่วมกัน ก็คือการนำสิ่งเหล่านั้นมาสู่สิ่งที่เราปรารถนาในเรื่องนั้น และจะไม่ทุกข์ทรมานโดยเปล่าประโยชน์ แต่ถ้าไม่ ก็ทุกข์ทรมานโดยเปล่าประโยชน์

และผมก็บอกว่า คงอย่างนั้นแหละ แต่คุณบอกว่ามันต้องใช้ความพยายามมากเลยนะ โสกราตีส

คำนำนั้นเป็นของฉันหรือของใครกันแน่? หรือเราไม่รู้หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นคำนำของกฎหมายที่เขาพยายามจะเรียนรู้? เพราะไม่ใช่หน้าที่ของคุณที่จะมาลองใช้ตรรกะอันน่ากลัวเหล่านี้ [ 531e ]

"สำหรับฉันแล้ว ไม่ใช่หรอก" ดิกล่าว "เว้นแต่ว่าคุณจะทำในสิ่งที่ฉันทำสำเร็จมาแล้วบ้าง"

แต่ดูสิ ฉันพูดว่า คนเหล่านั้นที่ได้รับอำนาจแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้รับฟังเหตุผล จะไม่มีวันได้มีโอกาสพูดในสิ่งที่เราได้เห็น ได้เห็น และได้รู้มาใช่หรือไม่?

"ไม่ ฉันบอกว่า นี่แหละ" [ 532a ]

“ไม่” ฉันพูด “โอ้ กลอคอน นี่เป็นกฎแล้วหรือที่การเลือกได้ถูกกำหนดให้ผ่านไป? ซึ่งหากพลังแห่งการมองเห็น ซึ่งเรากล่าวว่าสัตว์ต่างๆ พยายามเลียนแบบอยู่แล้ว ก็มุ่งเป้าไปที่มัน และที่ดวงดาว และในที่สุด ดูเถิด ที่ดวงอาทิตย์นี้” เช่นเดียวกัน เมื่อผู้ที่ถูกเลือกพยายาม โดยปราศจากประสาทสัมผัสทั้งหมด ผ่านทางเหตุผล เพื่อกำหนดว่าความปรารถนาแต่ละอย่างคืออะไร และไม่ละทิ้งมันไปจนกว่า [ 532b ] สิ่งที่ดีสำหรับการเข้าใจนั้นได้รับแล้ว จุดจบของการเข้าใจก็ถูกกำหนดไว้สำหรับสิ่งนั้น เช่นเดียวกับสิ่งที่มองเห็นได้

"งั้นทุกคนก็อยู่กับผม" เขากล่าว

แล้วอย่างไรต่อ? คุณไม่เรียกเส้นทางนี้ว่าเส้นทางวิภาษวิธีหรือ?

เกิดอะไรขึ้น?

หรือว่า ข้าพเจ้าจะไม่ได้รับการปลดปล่อยจากพันธนาการและการเปลี่ยนจากเงามืดไปสู่รูปเคารพและแสงสว่าง และจากโลกสู่ดวงอาทิตย์เป็นการขึ้นสู่เบื้องบน และที่นั่นสัตว์และพืชและแสงของดวงอาทิตย์ยังคงไม่สามารถ [ 532c ] มองเห็นข้าพเจ้าได้ แต่ไปยังวิญญาณของเทพเจ้าในน้ำและเงามืดของสิ่งมีชีวิต แต่ไม่ใช่เงามืดของรูปเคารพด้วยแสงอื่นเช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ที่จะตัดสิน โดยถูกบดบัง - บทความทั้งหมดนี้เกี่ยวกับศิลปะที่เราได้ศึกษามานั้นมีพลังและการลดทอนสิ่งที่ดีที่สุดในจิตวิญญาณไปสู่สิ่งที่ดีที่สุดในประสาทสัมผัส เช่นเดียวกับสิ่งที่ชัดเจนที่สุดในร่างกายไปสู่สิ่งที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุดในรูปร่างและ [ 532d ] สถานที่ที่มองเห็นได้

เขาพูดว่า ฉันยอมรับสิ่งนี้ แม้ว่าการยอมรับสิ่งนี้จะเป็นเรื่องยากสำหรับฉันเสมอ แต่การไม่ยอมรับก็เป็นเรื่องยากเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ถูกพูดถึงเพียงในปัจจุบันเท่านั้น แต่ยังถูกพูดซ้ำบ่อยครั้ง สิ่งเหล่านี้ได้ถูกกล่าวไปแล้ว ดังที่ได้กล่าวไว้ในตอนนี้ ขอให้เราพิจารณากฎหมาย และขอให้เราผ่านมันไปเช่นเดียวกับที่เราผ่านคำนำ ดังนั้นจงบอกฉันว่าหนทางแห่งพลังที่ถูกเลือกคืออะไร และ [ 532e ] มันถูกขยายออกไปในลักษณะใด และเส้นทางของมันคืออะไร เพราะสิ่งเหล่านี้ ดังที่เขาพูด ได้นำไปสู่สิ่งนั้นแล้ว ซึ่งเมื่อมาถึงแล้ว ก็เหมือนกับการพักผ่อนบนถนนและจุดสิ้นสุดของการเดินทาง [ 533a ]

ไม่เลย ฉันต่างหาก เพื่อนของฉัน กลอคอน ที่จะตามฉันไป ไม่มีร่องรอยของความเต็มใจเหลืออยู่เลย ไม่มีแม้แต่ภาพให้เห็นตรงที่เราพูดว่า "คุณเห็นแล้ว" แต่ความจริงข้อนี้ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นความจริงสำหรับฉัน ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรือไม่ ก็ไม่คุ้มค่าที่จะมาถกเถียงกัน แต่ถ้าไม่เห็นสิ่งนั้นด้วยตาตัวเอง ก็คงมีการถกเถียงกันอยู่แล้ว ใช่ไหม?

เกิดอะไรขึ้น?

พวกเขาไม่พูดด้วยหรือว่า พลังแห่งการถูกเลือกเพียงอย่างเดียว หากปรากฏชัดจากประสบการณ์ เมื่อเทียบกับสิ่งที่เราได้ผ่านมาแล้วนั้น เป็นไปไม่ได้ด้วยสิ่งอื่นใดเลย?

และเขากล่าวว่าสิ่งนี้สมควรที่จะได้รับการยืนยัน [ 533b ]

ดังนั้น มันก็คือตัวฉันเอง ไม่มีใครสงสัยเราหรอก พวกเขาพูดกันอย่างนั้น เพราะแต่ละคนต่างพยายามหาหนทางที่จะรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นอยู่ แต่ถ้าศิลปะอื่นๆ ทั้งหมดเป็นไปเพื่อความรุ่งโรจน์ของมนุษย์และเพื่อความปรารถนาในการสร้างสรรค์และการประพันธ์ หรือเพื่อการเยียวยาสิ่งต่างๆ ที่เติบโตและประกอบขึ้นแล้ว ส่วนที่เหลือ ซึ่งเราได้เห็นว่าเข้าใจถึงความเป็นอยู่ เรขาคณิตและอื่นๆ เราเห็นว่าเป็นการฝันถึงความเป็นอยู่ [ 533c ] แต่เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะมองเห็น จนกว่าพวกเขาจะคิดว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ไม่สามารถอธิบายได้ เพราะผู้ที่เริ่มต้นด้วยสิ่งที่เขาไม่เห็น และจบลงด้วยสิ่งที่เขาไม่เห็นที่ถักทอเข้าด้วยกัน เครื่องจักรของใครเคยรู้จักคำสารภาพเช่นนี้บ้าง?

ไม่เลย มันกลับกันต่างหาก

ไม่ เป็นฉันเอง วิธีการเชิงวิภาษวิธีเพียงอย่างเดียวดำเนินไป โดยการหักล้างสมมติฐาน บนหลักการนี้ [ 533d ] เพื่อให้ได้รับการยืนยัน และต่อต้านสิ่งที่ดวงตาแห่งจิตวิญญาณซึ่งจมอยู่ในโคลนตมป่าเถื่อน วาดและยกขึ้นมา แต่งแต้มด้วยการเชื่อมโยงและการกระทำ ซึ่งเราได้ผ่านศิลปะต่างๆ มาแล้ว ซึ่งวิทยาศาสตร์ที่เรามักจะยกให้เป็นจริยธรรมนั้น ถูกผูกมัดด้วยชื่ออื่นที่สูงส่งกว่าเกียรติยศ แต่ก็อ่อนแอกว่าวิทยาศาสตร์ - แต่สติปัญญาในอนาคตที่เราได้แต่งตั้งไว้นั้น - ตามที่ฉันเห็นสมควร ไม่ได้เกี่ยวกับ [ 533e ] ชื่อนั้นเป็นที่น่าสงสัย เช่นเดียวกับผู้ที่คิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเรา

"ไม่ครับ" เขากล่าว

แต่ถ้าหากนั่นหมายความว่าเพียงแค่คำพูดที่ชัดเจนหกคำในจิตวิญญาณก็เพียงพอแล้วล่ะ?

ใช่

ก็เพียงพอแล้วสำหรับข้าพเจ้าเช่นเคย ที่จะเรียกส่วนแรกว่าความรู้ ส่วนที่สองว่าเหตุผล ส่วนที่สาม [ 534a ] ว่าศรัทธา และส่วนที่สี่ว่าเหตุผล และเมื่อรวมกับสิ่งเหล่านี้ก็คือความรุ่งโรจน์ เมื่อรวมกับสิ่งเหล่านี้ก็คือความเข้าใจ และความรุ่งโรจน์ในความเป็นอยู่ และความเข้าใจในแก่นแท้ และเนื่องจากแก่นแท้เป็นความเป็นอยู่ ความเข้าใจจึงเป็นความรุ่งโรจน์ และเนื่องจากความเข้าใจเป็นความรุ่งโรจน์ วิทยาศาสตร์จึงเป็นศรัทธา และความเข้าใจเป็นเหตุผล ส่วนที่สี่ซึ่งการเปรียบเทียบและการแบ่งแยกเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน คือความรุ่งโรจน์และเหตุผล โอ้ กลอคอน อย่าให้เราทวีคูณเลย ท่านมีถ้อยคำมากกว่าผู้ที่ยืนดูอยู่หรือ? [ 534b ]

แต่เขากล่าวว่า อย่าเป็นแบบนั้นเลย คนอื่นๆ ผมก็จะเข้าร่วมด้วยเท่าที่ทำได้

คุณเรียกคำพูดของแต่ละคนที่ได้รับสาระสำคัญว่าเป็นคำพูดเชิงโต้แย้งด้วยหรือไม่? แล้วคนที่ไม่มีสาระสำคัญนั้น ตราบใดที่เขาไม่มีคำพูดที่จะพูดกับตัวเองหรือผู้อื่น คุณก็ไม่พูดว่าเขามีความเข้าใจในเรื่องนั้นเลยใช่ไหม?

แล้วถ้าหากเป็นในทางกลับกันล่ะ จะเป็นอย่างไร?

พวกเขาไม่ได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่ดีด้วยเช่นกัน: หากเขาไม่ได้รับการแต่งตั้งให้ใช้เหตุผลเหนือสิ่งอื่นใด โดยลืม [ 534c ] แนวคิดเรื่องความดี และเหมือนในการต่อสู้ผ่านการทดสอบการตัดสินทั้งหมด ไม่ใช่ด้วยเกียรติยศ แต่ด้วยแก่นแท้ เต็มใจที่จะทดสอบในสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เนื่องจากเขาผ่านไปด้วยเหตุผล เขาจะไม่พูดว่าเขารู้จักความดีนี้ โดยมีมันเช่นนี้ หรือความดีอื่นใด แต่ถ้าเขาพูดว่าเขาสัมผัสรูปเคารพ เกียรติยศ ไม่ใช่ความรู้ และชีวิตปัจจุบัน ฝันและหลับ ก่อนที่เขาจะรู้ตัว กบฏ เห็น [ 534d ] สิ่งก่อนหน้านี้สิ้นสุดลง กลายเป็นโกรธอย่างสิ้นเชิง?

สำหรับซุส ผู้เป็นองค์ที่สี่ ข้าพเจ้าขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อเรื่องราวทั้งหมดนี้

แต่จงอย่าเป็นเหมือนลูกๆ ของท่านเอง ที่ท่านเลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนด้วยพระวจนะ หากท่านเลี้ยงดูพวกเขาด้วยการงาน หากท่านไม่ทำเช่นนั้น ดังที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้แล้ว พวกเขาก็โง่เขลาเหมือนตัวอักษร ผู้ปกครองในเมืองก็เป็นนายเหนือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด

"ไม่ครับ" เขากล่าว

พวกเขาเข้าใจกฎเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎเกี่ยวกับการศึกษาหรือไม่ ซึ่งพวกเขาสามารถตั้งคำถามและตอบคำถามเหล่านั้นได้อย่างเป็นวิทยาศาสตร์ที่สุดหรือไม่? [ 534e ]

เขากล่าวว่า "ผมจะออกกฎหมาย จากนั้นก็เป็นคุณ"

ดังนั้น เพื่อนของฉัน คุณคิดว่าเราควรวางหลักการวิภาษวิธีไว้เหนือเมล็ดข้าวสาลีในบทเรียนของเรา และไม่มีบทเรียนอื่นใดที่ควรถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างถูกต้อง แต่บทเรียนทั้งหมดได้จบลงแล้วใช่หรือไม่?

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น ฉันพูด

การแจกจ่ายเอกสารเหล่านี้เป็นหน้าที่ของฉัน ดังนั้นจึงขึ้นอยู่กับคุณแล้วว่าจะสอนบทเรียนอะไรและด้วยวิธีใด

ฉันพูดแล้ว ฉันพูดแล้ว

จำการเลือกตั้งผู้ปกครองครั้งก่อนที่เราเลือกมาได้ไหม?

ก็มันเป็นอย่างนั้นแหละ ไม่ใช่เหรอ?

ส่วนคนอื่นๆ นั้น ข้าพเจ้าเป็นผู้ที่มองว่าธรรมชาติเหล่านั้นเป็นสิ่งที่คัดสรรมาอย่างดีที่สุด เพราะผู้ที่มีความมั่นใจและกล้าหาญที่สุดเป็นที่ต้องการ และตามความสามารถของพวกเขา ผู้ที่มีวาทศิลป์ที่สุดก็เป็นที่ต้องการเช่นกัน [ 535b ] แต่สำหรับคนเหล่านี้ ไม่เพียงแต่แสวงหาคุณสมบัติที่กล้าหาญและดุร้ายเท่านั้น แต่ยังแสวงหาคุณสมบัติที่เอื้อต่อการศึกษาธรรมชาติอีกด้วย

ใครบ้างที่จะไม่ขยายกิจการ?

ความเข้มงวด โอ้ผู้ได้รับพร โปรดดูแลพวกเขาในบทเรียน และอย่าลืมพวกเขาอย่างง่ายดาย เพราะพวกเขามีแนวโน้มที่จะขี้ขลาดมากขึ้นในบทเรียนที่เข้มงวดหรือในโรงยิม เนื่องจากความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่คุ้นเคยสำหรับพวกเขามากกว่า แม้จะเหมือนกันแต่ก็ไม่เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายทั่วไป

จริงค่ะ เธอกล่าว [ 535c ]

และความทรงจำนั้นเอง เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดและเปี่ยมด้วยความรักที่เขาแสวงหา หรือเขาจะปรารถนาทนทุกข์กับสิ่งต่างๆ ทางกาย และเรียนรู้และศึกษามากมายเช่นนั้นได้อย่างไร?

มันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย หากไม่ใช่เพราะผู้ทรงอำนาจสูงสุด

บาปในครั้งนี้เป็นของข้าพเจ้า และความเสื่อมเสียของปรัชญาเกิดขึ้นจากสิ่งเหล่านี้ ซึ่งเราได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า สิ่งเหล่านี้ไม่ควรถูกแตะต้องตามคุณค่าของมัน เพราะมันไม่อนุญาตให้แตะต้องของปลอม แต่ยอมให้แตะต้องของแท้เท่านั้น

“อย่างไร” เธอกล่าว [ 535d ]

ประการแรก ข้าพเจ้ากล่าวว่า ผู้ที่ไม่พิการในเรื่องความรักในการทำงาน ก็ยังดูเหมือนพิการอยู่ดี คือผู้ที่ทำงานเพียงครึ่งๆ กลางๆ ส่วนคนอื่นๆ ทำงานอย่างไม่เจ็บปวดนัก แต่กรณีนี้เกิดขึ้นเมื่อผู้ที่รักการออกกำลังกายและรักการล่าสัตว์ และใช้แรงกายในทุกๆ ด้านอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ไม่รักการเรียนรู้ ไม่เป็นผู้ฟัง หรือไม่เป็นผู้แสวงหา แต่กลับทำงานเพียงครึ่งๆ กลางๆ ในทางตรงกันข้าม ผู้ที่ละเมิดความรักในการทำงานก็เหมือนพิการ

คุณบอกว่าถูกต้องแล้วใช่ไหม

และต่อความจริง ถ้าข้าพเจ้า เราจะเรียกวิญญาณที่พิการ [ 535e ] นี้ว่าอย่างไร ซึ่งหากมันเกลียดชังการโกหกโดยไม่ตั้งใจและทนมันด้วยความรังเกียจ และยังโกรธมากกับคนอื่นๆ ที่ถูกหลอกลวง มันกลับยอมรับการโกหกโดยไม่ตั้งใจได้ง่าย และเป็นวิญญาณที่โง่เขลา ซึ่งเมื่อถูกหลอกลวงแล้วก็ไม่โกรธเคือง แต่กลับติดเชื้อได้ง่ายเหมือนสัตว์ป่าในความโง่เขลา? [ 536a ]

"งั้นทุกคนก็อยู่กับผม" เขากล่าว

ส่วนเรื่องความรอบคอบนั้น ข้าพเจ้ามี แต่เรื่องความกล้าหาญ ความยิ่งใหญ่ และคุณธรรมทั้งปวงนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นว่าจะมีอะไรมาปกปิดความเท็จและความจริงใจ เพราะเมื่อใดที่เจตนารมณ์เหล่านั้นไม่เป็นที่เชื่อถือ ทั้งในส่วนตัวและสาธารณะ พวกเขาก็จะถูกซ่อนไว้ในทางที่ผิดและไม่ถูกต้อง และถูกตำหนิในสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา ทั้งมิตรของข้าพเจ้าและศัตรูของข้าพเจ้า

และเขากล่าวว่า นั่นแห่คือความจริง

สำหรับเราแล้ว ดูเถิด สิ่งต่างๆ เหล่านั้นล้วนเข้าใจได้ [ 536b ] ราวกับว่าเราจะลงโทษคนฉลาดและคนโง่เขลาโดยนำพวกเขาไปสู่การเรียนรู้และการปฏิบัติเช่นนั้น และหากเราจะไม่ถูกตำหนิในศาล เราก็จะช่วยทั้งเมืองและประชาชนไว้ได้ แต่คนอื่นๆ ที่กระทำการในทิศทางตรงกันข้าม จะยิ่งอับอายขายหน้ามากขึ้นไปอีกจากการกระทำและเรื่องตลกเชิงปรัชญาของเรา

มันน่าอับอาย แต่ก็เหมือนกันนั่นแหละ

ดังนั้น ฉันจึงบอกกับตัวเองว่า "การทำเช่นนี้มันไร้สาระ และในตอนนี้ฉันกลัวว่าจะต้องได้รับผลกรรม"

อันไหนล่ะ ฉันถาม [ 536c ]

ฉันประหลาดใจที่เป็นฉันเอง เพราะเรากำลังล้อเล่นกันอยู่ และฉันกลับบอกว่ามันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเสียด้วยซ้ำ พอพูดแบบนั้น ฉันจึงหันไปพิจารณาหลักปรัชญา และเมื่อเห็นว่ามันถูกยั่วยุมาก่อน ฉันจึงพยายามพูดในสิ่งที่ฉันพูดออกไป ราวกับว่าฉันโกรธกับเหตุผลที่สำคัญกว่านั้น

"ไม่ใช่กับกลุ่มที่สอง" เขากล่าว "พวกเขาไม่ฟังผมมากเท่าที่ผมฟังพวกเขา"

แต่สำหรับตัวฉัน ฉันเป็นนักพูด อย่าเข้าใจผิด ในการเลือกตั้งครั้งก่อนเราเลือกผู้เฒ่า [ 536d ] แต่ในครั้งนี้เขาไม่อนุญาต เพราะไม่มีใครเชื่อโซลอน เพราะเมื่อเขาแก่แล้วเขายังจำคนที่แข็งแกร่งได้ แต่เมื่อเขาแก่แล้วเขาก็หนีไป และความยากลำบากมากมายทั้งหมดก็ตกอยู่กับคนหนุ่มสาว

เธอพูดว่า "จำเป็น"

ดังนั้น สิ่งที่สอนในวิชาแคลคูลัสและเรขาคณิต รวมถึงการศึกษาเตรียมความพร้อมทั้งหมดที่สอนในวิชาตรรกศาสตร์ จึงไม่จำเป็นต้องนำเสนอราวกับว่าจำเป็นต่อการเรียนรู้โครงสร้างของการสอน

คุณเห็นอะไรบ้าง? [ 536e ]

เพราะถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่มีบทเรียนใดๆ หลังความเป็นทาสที่จะสอนให้เราเรียนรู้ชีวิตอิสระ เพราะความเจ็บปวดทางร่างกายที่เกิดจากการถูกกระทำอย่างรุนแรงนั้น ทั้งมือและร่างกายก็ไม่สามารถเยียวยาได้ แต่สำหรับจิตวิญญาณแล้ว ไม่มีบทเรียนใดๆ ที่รุนแรงและยั่งยืนที่จะเยียวยาได้

เธอตอบว่า จริงค่ะ

“อย่าบังคับเด็กๆ ในบทเรียนของพวกเขาเลย โอท่านผู้สูงส่ง [ 537a ] แต่จงบ่มเพาะพวกเขาในขณะที่เล่น เพื่อที่พวกเขาจะได้กำหนดเส้นทางที่แต่ละคนได้หลีกหนีไป”

เขากล่าวว่า สิ่งที่คุณพูดนั้นมีเหตุผล

คุณจำไม่ได้เหรอ ว่าฉันนี่แหละ ที่แม้แต่ในยามสงคราม เราก็ยังอนุญาตให้เด็กผู้ชายขี่ม้าได้ และถ้าพวกเขารู้สึกปลอดภัย พวกเขาก็จะเข้ามาใกล้และลิ้มรสเลือดเหมือนสุนัข?

ฉันจำได้ ฉันพูด

ในทุกสิ่งเหล่านี้ ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งที่ท่ามกลางความเจ็บปวด บทเรียน และความหวาดกลัว ดูเหมือนจะมีความกังวลมากที่สุด และได้รับการยอมรับในระดับหนึ่ง [ 537b ]

คุณถามว่าอายุเท่าไหร่ใช่ไหม?

ฉันเป็นคนหนึ่งที่ทุ่มเทให้กับการฝึกซ้อมในโรงยิมที่จำเป็น: เพราะในช่วงเวลานี้ ไม่ว่าสองหรือสามปีจะผ่านไป ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำอย่างอื่น: เพราะการทำงานและความฝันคือบทเรียนแห่งสงคราม และแม้แต่ความทุกข์ทรมานนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย ที่ทุกคนในโรงยิมต้องเผชิญ

จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

หลังจากช่วงเวลานี้ ฉันเป็นคนหนึ่งที่ในบรรดายี่สิบปีนั้น เกียรติยศที่พึงปรารถนาถือว่ายิ่งใหญ่กว่าสิ่งอื่น ๆ [ 537c ] บทเรียนทั่วไปที่ได้เรียนรู้ในการศึกษา แต่บทเรียนเหล่านั้นถูกรวมเข้าเป็นบทสรุปของความคุ้นเคยของบทเรียนซึ่งกันและกันและธรรมชาติของความเป็นอยู่

"มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่แน่นอน" เขากล่าว "ซึ่งความรู้เช่นนั้นเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด"

และคุณคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด หากฉันเป็นประสบการณ์ที่มีลักษณะเชิงวิภาษวิธี ไม่ใช่เช่นนั้น เพราะ "มนุษย์" เป็นวิภาษวิธีเชิงสังเคราะห์ แต่ "ไม่ใช่" ไม่ใช่

ฉันคุ้นเคยกับมัน มันก็เหมือนกันนั่นแหละ

สิ่งเหล่านี้ ข้าพเจ้าเป็นผู้ขอให้ท่านดูแลบรรดาบิชอป โดยเฉพาะอย่างยิ่งบิชอปที่ [ 537d ] มีอยู่ในหมู่พวกเขา และมีความสม่ำเสมอในการเรียนรู้ มีความสม่ำเสมอในสงครามและในเรื่องกฎหมายอื่นๆ บิชอปเหล่านี้ เพราะสามสิบปีผ่านไปแล้ว จากคนที่ดีที่สุด พวกเขามีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่กว่า เพื่อที่จะได้รับการสถาปนาและมุ่งหวัง ในอำนาจของการถูกเลือก ทรมานดวงตาและประสาทสัมผัสอื่นๆ แข็งแกร่ง มึนเมากับสิ่งนี้ เพื่อความจริง และนี่คืองานของการปกป้องอย่างมาก โอสหาย

อะไรกันแน่? มันคือทั้งหมด [ 537e ]

คุณไม่เข้าใจหรือไง หรือว่าใช่ฉัน ที่ตอนนี้ เรื่องการถูกเลือกนั้น ความชั่วร้ายกำลังเกิดขึ้นอย่างที่มันเป็นอยู่?

อันไหนล่ะ? เธอถาม

เท่าที่ผมทราบ ถือว่าเกี่ยวข้องกับการกระทำที่ผิดกฎหมาย

และแย่มากด้วย เธอกล่าว

ฉันจึงกล่าวว่า "แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องทนทุกข์ และคุณถึงไม่เห็นใจล่ะ?"

เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?

เพราะถ้าหากข้าพเจ้าจะเลี้ยงดูคนต่ำต้อยด้วยเงินทองมากมาย [ 538a ] และจะยิ่งใหญ่และยิ่งใหญ่ในหลายๆ ด้าน และจะประจบประแจงคนมากมาย แต่เมื่อกลายเป็นคน ข้าพเจ้ารู้สึกว่าข้าพเจ้าไม่ได้มาจากพ่อแม่ที่ประจบประแจงเหล่านี้ และข้าพเจ้าไม่พบผู้ที่ให้กำเนิดข้าพเจ้า ท่านได้ทำนายไว้แล้วหรือว่าข้าพเจ้าจะมีท่าทีอย่างไรต่อผู้ประจบประแจงและต่อคนต่ำต้อยในเวลานั้นและในเวลาที่ข้าพเจ้าไม่รู้จักคนต่ำต้อย และในเวลาที่ข้าพเจ้ารู้จัก? หรือเขาต้องการฟังข้าพเจ้า ผู้ที่ถูกทำนายไว้?

ฉันกำลังจะจมน้ำ ฉันพูด

ฉันเดาว่า เขาคงจะให้เกียรติพ่อ แม่ และญาติคนอื่นๆ ของเขา [ 538b ] โดยการทดสอบพวกเขาหรือโดยการประจบประแจงพวกเขา และไม่ว่าจะโดยการไปเยี่ยมเยียนความต้องการของใครบางคน หรือโดยการทำหรือพูดสิ่งที่ผิดกฎหมายต่อพวกเขา หรือโดยการปฏิเสธสิ่งดีๆ แก่พวกเขาหรือประจบประแจงพวกเขา ซึ่งในกรณีเช่นนั้น ความจริงจะไม่ปรากฏ

ภาพ ภาพ

รู้สึกว่า ถ้าฉันเดา ฉันควรให้เกียรติและศึกษาคนเหล่านี้ แต่ควรระวังพวกประจบสอพลอ และควรเชื่อมั่นในพวกเขาแตกต่างออกไปหรือก่อนหน้านี้ [ 538c ] และควรใช้ชีวิตตามพวกเขา อยู่กับพวกเขาอย่างเปิดเผย แต่ในฐานะพ่อของครอบครัวนั้นและครอบครัวอื่นๆ ที่กล่าวถึง หากเขาไม่มีความอดทนโดยธรรมชาติ เขาก็ไม่มีอะไรเลย

"ทุกอย่าง" เธอกล่าว "คุณเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ภาพนั้นสามารถสื่อถึงสิ่งนี้ให้กับผู้ที่คุ้นเคยกับคำพูดได้หรือไม่?"

มีผู้ที่สอนเรามาตั้งแต่เด็กเกี่ยวกับสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม ซึ่งเราได้รับการเลี้ยงดูมาภายใต้การดูแลของพ่อแม่ โดยต้องปฏิบัติตามและเคารพพวกเขา

มันอยู่ที่ [ 538d ] แล้ว

นอกจากนี้ยังมีสิ่งอื่นๆ ที่ตรงกันข้ามกับสิ่งเหล่านี้ ซึ่งมีรูปลักษณ์ที่ชวนให้เพลิดเพลิน ปลอบประโลมจิตใจของเราและดึงดูดเราเข้าหาสิ่งเหล่านั้น ทำให้เราเชื่อและเรียกเราว่าพอประมาณ แต่สิ่งเหล่านั้นจะให้เกียรติบิดาของพวกเขา และสิ่งเหล่านั้นจะอบรมสั่งสอนพวกเขา

นี่แหละคือทั้งหมด

แล้วอย่างไรล่ะ? มันคือตัวฉันเอง: เมื่อคำถามที่นำเสนอเช่นนี้ถูกถามว่าอะไรคือสิ่งที่ดี และเมื่อได้ตอบสิ่งที่ผู้บัญญัติกฎหมายได้ยินแล้ว เหตุผลก็ตรวจสอบมัน และเมื่อตรวจสอบมันหลายครั้งหลายครา มันก็ไม่ได้เปิดเผยสิ่งอื่นใด [ 538e ] ที่ดีหรือเลว และเกี่ยวกับความยุติธรรม เช่นเดียวกับความดี และแม้แต่สิ่งที่น่ายกย่อง หลังจากนี้แล้ว เขาควรทำอย่างไรต่อสิ่งเหล่านั้น ทั้งในด้านเกียรติและวินัย?

เขาพูดว่า "ความจำเป็น ไม่ใช่เกียรติยศหรือการโน้มน้าวใจ"

ถ้าเช่นนั้น หากเป็นฉัน เขาไม่พบแม้แต่ผู้นำและบ้านที่ซื่อสัตย์เช่นเดิม และความจริงไม่มีอยู่จริงเขาจะยึดมั่นในชีวิตใดนอกจากชีวิตที่ประจบประแจง [ 539a ]

เขาบอกว่าไม่ใช่อย่างนั้น

ฉันไม่ใช่คนผิดกฎหมาย แต่ฉันเป็นสิ่งมีชีวิตอันรุ่งโรจน์ที่ถือกำเนิดจากสิ่งมีชีวิตที่ถูกต้องตามกฎหมาย

ความต้องการ.

พี่ชาย คุณไม่เข้าใจความรู้สึกของคำพูดเหล่านั้นหรือ และอย่างที่ผมบอก คุณสมควรได้รับการให้อภัยอย่างมาก?

และประการที่สามคือความเมตตา เขากล่าว

ไม่เหมาะสมหรือที่ความเมตตาเช่นนี้จะไม่แสดงแก่ท่านผู้ซึ่งสมควรได้รับคำพูดทุกประเภท?

และความชั่วร้าย มันเป็นประการที่สี่ [ 539b ]

ดังนั้น การที่จะไม่เคารพในวัยเยาว์จึงไม่ใช่เรื่องธรรมดาหรือ? เพราะข้าพเจ้ายังไม่ได้บอกท่านว่า เด็กเล็กๆ เมื่อได้ยินคำพูดเป็นครั้งแรก ก็จะใช้คำเหล่านั้นในทางที่ผิดเหมือนเด็กๆ มักมีท่าทีต่อต้าน และเลียนแบบผู้ที่ตักเตือนผู้อื่น พวกเขาก็ตักเตือนผู้อื่นเช่นกัน และยินดีเหมือนสุนัขตัวเล็กๆ ที่คอยลากและกัดฟันพูดจาใส่เพื่อนบ้านอยู่เสมอ

"ดังนั้นผมจึงมีความสุขมาก" เขากล่าว

พวกเขาไม่ฟังเมื่อเห็นคนจำนวนมากอยู่กับตนเอง แต่ถูกควบคุมโดยคนจำนวนมาก [ 539c ] พวกเขาตกสู่ความว่างเปล่าของการถูกนำทางโดยคนกลุ่มแรกอย่างรวดเร็วและฉับพลัน และจากสิ่งเหล่านี้ พวกเขามองเห็นตนเอง และปรัชญาทั้งหมดก็ถูกส่งต่อไปยังผู้อื่น

"ถูกต้องเลย" เธอกล่าว

แต่ผู้อาวุโสอย่างข้าพเจ้าคงไม่อยากมีส่วนร่วมในความบ้าคลั่งเช่นนั้น แต่กลับอยากเลียนแบบผู้ที่เลือกที่จะพูดและมุ่งหมายในความจริง หรือผู้ที่เล่นและโต้เถียงเพื่อประโยชน์ของเด็กๆ และเขาก็ควรจะมีความอ่อนน้อมถ่อมตนมากขึ้น [ 539d ] และทำให้คำคุณศัพท์นั้นมีเกียรติมากขึ้นแทนที่จะเสื่อมเสียเกียรติ

ฉันตอบว่า "ใช่"

คำกล่าวข้างต้นของท่านผู้นี้ไม่ได้กล่าวด้วยความเคารพเสมอไปหรือ เพราะธรรมชาติของท่านนั้นเป็นไปตามโลกและคงที่ ท่านจึงถ่ายทอดคำพูดเหล่านั้นไปให้ ไม่ใช่เหมือนในปัจจุบันที่ผู้ที่โชคดีเท่านั้นที่จะได้รับฟัง ไม่ใช่ผู้ที่คุ้นเคยกับมัน?

"ดังนั้น เขาจึงอยู่กับผมเสมอ" เขากล่าว

การคงไว้ซึ่งนิสัยในการรับศีลมหาสนิทด้วยคำพูดโดยไม่ทำอย่างอื่นเลย แต่ตรงกันข้าม กลับออกกำลังกายทางกายภาพเป็นสองเท่าของจำนวนปีนั้นเพียงพอหรือไม่? [ 539e ]

คุณหมายถึงหก แปด หรือสี่ครับ/คะ?

ฉันบอกว่า พวกเจ้าจะละเลย 5 ครั้ง เพราะหลังจากนี้พวกเจ้าจะถูกนำตัวลงไปยังถ้ำนั้นอีกครั้ง และถูกบังคับให้เรียนรู้พื้นฐานของสงครามและพื้นฐานของสิ่งใหม่ๆ ทั้งหมด เพื่อที่พวกเขาจะไม่ล้าหลังคนอื่นๆ ในด้านประสบการณ์ และแม้แต่ในเรื่องเหล่านี้ [ 540a ] พวกเจ้าก็จะถูกทรมานหากพวกเขายังคงดื้อรั้น ถูกลากไปทุกที่หรืออะไรทำนองนั้น และพวกเขาจะถูกยุยง

แล้วเวลาล่ะ ข้อที่สี่คืออะไร คุณให้คุณค่ากับมันมากแค่ไหน?

สิบห้าปีก่อน เป็นฉันเอง แต่เมื่อพวกเขาทั้งห้าสิบคนได้รับการช่วยให้รอดและประสบความสำเร็จในทุกสิ่ง ทั้งในด้านการกระทำและความรู้ พวกเขาก็พร้อมจนถึงที่สุดแล้ว และถูกบังคับโดยการโน้มนำรุ่งอรุณแห่งจิตวิญญาณไปสู่สิ่งที่ให้แสงสว่างทั้งหมด ให้มุ่งไปสู่สิ่งนั้น และเมื่อเห็นสิ่งที่ดีนี้ ตัวอย่างเช่น ถูกแต่งแต้มด้วยสิ่งนั้น ทั้งเมืองและบุคคล [ 540b ] และตัวพวกเขาเอง ต่างก็ประดับประดาชีวิตที่เหลือของพวกเขาในบางส่วน แต่ละคนอุทิศตนให้กับปรัชญาเป็นอย่างมาก แต่เมื่อถึงส่วนที่เกี่ยวกับกิจการทางการเมือง และผู้ปกครองแต่ละคนของเมือง ไม่ใช่ในฐานะสิ่งที่ดี แต่ในฐานะการทำสิ่งที่จำเป็น และลงโทษผู้อื่นที่เหมือนกับพวกเขาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาจึงละทิ้งผู้พิทักษ์เมือง ไปยังเกาะอันศักดิ์สิทธิ์และสร้างบ้านเรือนที่นั่น พวกเขาจะสร้างอนุสาวรีย์และบูชายัญ [ 540c ] ให้กับเมือง หากไพเธียเห็นด้วย ในฐานะปีศาจ แต่ถ้าไม่เห็นด้วย ในฐานะยูไดโมเนียและเทพเจ้า

“ปังกาโลส” เขากล่าว “บรรดาผู้ปกครอง โอ โสกราตีส ทำงานราวกับช่างแกะสลัก”

และจุดเริ่มต้นนั้นเป็นของข้าพเจ้าเอง โอ กลอคอน เพราะข้าพเจ้าไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับผู้ชาย แต่ข้าพเจ้าได้พูดถึงผู้หญิง ซึ่งข้าพเจ้าสามารถเข้าใจธรรมชาติของพวกเธอได้

ฉันพูดถูก พวกเขาทั้งหมดต่างก็มีสิ่งเดียวกันกับผู้ชาย ขณะที่เราเดินผ่านไป [ 540d ]

แล้วอย่างไรเล่า? ข้าพเจ้ากล่าวว่า: โปรดยกโทษให้เราที่ความปรารถนาของเราเกี่ยวกับเมืองและรัฐไม่ได้รับการตอบสนองเสมอไป แต่ข้าพเจ้ากล่าวว่า มันทรงพลัง และไม่ใช่อย่างอื่น หรือว่ากล่าวกันว่า เมื่อบรรดานักปรัชญาผู้ทรงอำนาจอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะหลายคนหรือคนเดียว เมื่อได้ขึ้นเป็นผู้ปกครองในเมืองแล้ว กลับดูหมิ่นเกียรติที่ได้รับในตอนนี้ พวกเขาก็ไม่เป็นอิสระและไร้ค่า แต่สิ่งที่ถูกต้องก็กระทำต่อคนส่วนใหญ่และเกียรติยศจากพวกเขา [ 540e ] แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและจำเป็นที่สุดคือความยุติธรรม และด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงไม่รับใช้และเพิ่มพูนความยุติธรรม พวกเขาจะจัดการเมืองของตนเอง?

"ได้อย่างไร?" เธอกล่าว

หากเป็นข้าพเจ้า บรรดาผู้เฒ่าผู้แก่ที่มีบุตร [ 541a ] ในเมืองนั้น จะถูกส่งออกไปทำงานในทุ่งนาทั้งหมด แต่บุตรของพวกเขาจะได้รับการอบรมเลี้ยงดูควบคู่ไปกับขนบธรรมเนียมประเพณีที่พ่อแม่มีอยู่แล้ว และจะได้รับการเลี้ยงดูด้วยขนบธรรมเนียมและกฎหมายที่เสรีมากขึ้น ซึ่งเราได้อธิบายไปแล้ว และด้วยวิธีนี้ พวกเขาจึงทำให้เมืองและรัฐที่เรากำลังพูดถึงเจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็วและประสบความสำเร็จ รวมถึงประเทศชาติที่พวกเขาเกิดมาก็เจริญรุ่งเรืองมากด้วย

เขากล่าวว่า เป็นเช่นนั้นอย่างยิ่ง และหากมันจะเกิดขึ้น นอกเหนือจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้น [ 541b ] คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็น โสกราตีส ว่าคุณได้พูดไว้

“เรายังไม่ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับเมืองนี้และชายผู้นี้หรือ” ฉันกล่าว “เพราะเป็นลางบอกเหตุว่าชายผู้นี้ที่เราเคยได้ยินมาก็อยู่ที่นั่นด้วย”

เดลอส เขาพูดว่า และอย่างที่คุณถาม ผมสมควรที่จะมีจุดจบ