หลักฐานเชิงจุลภาคเกี่ยวกับสาเหตุ
ทฤษฎีต่อไปนี้ทั้งหมดมีพื้นฐานมาจากงานของMancur Olson ในหนังสือ The Logic of Collective Actionซึ่งเป็นหนังสือปี 1965 ที่นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับปัญหา ที่แท้จริง ของกิจกรรมที่มีต้นทุนกระจุกตัวและผลประโยชน์กระจาย ในกรณีนี้ ผลประโยชน์ของการก่อกบฏถือเป็นสินค้าสาธารณะหมายความว่าไม่สามารถกีดกันหรือแข่งขันกันได้[ 36 ]โดยทั่วไปแล้วผลประโยชน์ทางการเมืองจะถูกแบ่งปันโดยทุกคนในสังคมหากการก่อกบฏประสบความสำเร็จ ไม่ใช่เฉพาะบุคคลที่เข้าร่วมในการก่อกบฏเท่านั้น Olson จึงท้าทายสมมติฐานที่ว่าผลประโยชน์ร่วมกันอย่างง่ายๆ นั้นเพียงพอแล้วสำหรับการกระทำร่วมกันอันที่จริง เขาโต้แย้งถึงความเป็นไปได้ของ " ผู้รับประโยชน์โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย" ซึ่งเป็นคำที่หมายถึงการได้รับผลประโยชน์โดยไม่ต้องจ่ายราคา จะยับยั้งบุคคลที่มีเหตุผลจากการกระทำร่วมกัน กล่าวคือ เว้นแต่จะมีผลประโยชน์ที่ชัดเจน การก่อกบฏจะไม่เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก ดังนั้น Olson จึงแสดงให้เห็นว่า "แรงจูงใจแบบเลือกสรร" ซึ่งเข้าถึงได้เฉพาะบุคคลที่เข้าร่วมในความพยายามร่วมกันเท่านั้น สามารถแก้ปัญหาผู้รับประโยชน์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายได้[ 37 ]
ชาวนาผู้มีเหตุผล
Samuel L. Popkin ต่อยอดจากข้อโต้แย้งของ Olson ในหนังสือThe Rational Peasant: The Political Economy of Rural Society in Vietnamทฤษฎีของเขาตั้งอยู่บนแนวคิดของชาวนาที่มีเหตุผลอย่างยิ่ง ซึ่งใช้การวิเคราะห์ต้นทุนและผลประโยชน์เป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจเข้าร่วม (หรือไม่เข้าร่วม) การก่อกบฏ มุมมองแบบรูปนิยมนี้เกี่ยวกับปัญหาการกระทำร่วมกันเน้นย้ำถึงความสำคัญของเหตุผลทางเศรษฐกิจและผลประโยชน์ส่วนตนของแต่ละบุคคล ตามที่ Popkin กล่าว ชาวนาจะไม่สนใจมิติทางอุดมการณ์ของการเคลื่อนไหวทางสังคม และมุ่งเน้นไปที่ว่าการเคลื่อนไหวนั้นจะนำมาซึ่งผลประโยชน์ในทางปฏิบัติแก่เขาหรือไม่ ตามที่ Popkin กล่าว สังคมชาวนาตั้งอยู่บนโครงสร้างที่ไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจ บรรทัดฐานทางสังคม เขาเขียนว่า "สามารถเปลี่ยนแปลง เจรจาต่อรอง และปรับเปลี่ยนไปตามการพิจารณาอำนาจและการปฏิสัมพันธ์เชิงกลยุทธ์ระหว่างบุคคล" [ 38 ]
ความไม่มั่นคงอย่างต่อเนื่องและความเสี่ยงโดยธรรมชาติของสภาพความเป็นอยู่ของชาวนา อันเนื่องมาจากลักษณะเฉพาะของความสัมพันธ์ระหว่างผู้อุปถัมภ์กับเจ้าของที่ดิน ทำให้ชาวนาต้องหันมาพิจารณาตนเองเมื่อต้องตัดสินใจ Popkin โต้แย้งว่าชาวนาพึ่งพา "การลงทุนส่วนตัวของครอบครัวเพื่อความมั่นคงในระยะยาว และพวกเขาจะสนใจผลกำไรในระยะสั้นเมื่อเทียบกับหมู่บ้าน พวกเขาจะพยายามปรับปรุงความมั่นคงในระยะยาวโดยการย้ายไปยังตำแหน่งที่มีรายได้สูงขึ้นและมีความผันผวนน้อยลง" [ 39 ] Popkin เน้นย้ำถึง "ตรรกะของนักลงทุน" นี้ ซึ่งอาจไม่คาดหวังในสังคมเกษตรกรรม ซึ่งมักถูกมองว่าเป็นชุมชนก่อนทุนนิยมที่โครงสร้างทางสังคมและอำนาจแบบดั้งเดิมขัดขวางการสะสมทุน อย่างไรก็ตาม ปัจจัยกำหนดที่เห็นแก่ตัวของการกระทำร่วมกันนั้น ตามที่ Popkin กล่าว เป็นผลโดยตรงจากความไม่มั่นคงโดยธรรมชาติของชีวิตชาวนา เป้าหมายของคนงาน เช่น การย้ายไปยังตำแหน่งผู้เช่า จากนั้นเป็นเจ้าของที่ดินรายย่อยจากนั้นเป็นเจ้าของที่ดิน ในชุมชนเหล่านั้น ความผันแปรมีน้อยและรายได้สูงกว่า ดังนั้น การทำงานโดยสมัครใจจึงไม่มีอยู่จริงในชุมชนเหล่านั้น
ป็อปคินได้ระบุตัวแปรสี่ประการที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมของแต่ละบุคคล:
- การมีส่วนร่วมในการใช้จ่ายทรัพยากร: การกระทำร่วมกันมีต้นทุนในแง่ของการมีส่วนร่วม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากล้มเหลว (ซึ่งเป็นข้อพิจารณาที่สำคัญเกี่ยวกับการก่อกบฏ)
- ผลตอบแทน: ผลตอบแทนโดยตรง (รายได้ที่เพิ่มขึ้น) และผลตอบแทนทางอ้อม (รัฐส่วนกลางที่กดขี่น้อยลง) สำหรับการกระทำร่วมกัน
- ผลกระทบส่วนเพิ่มของการมีส่วนร่วมของชาวนาต่อความสำเร็จของการดำเนินการร่วมกัน
- "ความสามารถในการดำเนินงานและความน่าเชื่อถือ" ของผู้นำ: ทรัพยากรที่รวบรวมไว้จะถูกนำไปใช้อย่างมีประสิทธิภาพมากน้อยเพียงใด
หากปราศจากพันธะทางศีลธรรมต่อชุมชน สถานการณ์นี้จะก่อให้เกิดผู้รับประโยชน์โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ป็อปคินโต้แย้งว่าจำเป็นต้องมีแรงจูงใจแบบเลือกสรรเพื่อเอาชนะปัญหานี้[ 40 ]
ต้นทุนค่าเสียโอกาสของการก่อกบฏ
นักรัฐศาสตร์ คริสโตเฟอร์ แบลตต์แมน และนักเศรษฐศาสตร์ของธนาคารโลก ลอร่า ราลสตัน ระบุว่ากิจกรรมการก่อกบฏเป็น "ทางเลือกอาชีพ" [ 41 ]พวกเขาเปรียบเทียบกิจกรรมทางอาชญากรรมกับการก่อกบฏ โดยโต้แย้งว่าความเสี่ยงและผลตอบแทนที่เป็นไปได้ที่บุคคลต้องคำนวณเมื่อตัดสินใจเข้าร่วมขบวนการดังกล่าวยังคงคล้ายคลึงกันระหว่างกิจกรรมทั้งสอง ในทั้งสองกรณี มีเพียงคนกลุ่มน้อยที่ได้รับผลประโยชน์สำคัญ ในขณะที่สมาชิกส่วนใหญ่ของกลุ่มไม่ได้รับผลตอบแทนที่คล้ายคลึงกัน[ 42 ]การเลือกที่จะก่อกบฏนั้นเชื่อมโยงกับต้นทุนค่าเสียโอกาสโดยเนื้อแท้ กล่าวคือ สิ่งที่บุคคลพร้อมที่จะสละเพื่อที่จะก่อกบฏ ดังนั้น ตัวเลือกที่มีอยู่นอกเหนือจากกิจกรรมการก่อกบฏหรืออาชญากรรมจึงมีความสำคัญพอๆ กับการก่อกบฏเองเมื่อบุคคลตัดสินใจ อย่างไรก็ตาม แบลตต์แมนและราลสตันยอมรับว่า "กลยุทธ์ที่ดีที่สุดของคนจน" อาจเป็นการก่อกบฏซึ่งเป็นกิจกรรมที่ผิดกฎหมายและถูกกฎหมายในเวลาเดียวกัน[ 42 ]พวกเขาโต้แย้งว่าบุคคลต่างๆ มักจะมี "พอร์ตโฟลิโอ" ของกิจกรรมที่หลากหลาย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพวกเขาทั้งหมดดำเนินการตามตรรกะที่มีเหตุผลและมุ่งเน้นการเพิ่มผลกำไรสูงสุด ผู้เขียนสรุปว่าวิธีที่ดีที่สุดในการต่อสู้กับการกบฏคือการเพิ่มต้นทุนค่าเสียโอกาส ทั้งโดยการบังคับใช้กฎหมายมากขึ้น และโดยการลดผลประโยชน์ทางวัตถุที่อาจเกิดขึ้นจากการกบฏให้น้อยที่สุด[ 42 ]
แรงจูงใจที่เลือกสรรตามการเป็นสมาชิกกลุ่ม
การตัดสินใจเข้าร่วมการกบฏอาจขึ้นอยู่กับเกียรติยศและสถานะทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับการเป็นสมาชิกในกลุ่มกบฏ มากกว่าแรงจูงใจทางวัตถุสำหรับแต่ละบุคคล การกบฏยังมอบสินค้าของสโมสร ให้กับสมาชิก ซึ่งเป็นสินค้าสาธารณะที่สงวนไว้สำหรับสมาชิกภายในกลุ่มนั้นเท่านั้น การศึกษาของนักเศรษฐศาสตร์Eli Bermanและนักรัฐศาสตร์ David D. Laitin เกี่ยวกับกลุ่มศาสนาหัวรุนแรงแสดงให้เห็นว่าเสน่ห์ของสินค้าของสโมสรสามารถช่วยอธิบายการเป็นสมาชิกของแต่ละบุคคลได้ Berman และ Laitin กล่าวถึง ปฏิบัติการ ฆ่าตัวตายซึ่งหมายถึงการกระทำที่มีต้นทุนสูงสุดสำหรับแต่ละบุคคล พวกเขาพบว่าในกรอบดังกล่าว อันตรายที่แท้จริงต่อองค์กรไม่ได้อยู่ที่การอาสา แต่เป็นการป้องกันการแปรพักตร์ ยิ่งไปกว่านั้น การตัดสินใจเข้าร่วมองค์กรที่มีความเสี่ยงสูงเช่นนี้สามารถหาเหตุผลมารองรับได้[ 43 ] Berman และ Laitin แสดงให้เห็นว่าองค์กรทางศาสนาเข้ามาแทนที่รัฐเมื่อรัฐไม่สามารถจัดหาสินค้าสาธารณะที่มีคุณภาพที่ยอมรับได้ เช่น ความปลอดภัยสาธารณะ โครงสร้างพื้นฐานขั้นพื้นฐาน การเข้าถึงสาธารณูปโภค หรือการศึกษา[ 44 ]ปฏิบัติการฆ่าตัวตาย "สามารถอธิบายได้ว่าเป็นสัญญาณที่มีต้นทุนสูงของ "ความมุ่งมั่น" ต่อชุมชน" [ 45 ]พวกเขายังตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติมว่า "กลุ่มที่ไม่เชี่ยวชาญในการดึงสัญญาณความมุ่งมั่น (การเสียสละ) อาจไม่สามารถบังคับใช้ความเข้ากันได้ของแรงจูงใจได้อย่างสม่ำเสมอ" [ 46 ]ดังนั้น กลุ่มกบฏสามารถจัดระเบียบตัวเองเพื่อขอหลักฐานความมุ่งมั่นจากสมาชิกต่ออุดมการณ์ สินค้าของสโมสรไม่ได้มีไว้เพื่อชักจูงบุคคลให้เข้าร่วมมากนัก แต่มีไว้เพื่อป้องกันการละทิ้ง
แบบจำลองความโลภเทียบกับความไม่พอใจ
พอล คอลลิเออร์ และแอนเค โฮฟเฟลอร์ นักเศรษฐศาสตร์จากธนาคารโลกเปรียบเทียบแรงจูงใจสองมิติ:
- การกบฏ ที่เกิดจากความโลภ : "ได้รับแรงจูงใจจากการปล้นสะดมค่าเช่าจากการส่งออกสินค้าโภคภัณฑ์ขั้นต้น โดยขึ้นอยู่กับการคำนวณต้นทุนทางเศรษฐกิจและข้อจำกัดในการอยู่รอดทางทหาร" [ 47 ]
- การกบฏที่เกิดจาก ความไม่พอใจ : "ได้รับแรงจูงใจจากความเกลียดชังซึ่งอาจมีอยู่ในความแตกต่างทางชาติพันธุ์และศาสนา หรือสะท้อนถึงความไม่พอใจที่เป็นรูปธรรม เช่น การครอบงำโดย ชนกลุ่มใหญ่ ทางชาติพันธุ์การปราบปรามทางการเมือง หรือความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจ " [ 47 ]แหล่งที่มาหลักสองประการของความไม่พอใจคือการกีดกันทางการเมืองและความไม่เท่าเทียม
Vollier และ Hoeffler พบว่าแบบจำลองที่อิงตามตัวแปรความไม่พอใจนั้นล้มเหลวในการทำนายความขัดแย้งในอดีตอย่างเป็นระบบ ในขณะที่แบบจำลองที่อิงตามความโลภนั้นทำงานได้ดี ผู้เขียนตั้งสมมติฐานว่าต้นทุนความเสี่ยงที่สูงต่อสังคมนั้นไม่ได้ถูกนำมาพิจารณาอย่างจริงจังโดยแบบจำลองความไม่พอใจ: โดยพื้นฐานแล้วบุคคลมีความไม่ชอบความเสี่ยง อย่างไรก็ตาม พวกเขายอมรับว่าความขัดแย้งก่อให้เกิดความไม่พอใจ ซึ่งในทางกลับกันสามารถกลายเป็นปัจจัยเสี่ยงได้ ตรงกันข้ามกับความเชื่อที่ได้รับการยอมรับ พวกเขายังพบว่าชุมชนชาติพันธุ์ที่หลากหลายทำให้สังคมปลอดภัยยิ่งขึ้น เนื่องจากบุคคลจะระมัดระวังมากขึ้นโดยอัตโนมัติ ซึ่งตรงกันข้ามกับการคาดการณ์ของแบบจำลองความไม่พอใจ[ 47 ]สุดท้าย ผู้เขียนยังตั้งข้อสังเกตว่าความไม่พอใจที่แสดงออกโดยสมาชิกของกลุ่มพลัดถิ่นของชุมชนที่อยู่ในภาวะวุ่นวายนั้นมีความสำคัญต่อการต่อเนื่องของความรุนแรง[ 48 ]ดังนั้นทั้งความโลภและความไม่พอใจจึงจำเป็นต้องรวมอยู่ในการพิจารณา
เศรษฐกิจเชิงศีลธรรมของชาวนา
แนวคิด เศรษฐศาสตร์เชิงศีลธรรมซึ่งริเริ่มโดยนักรัฐศาสตร์และนักมานุษยวิทยาJames C. Scottในหนังสือ The Moral Economy of the Peasant ของเขาพิจารณาตัวแปรทางศีลธรรม เช่น บรรทัดฐานทางสังคม ค่านิยมทางศีลธรรม การตีความความยุติธรรม และแนวคิดเรื่องหน้าที่ต่อชุมชน ว่าเป็นปัจจัยหลักที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจก่อกบฏ มุมมองนี้ยังคงยึดตามกรอบของ Olson แต่พิจารณาตัวแปรที่แตกต่างกันในการวิเคราะห์ต้นทุน/ผลประโยชน์: ยังคงเชื่อว่าบุคคลนั้นมีเหตุผล แม้ว่าจะไม่ใช่บนพื้นฐานทางวัตถุ แต่เป็นพื้นฐานทางศีลธรรม[ 49 ]
แนวคิดเริ่มต้น: อี.พี. ทอมป์สัน และเหตุการณ์จลาจลเรื่องขนมปังในอังกฤษ
นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษEP Thompsonมักถูกอ้างถึงว่าเป็นคนแรกที่ใช้คำว่า "เศรษฐกิจเชิงศีลธรรม" โดยเขาได้กล่าวไว้ในงานเขียนปี 1991 ว่าคำนี้ถูกใช้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 แล้ว[ 50 ] [ 51 ]ในบทความวารสารPast & Present ปี 1971 เรื่อง Moral Economy of the English Crowd in the Eighteenth Centuryเขาได้กล่าวถึงการจลาจลเรื่องขนมปังของชาวอังกฤษ และการกบฏในรูปแบบอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในท้องถิ่นโดยชาวนาอังกฤษตลอดศตวรรษที่ 18 เขากล่าวว่าเหตุการณ์เหล่านี้มักถูกมองข้ามว่าเป็น "การจลาจล" ซึ่งมีความหมายแฝงว่าไร้ระเบียบ เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ ไร้ทิศทาง และไร้วินัย เขาเขียนว่า ในทางตรงกันข้าม การจลาจลดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการกระทำที่ประสานงานกันของชาวนา ตั้งแต่การปล้นขบวนรถขนส่งอาหารไปจนถึงการยึดร้านค้าขายธัญพืช นักวิชาการอย่าง Popkin ได้โต้แย้งว่าชาวนากำลังพยายามที่จะได้รับผลประโยชน์ทางวัตถุ เช่น อาหารมากขึ้น ทอมป์สันมองเห็นปัจจัยการให้ความชอบธรรม ซึ่งหมายถึง "ความเชื่อที่ว่า [ชาวนา] กำลังปกป้องสิทธิและประเพณีดั้งเดิม" ทอมป์สันเขียนต่อไปว่า "[การจลาจล] ได้รับการให้ความชอบธรรมโดยสมมติฐานของเศรษฐกิจทางศีลธรรมแบบเก่า ซึ่งสอนถึงความไม่ถูกต้องทางศีลธรรมของวิธีการใดๆ ที่ไม่เป็นธรรมในการบังคับขึ้นราคาสินค้าอุปโภคบริโภคโดยการแสวงหาผลกำไรจากความจำเป็นของประชาชน" ในปี 1991 ยี่สิบปีหลังจากที่เขาตีพิมพ์ครั้งแรก ทอมป์สันกล่าวว่า "วัตถุประสงค์ของการวิเคราะห์ของเขาคือmentalitéหรืออย่างที่เขาต้องการคือ วัฒนธรรมทางการเมือง ความคาดหวัง ประเพณี และความเชื่อโชลางของประชากรผู้ใช้แรงงานที่เกี่ยวข้องกับการกระทำในตลาดบ่อยที่สุด" [ 50 ]ความขัดแย้งระหว่างชุดค่านิยมแบบดั้งเดิม แบบพ่อปกครองลูก และแบบชุมชนนิยมที่ขัดแย้งกับจริยธรรมแบบเสรีนิยม ทุนนิยม และตลาดนิยมที่ตรงกันข้าม เป็นหัวใจสำคัญในการอธิบายการกบฏ
เจมส์ ซี. สก็อตต์ และการวางรูปแบบเชิงตรรกะของข้อโต้แย้งเศรษฐกิจเชิงศีลธรรม
ในหนังสือThe Moral Economy of the Peasant: Rebellion and Subsistence in Southeast Asia ที่ตีพิมพ์ในปี 1976 เจมส์ ซี. สก็อตต์ ได้พิจารณาถึงผลกระทบของภาวะช็อกทางเศรษฐกิจและการเมืองจากภายนอกที่มีต่อชุมชนชาวนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สก็อตต์พบว่าชาวนาส่วนใหญ่มีภารกิจหลักคือการเอาตัวรอดและผลิตให้เพียงพอต่อการดำรงชีพ[ 52 ]ดังนั้นระบอบการปกครองแบบแสวงหาผลประโยชน์ใดๆ ก็ตามจำเป็นต้องเคารพความสมดุลที่ระมัดระวังนี้ เขาเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "จริยธรรมแห่งการดำรงชีพ" [ 53 ]เจ้าของที่ดินที่ดำเนินกิจการในชุมชนดังกล่าวมีหน้าที่ทางศีลธรรมที่จะต้องให้ความสำคัญกับการดำรงชีพของชาวนามากกว่าผลประโยชน์ส่วนตัวอย่างต่อเนื่อง ตามที่สก็อตต์กล่าว รัฐอาณานิคมที่ทรงอำนาจซึ่งมาพร้อมกับระบบทุนนิยมแบบตลาดไม่ได้เคารพกฎพื้นฐานที่ซ่อนเร้นนี้ในสังคมชาวนา การเคลื่อนไหวต่อต้านเกิดขึ้นเพื่อตอบสนองต่อความโศกเศร้าทางอารมณ์ ความโกรธแค้นทางศีลธรรม[ 54 ]
สิ่งจูงใจอื่นที่ไม่ใช่สิ่งของ
Blattmanและ Ralston ตระหนักถึงความสำคัญของแรงจูงใจเชิงเลือกที่ไม่เป็นรูปธรรม เช่น ความโกรธ ความขุ่นเคือง และความไม่ยุติธรรม ("ความไม่พอใจ") ในรากฐานของการก่อกบฏ พวกเขาโต้แย้งว่าตัวแปรเหล่านี้ไม่ได้ไร้เหตุผลอย่างที่บางครั้งถูกนำเสนอ พวกเขาระบุประเภทหลักของข้อโต้แย้งเรื่องความไม่พอใจไว้ 3 ประเภท:
- แรงจูงใจภายในถือว่า “ ความอยุติธรรมหรือการรับรู้ถึงการกระทำผิดก่อให้เกิดความเต็มใจที่จะลงโทษหรือแสวงหาการแก้แค้น” [ 55 ]มากกว่ารางวัลทางวัตถุ บุคคลจะถูกกระตุ้นให้ต่อสู้เพื่อความยุติธรรมโดยธรรมชาติและโดยอัตโนมัติหากพวกเขารู้สึกว่าตนเองถูกกระทำผิดเกมอัลติเมตัมเป็นตัวอย่างที่ดีเยี่ยม: ผู้เล่นคนที่ 1 ได้รับเงิน 10 ดอลลาร์และต้องแบ่งกับผู้เล่นอีกคนหนึ่งซึ่งไม่มีโอกาสกำหนดจำนวนเงินที่จะได้รับ แต่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อตกลงกันหรือไม่ (หากเขาปฏิเสธ ทุกคนจะเสียเงิน) ตามหลักเหตุผล ผู้เล่นคนที่ 2 ควรรับข้อเสนอใดๆ ก็ตามเพราะมันดีกว่าในแง่ของจำนวนเงิน (1 ดอลลาร์ที่มากกว่าก็ยังคงเป็น 1 ดอลลาร์ที่มากกว่า) อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นคนที่ 2 มักจะไม่เต็มใจที่จะรับน้อยกว่า 2 หรือ 2 ดอลลาร์ ซึ่งหมายความว่าพวกเขายินดีที่จะจ่าย -2 ดอลลาร์เพื่อให้ความยุติธรรมได้รับการเคารพ เกมนี้ ตามที่ Blattman และ Ralston กล่าวไว้ แสดงถึง “ความสุขในการแสดงออกที่ผู้คนได้รับจากการลงโทษความอยุติธรรม” [ 55 ]
- ความเกลียดชังต่อการสูญเสียถือว่า "ผู้คนมักประเมินความพึงพอใจของตนเองโดยเทียบกับจุดอ้างอิง และพวกเขา 'ไม่ชอบการสูญเสีย' [ 56 ]บุคคลมักเลือกที่จะไม่สูญเสียมากกว่ากลยุทธ์ที่มีความเสี่ยงในการได้รับผลกำไร อย่างไรก็ตาม มี ส่วน ที่เป็นอัตวิสัย อยู่มาก เนื่องจากบางคนอาจตระหนักและตัดสินใจว่าตนเองด้อยกว่าเพื่อนบ้าน ตัวอย่างเช่น เพื่อ "แก้ไข" ช่องว่างนี้ บุคคลจึงพร้อมที่จะรับความเสี่ยงอย่างมากเพื่อไม่ให้เกิดการสูญเสีย [ 56 ]
- ความคับข้องใจ-ความก้าวร้าว : แบบจำลองนี้ถือว่าปฏิกิริยาทางอารมณ์ในทันทีต่อสภาพแวดล้อมที่มีความเครียดสูงไม่ได้ขึ้นอยู่กับ "ประโยชน์โดยตรงใดๆ แต่เป็นการตอบสนองที่หุนหันพลันแล่นและอารมณ์ต่อภัยคุกคาม" [ 56 ]ทฤษฎีนี้มีข้อจำกัด: การกระทำที่รุนแรงส่วนใหญ่เป็นผลมาจากเป้าหมายของแต่ละบุคคล ซึ่งถูกกำหนดโดยชุดของความชอบ [ 57 ]อย่างไรก็ตาม แนวทางนี้แสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบตามบริบท เช่น ความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจ มีผลกระทบที่ไม่น้อยไปกว่ากันต่อเงื่อนไขของการตัดสินใจที่จะก่อกบฏอย่างน้อยที่สุด
การสรรหาบุคลากร
สตาธิส เอ็น. คาลีวาส ศาสตราจารย์ด้านรัฐศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเยล โต้แย้งว่าความรุนแรงทางการเมืองได้รับอิทธิพลอย่างมากจากปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคมในระดับท้องถิ่น ตั้งแต่การแข่งขันในครอบครัวแบบดั้งเดิมไปจนถึงความแค้นที่ถูกกดดัน[ 58 ]การกบฏ หรือความรุนแรงทางการเมืองใดๆ ไม่ใช่ความขัดแย้งแบบทวิภาค แต่ต้องเข้าใจว่าเป็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างอัตลักษณ์และการกระทำสาธารณะและส่วนตัว “การบรรจบกันของแรงจูงใจในระดับท้องถิ่นและข้อบังคับเหนือท้องถิ่น” ทำให้การศึกษาและการสร้างทฤษฎีเกี่ยวกับการกบฏเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก ณ จุดตัดระหว่างการเมืองและส่วนตัว ระหว่างส่วนรวมและปัจเจกชน[ 59 ] คาลีวาสโต้แย้งว่าเรามักพยายามจัดกลุ่มความขัดแย้งทางการเมืองตามแบบแผนโครงสร้างสองแบบ:
- แนวคิดที่ว่าความรุนแรงทางการเมือง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการกบฏ มีลักษณะเฉพาะคือการล่มสลายของอำนาจอย่างสมบูรณ์และสภาวะอนาธิปไตย แนวคิดนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากมุมมองของโทมัส ฮอบส์ แนวทางนี้มองว่าการกบฏมีแรงจูงใจมาจากความโลภและการปล้นสะดม โดยใช้ความรุนแรงเพื่อทำลายโครงสร้างอำนาจของสังคม[ 58 ]
- แนวคิดที่ว่าความรุนแรงทางการเมืองทั้งหมดมีแรงจูงใจมาจากกลุ่มความภักดีและความเชื่อที่เป็นนามธรรม “โดยที่ศัตรูทางการเมืองจะกลายเป็นศัตรูส่วนตัวได้ก็ต่อเมื่อมีความเป็นศัตรูร่วมกันและไม่เป็นส่วนตัวมาก่อน” [ 58 ]ดังนั้นความรุนแรงจึงไม่ใช่เรื่อง “คนต่อคน” มากเท่ากับการต่อสู้แบบ “รัฐต่อรัฐ” หากไม่ใช่ความขัดแย้งแบบ “ความคิดต่อความคิด” [ 58 ]
ข้อคิดสำคัญของ Kalyvas คือพลวัตระหว่างศูนย์กลางกับส่วนรอบนอกเป็นพื้นฐานในความขัดแย้งทางการเมือง Kalyvas ตั้งข้อสังเกตว่าผู้แสดงแต่ละคนจะเข้าร่วมเป็นพันธมิตร ที่คำนวณไว้ กับกลุ่ม[ 60 ]ดังนั้น การกบฏจึงไม่สามารถวิเคราะห์ได้ในหมวดหมู่แบบมหภาค และเราไม่ควรสันนิษฐานว่าบุคคลแต่ละคนจะสอดคล้องกับผู้แสดงคนอื่นๆ โดยอัตโนมัติเพียงเพราะความแตกแยกทางอุดมการณ์ ศาสนา ชาติพันธุ์ หรือชนชั้น อำนาจในการกระทำนั้นตั้งอยู่ทั้งภายในกลุ่มและภายในตัวบุคคล ทั้งในระดับสากลและระดับท้องถิ่น[ 60 ] Kalyvas เขียนว่า: "พันธมิตรเกี่ยวข้องกับการทำธุรกรรมระหว่างผู้แสดงระดับเหนือท้องถิ่นและผู้แสดงระดับท้องถิ่น โดยที่ฝ่ายแรกจะจัดหาพลังภายนอกให้แก่ฝ่ายหลัง ทำให้พวกเขาสามารถได้รับความได้เปรียบในระดับท้องถิ่นอย่างเด็ดขาด ในทางกลับกัน ฝ่ายแรกจะอาศัยความขัดแย้งในท้องถิ่นเพื่อสรรหาและกระตุ้นผู้สนับสนุนและได้รับการควบคุม ทรัพยากร และข้อมูลในท้องถิ่น แม้ว่าวาระทางอุดมการณ์ของพวกเขาจะขัดแย้งกับลัทธิท้องถิ่นนิยมก็ตาม" [ 60 ]บุคคลแต่ละคนจะมุ่งใช้การกบฏเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ในระดับท้องถิ่น ในขณะที่กลุ่มผู้กระทำจะมุ่งแสวงหาอำนาจ ความรุนแรงเป็นวิธีการ ไม่ใช่เป้าหมาย ตามที่คาลีวาสกล่าวไว้
ประเด็นสำคัญที่ได้จากการวิเคราะห์แบบศูนย์กลาง/ท้องถิ่นนี้คือ ความรุนแรงไม่ใช่กลยุทธ์แบบอนาธิปไตยหรือการบงการโดยอุดมการณ์ แต่เป็นการสนทนาระหว่างทั้งสอง การกบฏคือ “การรวมตัวกันของกลุ่มแตกแยกในท้องถิ่นหลายกลุ่มและมักแตกต่างกัน ซึ่งจัดเรียงกันอย่างหลวมๆ รอบกลุ่มแตกแยกหลัก” [ 60 ]คำอธิบายหรือทฤษฎีใดๆ เกี่ยวกับความขัดแย้งที่คิดไว้ล่วงหน้าไม่ควรถูกนำไปใช้กับสถานการณ์ใดๆ มิฉะนั้นจะสร้างความเป็นจริงที่ปรับตัวให้เข้ากับความคิดที่คิดไว้ล่วงหน้าของตนเอง ดังนั้น Kalyvas จึงโต้แย้งว่าความขัดแย้งทางการเมืองไม่ได้เป็นเรื่องการเมืองเสมอไปในแง่ที่ว่าไม่สามารถลดทอนให้เหลือเพียงวาทกรรม การตัดสินใจ หรืออุดมการณ์บางอย่างจาก “ศูนย์กลาง” ของการกระทำร่วมกันได้ แต่ควรเน้นที่ “กลุ่มแตกแยกในท้องถิ่นและพลวัตภายในชุมชน” [ 61 ]ยิ่งไปกว่านั้น การกบฏไม่ใช่ “เพียงกลไกที่เปิดประตูสู่ความรุนแรงส่วนตัวแบบสุ่มและอนาธิปไตย” [ 61 ]แต่เป็นผลมาจากการร่วมมือกันอย่างระมัดระวังและไม่มั่นคงระหว่างแรงจูงใจในท้องถิ่นและเวกเตอร์ส่วนรวมเพื่อช่วยเหลือสาเหตุส่วนบุคคล
