จูกัดเหลียงตั้งสำนักงานรัฐปรับปรุงกังหันน้ำกระดูกงูชลประทานยกเกษตรกรรมต้มเกลือชาวไร่ชาวนาน้ำไม่ขาดใช้เลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ตั้งยุ้งฉางวัวไม้ม้าไหลรวมความคิดส่งคำแนะนำยอมรับความผิดยอมรับความพลาดผู้ภักดีได้รับบำเหน็จแม้เป็นศัตรูฝ่าฝืนละกฎหมายถูกลงทัณฑ์แม้เป็นญาติโครงสร้างพื้นฐานพยุหแปดทิศห้าตีเฉาเว่ยอาวุธแหลมคมมากกองหนุนประชุมไม่ฟุ่มเฟือยเศรษฐกิจก้าวหน้าราษฎรปลอดภัยกองทัพไม่เห็นแก่ตัวแปดทิศพิชัยสงครามยอดวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดเฉาเว่ยเคารพราษฎรสู่ฮั่นเชิดชูสิ้นบุญอาณาประชาจึงตั้งวัดวาสุมาอี้ว่าอัจฉริยะแห่งโลกทุกชนชั้นก็นิยม

ฮั่นสลายกังฉินขโมยฮ่องเต้ถูกฝุ่นคลุมไม่สนกำลังเชื่อในความชอบธรรมไร้ปัญญาไร้ฝีมือหาหนทางฮั่นเสื่อมถอยไม่คำนึงความสามารถตัวสร้างยุติธรรมให้โลกไร้ปัญญาไร้ฝีมือพระองค์เล่าปี่กล่อมดังนี้ฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งจึงยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตกำเนิดหลงจงตุ่ยผูกกวนต้านโฉชนะเซ็กเพ็กมีเกงจิ๋วได้เสฉวนมิเพียงซงหนูไม่ใช่เวลาปักหลักปราบกบฏครบส่งกลับบ้านเกิดปลูกหม่อนปลูกนาเสฉวนทรัพย์สินราษฎรพระองค์เล่าปี่ทำตามจูล่งดังนี้ชนะใจเสฉวนไม่แสดงอารมณ์ไม่โกรธอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพน้ำใจเมตตาตรงข้ามโหดร้ายอาฆาตแค้นปกป้องผู้ใต้บัญชาครอบครัวถึงพูดว่าจูล่งจะเข้าโจโฉพระองค์เล่าปี่มิได้เชื่อสั่งเล่าเสี้ยนคุณธรรมเป็นรากโจโฉว่าพระองค์เล่าปี่เป็นวีรบุรุษ

โจโฉสู้จระเข้เมื่อสิบขวบหลี่ซานว่าถึงคราวุ่นวายวีรบุรุษมีแต่เพียงเฉาเชาอ่านยุทธศิลป์คัดลอกพิชัยสงครามอธิบายซุนจื่อกลายเป็นเมิ่งเต๋อเซินซูยี่สิบขวบได้เลื่อนตำแหน่งประหารขันทีละเมิดกฎหมายเขียนจดหมายถึงเลนเต้ถึงราชวงศ์ฮั่นผู้ซื่อสัตย์สุจริตถูกตราบาปกังฉินประจบประแจงสอพลอเสแสร้งคนทรยศเต็มราชสำนักคนดีภักดีจริงใจไม่ถูกใช้อย่างจริงใจไม่ได้รับการยอมรับประท้วงมากมายหลายครั้งฮั่นจะล้มฮั่นไม่ฟังโจโฉแม่ทัพทหารม้าปราบกบฏปลดแปดผู้พิพากษาทุจริตห้ามความเชื่อโชคลางศาสนาชวนล้มฮั่นโจโฉปฏิเสธหองจูเปียนหองจูเหียบเหี้ยนเต้ตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะมอบตำแหน่งแม่ทัพโจโฉโจโฉไม่เอาออกจากลั่วหยางสละทรัพย์สมบัติระดมนักรบมีช่างตีมีดเป็นของตัวตีดาบให้ปะทะตั๋งโต๊ะลั่วหยางไหม้เพลิงสิบแปดเมืองพันธมิตรไม่ตามตีตั๋งโต๊ะโจโฉแต่ผู้เดียวบุกตะวันตกตีตั๋งโต๊ะตีตั๋งโต๊ะแต่ผู้เดียวจึงแพ้กลับมาสิบแปดพันธมิตรทุกวันแต่ฉลองดื่มกินโฉเสนอสี่ข้อตีเหมิงจินเฝ้าฉางเกาคุมอ่าวฉางปิดเซอหยวนปิดไท่กู่เข้าอู่กวนทำป้อมค่ายกองโจรตัดตั๋งโต๊ะสิบแปดพันธมิตรไม่ทำไปหยางโจวเกิดกบฏเผาค่ายโจโฉโจโฉสังหารหมดขุนศึกแตกแถวอำนาจเป็นหนึ่งปกปักฮ่องเต้รวมภาคเหนือรบเซ็กเพ็กตีสู่ฮั่นสร้างบทกวีสะท้อนฮั่นวุ่นวายปณิธานรวมโลกเป็นหนึ่งกวีเรียบง่ายตรงไปตรงมาโศกเศร้าเร่าร้อนอุปมาอุปไมยเฉียบแหลมตื่นตัวทรงพลังกล้าหาญไม่มุ่งเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งวีรบุรุษผู้พิเศษเข้มงวดสังหารผลาญอาชญากรมีปัญญาด้านการเมืองเชี่ยวพิชัยสงครามเชี่ยวกลยุทธ์เชี่ยวยุทธวิธีเชี่ยวยุทธศิลป์หนอนหนังสือเชี่ยววรรณกรรมโบราณอธิบายยุทธศิลป์กลางวันอ่านคัมภีร์กลางคืนเชี่ยวต่อสู้เชี่ยวดาบเชี่ยวธนูไร้ปราณีต่อภัยคุกคามประหยัดมัธยัสถ์ไม่หรูหราไม่เชื่อผีเทพเจ้าจูกัดเหลียงว่าปัญญาแผนการไม่ด้อยใครใช้ทหารดังซุนจื่อ

สุมาอี้ฉลาดมีเหตุผลเด็ดขาดเป็นวีรบุรุษกระตือรือร้นเรียนรู้เป็นหมาป่ายับยั้งโจโฉย้ายเมืองหลวงซุนกวนกวนอูสู้กันเฉาเว่ยปลอดภัยเฉาเว่ยรอดพ้นโจผีสิ้นซุนกวนตีสุมาอี้ชนะจูกัดกิ๋นปราบกบฏเบ้งตัดประหารเบ้งตัดตีฮั่นจงต้านจูกัดเหลียงจนมังกรหลับลาลับล้อมเมืองตัดหัวกองซุนเอี๋ยนสลายวงล้อมฟ่านเฉิงเปิดคลองก้วยหยางไป่ชี่สร้างค่ายทหารเหนือใต้นับหมื่นปราบกบฏหวางหลิงทำไร่นาในชางกุ้ยถลุงเหล็กในจิงจ้าวเทียนซุยขุดคลองสร้างค่ายทหารชลประทานน้ำโอนย้ายข้างฟ่างไปกวนตงทัดทานฮ่องเต้สร้างพระราชวังทำเกษตรกรรมซุนกวนว่าสุมาอี้เก่งใช้ทหารเปลี่ยนแปลงดั่งเทพไม่ย่อท้อ

กวนจงแบ่งเขตแบ่งเมืองตั้งข้าราชใหญ่น้อยน้อยหลายขึ้นต่อใหญ่หนึ่งใหญ่หนึ่งขึ้นต่อใหญ่ยิ่งกว่าตั้งผู้ดูแลเรือกนาไร่สวนปศุสัตว์ตั้งผู้ดูแลการเมืองทั่วไปเดือนแรกทุกปีข้าราชการรายงานฉีหวนกงฉีหวนกงบำเหน็จรางวัลลงโทษตามสภาพครอบหนึ่งคนเป็นทหารทัพเล็กกองร้อยสองพันกองพลหนึ่งหมื่นสิบห้าเมืองสามทัพยามว่างฝึกยามสงครามรบผู้ก่ออาชญากรรมให้เกราะให้ของ้าวผู้ก่ออาชญากรรมเล็กให้โลหะลดภาษีเก็บภาษีธุรกิจเก็บภาษีพ่อค้าเกษตรกรค้าขายอิสระเคารพกษัตริย์ปฏิเสธคนเถื่อนฉีหวนกงจึงขึ้นเป็นห้าอธิราช

จิ้นเหวินกงรับฟังโปตีเปิดโปงกบฏค้ำจุนกษัตริย์ปรับปรุงการเมืองจัดกองทัพตัดฉู่พิชิตโจพิชิตเว่ยช่วยซ่งชนะฉู่ตีเจิ้ง จิ้นเหวินกงขึ้นเป็นห้าอธิราช

กระต่ายขาวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกระต่ายขาวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีกระต่ายขาวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่กระต่ายขาวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของกระต่ายขาวตัวน้อยนี้กระต่ายขาวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่กระต่ายขาวตัวน้อยนี้ต้องจากลา ฉันเคยมั่นใจว่าฉันเขียนเรื่องสั้นได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยฉันไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ฉันเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อฝัน

เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อเจ้อ

เรื่องสั้นของฉันมันไร้สาระ

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยสำเร็จ

เรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตก

ฉันเกลียดเรื่องสั้นของฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลา

ฉันมันไม่ได้เรื่อง ฉันมันล้มเหลว ฉันมันบ้า ฉันมันควาย ฉันมันโง่

ฉันมันอวดฉลาด

ฉันมันอัตตาสูง

ฉันเคยคิดว่าฉันเขียนเก่งที่สุด ชนิดที่ว่าถ้ามีtop 10นักเขียนตลอดกาลฉันคืออันดับที่1 ฉันเคยคิดอย่างนั้น นักเขียนคนอื่นคงเลียนแบบฉันกันเป็นแถวๆ ฉันเคยคิดว่า ฉันปฏิวัติวงการงานเขียนได้ ฉันเคยคิดว่าคนอื่นคงจะเขียนอะไรคือสไตล์ฉันกันเป็นแถวแล้วเอาไปใช้กันเป็นแถวเช่นกัน ฉันเคยคิดว่าคนเขาจะเขียนกันว่างานเขียนแทรกประเด็นนั้นแทรกประเด็นนี้วิจารณ์อะไรนั่น ฉันเคยคิดว่านักวิจารณ์ควจะยกงานเขียนฉันทุกชิ้นเป็นงานเขียนที่ดีที่สุดทุกชิ้นในทุกสาขา ฉันเคยคิดว่าฉันสร้างสิ่งใหม่ให้วงการ ฉันเคยคิดว่าคนอื่นจะตีความกันว่าฉันจะสื่ออะไร ฉันคิดว่าคนอื่นจะจัดให้ฉันเป็นนักเขียนที่มีอิทธิพลต่อนักเขียนคนอื่นมากที่สุด ฉันคิดว่าคนอื่นจะยกให้ฉันมีอิทธิพลต่อทุกวงการด้วยซ้ำ ไม่เพียงวงการงานเขียน แต่ วิทยาศาสตร์, หนัง, แม้แต่การเมือง ฉันคิดว่าฉันจะมีอิทธิพลและส่งผลกระทบมากที่สุด ฉันคิดว่าทุกคนจะพูดถึงฉันตั้งแต่ตอนฉันยังมีชีวิตไปจนถึงแม้แต่ตอนที่ฉันตายไปเป็นพันๆปีแล้ว ฉันคิดว่างานเขียนฉันจะถูกสร้างเป็นหนังด้วยซ้ำ ฉันเคยคิดว่าวิธีของฉันถูกทุกวิธี ฉันเคยคิดว่าฉันทำถูกทุกอย่าง ฉันเคยคิดว่าฉันถูกทุกอย่าง ฉันเคยคิดว่าฉันถูกทุกสิ่ง แต่ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิดหมดทุกอย่าง ฉันไม่ได้เขียนเก่งที่สุด ฉันไม่ใช่นักเขียนตลอดกาลอันดับที่1 ไม่มีใครเขาเลียนแบบฉัน งานเขียนฉันไม่ได้ดีอะไร ฉันไม่ได้มีความสามารถจะปฏิวัติวงการงานเขียนได้ ไม่มีใครเขาสนใจงานเขียนฉัน ฉันไม่เคยสร้างอะไรใหม่ๆเลย คนอื่นเขาทำกันไปหมดแล้ว ฉันไม่ได้มีความสามารถมากพอจะมีอิทธิพลต่อทุกสิ่ง ฉันไม่ได้มีความสามารถมากพอจะมีผลกระทบต่อทุกสิ่ง ฉันถูกลืมในตอนที่ฉันมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ งานเขียนฉันไม่ได้น่าสนใจจนถึงจะถูกดัดแปลง  ฉันคิดไปเองว่าฉันพิเศษกว่าคนอื่น ไม่ได้มีใครเป็นผู้ถูกเลือกในคำทำนายในโลกแห่งความเป็นจริง ฉันกลับคิดไปเองว่าฉันเป็นผู้ถูกเลือกในคำทำนาย ไม่มีใครเป็นคนพิเศษในโลกนี้ ไม่มีใครพิเศษไปกว่าใคร ทำไมฉันถึงคิดว่าฉันเป็นคนพิเศษกว่าคนอื่น คนอื่นวิจารณ์ฉันมากมาย คนอื่นให้คำแนะนำฉันมากมาย ฉับกลับโกรธเคืองไม่เชื่อและไม่ทำตามไม่นำคำวิจารณ์และคำแนะนำไปใช้ ได้แต่พิสูจน์กับคนพวกนั้นและกับทุกคนว่าฉันถูกทั้งหมด ว่าฉันถูกทุกอย่าง คำวิจารณ์และคำแนะนำพวกนั้นผิดทุกอย่าง คำวิจารณ์และคำแนะนำพวกนั้นผิดทั้งหมด ฉันคิดไปเองว่าฉันฉลาดที่สุดในโลกนี้ ฉันคิดไปเองฉันฉลาดกว่าคนอื่น ฉันคิดไปเองว่าฉันเป็นอัจฉริยะ ทั้งที่ฉันไม่ได้เป็นอัจฉริยะ ทั้งที่ฉันไม่ได้ฉลาดที่สุดในโลกนี้ ทั้งที่ฉันไม่ได้ฉลาดไปกว่าคนอื่น ทดสอบไอคิวได้ไอคิวแค่ร้อยเท่ากับไอคิวของคนอื่นแค่นี้ก็รู้ชัดเจนแล้ว ฉันรู้แล้วว่าวิธีของฉันผิดหมดทุกวิธี ฉันรู้แล้วว่าฉันทำผิดทุกอย่าง ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดทุกอย่าง ฉันรู้ว่าฉันผิดทุกสิ่ง

 คนอย่างงี้จะประสบความเร็จได้ยังไง

ฉันมันไม่ได้เรื่อง ฉันมันล้มเหลว ฉันมันบ้า ฉันมันควาย ฉันมันโง่

ฉันมันอวดฉลาด

ฉันมันอัตตาสูง

คนอย่างงี้จะประสบความเร็จได้ยังไง

จากคนที่เป็นเศษสวะ โง่เขลา น่ารังเกียจ น่าขยะแขยง เห็นแก่ตัว และอัตตาสูงผู้ไร้ความสามารถ มีแต่ความเลวร้ายชั่วช้าน่ารังเกียจและเหลวแหลก

      (เรื่องสั้นประชดมนุษย์)

""""""""""""""""""" """"""""""""""""""" """""""""""""""""""  """""""""""""""""""ศาสนาทำให้คนหยุดคิด Ray Bradbury นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ยุค1950ชาวอเมริกัน

การแข่งขันคือกฎของป่าดง การร่วมมือคือกฎของอารยธรรม

สังคมที่คนคิดว่าทุกคนต้องสนใจปัญหาของตัวเองก่อน คือสังคมที่รอวันล่มสลาย

สังคมที่ทุกคนคิดกันว่าทุกคนต่างก็มีปัญหากันทั้งนั้น คือสังคมที่รอวันล่มสลาย

สังคมที่บอกว่า 'ถ้าเธอเจ็บหรือเหนื่อย อย่าหวังว่าคนอื่นจะเข้าใจเธอ ทุกคนต่างก็มีปัญหาของตัวเองกันทั้งนั้น ถ้าเธอไม่ช่วยตัวเอง ใครจะช่วยล่ะ' คนที่ปล่อยประโยคนี้ออกมามีแต่คนเห็นแก่ตัวเท่านั้น สังคมที่พูดประโยคนี้ สังคมที่เชื่อประโยคนี้ แทนที่จะช่วยเหลือกันและกัน คือสังคมที่รอวันล่มสลาย

ตามผู้ที่โศกเศร้า อย่าตามผู้กระตือรือร้น ผู้กระตือรือร้นคือผู้กดขี่ในวันพรุ่งนี้

มีอยู่ยุคหนึ่งที่วิทยาศาสตร์ไม่ได้ฆ่าคน แต่ศาสนาฆ่าล้างบางผู้คนไปจำนวนมาก เราเรียกยุคนั้นว่า ยุคมืด

การจ้างงานคือรูปแบบการเป็นทาสในยุคใหม่ Karl Marx นักปรัชญาชาวเยอรมัน

สวรรค์ของคนรวยสร้างจากนรกของคนจน

นักวิจารณ์คือคนที่ดูสงครามจากที่สูง แล้วฆ่าผู้รอดชีวิต Ernest Hemingway นักเขียนชาวอเมริกัน

คนที่พูดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง มีแต่คนรวยที่ไม่รู้จักพอ

คนที่พูดว่าเงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง ถ้าแก้ไม่ได้แสดงว่าไม่มากพอ มีแต่คนรวยที่ไม่รู้จักพอ

คนที่พูดว่าคนที่พูดว่าเงินซื้อความสุขไม่หรือเงินไม่สำคัญใช่พวกมึงรวยแล้วไงก็เลยพูดได้ แท้ที่จริงมันเองนั่นแหละที่เป็นคนรวย คนรวยที่ไม่รู้จักพอ

การเมืองคือแผนกบันเทิงของอุตสาหกรรมทหาร Frank Zappa นักดนตรีขาวอเมริกัน

ระบบไม่ได้พังแล้วต้องแก้ไข แต่ระบบถูกสร้างมาอย่างงี้อยู่แล้ว

ระบบไม่ได้พังแล้วต้องแก้ไข แต่ระบบทำงานได้ดีตามที่ตั้งใจ และมันต้องถูกทำลาย

ศาสนาไม่เคยเป็นกฎสากลในธรรมชาติ

นกกาเหว่าทิ้งลูกตัวเองให้นกตัวอื่นเลี้ยง พร้อมเขี่ยฆ่าลูกนกอื่น นี่ถูกต้องตามครรลองคลองธรรมหรือ

ถ้าสวรรค์นรกมีอยู่จริง แมว หมา เสือ ตกนรกกันไปหมดทุกตัวแล้ว ไม่มีวันได้กลับชาติมาเกิดหรอก

เราทุกคนก็ต้องตกนรกด้วยกันหมดทุกคนด้วยเหมือนกัน เพราะพวกเรายังกินหมู ไก่ วัว ไข่ ปลา กุ้ง หอย ปู ปลาหมึกกันอยู่เลย ไม่สงสารพวกมันบ้างหรือ

ถ้าศาสนาคือกฎสากลของธรรมชาติ ทำไมกินแต่ผักล้วนๆ ไม่กินเนื้อสัตว์ เราถึงจะตายล่ะ (วีแกนคนหนึ่งได้ตายเพราะกินแต่ผักล้วนๆมาแล้ว)

ธรรมชาติไม่สนใจศาสนา

ธรรมชาติไม่สนใจมารยาท

ธรรมชาติไม่สนใจศีลธรรม

ธรรมชาติไม่สนใจคุณธรรม

ธรรมชาติสนใจว่าผสมพันธุ์สำเร็จไหมต่างหาก

ผสมพันธุ์คือเรื่องสำคัญที่สุดของธรรมชาติ ผสมพันธุ์คือเรื่องที่สำคัญที่สุดของโลกนี้ ผสมพันธุ์คือเรื่องสำคัญที่สุดของจักรวาล

ปัญหาไม่ใช่การขาดเงิน ขาดอาหาร ขาดน้ำ หรือขาดดินแดน ปัญหาคือมอบการควบคุมสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดนี้ให้กลุ่มคนโรคจิตที่โลภที่ผู้แคร์การคงไว้ซึ่งอำนาจของตัวเองมากกว่าช่วยมนุษยชาติ Bill Hicks เดี่ยวไมโครโฟน-นักวิจารณ์สังคมชาวอเมริกัน

การศึกษา ปริญญาเป็นเพียงเศษกระดาษ การศึกษาของจริงเห็นได้ในพฤติกรรม

ศาสนานี่แหละที่ทำให้คนเห็นแก่ตัวได้ดี คนรวยรวยเอารวยเอา คนจนก็จนเกมือนเดิมไม่อาจเจือจุนตัวเองได้ ศาสนานี่อหละที่ทำให้มีคนทุจริตคอรัปชั่นเต็มไปหมด ศาสนาคือผู้สร้างฆาตกร ศาสนานี่แหละที่ทำให้พวกเราทุกคนตกอยู่ในความทุกข์ยาก ศาสนานี่แหละที่ทำให้คนเราฆ่ากัน ศาสนานี่แหละที่ทำให้คนเป็นฆาตกรเกลื่อนโลก ศานานี่แหละที่ทำให้อาชญากรรมในโลกนี้ไม่มีวันจบสิ้น ทำให้คนที่เกิดมาจนจนไปจนตาย คนที่เกิดมารวยรวยไปจนตาย

ถ้าอยากให้โลกนี้ก้าวหน้า ทำตรงกันข้ามกับศาสนาซะ

เพียงแค่ต้นไม้ต้นสุดท้ายตาย เพียงแค่แม่น้ำสุดท้ายถูกวางพิษ และเพียงแค่ปลาตัวสุดท้ายถูกจับ เราจะตระหนักไหมว่าเรากินเงินไม่ได้

บางทีเราซึมเศร้า เจ็บป่วย เสียสติ เพราะเราออกจากธรรมชาติ และมุ่งสู่โลกประดิษฐ์ อาหารปลอม ไฟนีออน ยาสังเคราะห์ งาน บางทีเราไม่ได้ป่วย บางทีเราแค่พยายามทำให้ตัวเองพอดีกับความจริงที่ไม่ได้มีไว้ให้เราอาศัยอยู่ บางทีคำตอบคือกลับสู่ธรรมชาติ ง่ายๆ

คนที่พูดว่า คนพิการไม่มีแขนไม่ขายังทำงานได้เลย โดยเนื้อแท้เป็นคนมีปมในใจ จึงromanticize ทำให้ชีวิตคนพิการสวยหรู ยกย่องคนพิการเกินความเป็นจริง เผินๆเหมือนจะดี แต่มันคือการบังคับให้คนพิการทำในสิ่งที่พวกเขาห้ามทำ เพราะหากให้พวกเขาทำ พวกเขาอาจมีโอกาสตายได้ทุกเมื่อ คนพิการไม่ควรทำงานทิใช่หรือ? ขืนให้พวกเขาทำ พวกเขาจะปลอดภัยหรือ? เอาสถานการณ์ของคนพิการมาเทียบกันคนปกติมันยุติธรรมตรงไหน? มันปกติตรงไหน? แต่ใจตัวเองพิการ จึงเหยียบย่ำคนร่างกายสมบูรณ์ ชอบเอาคนพิการมาเปรียบเทียบว่ายังทำงานเท่ากับคนปกติ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ช่วยอะไรคนพิการเลย ทั้งที่มันเปรียบเทียบกันไม่ได้เพราะทุกสถานการณ์ของทุกคนมันตรงกันข้ามกันทั้งหมด ไม่สามารถเอาตัวอย่างอะไรไปสอนคนอื่นเขาได้ทั้งนั้น คนที่สอนคนอื่นมีแต่คนโง่เท่านั้น เพราะคิดไปเองว่าตัวเองฉลาดจึงเอาแต่สอนคนอื่น

คนที่พูดว่าโลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอ มันเองนั่นแหละที่อ่อนแอ ถึงได้พูดประโยคใส่คนอื่นที่มันมองว่าอ่อนแอไปทั่ว เพราะมันเองเป็นคนอ่อนแอแต่ไม่ยอมรับว่าอ่อนแอจึงเอาประโยคนี้ด่าคนอื่นไปทั่ว

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ระบบที่ไม่ดี แต่การมีอยู่ของระบบเองเลยที่เป็นปัญหา

โลกนี้ไม่ควรมีโรงเรียน โลกนี้ไม่ควรมีการเมือง โลกนี้ไม่ควรมีเงิน โลกนี้ไม่ควรมีขั้นตอน โลกนี้ไม่ควรมีระเบียบ โลกนี้ไม่ควรมีแบบแผน โลกนี้ไม่ควรมีวิธีการ โลกนี้ไม่ควรมีกฎหมาย

โลกนี้ไม่ควรมีระบบ

ใช่ ทุกอย่างที่โลกใบนี้มีอยู่ปัจจุบัน ไม่ควรมีอยู่เลยทุกอย่าง

เพราะระบบนี่แหละคือตัวกดขี่

การมีอยู่ของระบบคือตัวปัญหา

ระบบการโรงเรียนเป็นแค่การเสียเวลา ต้องพยายามสุดความสามารถเพื่อให้ผ่านการสอบหรือได้ปริญญาทางวิชาการ บางคนอาจทำได้แต่บางคนก็ทำไม่ได้ นำมาซึ่งความเครียด ความซึมเศร้า ความกังวล วิตกกังวล และความเหน็ดเหนื่อยแบบที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ บางคนยังต้องเรียนอยู่ในระบบโรงเรียนไปจนตายเพราะระบบแบบนี้ แม้จะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ก็หางานทำไม่ได้ ทำในสิ่งที่รักก็ไม่ได้ ใช้ชีวิตอยู่รอดก็ยาก เพราะ "ระบบ" บังคับให้ต้องสะสมและใช้เงินเพื่อการดำรงชีวิต ถึงจะจบมหาวิทยาลัยแต่กลับทำอะไรไม่เป็น

โลกนี้ไม่ควรมีโรงเรียน

เพราะการมีอยู่เงินนี่แหละที่ทำให้เราจน เราไม่ได้จนเพราะเราจน เราจนเพราะการมีอยู่ของเงินต่างหาก

ถ้าไม่เงินตั้งแต่แรก เราคงไม่ลำบากกันถึงขนาดนี้ เราคงไม่ถูกกดขี่กันถึงขนาดนี้ เราทุกคนคงมีโอกาส เราทุกคนคงประสบความเร็จ เราทุกคนคงไม่มีใครประสบความล้มเหลว

คนดังเห็นแก่ตัวกันหมดทุกคน

คนดังเห็นหัวเราไหมล่ะ? ถ้ายังลอกว่าคนดังไม่ได้เห็นแก่ตัวอีกแสดงว่าคุณโง่

โลกนี้ต้องไม่มีระบบเงินตรา โลกนี้ต้องไม่มีระบบโรงเรียน โลกนี้ต้องไม่มีระบบการเมือง

ระบบเงินตราต้องถูกทำลาย ระบบโรงเรียนต้องถูกทำลาย ระบบการเมืองต้องถูกทำลาย

การเมืองที่ควบคุมความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ การเมืองที่สร้างคนไม่เห็นแก่ตัว การเมืองที่ปราบคนเห็นแก่ตัว การเมืองที่ขจัดความทุกข์ร้อน การเมืองที่กำจัดความลำบาก การเมืองที่สร้างความสบาย การเมืองที่สร้างความสุข การเมืองที่สร้างความเท่าเทียม การเมืองที่สร้างความเสอภาค การเมืองที่กำจัดการกดขี่ ไม่มีอยู่จริง

การเมืองมีไว้ตอบสนองความเห็นแก่ตัว การเมืองมีไว้สร้างความทุกข์ร้อน การเมืองมีไว้สร้างความลำบาก การเมืองมีไว้กำจัดความสบาย การเมืองมีไว้กำจัดความสุข การเมืองมีไว้กำจัดความเท่าเทียม การเมืองมีไว้กำจัดความเสอภาค การเมืองมีไว้กดขี่

ระบบที่ควบคุมความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ ระบบที่สร้างคนไม่เห็นแก่ตัว ระบบที่ปราบคนเห็นแก่ตัว ระบบที่ขจัดความทุกข์ร้อน ระบบที่กำจัดความลำบาก ระบบที่สร้างความสบาย ระบบที่สร้างความสุข ระบบที่สร้างความเท่าเทียม ระบบที่สร้างความเสอภาค ระบบที่กำจัดการกดขี่ ไม่มีอยู่จริง

ระบบมีไว้ตอบสนองความเห็นแก่ตัว ระบบมีไว้สร้างความทุกข์ร้อน ระบบมีไว้สร้างความลำบาก ระบบมีไว้กำจัดความสบาย ระบบมีไว้กำจัดความสุข ระบบมีไว้กำจัดความเท่าเทียม ระบบมีไว้กำจัดความเสอภาค ระบบมีไว้กดขี่

เราต้องทำลายระบบทุกระบบให้สิ้นซาก ระบบโรงเรียน ระบบการเงิน ระบบการเมือง เราต้องทำลายระบบทุกระบบให้สิ้นซาก โลกนี้ต้องไม่มีระบบ,

คนฉลาดไม่จำเป็นต้องใช้คำแนะนำ คนโง่ก็ไม่รับคำแนะนำ

คนที่วิจารณ์คนอื่นได้มีแต่คนที่เตรียมใจถูกวิจารณ์กลับแล้วเท่านั้น

คนที่บอกให้คนอื่นคิดมั่ง คือคนที่ไม่มีความคิด และเพราะไม่มีความคิดจึงบอกให้คนอื่นคิด

คนที่พยายามทำให้คนอื่นคิด คนที่พยายามทำให้คนอื่นคิดได้ คือคนที่ไม่มีความคิดเลย และเพราะไม่มีความคิด และเพราะไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง จึงพยายามทำให้คนอื่นคิดได้ สอนเขาไปทั่ว

คนฉลาดเรียนรู้จากความผิดพลาดของคนอื่น คนทั่วไปเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง คนโง่มีคำตอบอยู่แล้ว

คนที่มีคำตอบอยู่แล้ว ไปตอบคนอื่นเขาไปทั่ว โดยเนื้อแท้แล้วคือคนโง่

คนฉลาดคือคนที่ไม่เชื่ออะไรเลย นั่นต่างหากคนฉลาด

นักวิจารณ์คือผู้ที่ทำลายความฝันของผู้อื่น

นักวิจารณ์มีไว้เพื่อทำลายความฝันของผู้อื่น

นักวิจารณ์ไม่ได้มีไว้ทำให้งานมีคุณภาพ

นักวิจารณ์ไม่ได้ทำให้งานมีคุณภาพ

นักวิจารณ์เป็นพวกดีแต่ปาก มีแต่ความโง่เขลา

นักวิจารณ์ไม่ได้ขับเคลื่อนศิลปะเลย

นักวิจารณ์ไม่ได้ทำให้ศิลปะก้าวหน้าเลย

นักวิจารณ์เป็นคนโง่อวดฉลาด

สอนเขาไปทั่ว เอาแต่สอนคนอื่น

เพราะถูกสอนมา

ความคิดหนึ่งหรือสองความคิดที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปในโรงเรียนนั้นก่อตั้งขึ้นจากความเข้าใจผิด

เอาแต่เชื่อตามที่เขาบอกตามๆกันมา เอาแต่ทำตามที่เขาบอกตามๆกันมา เอาแต่เชื่อตามที่เขาสอนตามๆกันมา เอาแต่ทำตามที่เขาสอนตามๆกันมา เอาแต่เชื่อตามที่เขาสอน เอาแต่ทำตามที่เขาสอน คิดตามที่เขาบอกตามๆกันมา คิดตามที่เขาสอนตามๆกันมา ทำตามที่เขาบอกตามๆกันมา ทำตามที่เขาสอนตามๆกันมา คิดตามที่เขาบอก คิดตามที่เขาสอน ทำตามที่เขาบอก ทำตามที่เขาสอน

นักวิจารณ์เป็นสิ่งล้าสมัย นักวิจารณ์มีแต่พวกโง่ นักวิจารณ์สอนเขาไปทั่ว นักวิจารณ์เอาแต่สอนคนอื่น นักวิจารณ์ถูกสอนมา นักวิจารณ์ยึดมั่นแต่ในความรู้ในโรงเรียน นักวิจารณ์เอาแต่ยึดมั่นในสิ่งที่ถูกสอนมา นักวิจารณ์เอาแต่ยึดมั่นในความคิดที่ถูกยัดฝังลงใส่หัวตัวเอง นักวิจารณ์เอาแต่ยึดมั่นในความรู้ที่ถูกยัดใส่หัวตัวเอง ปฏิบัติตามๆกันมา นักวิจารณ์เอาแต่ทำตามสิ่งที่ถูกและเลี่ยงสิ่งที่ผิด นักวิจารณ์เอาแต่บอกข้อผิดพลาดของคนอื่น นักวิจารณ์เอาแต่แนะนำคนอื่น นักวิจารณ์เอาแต่บอกข้อเสีย นักวิจารณ์เอาแต่บอกปัญหา แต่สิ่งที่ถูกบนโลกใบนี้ไม่มีอยู่จริง สิ่งที่ผิดบนโลกใบนี้ก็ไม่มีอยู่จริง ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องของคุณภาพ ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องการทำให้ดี แต่ทุกอย่างคือเรื่องของความอยู่รอด คนฉลาดไม่จำเป็นต้องได้รับคำแนะนำ

อาชีพบรรณาธิการเป็นอาชีพที่โง่ที่สุด

ไม่มีบรรณาธิการหรือสำนักพิมพ์ที่ไหนเอาเรื่องดีๆหรือเรื่องที่มีคุณภาพไปตีพิมพ์หรอก

 """"""""""""""""""" """"""""""""""""""""" """""""""""""""""""" """"""""""""""""""""

จอห์นนี่พูดแนวคิดอันยาวเหยียดของเขาออกมาจนหมด สมชายได้ฟังจนจบก็โกรธ ไม่พอใจ ไม่เห็นด้วย แล้วพูดแนวคิดอันเหยีดยาวของสมชายออกมาเพื่อต่อต้าน และแสดงออกความไม่เห็นด้วยต่อแนวคิดของจอห์นนี่

"""""""""""""""" """"""""""""""""""" """"""""""""""""""" """"""""""""""""""""

คนที่ไม่มีศาสนาต่างหากที่คิดไม่ได้

ลองคิดดูนะ คนไม่มีความกตัญญูต่อพ่อแม่ ถ้าไม่มีศาสนาก็คงมีแต่คนอ่อนแอเต็มโลก

คนที่รอให้คนอื่นมาช่วยคือคนที่อ่อนแอ ถ้าทุกคนต้องมาช่วยคนอื่นเหมือนกันหมดก็ไม่ต้องทำมาหากินแล้ว

ถ้าทุกคนไม่สนใจปัญหาของตัวเองกันก่อน ป่านนี้คนทุกคนก็คงจนกันไปหมดทุกคนแล้ว

คนที่เอาแต่ร้องไห้จะมาเป็นผู้นำได้ยังไง มันจะพาพวกเราไปรอดได้ยังไง

ยุคนี้ วิทยาศาสตร์ฆ่าชีวิตสัตว์ไปตั้งกี่ชีวิต

ถ้าไม่มีงานก็ไม่มีเงิน

ถ้าเงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง ถ้าเงินแก้ไม่ได้ทุกอย่าง บอกซิ ทำไมทุกวันนี้เราต้องใช้เงิน

คนที่พูดว่าคนที่พูดว่าเงินซื้อความสุขไม่หรือเงินไม่สำคัญใช่พวกมึงรวยแล้วไงก็เลยพูดได้ รู้ได้ยังไงว่าคนพูดประโยคนี้ว่าเขารวย รู้ได้ยังไงว่าคนที่พูดประโยคนี้พวกเขาไม่ใช่คนจน

การเมืองเป็นเรื่องใกล้ตัว ถ้าการเมืองเป็นเรื่องไกลตัว บอกซิ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าที่ดิน ค่าดาวน์ ค่าผ่อนบ้าน เงินซื้อกับข้าว เป็นเรื่องไกลตัวตรงไหน

ถ้าระบบตรงไปตรงถูกต้องทำงานได้ดี ถูกว่าไปตามถูก ผิดว่าไปตามผิด มันก็ยังพอไปได้ แต่ถ้าระบบมันมั่วไปหมด ผิดเป็นถูก ถูกเป็นผิด ก็ตัวใครตัวมัน มีระบบก็ยังดีกว่าไม่มี

ถ้าไม่มีศาสนา จะมีคนชั่วเยอะกว่านี้ พวกสัตว์พวกนั้นก็ล้วนแต่ทำกรรมกันมาทั้งนั้น ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เกิดมาเป็นพวกมัน ดีแค่ไหนที่เกิดมาเป็นคน

มีความใคร่ก็ระบายมันออกมาสิ แต่ก็ยังสนองตัณกามมารมณ์อยู่ดี ไม่ได้ดีขึ้นมา

ถ้าไม่มีโรงเรียน โลกนี้จะมีแต่คนโง่

ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เกิดมาเป็นคนพิการ

โลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอ

ถ้าไม่เชื่อฟังคนอื่น ไม่เชื่อฟังพระศาสนา ไม่เชื่อฟังครูบาอาจารณ์ ไม่ฟังนักวิจารณ์ ก็จะเวียนว่ายตายเกิดอย่างงี้ไปไม่รู้จบ ก็จะมีแต่ผลงานห่วยๆ สร้างได้แต่ผลงานห่วยๆ มีแต่งานไม่มีคุณภาพ สร้างได้แต่งานไม่มีคุณภาพ จะไปมีผลงานดีๆได้ยังไง เป็นคนไม่มีคุณภาพ

"""""""""""""""" """""""""""""""""" """"""""""""""""" """""""""""""""'"'"

จอห์นนี่ได้ฟังสมชายพูดก็โกรธ จอห์นนี่ก็ประกาศสงครามกับสมชาย สมชายก็ทำสงครามกับจอห์นนี่ จอห์นนี่ไปตีสมชายชนะ สมชายก็ตีจอห์นนี่ชนะคืน แล้วสมชายก็ตีจอห์นนี่ต่อ จอห์นนี่พลิกกลับมาชนะสมชายได้แล้วจอห์นนี่ก็ไปตีสมชายแต่จอห์นนี่แพ้ แล้วสมชายก็มาตีจอห์นนี่ต่อจนจอห์นนี่แพ้ แล้วจอห์นนี่ก็ตีสมชายคืนจนชนะ แล้วจอห์นนี่ก็ถูกคนทรยศ สมชายก็ฉวยโอกาสตีจอห์นนี่ สมชายถูกคนทรยศ ทั้งจอห์นนี่และสมชายแพ้ให้กับคนทรยศทั้งคู่ แล้วคนทรยศสองคนก็สู้กัน คนทรยศคนแรกก็ถูกคนอื่นทรยศ คนทรยศคนที่สองก็ไปตีคนทรยศคนแรก แล้วดวงอาทิตย์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พื้นผิวของอาทิตย์หลุดออก อุณหภูมิเพิ่มขึ้นเป็นล้านองศา น้ำก็เดือดทั้งโลกจนน้ำหมดโลก แผ่นเปลือกโลกทั้งดาวก็ไฟไหม้ ทุกสิ่งมีชีวิตก็ตายกันหมด จากนั้นดวงอาทิตย์ก็กลายเป็นดาวยักษ์แดงแล้วก็กลายเป็นดาวแคระดำ โลกก็กลายเป็นดาวเคราะห์แคระ ท้องฟ้าบนโลกหายไป โลกไม่มีท้องฟ้า หากอยู่บนพื้นโลกในตอนนี้ ก็อยู่ในอวกาศโดยไม่ต้องเดินทางไปอวกาศเลย

ทั้งจอห์นนี่ ทั้งสมชาย คิดว่าความคิดของตัวเองถูกทั้งคู่ ทั้งจอห์นนี่ ทั้งสมชาย ต่างบอกความคิดของตัวเองที่ต่างฝ่ายต่างคิดจริงให้อีกฝ่าย โดยหวังว่าอีกฝ่ายจะมีความคิดของตัวเองเข้าไปอยู่ใยหัวของอีกงฝ่ายกันทั้งคู่ หวังว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าความคิดของตัวเองถูกกันทั้งคู่ หวังว่าอีกฝ่ายจะยอมรับความคิดของตัวเองกันทั้งคู่ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือตรงกันข้ามกับที่ตัวเองต้องการ ทั้งจอห์นนี่ทั้งสมชายไม่ยอมรับความคิดของอีกฝ่ายด้วยกันทั้งคู่ ทั้งจอห์นนี่ทั้งสมชายก็ยัดเยียดความคิดของตัวเองให้อีกฝ่ายกันทั้งคู่ เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับความคิดของตัวเองก็บังคับให้คิดแบบเดียวกันกับตัวเองทั้งคู่ และหวังว่าจะทำสำเร็จกันทั้งคู่ แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ทำไม่สำเร็จ 

จักรวาลนี้ไม่ได้มีเวลามากพอให้เราไปสอนคนอื่น จักรวาลนี้ไม่ได้มีเวลามากพอให้เราบอกคนอื่นว่าความคิดของเราถูกต้อง จักรวาลนี้ไม่ได้มีเวลาให้เราบอกสิ่งที่ถูกให้คนอื่น จักรวาลนี้ไม่ได้มีเวลามากพอให้เราไปสอนคนอื่น ตามทฤษฎีบิ๊กแบง ซักวันหนึ่งจักรวาลนี้จะหดตัวกลับไปอยู่จุดเดิม ทุกสิ่งมีชีวิตจะตายกันหมด ดาวทุกดวงจะถูกทำลาย

กว่าจะถึงเวลาที่ดวงอาทิตย์ดับก็อีกห้าพันล้านปี ถึงตอนนั้นเราอาจมีวิทยการมากมายก้าวหน้ากว่าตอนนี้ มันอาจทำให้ดวงอาทิตย์ไม่มีวันดับได้ หรืออาจจะเดินทางไปดาวดวงอื่น แต่ดูจากสภาพมนุษย์ สภาพสังคมในตอนนี้ ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ คนรวยคนดังผูกขาดความสบาย ไม่มีคนรวยคนดังคนไหนคิดจะช่วยคนจนเลย ในความเป็นจริงแล้วไม่มีคนรวยคนดังคนไหนมีปัญหา รวยเอารวยเอา ต่อให้เป็นหนี้ก็ใช้หนี้ได้หมดในวันเดียวโดยขนหน้าแข้งไม่ร่วง ถ้าเป็นคนรวยคนดังที่ผ่านจุดสูงสุดของชีวิตไปแล้วแล้วตกต่ำลงก็ว่าไปอย่าง อีลอน มัสก์คิดวิทยาการที่น่าขนลุกสั่นประสาทอย่างการฝังชิปลงไปในสมองคน คิดว่าการกระทำแบบนั้นจะควบคุมจิตใจคนไม่ได้หรือ แล้ววิทยาการล้ำหน้าที่จะหลีกเลี่ยงจากจุดจบของจักรวาลหรือวันที่ดวงอาทิตย์ดับมันจะเป็นไปได้หรือ ในเมื่อแสวงหาแต่ผลประโยชน์ของตัวเองอยู่แบบนี้

หรือต่อให้ยังไม่ถึงวันที่ดวงอาทิตย์ดับหรือจุดจบของจักรวาล ความตายก็ไม่ได้ให้เวลามากพอให้เราไปสอนคนอื่น ความตายก็ไม่ได้ให้เวลามากพอให้เราบอกคนอื่นว่าความคิดของเราถูกต้อง ความตายก็ไม่ได้ให้เวลาให้เราบอกสิ่งที่ถูกให้คนอื่น ความตายก็ไม่ได้ให้เวลามากพอให้เราไปสอนคนอื่น คนยุคนี้สอนอะไรไปก็ไม่เชื่อฟังที่ถูกสอนกันแล้ว โรงเรียนใช่ว่าจะสั่งสอนคนยุคนี้ได้ คนยุคนี้เชื่อความคิดตัวเองมากกว่าสิ่งที่ถูกสอน สุดท้าย หากทำตามนั้นไม่ได้เลย เมื่อถึงตอนตายมันคงเสียเปล่า

โลกเป็นเพียงเศษฝุ่นที่รอวันถูกจักรวาลใช้ไม้กวาดกวาดทิ้ง

เมื่อคิดถึงดาว กาแล็กซี และขนาดของจักรวาล อัตตา ความภาคภูมิใจ ความอิจฉามันไร้สาระ

มนุษย์จะเลิกไร้สาระเมื่อดวงอาทิตย์จะดับ มนุษย์จะเลิกไร้สาระเมื่อจักรวาลถึงจุดจบ

มนุษย์จะเลิกไร้สาระเมื่อใกล้ตาย

จบ

(เขียนขึ้นด้วยความไม่พอใจ โกรธ อดทนไม่ไหวขึ้นมาล้วนๆ เลยเขียนประชด เลยเขียนด่า)

ไปตายซะ ไปตายกันให้หมดทั้งโลกนี่แหละ แล้วก็จะฆ่าตัวตายด้วย และผลงานผมมันห่วยทุกชิ้น ผลงานของผมทุกชิ้นเป็นผลงานขยะ

ผมเป็นขยะ

น่าขยะแขยง น่ารังเกียจ

 เคยสงสัยไหมครับว่า ทำไมเราถึงเห็นคนจำนวนมากออกมาพูดเรื่องต่าง ๆ อย่างมั่นใจมาก ทั้ง ๆ ที่ถ้ามองลึกลงไปแล้ว พวกเขาอาจไม่ได้รู้เรื่องนั้นอย่างลึกซึ้งจริง ๆ เลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศรษฐศาสตร์ สุขภาพ จิตวิทยา การลงทุน หรือแม้แต่เรื่องการใช้ชีวิต หลายครั้งวิธีการพูดของพวกเขาฟังดูเด็ดขาด ชัดเจน และเต็มไปด้วยความมั่นใจ จนคนฟังจำนวนไม่น้อยรู้สึกว่า “คนนี้น่าจะรู้จริง”

ผมเคยเขียนถึงปรากฏการณ์แบบนี้ผ่านแนวคิดเรื่อง information asymmetry หรือความไม่สมมาตรของข้อมูลมาแล้ว กล่าวง่าย ๆ ก็คือ คนพูดรู้ว่าตัวเองรู้จริงแค่ไหน แต่คนฟังไม่มีเครื่องมือในการตรวจสอบคุณภาพของความรู้นั้นได้ง่าย ๆ ผู้คนจึงต้องใช้ “สัญญาณแทน” เช่น จำนวนผู้ติดตาม วิธีการพูด ความมั่นใจ หรือภาพลักษณ์ของผู้พูดในการตัดสินใจว่าจะเชื่อหรือไม่

แต่ยิ่งคิดเรื่องนี้มากขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่า คำอธิบายแบบ information asymmetry อาจยังไม่ลึกพอ หรืออย่างน้อยก็อาจยังอธิบายภาพทั้งหมดไม่ได้ เพราะปัญหาที่แท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่ “ข้อมูลไม่เท่ากัน” อย่างเดียว แต่อยู่ที่ “แรงจูงใจของระบบ” ด้วย

ถ้ามองผ่านเลนส์ของเศรษฐศาสตร์ ผมเริ่มคิดว่า สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในโลกโซเชียลมีเดียทุกวันนี้อาจเข้าใจได้ดีขึ้นถ้าเรามองมันเป็น “ตลาดของความสนใจ” มากกว่า “ตลาดของความรู้”

ในโลกก่อนอินเทอร์เน็ต ความรู้มักถูกกรองผ่านสถาบันต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัย วารสารวิชาการ สำนักพิมพ์ หรือสื่อกระแสหลัก การจะพูดอะไรในพื้นที่สาธารณะจึงมักต้องผ่านกระบวนการคัดกรองพอสมควร แต่ในโลกออนไลน์ทุกวันนี้ ข้อมูลมีอยู่ล้นเหลือ สิ่งที่หายากจริง ๆ กลับกลายเป็น “ความสนใจของผู้คน”

และในตลาดของความสนใจนั้น สิ่งที่ขายได้ดีที่สุดมักไม่ใช่ความแม่นยำ แต่มักเป็นความมั่นใจ ความชัดเจน และคำอธิบายที่เรียบง่าย นักวิชาการหรือผู้เชี่ยวชาญจริงมักพูดด้วยความระมัดระวัง เพราะยิ่งรู้มากก็ยิ่งเห็นความไม่แน่นอนของโลก งานวิจัยหนึ่งอาจบอกอะไรได้เพียงบางส่วน ต้องดูบริบท ต้องดูข้อมูลเพิ่ม และต้องระวังการตีความเกินจริง

ซึ่งแน่นอนว่า ประโยคแบบนี้มักจะไม่ค่อยไปไหนในโลกโซเชียลมีเดีย เพราะมันไม่เด็ดขาดพอ ไม่ชัดพอ และไม่สร้างอารมณ์ร่วมพอ

แต่สิ่งที่ทำให้ปรากฏการณ์นี้รุนแรงขึ้นไปอีก คือบทบาทของอัลกอริทึมของแพลตฟอร์มต่าง ๆ อัลกอริทึมเหล่านี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อค้นหาว่า “อะไรจริงที่สุด” แต่ถูกออกแบบมาเพื่อค้นหาว่า “อะไรทำให้คนหยุดดู กดไลก์ แชร์ หรือคอมเมนต์มากที่สุด”

เมื่อเนื้อหาแบบหนึ่งได้ engagement สูง อัลกอริทึมก็จะผลักมันไปให้คนเห็นมากขึ้น และยิ่งคนเห็นมากขึ้น มันก็ยิ่งสร้าง engagement มากขึ้นอีก กลายเป็นวงจรที่เสริมตัวเองไปเรื่อย ๆ

ในวงจรแบบนี้ เนื้อหาที่มั่นใจ ชัดเจน และเล่าเรื่องได้สนุกมักจะได้เปรียบ เพราะมันดึงอารมณ์และความสนใจของผู้คนได้ง่ายกว่า ในขณะที่เนื้อหาที่ระมัดระวัง ซับซ้อน หรือเต็มไปด้วยข้อแม้แบบงานวิชาการมักจะเสียเปรียบโดยโครงสร้างของระบบตั้งแต่ต้น

และเมื่ออัลกอริทึมเริ่มเรียนรู้ว่าเนื้อหาแบบไหน “เวิร์ก” มันก็จะยิ่งผลักเนื้อหาแบบนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด เราอาจเริ่มรู้สึกว่าเสียงประเภทนั้นมีอยู่เต็มไปหมดในพื้นที่สาธารณะ

ถ้ามองในมุมนี้ ปัญหาจึงอาจไม่ได้อยู่ที่ว่ามีคนพูดเรื่องที่ตัวเองไม่ได้รู้ลึกอยู่มากแค่ไหน เพราะเรื่องแบบนี้มีมาตลอดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์

สิ่งที่เปลี่ยนไปจริง ๆ อาจเป็น “ระบบ” ที่คอยขยายเสียงบางประเภทให้ดังขึ้นมากกว่าเดิมต่างหาก

และในระบบแบบนี้ ความมั่นใจมักจะชนะความแม่นยำอยู่บ่อยครั้ง

บางครั้งสิ่งที่เราเห็นอยู่เต็มหน้าฟีดจึงอาจไม่ได้เป็น “ความรู้ที่ดีที่สุด” เสมอไป แต่อาจเป็นเพียง “ข้อมูลที่ให้ความบันเทิงได้ดีที่สุด” ก็ได้ครับ

 **เมื่อเมืองประชาธิปไตยประหารนักปรัชญาที่ฉลาดที่สุด**

เอเธนส์เคยภูมิใจว่าเป็น

แหล่งกำเนิดของประชาธิปไตย

เมืองแห่งการถกเถียง

เมืองแห่งเสรีภาพ

เมืองที่เชื่อว่าตัวเองรักปัญญา

แต่เมืองเดียวกันนี้เอง

เคยตัดสินประหารชีวิตชายคนหนึ่ง

ชายที่ภายหลังโลกจะเรียกว่า

นักปรัชญาที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์

เขาชื่อ โสเครตีส

โสเครตีสไม่มีโรงเรียน

ไม่ได้เขียนหนังสือ

และไม่เคยอ้างว่าตัวเองเป็นผู้รู้

สิ่งที่เขาทำมีเพียงอย่างเดียว

*เดิน*

เดินไปตามถนนในเอเธนส์

เดินผ่านตลาด

เดินเข้าไปในจัตุรัสที่ผู้คนกำลังถกเถียงกัน

แล้วเขาก็ถามคำถามง่าย ๆ

“ความยุติธรรมคืออะไร?”

นักการเมืองตอบอย่างมั่นใจ

โสเครตีสจึงถามต่อ

“แล้วอะไรทำให้สิ่งนั้นยุติธรรม?”

จากนั้นก็ถามอีก

และถามอีก

ไม่นานนัก

คำตอบที่ดูมั่นใจเมื่อครู่ก็เริ่มสั่นคลอน

นักการเมืองที่คิดว่าตัวเองเข้าใจความยุติธรรม

กลับไม่สามารถอธิบายมันได้เลย

สิ่งเดียวกันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม่ทัพอธิบายความกล้าหาญไม่ได้

กวีอธิบายความงามไม่ได้

ครูผู้สอนปัญญากลับปกป้องปัญญาของตัวเองไม่ได้

โสเครตีสไม่เคยดูถูกใคร

เขาเพียงแค่ถาม

แต่บางครั้ง

คำถามอันเงียบสงบ ก็อันตรายกว่าคำดูถูก

คนหนุ่มสาวในเอเธนส์ชื่นชอบเขา

พวกเขาเดินตามโสเครตีสไปทั่วเมือง

ดูอย่างตื่นเต้นเมื่อคนสำคัญ ๆ 

ค่อย ๆ ค้นพบว่า

ความรู้ของตัวเองอาจไม่ได้ลึกอย่างที่คิด

แต่สำหรับคนที่ถูกถาม

ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความตื่นเต้น

มันคือ

*ความอับอาย*

และความอับอายมักกลายเป็นความเกลียดชังได้ง่าย

ในเวลานั้น เอเธนส์เองก็กำลังสั่นคลอน

สงครามทำให้เมืองอ่อนแรง

การเมืองวุ่นวาย

สังคมเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

ในช่วงเวลาแบบนี้

สังคมมักต้องการใครสักคนเป็นแพะรับบาป

และชายชราที่ทำให้ทุกคนดูโง่

ก็เป็นเป้าหมายที่เหมาะสม

โสเครตีสจึงถูกนำขึ้นศาล

ข้อกล่าวหานั้นแปลกประหลาด

ไม่ใช่ฆาตกรรม

ไม่ใช่ขโมย

แต่คือ

“ทำให้เยาวชนเสื่อมเสีย”

และ

“ไม่เคารพเทพเจ้าของเมือง”

แต่ความผิดที่แท้จริงของเขาอาจเรียบง่ายกว่านั้น

*เขาทำให้คนคิด*

ในศาล

โสเครตีสไม่เคยขอความเมตตา

เขากลับพูดสิ่งที่ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง

เขาบอกว่าการตั้งคำถามกับความไม่รู้

*คือการรับใช้สังคม*

เขาเล่าว่าเทพพยากรณ์แห่งเดลฟีเคยกล่าวว่า

ไม่มีใครฉลาดกว่าโสเครตีส

เขาจึงออกเดินถามผู้คนทั่วเมือง

เพื่อพิสูจน์คำทำนายนั้น

แล้วเขาก็พบความจริงหนึ่ง

ผู้คนจำนวนมากเชื่อว่าตัวเองรู้

แต่เมื่อถูกถามจริง ๆ

ความรู้เหล่านั้นกลับพังทลายลงทันที

ในที่สุดโสเครตีสก็เข้าใจ

เหตุผลที่เขาอาจฉลาดกว่าใครหลายคน

ไม่ใช่เพราะเขารู้มากกว่า

แต่เพราะ

*เขารู้ว่าตัวเองไม่รู้*

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญญา

คณะลูกขุนไม่ได้ประทับใจ

พวกเขาลงคะแนน

*มีความผิด*

โทษคือความตาย

ตามกฎหมายของเอเธนส์

เขาต้องดื่มยาพิษจากต้นเฮมล็อก

โสเครตีสสามารถหนีได้

เพื่อนของเขาจัดการทุกอย่างไว้แล้ว

*แต่เขาปฏิเสธ*

ชายที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อเคารพกฎหมาย

จะไม่ทำลายมันในวินาทีสุดท้าย

เขาจึงดื่มยาพิษอย่างสงบ

ลูกศิษย์นั่งอยู่รอบตัวเขา

เฝ้าดูความชาเริ่มไต่ขึ้นตามร่างกาย

ในหมู่ลูกศิษย์เหล่านั้น

มีชายหนุ่มคนหนึ่ง

ชื่อของเขาคือ เพลโต

เขาจะใช้ชีวิตที่เหลือเขียนบทสนทนาของอาจารย์

และด้วยงานเขียนเหล่านั้น

สิ่งหนึ่งก็เกิดขึ้น

เมืองที่ฆ่าโสเครตีส

ถูกจดจำเพราะการตัดสินใจนั้น

แต่ชายที่พวกเขาฆ่า

กลับกลายเป็นอมตะ

และคำถามที่โสเครตีสทิ้งไว้ให้โลก

ยังคงก้องอยู่จนถึงวันนี้

*สังคมที่กลัวคำถาม

จะเรียกตัวเองว่าเสรีได้จริงหรือ?*

_หมายเหตุ

ขอบคุณเพจ*The Literature And 

History*

 

เรื่องสั้น kill (part 2)

Part 1: https://www.facebook.com/share/p/1AnH72CEdN/

ผู้เขียน: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

 วันต่อมาเวลาเที่ยงภายในบ้านหลังนั้นที่เป็นเป้าหมายที่แก๊งสิบเก้าคนจะเดินทางมา แก๊ง19คนรวมทั้งตัวหัวหน้าปีนประตูรั้วเข้าไปในบ้าน สองคนเดินไปยืนอยู่ข้างๆประตูบ้านคนละข้างหันหลังให้ผนัง อีกสองคนเดินไปซ่อนอยู่ข้างๆประตูรั้วคนละข้าง อีกคนหนึ่งเดินอ้อมไปอยู่ด้านหลังบ้านข้างขวา อีกคนหนึ่งเดินอ้อมไปอยู่ด้านหลังบ้านข้างซ้าย ตัวหัวหน้าแก๊งเปิดประตูบ้านหลังนั้นแล้วเข้าไปในบ้าน สี่คนเดินตามตัวหัวหน้าเข้าประตูบ้านเข้าไปชั้นที่หนึ่งของบ้าน แปดคนเดินขึ้นบันไดขึ้นไปชั้นที่สองของบ้าน ตัวหัวหน้าเดินไปเจอยูคิ อาโออิ สาวญี่ปุ่น เธอเกิด27 มีนาคม ค.ศ.1992 เป็นนักพากย์ ชอบsailor moon ชอบtransformers คุ้นเคยกับtransformersและของเล่นผู้ชายมาตั้งแต่เด็ก ชอบเล่นเกม ชอบเกมThe Legend of Zelda : Ocarina of Timeมากที่สุด ชอบสัตว์ขนาดเล็ก เลี้ยงชิปมังก์และแมวมันช์กินไว้บ้าน มีความสามารถพิเศษในการวาดรูปด้วยอุปกรณ์ศิลปะหลากสี เธอมีงานอดิเรกเป็นการเขียนหนังสือและวาดรูป ใบหน้ากลมโต ดวงตาเป็นประกาย ยิ้มแล้วน่ารัก ถ้ายิ่งใส่แว่นตากลมๆโตๆก็ยิ่งน่ารัก ผมสีดำ สูง140เซนติเมตร กรุ๊ปเลือดA เดินออกมาห้องครัวมาที่ห้องนั่งเล่น ตัวหัวหน้าแก๊ง19คนวิ่งเข้าไปหายูคิ อาโออิ ยูคิ อาโออิวิ่งหนีแต่ไม่ทัน ตัวหัวหน้าวิ่งเข้าไปทันเข้าหลังยูคิ อาโออิ ใช้แขนทั้งสองข้างโอบตัวยูคิ อาโออิ ทับแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แล้วยกยูคิ อาโออิจนตัวลอย แล้วตัวหัวหน้าของแก๊ง19คนก็ยกยูคิ อาโออิ เดินไปที่ห้องนอนห้องหนึ่งของชั้นหนึ่ง ใช้แขนขวาเปิดประตู แล้วก็เดินเข้าไปในห้องนอนนั้นแล้วโยนยูคิ อาโออิลงไปบนที่นอนที่วางอยู่บนเตียงในห้องนอนห้องนั้น คนสี่คนในชั้นหนึ่งของบ้านนั้น คนหนึ่งเดินไปยืนเฝ้าหน้าห้องนอนห้องนั้นข้างซ้าย คนหนึ่งเดินไปยืนเฝ้าหน้าห้องนอนห้องนั้นข้างขวา อีกคนเดินไปยืนเฝ้าอยู่หลังประตูเข้าบ้าน อีกคนเดินเข้าไปยืนในห้องครัว คนแปดคนจากแก๊ง19คนที่อยู่ในชั้นที่สองของบ้านหลังนั้น สองคนเดินไปยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำของชั้นสอง สองคนเดินไปยืนเฝ้าหน้าห้องนอนของชั้นสอง สี่คนยืนเฝ้าตรงบันได ฝ่ายนักฆ่านิรนามที่อยู่ในห้องใหญ่ของบ้านพักถอดชุดลำลองของเขาเปลี่ยนไปแต่งตัวใส่ชุดสูทธุรกิจ-เสื้อเชิ้ตสีขาว-เสื้อนอกสีดำ-กางเกงขายาวสีดำที่หยิบออกมาจากกระเป๋าเดินทาง หยิบเสื้อนอกสีดำยาวถึงเข่าออกมาจากกระเป๋าเดินทาง ด้านในของเสื้อนอกสีดำยาวถึงเข่านั้นทำช่องเหมือนซองปืนไว้สำหรับใส่ปืน นักฆ่านิรนามถอดชั้นแรกของกระเป๋าเดินทางออกเผยให้เห็นชั้นสองของกระเป๋าเดินทางเอาปืนBrügger & Thomet APC PROที่ใส่แม็กกาซีนแบบแท่งไว้แล้วทั้งสองกระบอกออกมาจากชั้นสองของกระเป๋าเดินทางปลดเซฟตี้ติดที่เก็บเสียงเข้ากับปากกระบอกปืนของBrügger & Thomet APC PROทั้งสองกระบอกแล้วเอาปืนBrügger & Thomet APC PROทั้งสองกระบอกนั้นใส่ลงไปในช่องใส่ปืนที่ด้านขวาในด้านในของเสื้อสีดำยาวถึงเข่า เอาปืนBeretta 93Rกับพานท้ายแท่งยาวสีดำออกมาจากชั้นสองของกระเป๋าเดินทาง เอาพานท้ายแท่งยาวสีดำนั้นต่อเข้ากับส่วนล่างของด้านหลังของด้ามปืนBeretta 93Rเปลี่ยนโหมดยิงของปืนBeretta 93Rจากโหมดยิงทีละนัดไปเป็นBurst Modeแล้วติดที่เก็บเสียงเข้ากับปากกระบอกปืนBeretta 93R แล้วเอาBeretta 93Rที่ต่อพานท้ายแล้วใส่ไปในช่องใส่ปืนที่ด้านซ้ายในด้านในของเสื้อสีดำยาวถึงเข่า เอาแม็กกาซีนรูปร่างกลมที่บรรจุกระสุน10mm autoสองแม็กกาซีนกับแม็กกาซีนแบบแท่งที่บรรจุกระสุน10mm autoใส่ลงไปในช่องด้านในที่ด้านขวาของด้านในของเสื้อสีดำยาวถึงเข่า หนึ่งแม็กกาซีนต่อหนึ่งช่อง แล้วนักฆ่านิรนามเอาแม็กกาซีนรูปร่างกลมที่บรรจุกระสุน9×19 parabellumสองแม็กกาซีนกับแม็กกาซีนแบบแท่งที่บรรจุกระสุน9×19 parabellumสองแม็กกาซีนใส่ลงไปในช่องด้านในที่ด้านซ้ายของด้านในของเสื้อสีดำยาวถึงเข่า หนึ่งแม็กกาซีนต่อหนึ่งช่อง เปิดฐานกระเป๋าเดินทางออกหยิบปืนWalther PPKที่ซ่อนอยู่ในฐานกระเป๋าเดินทางออกมาพร้อมแม็กกาซีนที่เหลือกระสุน.30ACPหกนัดออกมา นักฆ่านิรนามถือปืนWalther PPKเปล่าในมือขวา ถือแม็กกาซีนที่เหลือกระสุน.30ACPหกนัดในมือซ้าย นักฆ่านิรนามมองเสื้อสีดำตัวยาวถึงเข่าตัวนั้นเห็นปืนBrügger & Thomet APC PROสองกระบอกปืนBeretta 93Rติดพานท้ายหนึ่งกระบอก ปืนทั้งหมดนี้เตรียมพร้อมแล้ว นักฆ่านิรนามก็พูดว่า"ไม่ต้องหรอกมั้ง"แล้วนักฆ่านิรนามก็เอาปืนWalther PPKใส่ลงไปในช่องด้านในเสื้อสีดำตัวยาวนั้นช่องหนึ่ง เอาแม็กกาซีนที่เหลือกระสุน.30ACPหกนัดนั้นใส่อีกช่องหนึ่ง แล้วนักฆ่านิรนามก็เอาเสื้อสีดำยาวถึงเข่านั้นใส่ห่มตัวเป็นเสื้อคลุม หยิบหมวกทรงสูงสีดำออกมาจากกระเป๋าเดินทาง หยิบเครื่องเล่นMP3กับหูฟังออกมาจากกระเป๋าเดินทาง เสียบหูฟังเข้ากับเครื่องเล่นMP3 ใส่หูฟังเข้าไปในหูทั้งสองข้างแล้วกดเล่นไฟล์เสียงกระสุนปืนหนึ่งนัด แล้วนักฆ่านิรนามก็ถอดหูฟังออก ทิ้งหูฟังไว้ แล้วนักฆ่านิรนามใส่หมวกทรงสูงสีดำ(ที่เอาออกมาจากกระเป๋าเดินทางเมื่อกี้นี้) เอาเครื่องเล่นMP3ใส่ลงไปในช่องด้านในข้างซ้ายของเสื้อคลุม แล้วนักฆ่านิรนามก็เดินออกจากบ้านพักเดินไปจนถึงต้นไม้ที่อยู่ตรงข้ามร้านอาหารที่เขาเคยเข้าไปแล้วเดินวนกลับแล้วข้ามไปอีกฝั่งห่างจากบ้านยูคิ อาโออิ แล้วนักฆ่านิรนามเดินเข้าไปอยู่ข้างบ้านด้านขวาของตัวบ้านแล้วเดินเลียบกำแพงไปจนถึงหลังบ้านข้างขวา แล้วนักฆ่านิรนามก็เดินเลียบกำแพงไปจนถึงหลังบ้านข้างซ้ายแล้วนักฆ่านิรนามก็หยิบเครื่องเล่นMP3ออกมาจากเสื้อคลุม กดเล่นไฟล์เสียงกระสุนปืนหนึ่งนัดเสียงดังลั่น แล้วเดินเลียบกำแพงไปที่หลังบ้านข้างซ้ายพร้อมเก็บเครื่องเล่นMP3 แล้วนักฆ่านิรนามก็หยิบปืนBrügger & Thomet APC PROกระบอกหนึ่งออกมาจากช่องด้านในด้านขวาของเสื้อคลุม คนที่เฝ้าหลังบ้านข้างซ้ายก็เดินเข้าไปที่มุมกำแพงด้านซ้ายนั้น นักฆ่านิรนามปีนกำแพงแล้วเอาปืนBrügger & Thomet APC PRO ยิงหนึ่งนัดโดนหัวของคนเฝ้าหลังบ้านด้านขวาตายล้มลง แล้วยิงอีกหนึ่งนัดโดนเฝ้าหลังบ้านด้านซ้าย(ที่ตอนนี้อยู่ตรงมุมกำแพงหลังบ้านด้านซ้าย)ตายล้มลง แล้วนักฆ่านิรนามก็ข้ามกำแพงปีนลงมาลงหลังบ้านยูคิ อาโออิ แล้วนักฆ่านิรนามก็เดินไปชิดผนังบ้านด้านหลังอยู่ข้างหน้าต่างห้องครัว(หน้าต่างห้องครัวเปิดอยู่) คนที่เฝ้าห้องครัวออกมาดูที่หน้าต่าง นักฆ่านิรนามหันไปพร้อมปืนBrügger & Thomet APC PROแล้วยิงหนึ่งนัดโดนหน้าผากคนเฝ้าห้องครัวตายล้มลง นักฆ่านิรนามปีนหน้าต่างห้องครัวลงห้องครัว นักฆ่านิรนามเดินไปแอบอยู่ข้างซ้ายของประตูห้องครัว นักฆ่านิรนามหันไปขวาชะเง้อออกไปพร้อมปืนBrügger & Thomet APC PROแล้วยิงโดนหัวคนเฝ้าหลังประตูเฝ้าบ้านตายล้มลง คนที่ยืนเฝ้าอยู่ทั้งสองข้างของห้องนอนบนชั้นหนึ่งของบ้านทั้งสองคนก็ผละออกจากห้องนอนเดินไปที่ห้องครัว นักฆ่านิรนามยิงปืนBrügger & Thomet APC PROยิงรัวไปสี่นัดโดนหัวทั้งสองคนตายล้มลง หัวหน้าแก๊งที่ตอนนี้คร่อมตัวยูคิ อาโออิอยู่ มือทั้งสองข้างของหัวหน้าแก๊งจับข้อมือทั้งสองของยูคิ อาโออิที่นอนหงายราบกับผ้าห่มและที่นอนและเตียงนอนอยู่ ขาทั้งสองข้างของหัวหน้าแก๊งคร่อมอยู่ด้านข้างของยูคิ อาโออิ ยูคิ อาโออิดิ้นไปมา ทั้งหัวหน้าแก๊งและยูคิ อาโออิที่กำลังดิ้นอยู่หยุดชะงักในตอนนั้น(ตอนที่นักฆ่านิรนามฆ่าคนที่เฝ้า ชั้นที่หนึ่งของบ้านหมด) นักฆ่านิรนามเดินออกมาจากห้องครัว แล้วเดินเข้าไปห้องนอนของชั้นที่หนึ่งแล้วยิงปืนBrügger & Thomet APC PROหนึ่งนัดโดนกบาลหัวหน้าแก๊งที่คร่อมตัวยูคิ อาโออิอยู่ตายหน้าฟุบลงที่นอนข้างหัวข้างซ้ายของยูคิ อาโออิ ยูคิ อาโออิก็กรี๊ด แล้วยูคิ อาโออิก็หน้าไปมองหัวของหัวหน้าแก๊ง แล้วยูคิ อาโออิก็หันหน้ามามองนักฆ่านิรนาม นักฆ่านิรนามก็พูดว่า"てつだうない(เท็ตสึดะอุไน=ไม่ได้มาช่วยหรอกนะ)"

นักฆ่านิรนามเดินออกจากห้องนอนของชั้นแรกเดินกลับเข้าไปในห้องครัวกระโดดออกจากหน้าต่างห้องครัวลงหลังบ้านเดินเลาะผนังข้างขวาของตัวบ้านเห็นคนสองคนที่เฝ้าประตูรั้วก่อน นักฆ่านิรนามยิงปืนBrügger & Thomet APCโดนหัวคนเฝ้าประตูรั้วที่อยู่ทางซ้ายมือของเขาหนึ่งนัดยิงโดนหัวคนเฝ้าประตูรั้วที่อยู่ด้านขวามือของเขาหนึ่งนัด คนที่เฝ้าประตูบ้านสองคนหันตัวเดินมาหานักฆ่านิรนาม นักฆ่านิรนามรัวปืนBrügger & Thomet APCเล็งไปที่ขาสองข้างจนทั้งสองคนนั้นล้มลงแล้วนักฆ่านิรนามรัวปืนBrügger & Thomet APCใส่หัวทั้งสองคนจนตาย

นักฆ่านิรนามรัวปืนBrügger & Thomet APCทะลุกระจกหน้าต่างชั้นสองจนกระสุนหมด นักฆ่านิรนามปลดแม็กกาซีนที่หมดกระสุนแล้วแล้ววิ่งไปพิงผนังบ้าน หยิบแม็กกาซีนกลมแม็กกาซีนหนึ่งออกมาจากด้านในของข้างขวาของเสื้อคลุมแล้วบรรจุแม็กกาซีนกลมเข้ากับปืนBrügger & Thomet APCแล้วขึ้นลำปืนแล้วเดินกลับเข้าในบ้านของยูคิ อาโออิแล้วเดินขึ้นบันไดขึ้นไปชั้นสอง เมื่อนักฆ่านิรนามเดินขึ้นบันไดไปครึ่งทางนักฆ่านิรนามก็รัวปืนBrügger & Thomet APCใส่ชั้นสอง เมื่อเขาเดินขึ้นถึงขั้นบันไดขั้นบนสุดนักฆ่านิรนามรัวปืนBrügger & Thomet APCใส่คนทั้งแปดคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นของชั้นสองอยู่แล้ว

(เรื่องสั้นเรื่องนี้ไม่รู้ว่ามีตอนจบไหม)

 

เรื่องสั้น: kill (part 1)

ผู้เขียน: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

นักฆ่านิรนาม ชายหนุ่ม สูง180เซนติเมตร หน้าผากกว้าง คิ้วหนาใหญ่ จมูกใหญ่ ผมสั้นสีดำ ตาสีน้ำตาล ผิวคล้ำเพราะตากแดด มีปานที่คอหนึ่งปาน มีปานที่ข้อมือซ้ายหนึ่งปาน น้ำหนัก60กิโลกรัม ใส่เสื้อสีดำติดกระดุม ใส่กางเกงขายาวสีดำมีกระเป๋ากางเกงแบบมีซิป ถุงเท้าสีดำ รองเท้าสีดำ เดินออกมาจากสนามบินที่ญี่ปุ่นในเวลาหกโมงเย็นตามเวลาของญี่ปุ่นพร้อมกระเป๋าเดินทางแบบล้อลากติดมือมา นักฆ่านิรนามขึ้นรถแท็กซี่แล้วไปถึงซอยๆหนึ่งในเวลาสามทุ่ม นักฆ่านิรนามลงจากรถแท็กซี่รถแท็กซี่ขับจากไป นักฆ่านิรนามเดินไปหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งรูดซิปเปิดกระเป๋ากางเกงข้างขวาหยิบแว่นตาออกมาจากกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปที่ข้างขวาแล้วสวมแว่นตา เลนส์ทั้งสองข้างของแว่นตานั้นไม่ใช่ทั้งเลนส์ของคนสายตาสั้น,สายตายาวหรือสายตาเอียงแต่เป็นเลนส์แว่นขยาย นักฆ่านิรนามสวมแว่นนั้นดูบ้านหลังนั้นแทนกล้องส่งทางไกล นักฆ่านิรนามหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปข้างเดียวกันขึ้นมาถ่ายรูปบ้านหลังหนึ่ง(ไม่เปิดแฟลชกล้องโทรศัพท์) นักฆ่านิรนามเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วรูดซิป นักฆ่านิรนามถอดแว่นออกครู่หนึ่ง จากนั้นนักฆ่านิรนามหยิบแผนที่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปที่ข้างซ้ายแล้วเดินไปยังโรงแรมในย่านนั้นแล้ว ระหว่างทางนักฆ่านิรนามใส่แว่นแล้วถอดแว่นสลับกันไปสลับกันมา เมื่อมาถึงโรงแรมนักฆ่านิรนามก็รูดซิปกระเป๋ากางเกงข้างซ้ายเปิดออกหยิบกระเป๋าเงินลายสก๊อตออกมาหยิบเงินเยนจ่ายให้พนักงานที่เคาน์เตอร์ของโรงแรมแล้วนักฆ่านิรนามก็เช็คอินที่โรงแรม หลังจากเข้าห้องพัก นักฆ่านิรนามก็เช็กรูปถ่ายบ้านหลังนั้นซ้ำไปซ้ำมา วางแผนที่ลงบนเตียง เช็กแผนที่ กลับไปเช็กรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือ นักฆ่านิรนามเดินไปเปิดหน้าต่างโรงแรม ใช้กล้องส่องทางไกลส่องหาบ้านหลังนั้นแม้จะอยู่ไกลลับ แต่นักฆ่านิรนามก็ 'เก็บข้อมูล' ผ่านกล้องส่องทางไกล แล้วก็กลับไปเช็กแผนที่อีก จากนั้นนักฆ่าเปิดกระเป๋าเดินทางของตน หยิบสมุดไดอารี่เล่มเบ้อเร่อออกมา แล้วเขียนแผนผังพื้นที่ วาดรูปซอยซอยนั้นที่บ้านหลังนั้นตั้งอยู่ทั้งจากมุมมองจากหน้าต่างโรงแรมทั้งจากมุมมองจากปากซอยหลังจากลงรถแท็กซี่วาดรูปบ้านแต่ละหลังที่ข้างซ้ายของซอยวาดรูปบ้านแต่ละหลังที่ข้างขวาของซอย วาดรูปบ้านหลังนั้น วาดประตูรั้ว,หน้าต่าง,ประตูบ้าน,ผนัง,กำแพง,หลังคา,ลานบ้าน เขียนรายละเอียด เขียนว่าถ้าฆ่าเป้าหมายจากตรงนี้หรือคนอื่นหรือมาพบเข้าจะเกิดอะไรขึ้น ตรงนี้ทำอะไรได้ สถานที่นี้ใช้ทำอะไรได้ สถานที่นี้หลบหนีได้ไหม แผนหลบหนีนี้จะทำให้เกิดอะไรขึ้น รวมไปถึงกำหนดแผนหลักฆ่าเป้าหมายเอาไว้พร้อมด้วยแผนสำรองจำนวนมาก เขียนโน๊ตไว้มากมายในหน้ากระดาษของสมุดไดอารี่นั้น เขียนลูกศรพร้อมข้อความกำกับ วาดรูปใกล้ๆกับรูปซอย,บ้านข้างซ้ายและข้างขวาของซอย,บ้านหลังนั้น,ประตูรั้ว,หน้าต่าง,ประตูบ้าน,ผนัง,กำแพง,หลังคา,ลานบ้านพร้อมเขียนลูกศรและข้อความกำกับข้างรูปทุกรูป จากนั้นนักฆ่านิรนามก็ชาร์จโทรศัพท์แล้วเล่นเกมยิงฆ่าเวลาไปจนถึงตีหนึ่ง แล้วนักฆ่านิรนามเปิดกระเป๋าเดินทางออก-ตรงฐานกระเป๋าเดินทางนักฆ่านิรนามเปิดฐานกระเป๋าออกเผยให้เห็นปืนพก Walther PPK 1 กระบอก พร้อมแม็กกาซีนเปล่าที่ไม่มีลูกกระสุนบรรจุอยู่จำนวน5แม็กที่ซ่อนเอาไว้ และที่เก็บเสียงแบบทำเอง1แท่ง ปืน Walther  PPK กระบอกนั้นยังไม่ได้บรรจุแม็กกาซีนและไม่มีกระสุนในรังเพลิง ที่จับกระเป๋าของกระเป๋าเดินทางนั้นสามารถเปิดแยกออกจากกันได้ มีกระสุน.30ACPจำนวน14นัด อย่างละ7นัดในแต่ละข้าง นักฆ่านิรนามบรรจุกระสุน.30ACPลงในแม็กกาซีน7นัดจากนั้นบรรจุแม็กกาซีนใส่ปืนWalther PPKขึ้นลำพร้อมยิง ที่ตัวกระเป๋านั้นมีสองชั้น นักฆ่านิรนามถอดชั้นแรกออกเผยให้เห็นชั้นที่สอง มีขวดยานอนหลับอยู่หลายขวดและเข็มฉีดยาหลายอัน จากนั้นนักฆ่านิรนามก็หยิบเครื่องแต่งกายออกจากกระเป๋าเดินทางใส่ชุดสูทธุรกิจ เสื้อสีขาวติดกระดุม เสื้อนอกสีดำ เสื้อคลุมตัวยาวสีดำ กางเกงยาวสีดำ ใส่ถุงมือสีดำ มีซองปืนแบบมีสายสะพายทับเสื้อในอยู่ใต้เสื้อนอก ซองใส่ปืนสะพายคล้องไหล่ขวาไว้ นักฆ่านิรนามเอาปืนWalther PPKใส่ไว้ซองปืน หยิบที่เก็บเสียงมาซ่อนไว้ที่หลังเข็มขัดตรงบริเวณหัวเข็มขัด หยิบเอาผ้าขี้ริ้วสองผืนออกมาจากกระเป๋าเดินทางแล้วยัดเข้าไปที่ข้างในกางเกงตรงบริเวณก้นซ่อนเอาไว้ แล้วนักฆ่านิรนามเอาขวดยานอนหลับมาห้าขวดใส่ไว้ที่หลังเข็มขัดตรงเอวด้านซ้าย เอาเข็มฉีดยาสองอันใส่ไว้ที่หลังเข็มขัดตรงเอวด้านขวา หยิบกล่องไม้ขีดไฟจากกระเป๋าเดินทางใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง หยิบแว่นตาดำจากกระเป๋าเดินทางใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง แล้วนักฆ่านิรนามก็ลงจากห้องเช็กเอาท์ออกจากโรงแรมแล้วเดินไปหาที่แอบตรงตรอกซอยหลังมุมตึกตึกหนึ่งปัดผมไปด้านขวา หยิบแว่นตาดำจากกระเป๋ากางเกงมาใส่ หยิบไม้ขีดไฟจากกล่องไม้ขีดไฟจากในกระเป๋ากางเกงคาบไว้ที่ปาก แต่งตัวเป็นเสี่ยวหม่าที่โจวเหวินฟะรับบทในหนังโหดเลวดีของผู้กำกับจอห์น วู แล้วเดินไปยังบ้านที่เขาถ่ายรูปไว้หลังนั้น นักฆ่านิรนามกวาดตามองไปรอบด้าน บ้านทุกหลังปิดไฟ ไม่มีแสงหรือไฟอะไรนอกแสงจากเสาไฟบนถนน บ้านหลังอื่นรอบๆบ้านที่เขาถ่ายรูปไว้ไม่มีหมา และบ้านที่เขาถ่ายรูปไว้ก็ไม่มีหมาเช่นกัน นักฆ่านิรนามเดินไปที่หน้าประตูบ้านหลังนั้นหยิบเอาผ้าขี้ริ้วสองผืนที่ก้นออกมาพันรอบรองเท้าแล้วผูกเอาไว้ที่รองเท้าทั้งสองข้าง แล้วนักฆ่านิรนามก็ปีนประตู(ไม่มีเสียงเพราะผ้าขี้ริ้วที่หุ้มรองเท้าและเพราะถุงมือ)แล้วเข้าไปที่บ้านหลังนั้นเดินเข้าไปที่ตัวบ้าน นักฆ่านิรนาม นักฆ่านิรนามใช้มือขวาล้วงเขาไปข้างใต้เสื้อนอกไปถึงตรงด้ามปืนWalther PPKที่อยู่ในซองปืนที่สะพายขวาทับเสื้อในหยิบปืนWalther PPKออกมา ใช้นิ้วสี่นิ้วของมือซ้ายจุ่มลงไปที่ช่องว่างระหว่างหลังเข็มขัดตรงหัวเข็มขัดกับกางเกงล้วงนิ้วทั้งสี่เข้าไปไปโดนที่เก็บเสียงก็หยิบที่เก็บเสียงออกมา แล้วใช้มือซ้ายติดที่เก็บเสียงเข้ากับปืนWalther PPKที่ถืออยู่ในมือขวา นักฆ่านิรนามใช้มือซ้ายลองเปิดประตูดู ประตูไม่ได้ล็อก นักฆ่านิรนามก็เดินเข้าไปในบ้าน เดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้าน เห็นประตูห้องนอนอยู่ นักฆ่านิรนามก็เอาผ้าขี้ริ้วที่หุ้มรองเท้าข้างขวาอยู่คลายออกมาพันลูกบิดประตูไว้จนหุ้มทั้งลูกบิดไปทั้งลูกแล้วหมุนลูกบิดช้าๆเปิดประตูเข้าไป เห็นอิชิกามิ ชิซูกะ สาวญี่ปุ่น หน้ากลม ผมเรียบตรงสั้นสีน้ำตาล ตาชั้นเดียว จมูกเต็มอิ่มได้รูป คิ้วเรียวยาว สูง151เซนติเมตร  นอนอยู่ใต้ผ้าห่ม มีชายคนหนึ่งเป็นสามีของอิชิกามิ ชิซูกะนอนอยู่ใต้ผ้าห่มข้างเธอ  นักฆ่านิรนามยิงปืนWalther PPKติดที่เก็บเสียงโดนหน้าผากสามีของอิชิกามิ ชิซูกะจนเลือดปะทุออกจากหน้าผากของสามีอิชิกามิ ชิซูกะจนตาย อิชิกามิ ชิซูกะ ตกใจตื่น นักฆ่านิรนามก็วิ่งกระโดดทับตัวเธอ ใช้มือซ้ายเอาผ้าห่มยัดเข้าปากเธอแล้วพันรอบปากเธอจนผ้าห่มทั้งผืนพันรอบปากเธอตัวเธอไม่ได้อยู่ใต้ผ้าห่มอีกต่อไปใน  นักฆ่านิรนามใช้ขาทั้งสองข้างกอดโอบรัดตัวอิชิกามิ ชิซูกะ มือขวาทิ้งปืนWalther PPKลงบนเตียง นักฆ่านิรนามใช้มือขวาปิดปากและใช้ทั้งแขนขวาและแขนซ้ายโอบรัดรอบคอเธอไว้ อิชิกามิ ชิซูกะพยายามกรีดร้องแบบไม่มีเสียงและเธอไม่ได้ดิ้น จากนั้นนักฆ่านิรนามก็เลื่อนมือขวาลงจากปากเธอแล้วใช้แขนขวารัดรอบคอเธอไว้ เธอยังคงกรีดร้องโดยไม่มีเสียงแต่อย่างใด และเธอก็ไม่สามารถดิ้นได้ นักฆ่านิรนามใช้แขนซ้ายเลื่อนลงไปหยิบขวดยานอนหลับขวดหนึ่งออกมาจากหลังเข็มขัดตรงเอวด้านซ้าย นักฆ่านิรนามใช้เพียงมือซ้ายข้างเดียวเปิดฝาออกแล้ววางลง แล้วนักฆ่านิรนามก็เลื่อนแขนซ้ายไปที่หลังเข็มขัดตรงเอวด้านขวาแล้วหยิบเข็มฉีดยาออกมาอันหนึ่งแล้วก็เอาเข็มฉีดยานั้นจุ่มลงไปในขวดยานอนหลับดึงเข็มฉีดยาขึ้นยานอนหลับก็เต็มกระบอกเข็มฉีดยานั้น แล้วนักฆ่านิรนามก็ใช้เข็มฉีดยาฉีดยานอนหลับตรงหลังคอ แล้วนักฆ่านิรนามก็เก็บเข็มฉีดยาเข้าที่เดิม ปิดฝาขวดยานอนหลับแล้วเก็บขวดยานอนหลับเข้าที่เดิม ทั้งหมดนี้นักฆ่านิรนามใช้แขนซ้ายเพียงข้างเดียวเท่านั้น อิชิกามิ ชิซูกะตาปิดลง คอพับ แล้วเธอก็หลับไป นักฆ่านิรนามก็พยุงตัวเธอลุกขึ้นจากเตียงคลายผ้าห่มที่พันรอบปากและคอของอิชิกามิ ชิซูกะให้ห่มไหล่เธอแล้วนักฆ่านิรนามก็ใช้แขนซ้ายโอบรอบตัวเธอ จากนั้นนักฆ่านิรนามก็เตะสามีของอิชิกามิ ชิซูกะลงจากเตียง แล้วก็ใช้มือขวาดึงเอาผ้าปูที่นอนออกมาแล้วเขาก็เอาผ้าปูที่นอนนั้นห่มให้อิชิกามิ ชิซูกะไปอีกชั้น แล้วก็มีรถSUVสีดำคันหนึ่งซึ่งปิดไฟหน้าและไฟท้ายวิ่งมาจอดหน้าบ้านของอิชิกามิ ชิซูกะ นักฆ่านิรนามก็ใช้มือขวาหยิบWalther PPKจากบนเตียงใช้ปากเป่าลมที่เก็บเสียงรอบด้านใช้มือซ้ายถอดที่เก็บเสียงออกแล้วใส่ลงไปในหลังเข็มขัดตรงหัวเข็มขัดแล้วใช้มือขวาที่ตอนนี้ถือปืนWalther PPKที่ถอดที่เก็บเสียงออกแล้วล้วงเข้าไปเก็บในซองปืนใต้เสื้อนอกแล้วก็พยุงตัวอิชิกามิ ชิซูกะเดินออกไปที่ตรงประตูรั้วบ้าน มีผู้ชายในชุดดำเปิดประตูลงออกมาจากรถSUVแล้วใช้กุญแจผีเปิดประตูรั้วที่ล็อกอยู่แบบช้าๆไม่รีบเร่งและเปิดประตูรั้วให้เงียบที่สุด นักฆ่านิรนามก็พาชิซูกะขึ้นรถSUV นักฆ่านิรนามขึ้นรถSUV ผู้ชายในชุดดำก็ขึ้นรถ แล้วรถก็ขับออกไป

ชายชุดดำพานักฆ่านิรนามและอิชิกามิ ชิซูกะมาถึงบ้านของผู้จ้างวานรายหนึ่งของนักฆ่านิรนามในเวลาตีห้าครึ่ง ผู้จ้างวานนั้นเป็นชายวัยกลางคน เมื่อนักฆ่านิรนามพาอิชิกามิ ชิซูกะมาส่งให้ผู้จ้างวาน พอดีอิชิกามิ ชิซูกะตื่นขึ้น อิชิกามิ ชิซูกะหันหลังจะวิ่งเพื่อหนี อิชิกามิ ชิซูกะโดนนักฆ่านิรนามยกขาขึ้นเตะใบหน้าจนเธอเสียหลักไปด้านหลังแล้วนักฆ่านิรนามก็ยกขาเตะอกเธอล้มหงายหลังลงบนพื้นไถลเข้าไปในบ้านของผู้จ้างวาน ผู้จ้างวานของนักฆ่านิรนามก็ย่อตัวลงนั่งทับตัวอิชิกามิ ชิซูกะ ใช้มือทั้งสองข้างของเขาจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้แล้วกดลงกับพื้นแล้วก็ล้มตัวลงนอนเอาตัวแนบแน่นกับตัวอิชิกามิ ชิซูกะแล้วถูร่างกายที่อยู่ใต้เอวลงไปเตรียมตัวจะข่มขืนอิชิกามิ ชิซูกะ อิชิกามิ ชิซูกะหันหน้ามาที่นักฆ่านิรนามแล้วเธอก็พูดว่า "私をころせ!(วะทะชิโว้ะโคโรเซะ!=ฆ่าฉันซะเลยสิ!)" นักฆ่านิรนามตอบกลับไปว่า "僕はあなたを殺すを命令しせさません、僕はだけあなたのおっとを殺すそしてここにあなたをもたらすのために彼があなたを強姦を命令しろせよます (โบคุวะดาเข้อานาตะโว้ะโคโรสุโว้ะเมเรชิเซะซะมาเซน, โบคุวะอานาตะโน้ะโอ๊ตโตะโว้ะโคโรสุโซชิเตะโคโคนีอานาตะโง้โมทาราสึโน้ะทาเมนีคาเรกะอานาจะโว้ะโกวคันโว้เมเรชิโรเซะโย้ะมัส=ผมไม่ได้รับคำสั่งให้มาฆ่าคุณ, ผมได้รับคำสั่งให้ฆ่าสามีคุณแล้วพามานี่ให้เขาข่มขืนคุณเท่านั้น)" แล้วนักฆ่านิรนามพูดว่า"賃金は一百万四十万八万七千六百十五円です。(ชินกินวะอิจิเฮียคุยนจูมันฮาจิมันชิจิเซนโรคุเฮียคุจูโกะเอนเด๊ส=ค่าจ้างหนึ่งล้านสี่แสนแปดหมื่นเจ็ดพันหกร้อยสิบห้าครับ)" ผู้จ้างวานรายนั้นพยักหน้าแล้วบอกให้คนขับรถSUVสองคนเตรียมเงินไปจ่ายให้นักฆ่านิรนามที่หน้าโรงแรมที่นักฆ่านิรนามพักอยู่ แล้วนักฆ่านิรนามก็หันหลังเดินไปหารถSUV ในขณะที่ชายคนนั้นลงมือข่มขืนอิชิกามิ ชิซูกะพร้อมด้วยเสียงกรีดร้องกรี๊ดดังลั่นดังว้ายดังอ๊า นักฆ่านิรนามยังคงหันหลังให้เดินไปที่รถSUVแล้วก็ขึ้นรถSUV แล้วคนขับก็ขับรถ SUVไปส่งนักฆ่านิรนามที่โรงแรมที่นักฆ่านิรนามเช็คอินอยู่ มาถึงโรงแรมในเวลาเก้าโมงเช้าสามสิบนาที นักฆ่านิรนามเอามือหยิบเอาไม้ขีดไฟออกจากปากถอดแว่นตาดำแล้วใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงและเดินกลับเข้าไปในโรงแรมเช็คอินเข้าห้องพักหยิบปืนWalther PPKออกจากซองปืนถอดแม็กกาออกเอากระสุนที่ค้างอยู่ในรังเพลิงหนึ่งนัดออกถอดที่เก็บเสียงออกจากปากกระบอกปืนWalther PPKออก เปิดฐานของกระเป๋าเดินทาง เอาปืนWalther PPKกับแม็กกาซีนที่เหลืออยู่หกนัดนั้นและที่เก็บเสียงเก็บเจ้าไปในฐานกระเป๋าเดินทางแล้วปิดฐานกระเป๋าเดินทาง พอสิบโมงนักฆ่านิรนามเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็นเสื้อสีดำติดกระดุม ใส่กางเกงขายาวสีดำมีกระเป๋ากางเกงแบบมีซิป ถุงเท้าสีดำเหมือนชุดที่เขาใส่ตอนลงมาจากเครื่องบินครั้งแรกแต่เป็นคนละชุดกัน เก็บโทรศัพท์กับแว่นตาสีดำเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปที่ข้างขวาแล้วรูดซิปปิดเก็บกระเป๋าเงินลายสก๊อตลงไปในกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปที่ข้างซ้ายแล้วรูดซิปปิด เก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าเดินทาง นักฆ่านิรนามพร้อมสัมภาระทั้งหมดเปิดประตูออกจากห้องปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องพักเช็กเอาท์คืนกุญแจรูดซิปเปิดกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปข้างซ้ายหยิบกระเป๋าเงินลายสก๊อตออกมาแล้วจ่ายเงินเยนให้พนักงานโรงแรมที่เคาน์เตอร์แล้วออกจากโรงแรม แล้วชายชุดดำหนึ่งในสองคนที่เป็นคนขับรถSUVเมื่อคืนนี้(ซึ่งทั้งคู่เป็นลูกน้องของคนที่จ้างวานนักฆ่านิรนาม)ก็ขับรถSUVเดินลงจากรถมาพร้อมถุงพลาสติกขนาดใหญ่สีน้ำตาลมาให้นักฆ่านิรนาม ในถุงพลาสติกนั้นมีกล่องกระดาษสีน้ำตาลอยู่หลายกล่อง นักฆ่านิรนามเอาใช้มือซ้ายถือถุงพลาสติก ปล่อยหูถุงพลาสติกไปข้างหนึ่งให้ถุงเปิดกว้าง ใช้มือขวาล้วงเข้าไปในถุงพลาสติก ใช้มือเปิดกล่องออก เป็นธนบัตรเงินเยน แล้วนักฆ่านิรนามก็เอามือขวาออกจากถุง ใช้มือขวาดึงหูถุงพลาสติกข้างที่ถูกปล่อยเข้าไปประกบกับหูถุง 

นักฆ่านิรนามรูดซิปกระเป๋ากางเกงข้างขวาเปิดออกหยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อกโทรศัพท์เข้าแอปพลิเคชันTOR browserล็อกอินเข้าprotonmail กล่องจดหมายขาเข้ามีอีเมลเข้าสองอีเมล อีเมลที่อยู่ด้านล่างเป็นอีเมลจากผู้จ้างวานที่จ้างนักฆ่านิรนามให้ไปฆ่าสามีของอิชิกามิ ชิซูกะและให้ลักพาตัวอิชิกามิ ชิซูกะไปส่งที่บ้านของผู้จ้างวานให้ผู้จ้างวานข่มขืนอิชิกามิ ชิซูกะซึ่งส่งมายืนยันกับนักฆ่านิรนามว่าการว่าจ้างและการจ่ายเงินเสร็จสิ้นสมบูรณ์จำนวนเงินครบถ้วนในจำนวนเงินหนึ่งล้านสี่แสนแปดหมื่นเจ็ดพันหกร้อยสิบห้าเยน อีเมลที่อยู่ด้านบนเป็นอีเมลจากผู้จ้างวานรายใหม่ นักฆ่านิรนามใช้นิ้วแตะอีเมลนั้นเพื่อเปิดอ่านอีเมล อีเมลนั้นมีหัวเรื่องว่าขอใช้บริการฆ่า(พิมพ์ในภาษาญี่ปุ่น) เนื้อหาในอีเมลเขียนคำขอใช้บริการรับจ้างสังหาร-ชื่อ-นามสกุลเป้าหมายเป็นผู้ชายจำนวนสิบเก้าคนมีวงเล็บคำว่าหัวหน้าหลังชื่อเป้าหมายคนบนสุด เป็นแก๊งๆหนึ่ง-แนบไฟล์รูปหน้าตาของผู้ชายทั้งสิบเก้าคนนั้นมีคำว่าหัวหน้าอยู่ในรูปของเป้าหมายคนแรก-ที่อยู่ของเป้าหมายคนที่เป็นหัวหน้าบอกด้วยว่าเป็นที่อยู่ของแก๊งด้วย-พร้อมบอกว่าเป้าหมายกำลังเดินทางไปที่บ้านหลังหนึ่งพร้อมด้วยที่อยู่ของบ้านหลังนั้นที่เป้าหมายจะเดินทางไปในวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยง นักฆ่านิรนามเขียนตอบตกลงรับงานส่งไปยังที่อยู่อีเมลนั้น นักฆ่านิรนามเปิดแอปGoogle Mapsค้นหาที่อยู่ทั้งของแก๊งสิบเก้าคนทั้งของบ้านหลังที่แก๊งสิบเก้าคนจะไปแล้วเช็กเวลาที่ใช้เดินทางจากที่นี่ไปยังจุดหมายปลายทางทั้งสองแห่ง จากที่นี่ไปบ้านหลังที่แก๊งสิบเก้าคนจะเดินทางไปนั้นไวกว่าใช้เวลาสั้นกว่า ในขณะที่เวลาเดินทางจากที่นี่ไปยังที่อยู่ของแก๊งนั้นช้ากว่าใช้เวลามากกว่า นักฆ่านิรนามเช็กหาที่พักใกล้ๆบ้านหลังนั้นที่แก๊งสิบเก้าคนจะเดินทางไป นักฆ่านิรนามเจอบ้านพักแห่งหนึ่งอยู่ใกล้กับบ้านหลังที่แก๊งสิบเก้าคนจะเดินทางไปที่สุดแล้วแคปหน้าจอไว้ แล้วนักฆ่านิรนามก็กดปุ่มล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงข้างขวาแล้วรูดซิปกระเป๋ากางเกง นักฆ่านิรนามเดินไปหารถแท็กซี่ ขึ้นรถแท็กซี่รูดซิปกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ให้คนขับไปที่บ้านพักหลังนั้นแล้วเก็บโทรศัพท์แล้วรูดซิป เมื่อไปถึง นักฆ่านิรนามรูดซิปกระเป๋ากางเกงข้างซ้ายหยิบเอากระเป๋าเงินลายสก๊อตขึ้นมาแล้วจ่ายเงินเยนให้แท็กซี่ นักฆ่านิรนามลงจากรถแท็กซี่พร้อมของทั้งหมดแล้วไปเช็กอินเข้าบ้านพัก นักฆ่านิรนามใช้กล้องส่องทางไกลส่องบ้านหลังนั้น แล้วนักฆ่านิรนามก็เปิดกระเป๋าเดินทาง ปลดกระดุมเสื้อตัวดำตัวที่นักนิรนามใส่อยู่ถอดเสื้อตัวดำออก ถอดถุงเท้าสีดำออกจากเท้าทั้งสองข้าง แล้วนักฆ่านิรนามหยิบเสื้อคอกลมลายทางแดงขาวออกมาจากกระเป๋าเดินทางมาใส่ หยิบกางเกงขายาวสีดำสำหรับผู้หญิงออกมาจากกระเป๋าเดินทางเปลี่ยนถอดกางเกงขายาวสีดำมีกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปมาใส่กางเกงขายาวสีดำสำหรับผู้หญิงที่เขาเพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋าเดินทางนั้น หยิบเสื้อสีดำมีกระดุมออกมาจากกระเป๋าเดินทางมาใส่ หยิบเสื้อสีเนื้อยาวถึงหัวเข่ามีแขนยาวออกมาจากกระเป๋าเดินทาง หยิบรองเท้าแตะสีดำออกมาจากกระเป๋าเดินทาง หยิบวิกผมสั้นหยักศกสีน้ำตาลแดงออกมาจากกระเป๋าเดินทาง หยิบกระเป๋าสะพายไหล่ที่มีช่องหลายช่องออกมาจากกระเป๋าเดินทาง นักฆ่านิรนามพับเสื้อสีเนื้อยาวถึงหัวเข่าแขนยาวยัดลงไปในช่องใหญ่ของกระเป๋าสะพายไหล่ ยัดวิกผมสั้นหยักศกสีน้ำตาลแดงลงไปในช่องใหญ่ช่องเดียวกันที่ยัดใส่เสื้อสีเนื้อยาวถึงหัวเข่าแขนยาวในกระเป๋าสะพายไหล่ หยิบเสื้อชุดลำลองแขนยาวคอกลมของเขาออกมาจากกระเป๋าเดินทางมาใส่ทับปิดเสื้อคอกลมลายทางแดงขาวและเสื้อสีดำมีกระดุมนั้น หยิบกางเกงขายาวชุดลำลองของเขาออกมาจากกระเป๋าเดินทางมาใส่ทับปิดกางเกงขายาวสีดำสำหรับผู้หญิงนั้น ใส่รองเท้าแตะสีดำ รูดซิปเปิดกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปของกางเกงขายาวสีดำมีกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปที่เขาถอดไว้ก่อนหน้านี้หยิบกระเป๋าเงินลายสก๊อตที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปของกางเกงขายาวสีดำที่มีกระเป๋ากางเกงแบบมีซิปที่เขาถอดไว้ก่อนหน้านี้ออกมาใส่ลงไปในช่องเล็กของกระเป๋าสะพายไหล่ที่ด้านหน้า แล้วเอากระเป๋าสะพายไหล่นั้นขึ้นสะพายไหล่ เดินออกจากบ้านพัก  แล้วไปเดินผ่านบ้านหลังที่แก๊งสิบเก้าคนจะเดินทางมา เดินไปที่หน้าบ้านแล้วเดินผ่านไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งแล้วกินอาหารเดินไปซื้อข้าวปั้นมาหกก้อนจากร้านร้านหนึ่ง แล้วเดินออกมาจากร้านอาหารเดินไปที่ฝั่งตรงข้ามไปแอบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่หน้ากำแพงซึ่งกำแพงนั้นมีต้นไม้หลายต้นขึ้นเรียงอยู่ด้านหน้ากำแพงนั้น นักฆ่านิรนามมองรอบบริเวณนั้นไม่มีคนอยู่ในทั้งแปดทิศรอบบริเวณนั้นแล้วนักฆ่านิรนามถอดเสื้อชุดลำลองคอกลมแขนยาวของเขาออกเผยให้เห็นเสื้อคอกลมลายทางแดงขาว ถอดกางเกงขายาวชุดลำลองของเขาออกเผยให้เห็นกางเกงขายางสีดำสำหรับผู้หญิง แล้วนักฆ่านิรนามหยิบวิกผมสั้นหยักศกสีน้ำตาลออกมาจากช่องใหญ่ของกระเป๋าสะพายไหล่มาใส่ไว้ที่หัวแล้วหยิบเสื้อสีเนื้อยาวถึงหัวเข่าแขนยาวออกมาจากช่องใหญ่ของกระเป๋าสะพายไหล่ แล้วนักฆ่านิรนามยัดเสื้อคอกลมแขนยาวชุดลำลองของเขากับกางเกงขายาวชุดลำลองเขายัดเข้าไปในช่องใหญ่ของกระเป๋าสะพายไหล่ แล้วนักฆ่านิรนามก็ใส่เสื้อสีเนื้อยาวถึงเข่ามีแขนยาวคลุมตัวเขาไว้ แล้วเดินกลับมาผ่านบ้านหลังนั้นแล้วชำเลืองไปมองจากด้านข้างไปถึงด้านหลังเดินผ่านหน้าบ้านแล้วมองดูที่หน้าบ้านตั้งแต่ลานบ้าน,ประตูรั้ว,ประตูบ้าน,ระเบียง,หน้าต่าง,หลังคา,กำแพงแล้วก็เดินกลับไปซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมนักฆ่านิรนามชำเลืองมองหันหัวไปดูรอบสามร้อยหกสิบองศาไม่มีคนอยู่แถวนั้นไม่มีคนเดินผ่านไปผ่านมาไม่มีคนจะเดินมาจากฝั่งซ้ายไม่มีคนจะเดินมาจากฝั่งขวาไม่มีคนจากอีกฝากจะข้ามถนนมานักฆ่านิรนามก็ถอดเสื้อสีเนื้อยาวถึงเข่ามีแขนยาวออกแล้ววางพาดบนแขนขวาไว้ถอดเสื้อสีดำมีกระดุมออกแล้ววางพาดบนแขนขวาไว้หยิบเสื้อชุดลำลองคอกลมแขนยาวของเขาออกมาจากช่องใหญ่ของกระเป๋าสะพายไหล่แล้วใส่เสื้อชุดลำลองคอกลมของเขาทับเสื้อคอกลมลายทางแดงขาว หยิบกางเกงชุดลำลองขายาวของเขาออกมาแล้วใส่ทับกางเกงขายาวสำหรับผู้หญิงนั้นแล้วยัดเสื้อสีเนื้อยาวถึงเข่ามีแขนยาว,เสื้อสีดำมีกระดุม,วิกผมสั้นหยักศกสีน้ำตาลลงไปในช่องใหญ่ของกระเป๋าสะพาย แล้วเดินกลับเข้าบ้านพักแล้วเอาข้าวปั้นไปเก็บไว้ในตู้เย็น จากนั้นนักฆ่าเปิดกระเป๋าเดินทางของตน หยิบสมุดไดอารี่เล่มเบ้อเร่อออกมา แล้วเขียนแผนผังพื้นที่ วาดรูปบ้านหลังนั้น วาดประตูรั้ว,หน้าต่าง,ประตูบ้าน,ผนัง,กำแพง,หลังคา,ลานบ้าน,ถนน,ทางเข้า,ทางออก,สถานที่ใกล้บ้านหลังนั้น เขียนรายละเอียด เขียนว่าถ้าฆ่าเป้าหมายจากตรงนี้หรือคนอื่นหรือมาพบเข้าจะเกิดอะไรขึ้น ตรงนี้ทำอะไรได้ สถานที่นี้ใช้ทำอะไรได้ สถานที่นี้หลบหนีได้ไหม แผนหลบหนีนี้จะทำให้เกิดอะไรขึ้น รวมไปถึงกำหนดแผนหลักฆ่าเป้าหมายเอาไว้พร้อมด้วยแผนสำรองจำนวนมาก เขียนโน๊ตไว้มากมายในหน้ากระดาษของสมุดไดอารี่นั้น เขียนลูกศรพร้อมข้อความกำกับ วาดรูปใกล้ๆกับรูปบ้านหลังนั้น,ประตูรั้ว,หน้าต่าง,ประตูบ้าน,ผนัง,กำแพง,หลังคา,ลานบ้านถนน,ทางเข้า,ทางออก,สถานที่ใกล้บ้านหลังนั้น พร้อมเขียนลูกศรและข้อความกำกับข้างรูปทุกรูป นักฆ่านิรนามถอดชั้นแรกของกระเป๋าเดินทางออก หยิบปืนBrügger & Thomet APC PROมาสองกระบอก หยิบถุงใส่กระสุน10mm autoไว้ในแม็กกาซีนรูปร่างกลมสองแม็กกาซีนแม็กกาซีนละห้าสิบนัด และใส่กระสุน10mm autoลงไปในแม็กกาซีนแบบแท่งสองแม็กกาซีนแม็กกาซีนละสามสิบนัด แล้วนักฆ่านิรนามใส่แม็กกาซีนแบบแท่งเข้าไปในปืนBrügger & Thomet APC PROทั้งสองกระบอก นักฆ่านิรนามหยิบถุงกระสุน9×19  parabellumแล้วหยิบกระสุน9×19 parabellumออกจากถุงใส่ลงไปในแม็กกาซีนกลมสองแม็กกาซีน แม็กกาซีนละห้าสิบนัด ใส่กระสุน9×19 parabellumลงไปในแม็กกาซีนแบบแท่งสองแม็กกาซีนแม็กกาซีนละสามสิบห้านัด และนักฆ่านิรนามก็หยิบปืนBeretta 93Rกระบอกหนึ่งกับพานท้ายโพลีเมอร์แท่งยาวสีดำออกมา บรรจุแม็กกาซีนหนึ่งในสองแม็กกาซีนที่พึ่งบรรจุกระสุน9×19 parabellumไปเมื่อกี้เข้าไปในปืนBeretta 93R ขึ้นลำปืนทั้งBrügger & Thomet APCสองกระบอกและBeretta 93Rหนึ่งกระบอกแล้วเก็บปืนทั้งหมดและแม็กกาซีนที่บรรจุกระสุนแล้วทั้งหมดไว้ในชั้นสองของกระเป๋าเดินทางอย่างเดิม ปิดชั้นสองของกระเป๋าเดินทางทับด้วยชั้นแรกของกระเป๋าเดินทางแล้วปิดกระเป๋าเดินทา แล้วนักฆ่านิรนามถอดเสื้อผ้าออกวางไว้กับเตียงนุ่งผ้าขนหนูเดินเข้าไปอาบน้ำ เสร็จแล้วออกมาจากห้องน้ำใส่ชุดลำลองเดินไปเปิดตู้เย็นกินข้าวปั้นก้อนหนึ่ง  

พ่อแม่ห่วยๆ ที่ชอบอ้างว่า

“แต่ก่อนกูก็ลำบาก ไม่รู้วิธีเลี้ยงลูก”

อ่อ จริงดิ

แล้วนี่มัน ข้ออ้าง หรือ ใบอนุญาต

ให้ทำเหี้ยกับลูกได้ทุกอย่าง?

---

🤔 ความหมายที่แท้จริงของประโยคนี้

พอพูดว่า “แต่ก่อนลำบาก”

แปลว่า

“ความเจ็บปวดของมึง ช่างแม่ง

เพราะกูเคยเจ็บมาก่อน

มึงก็ควรเข้าใจ

และ ทน ต่อไป”

พอพูดว่า “ไม่รู้วิธีเลี้ยงลูก”

แปลว่า

“กูไม่ต้องรับผิดชอบอะไร

เพราะกูไม่รู้

แล้วก็ ไม่อยากรู้

ด้วย”

---

😤 อุดปากลูกด้วยคำว่า “ลำบาก”

การอ้างความลำบาก

คือ ไม้ตาย

ที่พ่อแม่ toxic ใช้

เพื่อให้ลูก เงียบ

พอลูกจะพูด

จะถาม

จะตั้งคำถาม

ก็ปัดด้วย

“กูก็ลำบากนะเว้ย

มึงคิดว่ากูอยากทำหรอ”

แล้วความเจ็บของลูก

ก็ถูก กลบ

ด้วยน้ำตาของพ่อแม่

ที่ร้องไห้

แต่ไม่ใช่เพราะเสียใจ

แต่เพราะ เสียหน้า

---

🧠 สิ่งที่ลูกได้ยิน

ลูกไม่ได้ยินว่า

“พ่อแม่ขอโทษ”

ลูกได้ยินว่า

“มึงไม่มีสิทธิ์รู้สึก”

ลูกไม่ได้ยินว่า

“พ่อแม่จะเปลี่ยน”

ลูกได้ยินว่า

“กูจะทำเหมือนเดิม

แต่คราวนี้

กูมีข้ออ้าง

ที่ฟังดูดี

ขึ้นมาอีกคำ”

---

🔥 แล้วพ่อแม่ได้อะไร?

พ่อแม่ได้

คำชม

จากคนรอบข้าง

ที่บอกว่า

“ไม่เป็นไร

ก็เขาเคยลำบาก

เข้าใจเขาบ้าง”

ได้ การยอมรับ

ว่า “ถึงจะแย่

แต่ก็พยายาม

เต็มที่แล้ว”

ได้ หน้ากาก

ที่สวมใส่

ต่อหน้าสังคม

ว่า “กูคือพ่อแม่ที่เสียสละ”

---

😡 แต่สิ่งที่ลูกได้

คือ แผลเป็น

ที่ถูกทำให้

ไม่มีความหมาย

คือ ความรู้สึก

ที่ถูกบอกว่า

“ไม่สำคัญ”

คือ ความจริง

ที่ถูก ปฏิเสธ

โดยคนที่ควรจะ

รับฟัง

มากที่สุด

---

ใช่ !!

มึงเก่งมากอีดอก

เก่งที่ทำให้ลูก

เจ็บ

โดยไม่ต้อง

รับผิดชอบ

เก่งที่เปลี่ยน

“ความผิด”

ให้เป็น

“ข้ออ้าง”

เก่งที่ใช้

“ความลำบาก”

เป็นเกราะ

ปกป้อง

ความเห็นแก่ตัว

ของตัวเอง

เก่งที่สุดในโลกจริงๆ

 

 

ผมกลัว

ผมจำบ้านของผมได้

ที่นี่คือบ้านของผม

สภาพบ้านที่แปลกประหลาดทางสถาปัตยกรรม

ที่นี่คือบ้านของผม

ฐานบ้านกับหลังคาที่กลับหัวกลับหาง ไอ้ควรที่จะอยู่ทางซ้ายไปอยู่ทางขวา ไอ้ควรที่จะอยู่ทางขวาไปอยู่ทางซ้าย ไอ้ควรที่จะอยู่บนไปอยู่ข้างล่าง ไอ้ควรที่จะอยู่ข้างล่างไปอยู่ข้างบน ไอ้ควรที่จะอยู่ข้างในไปอยู่ข้างนอก ไอ้ควรที่จะอยู่ข้างนอกไปอยู่ข้างใน นอกบ้านไม่มีสวน ข้างในบ้านถึงมีสวน ไม่มีห้องใดๆและไม่มีพื้นที่ส่วนล่างของบ้าน(ซึ่งเป็นหลังคา) มีห้องนอนที่มีห้องน้ำในตัวอยู่ที่ส่วนบนของบ้าน(ซึ่งเป็นฐานบ้าน)ขึ้นไปได้ด้วยบันไดและลิฟต์ นอกนี้แล้วยังมีห้องนอนกับห้องน้ำที่อยู่นอกบ้านด้วย โมเดลก็อตซิลล่าคู่กับออร์ก้า เสื้อสกรีนอุลตร้าแมนเอ เสื้อนอนลายอุลตร้าแมนกับกางเกงนอนลายอุลตร้าแมน ตุ๊กตาอุลตร้าแมน กระปุกออมสินอุลตร้าเซเว่น หมวกกันน็อกอุลตร้าแมน ตุ๊กตุ่นอุลตร้าเซเว่นลงสีที่เหมือนของจริงสภาพดีที่ได้แถมมาจากในซองขนมคาราด้ากับตุ๊กตุ่นอุลตร้าแมนอื่นๆ รูปตัวผมเองในตอนเด็กที่น่ารักในชุดสีฟ้า

ที่นี่คือบ้านของผม

แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของผม!

รักที่สองของผมแต่งงานมีลูกแล้ว ผมอยู่งานแต่งเธอ เธอสวยกว่าตอนที่ผมกับเธอรู้จักกันมาก

เธอคือรักครั้งที่สองผม

แต่เธอไม่ใช่รักครั้งที่สองของผม!

จะใช่ได้ไงล่ะ เพราะผมไปงานศพเธอเพราะโดนรถชนตายไปเมื่อวานก่อน!

ที่นี่คือบ้านของผม

แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของผม!

จะใช่ได้ไงล่ะ ในเมื่อตุ๊กตุ่นตุ๊กตาอุลตร้าแมนเสื้ออุลตร้าแมนเอกับเสื้อนอนอุลตร้าแมนกระปุกออมสินอุลตร้าเซเว่นหมวกอุลตร้าแมนโดนน้ำท่วมทำลายไปตั้งแต่ปีพ.ศ.2554แล้ว! รูปผมตอนเด็กก็หายสาบสูญไปนานแล้ว! โมเดลก็อตซิลล่ากับออร์ก้าก็ให้หลานไปนานแล้ว

ผมกลัว

ผม ◌ั—

วัลกมผ

ทันใดนั้น ก็มีเงาดำขนาดยักษ์ของสัตว์ประหลาดยักษ์ปรากฏตัวขึ้นมาแล้วพ่นพายุฝนฟ้าคะนองออกมาจากปากทำให้เกิดฝนตกหนักแล้วก็เกิดพายุทอร์นาโดที่มีความเร็วลม1,000กิโลเมตรต่อชั่วโมงเส้นผ่านศูนย์กลาง1,000เมตรจำนวน1,000ลูกที่รวมกันเป็นลูกเดียวพัดสิ่งก่อสร้างและต้นไม้ปลิวหมดไปทั่วโลก แล้วเงาดำยักษ์ของสัตว์ประหลาดก็พ่นลมDownburstออกมา สร้างลมกระโชกแรงความเร็ว1,000กิโลเมตรต่อชั่วโมงพัดทำลายทุกอย่างซ้ำต่อจากพายุทอร์นาโดไปทั่วโลก แล้วเงาดำยักษ์ของสัตว์ประหลาดก็พ่นพายุหมุนเขตร้อนออกมาจากปากทำให้เกิดลมพายุปั่นป่วนขนาดยักษ์ในทะเลทั่วโลกทะเลทั่วโลกเกิดคลื่นปั่นป่วนขนาดยักษ์พัดพาสิ่งก่อสร้างทั้งหมดปลิวพัดน้ำทะเลเข้าท่วมพื้นดินฝนตกซ้ำจนน้ำท่วมพื้นดินเข้าไปอีกและทำให้เกิดพายุทอร์นาโดขึ้นอีกครั้งจำนวน1,000ลูกทำให้เกิดคลื่นยักษ์ทั่วโลกทำให้ทรายชายฝั่งหายคลื่นทะเลซัดทรายปะการังเปลือกหอยขึ้นฝั่งใบไม้หลุดออกจากต้นไม้ปลิวว่อนพัดไม้เลื้อยและพืชเกาะอาศัยต้นไม้อื่นออกจากต้นไม้ต้นไม้หักทั่วโลก เงาดำของสัตว์ประหลาดพ่นความกดอากาศสูงบนพื้นทวีปแอฟโฟร-ยูเรเซีย สองทวีปอเมริกา และออสเตรเลีย-โอเชียเนียไว้ ทำให้อากาศแห้งและร้อนขึ้นจนเกิดคลื่นความร้อน ทำให้ดินแห้ง และความชื้นหายไป พืชเหี่ยวจนแห้ง เมฆหายไป และเงาดำสัตว์ประหลาดได้ปล่อยแสงออกมา แสงสะท้อนเพิ่มมากขึ้น และปล่อยลมให้พัดจากผืนแผ่นดินไปทางมหาสมุทร ฝนไม่ตก 

น้ำในแหล่งน้ำลดลงจนเกือบแห้ง อากาศแห้ง ความร้อน พืชที่แห้ง เงาดำนั้นทำให้ไฟเกิดขึ้นเองจนเกิดไฟป่าและไฟไหม้พร้อมกันทีเดียวทั้งโลกในทวีปแอฟโฟร-ยูเรเซีย สองทวีปอเมริกา และออสเตรเลีย-โอเชีย ควันขโมงเหม็นไหม้ เปลวไฟรุนแรงเผาทุกอย่างจนทุกอย่างถูกทำลาย ลมพัดหมุนรอบเปลวไฟเป็นวงกลม ในไฟป่าก็เกิดทอร์นาโดไฟที่ดูดทุกสิ่งหมุนเข้าหาทอร์นาโดไฟนั้นและถูกทอร์นาโดไฟนั้นดูดกลืนแล้วทอร์นาโดไฟนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นจนเผาผลาญทุกสิ่ง แล้วเงาดำสัตว์ประหลาดนั้นก็ทำให้ภูเขาไฟบนผืนดินทุกลูกปะทุพร้อมกัน หินที่พุ่งออกมาจากภูเขาไฟพุ่งชนทุกสิ่งบนโลกทำลายทุกอย่าง ลาวาไหลท่วมฆ่าและทำลายทุกสิ่ง เถ้าภูเขาไฟทำลายสิ่งก่อสร้างทั้งหมด จากนั้นเงาดำสัตว์ประหลาดนั้นก็ใช้รยางค์ยื่นไปจับขยับเคลื่อนไหวแผ่นเปลือกโลกจนเกิดแผ่นดินไหวดูดกลืนทุกสิ่ง จากนั้นก็ใช้รยางค์ทำให้เกิดสึนามิท่วมโลก จากนั้นก็ใช้รยางค์ขุดรูกลวงยักษ์ใต้แผ่นเปลือกโลกทำให้เกิดหลุบยุบดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปใต้พิภพ 

จบ 

ผมลงเรื่องสั้นสองเรื่องนี้(ผมตั้งใจให้มันเป็นแนวจริงจัง ผมตั้งใจให้หม่นมืด)ลงกลุ่มLovecratian Thailand ไอ้สัตว์หน้าหีดอกทองเย็ดแหกกระดอควยถอกแหกหอกหักแห่งรูตูดรูหี นิรวาณ คุระทองมากดหัวเราะโพสต์ผมทั้งสองโพสต์ ผมโกรธมาก

ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย 

จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด  จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน 

จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ จะเปลี่ยนโลกนี้เป็นยุธภูมิมรณะชั่วนิรันดร์ 

รบไม่คิดชีวิตก็รอด รบไม่เต็มกำลังก็สิ้น เรียกว่ายุทธภูมิมรณะ

ในยุทธภูมิมรณะรบสุดชีวิต

ไปไหนมิได้ เป็นยุทธภูมิมรณะ

ในยุทธภูมิมรณะ เราพึงแสดงว่ายอมตาย

ส่งไปที่ม้วยจึงอยู่ ตกใน ที่ตายจึงเป็น

ต้อน นักรบไพร่พลสู่มรณะภูมิ จึงสามารถสู้ตายเพื่อความอยู่รอด... อีกทั้งนักรบ ไพร่พลที่ข้าบังคับบัญชาก็ไม่ใช่นักรบไพร่พลที่ได้รับการฝึกอบรมมาอย่างดี เป็นแค่ราษฎรที่ถูกต้อนเข้าสู่สนามรบ ในสภาพเช่นนี้ หากไม่ผลักพวกเขาสู่ มรณะภูมิ ทำให้ทุกคนจำต้องสู้รบเพื่อความอยู่รอดแล้ว ก็ไม่มีทางได้รับชัยชนะ หากเราจัดวางนักรบไพร่พลเหล่านี้ไว้ในพื้นที่เปิดซึ่งหลบหนีได้ง่าย พวกเขาก็จะ วิ่งหนีกันหมด ถ้าเช่นนั้น เราจะใช้พวกเขาไปรบชนะข้าศึกได้อย่างไร? 

สังคมไทย 

"ไม่มีเหตุผลที่จะต้องช่วยมนุษย์ มนุษย์ทำลายโลกตลอดเวลา" 

=ก็อตซิลล่า(Ghidorah the three headed monster ฉายปี 1964) 

*เพิ่มบาปของคนไทยเข้าไปในอีก1ข้อในโพสต์ฉบับปรับปรุงนี้ 

สังคมไทยก็ไม่แตกต่างอะไรไปจากสังคมโง่ๆในหนังที่ตัวร้ายชนะเรื่องsaw เหมือนกับแอปเปิ้ลเน่าที่น่ารังเกียจ เต็มไปด้วยแก๊สพิษแห่งความวิบัติ แก๊สพิษแห่งหายนะ แก๊สพิษแห่งการทำลาย ไม่ได้ทำลายชีวิตสัตว์พืชจุลินทรีย์ชนิดใด ไม่แม้กระทั่งทำลายธรรมชาติแต่ทำลายตัวเอง ทำลายตัวพวกมึงเองนั่นแหละ ญี่ปุ่นโดนระเบิดเคลียร์เปื้อนรังสีถึงสองครั้ง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเทคโนโลยี ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเศรษฐกิจ ไม่ต้องพูดถึง"ปัจจัยสี่" ไม่ต้องพูดถึง"ของกิน" ไม่ต้องพูดถึง"ของใช้" (ว่าแต่กูจะแบ่งคำว่า"ของกินของใช้"ออกจากกันทำไม? ทำไมไม่พิมพ์เป็นคำเดียวกัน?) เอาแค่ "ความคิด" "ตรรกะ" "ระบบประมวลผล" ญี่ปุ่นเจริญกว่าไทยเหมือนไทยเป็นร่องลึกสมุทรมาเรียนาส่วนญี่ปุ่นเป็นสถานีอวกาศนานาชาติ(นับเฉพาะภาพรวมของญี่ปุ่นที่ดุจดั่งสาวงามนางไซซีแห่งยุคชุนชิว ความชั่วร้ายในมุมมืดที่เป็นเพียงแค่"เศษส่วน"ของญี่ปุ่นไม่นับ) หรือเพราะว่าชนชาติไทยเราเป็นชนชาติไม่คิดมาก อยู่ไปวันๆ หาเช้ากินค่ำ พอเศรษฐกิจคะมำก็ด่าแหลก ตั้งแต่รัฐบาลยันเพื่อนบ้าน ด่ากราดไปทั่วยกเว้นตนเอง? ทำเป็นตัวเองดีหนักหนาทั้งที่ตัวเองชั่วช้ากว่าคนอื่น รอรัฐบาลสังคมนิยม(สังคมนิยม=ไม่มีใครมีสิทธิ์ในทรัพย์สินใดๆเลยแต่ทุกอย่างเป็นของรัฐบาล)ถูกกำจัดอำนาจถอนรากถอนโคนตั้งแต่ตัวเบี้ยยันผู้กุมอำนาจสูงสุดผู้เป็นบอสใหญ่จนสิ้นมลายสูญดุจโดนล้างด้วยไฟบรรลัยกัลป์ของพระศิวะเสียก่อนเถิด แล้วรอพระผู้มาโปรดมาดูแลประเทศนี้เสียก่อนเถอะ รอให้ภาษีถูกจนเหมือนโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าภาษี รอให้การศึกษาไทยห้องเรียนหนึ่งห้องผลิตอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ได้ยี่สิบคนโรงเรียนหนึ่งแห่งผลิตอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ได้ห้าพันคนโรงเรียนทั่วทั่งพื้นที่เทพีแห่งปฐพีไกอาผลิตอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ครองโลกนี้ได้ รอให้ประเทศไทยไม่มีภาวะเงินฝืนเงินเฟ้อเงินขาดดุลเงินเกินดุล รอให้เงินบาทไทยมีค่ามากที่สุดในโลกแทนที่จะเป็นสามสิบบาทเท่ากับหนึ่งดอลลาร์กลายเป็นสองล้านล้านดอลลาร์เท่ากับหนึ่งบาทไทยแทน เจริญซะขนาดนั้นแต่พวกมึงทุกคนยังเหมือนเดิมมันจะต่างไปจากยุคนี้ที่รัฐบาลเผด็จการสมบูรณ์ยึดครองแผ่นดินมั๊ย? สามัคคีคล้อยตามเห็นพ้องต้องกันเพียงแค่ชั่วคราวแล้วก็แตกแยกเหมือนเดิมเหมือนประวัติศาสตร์จีน สุดท้ายแล้วพวกมึงทุกคนก็ไม่ได้แตกต่างไปจาก"ไวรัส"ชั่วร้ายพอกันหรืออาจจะ"ชั่วร้ายน่ารังเกียจน่ากลัวยิ่งกว่าไวรัส"เสียอีก ยึดความคิดตนเป็นใหญ่ ใครเถียงก็ไม่ได้ เหมือนเอาแต่ใจ เคร่งเครียดชอบหยิบโน่นนี่นั่นมาคิดแล้วก็นึกอะไรไม่ออกเลยตีโพยตีพายเหมือนเด็กๆ ใครขัดใจมีเคืองหรือตอบโต้แรงๆเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่น ก่อนอื่นก็ขอกล่าวโทษ "บาปในคนไทย"ก่อนแล้วกัน  ราคะ (ละติน: luxuria ลุกซุริอา; อังกฤษ: lust) 

การคิดในทางเสื่อม ความต้องการเป็นที่สนใจจากผู้อื่น ความต้องการความเร้าใจ หมกมุ่นทางเพศที่มากจนเกินไป หรือที่ผิดมนุษย์ปกติ ความใคร่ที่เกิดขึ้นในทางทุจริต เช่น การมีเพศสัมพันธ์กับสัตว์ กับพ่อแม่หรือลูกหลานตัวเอง การข่มขืน การมีชู้ ตะกละ=การสนองความต้องการโดยไม่ยั้งคิด มุ่งร้ายเอาของคนอื่น บริโภคสิ่งต่างๆจนขาดการไตร่ตรอง บริโภคจนมากเกินไป มากจนเกินความจำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาหาร รวมถึงการบริโภคสิ่งๆ ต่างๆ โดยไม่คำนึงสนใจ หรือเห็นใจคนอื่น กินเร็วเกินไป กินแพงเกินไป กินมากเกินไป กินอย่างกระตือรือร้นเกินไป กินอย่างประณีตเกินไป กินอย่างแรงกล้าเกินไป โลภ=ความทะเยอทะยานอันแรงกล้าในการให้ได้มาซึ่งทรัพย์สินและอำนาจ โดยไม่คำนึงถึงแนวทางหรือคุณธรรมในการได้มาซึ่งสิ่งเหล่านั้น โดยไม่แบ่งปันหรือช่วยเหลือผู้อื่น และสามอันสุดท้ายอันดับที่หนึ่งแห่งบาปของคนไทยทั้งมวล(มีสามอันครองอันดับร่วมกัน) อัตตา/โทสะ=ต้องการเป็นผู้ที่มีความสำคัญและอำนาจเหนือผู้อื่นการที่รักตนเองมากจนเกินไป หลงในอำนาจและรูปลักษณ์ของตัวเองความโกรธเคืองและพยาบาทที่ขาดความเหมาะสม การทนรับสภาพในบางสิ่งบางอย่างไม่ได้คนที่มีความโอหังจะสนใจเฉพาะตนเองเท่านั้น ไม่สนใจว่าผู้อื่นจะเป็นเช่นไร กับข้อสุดท้าย "เกียจคร้าน= ควากับข้อสุดท้าย "เกียจคร้าน= ความไม่สนใจใยดีต่อการเปลี่ยนแปลง ต่อสิ่งรอบข้าง ใช้เวลาอย่างไร้ค่า ความไม่ต้องการที่จะทำอะไร โดยปล่อยให้ผู้อื่นเป็นผู้ทำงานหนักเพื่อตนเองเท่านั้น การปล่อยปละละเลยต่อหน้าที่ของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการละเลยที่จะทำดีรวมถึงการละเลยที่จะเคารพต่อพระเจ้าด้วย ผู้ที่เกียจคร้านจะอยู่เฉยๆ รักษาสภาพความเป็นอยู่ของตนเองในภาวะเดิมตลอดเวลา ไม่ทำอะไรมาก แต่ก็ไม่ใช้อะไรมากเช่นกัน แค่ยืนเฉยๆก็พบบาปทุกข้อที่กล่าวมานี้จนหมดสิ้น เต็มไปด้วยคนน่ารังเกียจ ทุกสิ่งทุกอย่างรวมไปถึงชีวิตคนตั้งแต่ชีวิตเด็กเล็กยันชีวิตลูกแมวเป็นของไร้ค่ายกเว้นตัวเองกับเงินสิ่งของของตัวเองที่มีค่ามิอาจประมาณได้ที่ต้องสู้ตายเพียงเพื่อมัน เพื่ออะไรกัน? ทำตัวไร้สาระ สนุกสนานไปกับโต๊ะจีน แม้แต่ชีวิตของลูกแมวก็ถูกทิ้งขว้าง กินแอลกอฮอล์สำมะเลเทเมา วิจารณ์วิพากษ์ติเตียนตำหนินินทาซุบซิบ แส่ยุ่งเสือกเรื่องคนอื่น ชอบสิ่งที่ดูดีทั้งๆที่คิดไปเอง ไม่เชื่อความจริงแต่เชื่อมายากลภาพลวงตา เห็นอะไรก็ตัดสินแล้ววิจารณ์วิพากษ์เตียนติตำหนินินทาซุบซิบ ไม่ชอบเรื่องจริงจังชอบเสือกเรื่องขี้ประติ๋ว มักง่าย เห็นแก่ตัว คนอื่นไม่พูดอะไร คนอื่นไม่ทำอะไร "พอไม่พูดก็พูดว่า'เป็นไบ้ไง'" ด่าเขาแล้วก็โดนเขาใช้กฎหมายข้อหมิ่นประมาทมาเล่นงานโดนค่าเสียหายกันคนละล้าน รักษาภาพผู้ช่วยเหลือมนุษยชาติแบบเดียวกับเล่าปี่แต่ก็ไปช่วยรัฐบาลสังคมนิยม ยุคสงครามเย็นสู้รบกับพวกคอมมิวนิสต์(คอมมิวนิสต์เป็นสาขาหนึ่งของสังคมนิยม)แต่ยุคปัจจุบันรัฐบาลกลับฮุบกลืนยึดครองทุกสิ่งทุกอย่างของประชาชน ไอ้พวกอยู่เบื้องหลังรัฐบาลนี้ก็น่ารังเกียจเดียดฉันท์ฆ่าคนได้ไม่ลังเลไม่น่าให้มีเงินใช้แม้แต่ยี่สิบห้าสตางค์ไม่น่าให้มีเครื่องบินใช้ไม่น่าให้มีรถใช้น่าเอาเสื้อผ้าหรูๆพวกนั้นไปเผาทิ้งด้วยซ้ำ ในหนังสือเรียนเขียนไว้ซะดิบดีว่าป่าสงวนมีไว้เพื่อรักษาป่าไม้กับสัตว์ป่าให้ไม่สูญพันธุ์ให้คงอยู่สืบไปแต่เข้าไปฆ่าเสือดำ?ตัดไม้สักเอาไปขายด้วยการกระทำที่ผิดกฎหมาย? อุตส่าห์ดังได้เป็นนักร้องอุตส่าห์มีค่ายเพลงเป็นของตัวเองก็โกงค่าตัว ด่ารัฐบาลกันสนุกแต่กูรู้นะว่าสองส่วนห้าของจำนวนคนที่ด่ารัฐบาลมีคนที่ชั่วช้าสามานย์ยิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่ารวมอยู่ด้วยอย่าด่ารัฐบาลถ้าตัวเองยังชั่วช้ายิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่าหยุดด่ารัฐบาลถ้าตัวเองยังชั่วร้ายกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่าเลิกด่ารัฐบาลถ้าตัวเองสามานย์ยิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่า เลิกด่ารัฐบาลแล้วด่าพวกมึงเองให้ได้ก่อนเลิกโทษรัฐบาลแล้วโทษพวกมึงเองให้ได้ก่อนถ้าพวกมึงยังคงสามานย์ชั่วช้าชั่วร้ายยิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่า ต่อให้คนที่ไร้ซึ่งความต้องการทุกอย่างให้แก่ตัวเองแม้กระทั่งอากาศจะหายใจให้ตัวเองแล้งมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกมึงทุกคนต้องการให้ดูแลพวกมึงทุกคน แต่พวกมึงทุกคนยังคงชั้นต่ำสถุลไร้สกุลรุนชาติเลวทรามต่ำช้าสามานย์ชั่วร้ายชั่วช้า ถามหน่อยมันจะแตกต่างไปจากกลียุคยุคนี้ที่เรียกว่ายุครัฐบาลมืดเรืองอำนาจหรือ? พวกมึงเองเป็นแบบนี้ไม่แตกต่างไปจากรัฐบาลแต่ก็ยังจะโทษรัฐบาลอย่างเดียวแต่ไม่เคยโทษตัวเอง ตัวพวกมึงเองทำตัวเหมือนรัฐบาลแล้วกูถามหน่อยประเทศไทยมันจะพัฒนามั๊ย? รัฐบาลโกงกินเอารัดเอาเปรียบยึดทุกอย่างไปเป็นของตัวเองประชาชนมักง่ายเห็นแก่ตัวสามานย์ชั่วร้ายชั่วช้าเอาแต่ใจตัวเองกินแอลกอฮอล์สำมะเลเทเมาติเตียนตำหนิวิจารณ์วิพากษ์นินทาซุบซิบเสือกเรื่องคนอื่น กูถามหน่อยชนชั้นล่างสุดของประเทศเป็นแบบนี้กันทั้งหมดแล้วมึงยังหวังพึ่งรัฐบาลอยู่อีกเหรอ?มึงยังหวังว่าจะมีคนดีมาดูแลประเทศและประชาชนอีกเหรอ?มึงยังหวังว่าถ้าเปลี่ยนรัฐบาลแล้วจะมีคนดีช่วยชาติดูแลประเทศและประชาชนทำให้ภาษีถูกมีแต่คนรวยทั่วแผ่นดินไร้ซึ่งคดีอาชญากรรมคดีอาชญากรรม=0ได้อีกหรือ? ไอ้พวกผู้ใหญ่บ้าน กำนัน อบต. นายอำเภอ อบจ. ทหารทุกตำแหน่งตั้งแต่ตำแหน่งทหารเลวยันตำแหน่งแม่ทัพ รัฐมนตรีทุกกรมทบวงกระทรวง รองนายกรัฐมนตรี นายกรัฐมนตรี มังกรห้าเล็บ(ที่อยู่เหนือพวกนี้นี่อีกที)พวกมึงทุกคนลืมกันไปหมดแล้วใช่มั๊ยว่าก่อนที่พวกมึงจะมีชื่อเรียกด้วยชื่อตำแหน่งนั่นพวกมึงทุกคนเคยเป็นประชาชนมาก่อนบรรพบุรุษพวกมึงเคยเป็นประชาชนเป็นชาวบ้านกากเดนมาก่อน?กูอยู่เท่ากับมึงมึงไม่ได้สูงไปกว่ากูกูไม่ได้อยู่ใต้เท้ามึงและมึงไม่ได้อยู่เหนือหัวกู มึงคิดว่ามึงเป็นผู้สร้างโลกใบนี้หรือ?มึงคิดว่ากูต้องจงรักภักดีต่อมึงตลอดเวลาหรือ?มึงคิดว่ากูต้องทำทุกอย่างให้มึงทำตามที่มึงบอกทำตามที่มึงพูดทำตามที่มึงสั่งทุกอย่างหรือ? ทำไมมึงถึงอยู่เหนือนัก? ทำไมมึงถึงเอารัดเอาเปรียบประชาชน? ทำไมมึงถึงเอาทุกอย่างไปจากประชาชน? ทำไมมึงถึงฆ่าประชาชน? อะไรนะ? ตอนเป็นประชาชนเคยลำบากมาก่อน? อ้อเหรอ ก็เลยพยายามยึดทุกอย่างที่มึงอยากได้ทั้งๆที่ประชาชนคนอื่นก็อยากได้สิ่งที่มึงยึดไปเหมือนกันเนี่ยนะ? น่ารังเกียจ ประวัติศาสตร์ก็น่ารังเกียจ สงครามโลกนี่บอกจังว่าฮิตเลอร์ชั่ว เออ ฮิตเลอร์ชั่ว ใช่ ฆ่าล้างเผ่าพันธ์ชาวยิว ทำลายล้างชีวิตคนไปมากมาย ใช่ ฮิตเลอร์ชั่ว ญี่ปุ่นฆ่าข่มขืนชาวจีนผู้บริสุทธิ์ อันนี้ก็ชั่ว แต่อเมริกาไม่ใช่คนชั่วเหรอวะ? ไอ้อินทรีหัวขาวตัวน้ำตาลนี่มีดีอะไร? มีดีแค่ประเทศใหญ่กว่า มีดีแค่ประชากรเยอะ มีดีแค่เทคโนโลยีขั้นสูงที่เหนือชั้น เป็นชาติอภิมหาอำนาจ แต่กูถามหน่อยเถอะถ้ามึงไม่มีเทคโนโลยีอะไรซักอย่างมึงจะชนะซุนจื่อ+ซุนปิน+หานซิ่น+กาเซี่ยง+กุยแก+โจโฉ+สุมาอี้ผนึกกำลังทำงานด้วยกันมั๊ย?อเมริกาจะชนะมั๊ย? มีดีแต่ใช้เทคโนโลยีเอาชนะคนอื่น มีแต่ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์เอาชนะคนอื่น ไอ้ขี้โกง เป็นได้แค่ไอ้ขี้ขลาดตาขาว เป็นได้แค่หมาลอบกัดที่น่ารังเกียจ แม่งไม่กล้าไปสู้กับลิโป้แบบตัวต่อตัว1ต่อ1เลยด้วยซ้ำมั้ง โปรโมทตัวเองงว่าเป็นฮีโร่ พิทักษ์ผู้บริสุทธิ์ในโลกนี้ ส่งทหารไปตะวันออกกลาง มึงพูดความจริงกี่เปอร์เซ็นต์? กูเชื่อมึงได้มากน้อยแค่ไหนว่ามึงพูดความจริงกี่เปอร์เซ็นต์? มึงแน่ใจหรือว่ามึงปฏิบัติการทางทหารเพื่อช่วยเพื่อนร่วมโลกช่วยผู้บริสุทธิ์ช่วยผู้เดือดร้อนไม่ได้เอารัดเอาเปรียบพวกนั้น?ไม่ได้แย่งยึดทุกสิ่งทุกอย่างจากพวกนั้น? ไม่ได้ทำให้พวกนั้นเดือดร้อน? แน่ใจหรือ? กูจะแน่ใจได้แล้วหรือ? เรื่องในโรงเรียนบอกเลยกูไม่เคยคิดเลยว่านั่นคือการเรียนรู้ที่แท้จริง กูไม่เคยคิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว สำหรับกูมันก็แค่การเดินทางไปที่ใหญ่ๆฟังคนแก่พูดพร้อมกับทำการบ้านที่โคตรยาก ทำไม่เสร็จหรือทำไม่ได้หรือถ้าไม่ส่งก็โดนลงโทษสารพัด กลับบ้านแบบโง่ๆ แล้วก็ต้องไปสอบทั้งๆที่กูจำอะไรแทบไม่ได้ ทั้งๆที่กูไม่ชอบอ่านหนังสือก่อนสอบ(และบอกเลยตั้งแต่ป.1ยันกศน.กูอ่านหนังสือก่อนสอบแค่เล่มละ2-3หน้าเท่านั้นแล้วก็เลิก เล่นเกม) เด็กแกล้งกันทุกชั้นเรียนทุกชั้นห้องกูก็เคยโดนและกูก็เคยเห็นเด็กคนอื่นโดนแกล้งด้วย เหยียดเพศทางเลือก แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกรุ่น สู้ก็ไม่ได้เดี๋ยวฟ้องพ่อแม่ปู่ย่าตายายพี่ชายพี่สาวญาติกัลญาณมิตรผู้ปกครอง ครูเรียกขึ้นห้องปกครอง แล้วก็มีเรื่องเพิ่มกับพวกผู้ปกครองมึง แล้วก็มีเรื่องเพิ่มกับครู แต่ถามหน่อยเด็กมันเลิกแกล้งกันมั๊ย? พวกผู้ปกครองมึงนี่ยังกับเทพารักษ์ของมึงเลยนะ เด็กคนอื่นทำอะไรลูกมึงไม่ได้ แต่ลูกมึงทำอะไรกับเด็กคนอื่นก็ได้ พวกมึงทั้งหมดก็น่ารังเกียจเหมือนกันแหละ แด่คนที่ชอบแกล้งคนอื่นกูขอบอกเลยว่าถ้ามึงถูกฆ่าตายกูจะไม่เสียน้ำตาให้มึงกูจะไม่เสียใจให้มึงกูจะไม่สงสารมึง เพราะกูสังเวชมึง ผู้ปกครองของพวกมึงครอบครัวของพวกมึงถ้าสูญเสียมึงกูก็จะไม่สงสารผู้ปกครองของมึงกูก็จะไม่สงสารครอบครัวของมึง เพราะกูสังเวชผู้ปกครองของมึง เพราะกูสังเวชครอบครัวของมึง อย่างที่บอกคนอื่นทำอะไรลูกพวกมึงไม่ได้ แต่ลูกพวกมึงทำอะไรกับใครก็ได้ น่าสังเวช พวกมึงก็น่ารังเกียจ พวกมึงทุกคนนั่นแหละ เด็กแกล้งกันตลอดเวลาก็ไม่ได้แก้ปัญหาถาวรมีดีแต่แก้ปัญหาชั่วคราวแล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิม เป็นจ่าเฉยเหรอ? คนที่โดนแกล้งจะทำอะไรก็ไม่ได้เหมือนคนที่โดนแกล้งเป็นคนชั่ว พวกมึงไม่มีดีอะไรซักอย่าง การลงโทษก็เหมือนกัน มีแต่ความรุนแรง ใช้สารสสารวัตถุสิ่งของฟาดตี ทุบตบดี ด่า กูถามจริงๆเถอะว่ามึงลงโทษไปทำไม? มึงลงโทษไปเพื่ออะไร? กูถามหน่อยเถอะการลงโทษมันสร้างคนดีได้เหรอวะ? หรือเป็นการสร้างความโกรธแค้นในความมืด? แล้วทำให้พวกมึงโดนสงครามละเลงเลือดล้างแค้นในภายหลัง? เห็นแก่ตัว กูอยากได้อะไรกูต้องได้ กูใช้ใครให้ทำอะไร ต้องทำให้กู คนไทยเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดในโลก ไม่มีใครเทียบเทียมได้ นี่ก็มีเหตุผลมากพอให้กูฆ่าพวกมึงทุกคนเหมือนกัน 

การออกกำลังกายด้วยวิธีอื่นๆเช่นยิงปืนขี่ม้าหรือเดินนั้นเป็นปัญหาสำหรับคนเหล่านี้เพราะเป็นการเกินความสามารถของเขา[{("'และที่สำคัญก็คือถ้าใครออกไปเดินเล่นคราวละครึ่งไมล์ก็จะถูกหาว่าเป็นบ้า'")}]ทั้งๆที่เขามีอย่างอื่นที่จะทำได้ดีกว่าเช่นพายเรือในระยะทางที่เท่าๆกันแล้วนั่งสบายๆอยู่ในเรือ 

                                                                                   เฟรริค อาเธอร์ นีล(Narrative of a Residence in Siam) 

แหม คนไทยนี่น่ารังเกียจมาตั้งแต่ยุคโบราณ อย่างที่บอกว่าคนไทยเป็นคนขี้เสือก ชอบสาระแน ชอบสอดรู้สอดเห็นไปทั่ว ทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ด่ากราดใส่คนอื่นโดยที่ไม่เคยด่าตัวเอง วันๆเอาแต่เสือกเรื่องชาวบ้าน วันๆเอาแต่นินทาชาวบ้าน วันๆเอาแต่วิจารณ์ชาวบ้าน วันๆเอาแต่วิพากษ์ชาวบ้าน วันๆเอาแต่นินทาชาวบ้าน วันๆเอาแต่ซุบซิบชาวบ้าน นึกถึง1ใน3บาปหนักสุดของคนไทยข้อ "เกียจคร้าน" ไว้ไอ้โง่ วันๆไม่ทำอะไร คนไทยล้วนแต่ขี้เกียจ ถ้าเงินไม่ใช่ปัจจัยที่5ของชีวิตคนไทยไม่ทำงานอะไรกันหรอก กูอยากจะฆ่าคนไทยให้หมดทั้งประเทศด้วยซ้ำ เพราะฆ่าไปก็เหมือนไม่ได้ ฆ่าไปก็เหมือนพยายามฆ่าศพ ประเทศเป็นประเดียวในโลกที่คนข้างชาติเป็นศพ กูไม่เคยมองว่าประเทศนี้มีคนเป็นอยู่เลย มีแต่ศพเต็มไปหมด คนไทยขี้เกียจสันหลังยาว แล้วก็นินทาชาวบ้านเขาไปทั่ว คนไทยทุกคนล้วนแต่มองว่าคนที่นอนทั้งวันไม่ทำอะไรเลยเป็นคนปกติ คนที่ทำทุกอย่างเต็มที่เป็นคนบ้า ความคิดชั่วช้าชั่วร้ายแบบนี้มีน้ำหนักมากพอให้กูฆ่าพวกมึงได้แล้วหรือยัง? ถ้าไม่มีระบบเงินตราคนไทยทุกคนก็ไม่ทำงานกันหรอก คนไทยทุกคนเอาแต่นอนอย่างเดียว การประท้วงรัฐบาลทุกยุคทุกสมัยเป็นหลักฐานยืนยันชั้นดีว่าคนไทยขี้เกียจ คนไทยขี้เกียจสันหลังยาว คนไทยสามานย์ชั่วร้ายชั่วช้า งอมืองอตีน ปล่อยให้รัฐบาลทำอย่างเดียวตัวเองไม่ทำ เลิกประท้วงรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกด่ารัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไล่รัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกเปลี่ยนแปลงรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไปม็อบถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกต่อต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไปม็อบต่อต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไปม็อบต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงยังเป็นแบบนี้อยู่ หรือถ้าไม่ต่อต้านรัฐบาลและเข้าร่วมรัฐบาลพวกมึงทุกคนควรสำเหนียกตัวเองได้แล้วนะว่าพวกมึงถูกเกลียดมากขนาดไหน ต่อให้พวกมึงทุกคนเป็นกลาง พวกมึงทุกคนก็โดนกูเกลียด กูจะล้างแค้นพวกมึงทุกคนให้ดูเป็นขวัญตาเอง เอาแต่บ่นว่าNew Normalมันไม่ปกติ แล้วสิ่งที่พวกมึงทุกคนทำก่อนหน้าโควิดจะมามันปกติมากมั้ง เอาแต่พูดว่า"มึงมันผิดปกติ"แล้วพวกมึงทุกคนปกติมากมั้ง ตอนแรกกูว่าจะสั่งสอนพวกมึง ตอนนี้กูเปลี่ยนใจแล้ว สั่งสอนไปก็โง่มากกว่าเดิมมีแต่เข้าข้างตัวเอง เหมือนกับสั่งสอนเด็กที่แกล้งเด็กอื่นสั่งสอนไปก็มีแต่จะแกล้งหนักขึ้นมากกว่าสั่งสอนไปก็มีแต่โกรธแค้น   พอมึงทำผิด มึงก็โทษรัฐบาล 

พอมึงทำผิด มึงก็โทษพ่อ 

พอมึงมำผิด มึงก็โทษแม่ 

พอมึงทำผิด มึงก็โทษเมียน้อย 

พอมึงทำผิด มึงก็โทษเพื่อน 

พอมึงทำผิด มึงก็โทษลูก 

มึงไม่โทษตัวเองเลย 

มึงเป็นควยอะไร? มึงเป็นเหี้ยอะไร? แหม่ แต่ก็ดี เพราะมีผลพลอยได้ที่กูจะได้ล้างแค้นคนที่แกล้งกูด้วยตั้งแต่เพื่อนสมัยประถมยันเพื่อนสมัยมัธยม ในเมื่อมึงเป็นขยะกูก็จะเอามึงไปทิ้งเอง กูขอประกาศเจตนารมณ์ล้างแค้นนับแต่นี้เป็นต้นไป 

ปล.กูไม่ได้เก่งอะไรหรอกนะ สัตว์อัญมณีกูยังแพ้เด็คบลูอายส์ไวท์ดราก้อนเลย  

(ส่วนในรูปคือตอนกูแพ้เด็คsalamangreat) 



รบไม่คิดชีวิตก็รอด รบไม่เต็มกำลังก็สิ้น เรียกว่ายุทธภูมิมรณะ

ในยุทธภูมิมรณะรบสุดชีวิต

ไปไหนมิได้ เป็นยุทธภูมิมรณะ

ในยุทธภูมิมรณะ เราพึงแสดงว่ายอมตาย

ส่งไปที่ม้วยจึงอยู่ ตกใน ที่ตายจึงเป็น

ต้อน นักรบไพร่พลสู่มรณะภูมิ จึงสามารถสู้ตายเพื่อความอยู่รอด... อีกทั้งนักรบ ไพร่พลที่ข้าบังคับบัญชาก็ไม่ใช่นักรบไพร่พลที่ได้รับการฝึกอบรมมาอย่างดี เป็นแค่ราษฎรที่ถูกต้อนเข้าสู่สนามรบ ในสภาพเช่นนี้ หากไม่ผลักพวกเขาสู่ มรณะภูมิ ทำให้ทุกคนจำต้องสู้รบเพื่อความอยู่รอดแล้ว ก็ไม่มีทางได้รับชัยชนะ หากเราจัดวางนักรบไพร่พลเหล่านี้ไว้ในพื้นที่เปิดซึ่งหลบหนีได้ง่าย พวกเขาก็จะ วิ่งหนีกันหมด ถ้าเช่นนั้น เราจะใช้พวกเขาไปรบชนะข้าศึกได้อย่างไร? 

ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย ทุกคนต้องตาย 

จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด จะฆ่าทุกคนให้หมด  จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน จะจับข่มขืนทุกคน 

จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จะจับทุกคนลงยุทธภูมิมรณะให้หมด จ