จอห์นนี่ ดาร์กเนสเรื่องที่4

(เดิมทีตั้งใจให้เป็นเรื่องที่3 และเรื่องseriousเป็นเรื่องที่4ต่อจากเรื่องนี้)

จอห์นนี่ ดาร์กเนส Chronicles of Johnny Darkness's Earth: the Darkness, the His Friends, and the Narnia.

"ตั้งแต่ผมกลายร่างมาเป็นเด็กสาวหูกระต่าย นอกเหนือไปจากหูกระต่ายสีขาว ผมยาวสีขาว ตาสีฟ้า กับเรื่องที่ตาสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงตอนโกรธจัดหรือเอาจริงแล้ว ก็ยังเหมือนเดิม"  -จอห์นนี่ ดาร์กเนส-

จอห์นนี่ ดาร์กเนสในร่างเด็กสาวหูกระต่ายยืนอยู่หน้าหลุมศพโหยที่สร้างแบบโมเดลจำลองย่อส่วนของสุสานขนาดใหญ่ของฮ่องเต้หลังเสร็จสิ้นงานศพของโหย พร้อมกันกับเพื่อนอีกสองคนของเขา นพพร ชายอ้วนร่างสูงผิวคล้ำ กับโฟล์กชายผอมผู้ไม่สูงมากผิวสว่างกว่า หลังเลิกงานศพ นพพรกับโฟล์กกลับบ้าน จอห์นนี่ ดาร์กเนสยังยืนอยู่หน้าหลุมศพโหย แล้วจอห์นนี่ ดาร์กเนสเดินไปยืนพิงหลังที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งข้างหลุมฝังศพโหยนั้น

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่ชายหาดทะเลที่ไม่มีพืชเลยยกเว้นต้นแอปเปิ้ลเพียงต้นเดียว

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่ป่าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินเล่นที่เกาะกลางทะเลแห่งหนึ่งที่ทิศเหนือไปจนถึงตะวันตกเต็มไปด้วยเทือกเขาและภูเขาจำนวนหลายลูก ด้านทิศตะวันตกนั้นชายฝั่งทะเลเว้าและมีแหลมสลับกับอ่าวที่เว้าลึกเข้าไปในตลิ่งสูงชันจนเหมือนฟยอร์ดและทะเลสาบน้ำเค็ม ทิศตะวันออกชายฝั่งทะเลนั้นราบเรียบและมีปากแม่น้ำขนาดใหญ่หลายแห่ง มีหาดทรายยาว ทุ่งทรายนี้มีทุ่งหญ้าขึ้นอยู่เป็นทุ่งหญ้าผืนทราย  เมื่อรวมแนวความยาวของเทือกเขาและภูเขาทั้งหมดมีรอยแตกจากใต้ไปเหนือตรงกลางเส้นแนวความยาวนั้น ตอนกลางของเกาะเป็นที่ราบขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางที่ราบสูงและเทือกเขา ที่สามารถมองเห็นเนินเขาหลายแห่งได้ และเนินเขายาวหลายแห่ง และภูเขาโดดหลายแห่ง ที่ทิศใต้เลยรอยแตกทางทิศใต้นั้น เป็นแนวเนินเขายาวสลับกับหุบเขากว้าง เกาะนี้มีทะเลสาบน้ำจืดหลายแห่ง

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่เกาะที่มีชายหาดยาว เห็นชั้นหินตะกอนได้ชัดเจน และเสาหินกลางทะเลหลายแห่ง

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่เกาะที่เป็นที่ราบต่ำ มีเนินเขาหินทรายที่สูงชัน ชายฝั่งทิศตะวันตกมีหน้าผาสูงชัน มีทะเลสาบ และลำธารที่ไหลลงมาจากที่สูง เกาะนี้ไม่มีต้นไม้

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่เกาะที่เป็นที่ราบชายฝั่ง

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่เกาะที่มีเทือกเขาทอดยาวจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นลูกคลื่น เทือกเขานี้ยอดกลม เต็มไปด้วยหญ้า มีเทือกเขาทอดยาวจากทิศใต้ไปทิศตะวันออกเฉียงใต้ และมีเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไปในทิศตะวันตก ทิศเหนือเป็นที่ราบชายฝั่ง มีแม่น้ำไหลไปทางทิศเหนือและทิศตะวันตกและทิศใต้

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่เกาะที่ทิศตะวันตกมีอ่าวและสนามหญ้า

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่เกาะที่เต็มไปด้วยหน้าผา อ่าว แหลม และเป็นเนินเขา มีป่า ป่าผสมทุ่งหญ้า มีพื้นที่ชุ่มน้ำหลายแห่ง

      จอห์นนี่ ดาร์กเนสเรื่องที่4

(เดิมทีตั้งใจให้เป็นเรื่องที่3 และเรื่องseriousเป็นเรื่องที่4ต่อจากเรื่องนี้)

จอห์นนี่ ดาร์กเนส Chronicles of Johnny Darkness's Earth: the Darkness, the His Friends, and the Narnia.

"ตั้งแต่ผมกลายร่างมาเป็นเด็กสาวหูกระต่าย นอกเหนือไปจากหูกระต่ายสีขาว ผมยาวสีขาว ตาสีฟ้า กับเรื่องที่ตาสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงตอนโกรธจัดหรือเอาจริงแล้ว ก็ยังเหมือนเดิม"  -จอห์นนี่ ดาร์กเนส-

จอห์นนี่ ดาร์กเนสในร่างเด็กสาวหูกระต่ายยืนอยู่หน้าหลุมศพโหยที่สร้างแบบโมเดลจำลองย่อส่วนของสุสานขนาดใหญ่ของฮ่องเต้หลังเสร็จสิ้นงานศพของโหย พร้อมกันกับเพื่อนอีกสองคนของเขา นพพร ชายอ้วนร่างสูงผิวคล้ำ กับโฟล์กชายผอมผู้ไม่สูงมากผิวสว่างกว่า หลังเลิกงานศพ นพพรกับโฟล์กกลับบ้าน จอห์นนี่ ดาร์กเนสยังยืนอยู่หน้าหลุมศพโหย แล้วจอห์นนี่ ดาร์กเนสเดินไปยืนพิงหลังที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งข้างหลุมฝังศพโหยนั้น

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่ชายหาดทะเลที่ไม่มีพืชเลยยกเว้นต้นแอปเปิ้ลเพียงต้นเดียว

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่ป่าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินเล่นที่เกาะกลางทะเลแห่งหนึ่งที่ทิศเหนือไปจนถึงตะวันตกเต็มไปด้วยเทือกเขาและภูเขาจำนวนหลายลูก ด้านทิศตะวันตกนั้นชายฝั่งทะเลเว้าและมีแหลมสลับกับอ่าวที่เว้าลึกเข้าไปในตลิ่งสูงชันจนเหมือนฟยอร์ดและทะเลสาบน้ำเค็ม ทิศตะวันออกชายฝั่งทะเลนั้นราบเรียบและมีปากแม่น้ำขนาดใหญ่หลายแห่ง มีหาดทรายยาว ทุ่งทรายนี้มีทุ่งหญ้าขึ้นอยู่เป็นทุ่งหญ้าผืนทราย  เมื่อรวมแนวความยาวของเทือกเขาและภูเขาทั้งหมดมีรอยแตกจากใต้ไปเหนือตรงกลางเส้นแนวความยาวนั้น ตอนกลางของเกาะเป็นที่ราบขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางที่ราบสูงและเทือกเขา ที่สามารถมองเห็นเนินเขาหลายแห่งได้ และเนินเขายาวหลายแห่ง และภูเขาโดดหลายแห่ง ที่ทิศใต้เลยรอยแตกทางทิศใต้นั้น เป็นแนวเนินเขายาวสลับกับหุบเขากว้าง เกาะนี้มีทะเลสาบน้ำจืดหลายแห่ง

 ชายร่างสูงจับหัวผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรูปร่างอ้วนท้วมและค่อนข้างเตี้ยแล้วกระแทกเข้าไปที่ผนังคอนกรีตอย่างรุนแรงแล้วก็กระแทกซ้ำไปอีก39ครั้งจนกลุ่มหยดเลือดกลุ่มหนึ่งอยู่บนพื้น จากนั้นชายร่างสูงก็เตะผู้หญิงคนนั้นล้มลงไปนอนบนพื้น ชายร่างสูงกระทืบหน้าผู้หญิงคนนั้นแล้วก็จับคอเสื้อผู้หญิงคนนั้นแล้วทุ่มเธอข้ามหัวไหล่เขาไปล้มกับพื้นจากนั้นชายร่างสูงก็จับหัวผู้หญิงคนนั้นไปกระแทกผนังคอนกรีตอีก199ครั้งจนตาย

เด็กสาวถูกชายร่างสูงเตะเข้าไปที่สีข้างจนล้มลง แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เตะเด็กสาวคนนั้นซ้ำๆ ชายร่างสูงคนนั้นยังคงเตะเด็กสาวนั้นซ้ำๆชายร่างสูงคนนั้นเตะเด็กสาวนั้นกลิ้งไปไกล ชายร่างสูงคนนั้นก็ยังอุตส่าห์วิ่งไปเตะเด็กสาวนั้นอีก

ชายร่างสูงยังคงเตะเด็กสาวคนนั้นอย่างต่อเนื่อง

ชายร่างสูงจับผู้หญิงคนหนึ่งจัดแขนจัดขา จับผู้หญิงคนนั้นมัดไว้กับโต๊ะ ชายร่างสูงกินอาหารต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นจดหมดแล้วกรีดท้องควักกล้ามเนื้อ กระเพาะอาหาร ลำไส้เล็ก ลำไส้ใหญ่ ตับ ไต ปอด หัวใจ ผู้หญิงคนนั้นจนหมดจนผู้หญิงคนนั้นตาย

ชายร่างสูงต่อยหัวโดนัลด์ ทรัมป์ไปเรื่อยๆจนเลือดออก ใช้ปากกาแทงหูโดนัลด์ ทรัมป์ซ้ำๆ จากนั้นก็ใช้มีดแทงคอ แทงหน้าอก แทงหน้าผาก แทงกระหม่อมโดนัลด์ ทรัมป์จนตาย

ชายร่างสูงต่อยหัววลาดิเมียร์ ปูตินไปเรื่อยๆจนเลือดออก ต่อยหูวลาดิเมียร์ ปูตินซ้ำๆ จากนั้นก็ใช้หินทุบหู ทุบจมูก ทุบตา ทุบกระหม่อมวลาดิเมียร์ ปูตินซ้ำๆ ใช้ปากกาแทงคอปูติน จับกระแทกหัวกับผนังปูนซ้ำๆ จับทุ่มลงพื้น ถีบกระแทกไปโดนผนังปูน จับทุ่มหัวลงกับพื้น แล้วโยนตัวไปกระแทกผนังปูนแล้วกระแทกพื้นปูนตาย

ชายร่างสูงต่อยหัวสีจิ้นผิงไปเรื่อยๆจนเลือดออก ต่อยหูสีจิ้นผิงซ้ำๆ จากนั้นก็ใช้หินทุบหู ทุบจมูก ทุบตา ทุบกระหม่อมสีจิ้นผิงซ้ำๆ ใช้ปากกาแทงคอสีจิ้นผิง จับกระแทกหัวกับผนังปูนซ้ำๆ จับทุ่มลงพื้น ถีบกระแทกไปโดนผนังปูน จับทุ่มหัวลงกับพื้น แล้วโยนตัวไปกระแทกผนังปูนแล้วกระแทกพื้นปูนตาย

รถบรรทุกพุ่งชนทำเนียบรัฐบาลแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนอาคารสรรพากรแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนสถานีตำรวจแห่งชาติแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนศาลแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนศาลากลางแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนศาลหลักเมืองแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนวัดแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนเทศบาลแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนอาคารอบจ.แล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนสถานีตำรวจแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนโรงไฟฟ้าแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนโรงงานอุตสาหกรรมแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนร้านสะดวกซื้อแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

รถบรรทุกพุ่งชนภัตตาคารแล้วระเบิดที่รถบรรทุกบรรทุกเต็มหลังก็ระเบิดขึ้น

 

สัตว์ประหลาดเมฆ สัตว์ประหลาดฝน โคโลยูโดะ ภาค0 อารัมภบท

ผู้เขียน: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

ชายหนุ่มที่ชื่อเกมกำลังคุยกับผู้ชายชื่ออั้มผ่านทางโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นของตน

อั้มถาม

"บ้านนายฝนตกไหมน่ะ?"

เกมตอบ

"ตก ตกหนักเลยด้วย"

อั้ม(เสียงในโทรศัพท์)

"เออ งั้นแค่นี้นะ"

เกมพูดต่อ

"แล้วโทรมาทำไมฟะ!?"

หลังจากอั้มวางสายไปเกมก็เดินไปปิดไฟห้องนั่งเล่นเดินเข้าห้องนอนที่ไม่ได้เปิดไฟไว้ปิดประตูห้องนอนเก็บโทรศัพท์จากนั้นนอนลงบนที่นอนแล้วหลับไป

พอรุ่งเช้า โทรศัพท์ของเกมดังขึ้น เกมตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์

เกมพูด

"ฮัลโหล"

พี่สาวของอั้มพูดผ่านโทรศัพท์

"อั้มตายแล้ว"

เกมอุทาน

"อะไรนะครับ!?!"

บ้านของอั้ม ตอนเช้า

เกมเดินมาถึงบ้านของอั้ม เห็นพี่สาวของอั้มเดินออกมา

เกมถาม

"เขาตายตอนไหนน่ะ?"

พี่สาวของอั้มตอบ

"พี่เจอศพเขาเมื่อเช้า ศพอยู่ในแอ่งน้ำมีเลือดด้วย ตำรวจรับศพไปชันสูตรแล้ว"

แล้วพี่สาวของอั้มก็พาเกมเดินไปที่แอ่งน้ำแอ่งหนึ่ง มีน้ำสีแดงปริมาณขนาดข้อนิ้วเดียวอยู่ในแอ่งนั้น

พี่สาวของอั้มพูด

"เขานอนคว่ำหน้าอยู่ในแอ่งนี้"

มีใบไม้ใบหนึ่งปลิวลงไปในแอ่งน้ำจุ่มลงในน้ำสีแดงแล้วใบไม้ใบนั้นก็เริ่มแห้งเหมือนถูกวางไว้บนเตาไฟแล้วก็จมลงไปในน้ำสีแดงจนใบไม้หายไปจากน้ำสีแดงทำให้เกมกับพี่สาวของอั้มตกใจกับภาพที่เห็น พี่สาวของอั้มกำลังใช้มือสัมผัสกับน้ำสีแดงเกมจับมือของพี่สาวของอั้มห้ามไว้ได้ทัน

เกมพูด

"แตะไม่ได้ครับ"

เกมหยิบขวดน้ำดื่มออกมาเทน้ำออกจนหมดใช้ฝาขวดน้ำตักน้ำสีแดงเทใส่ลงในขวดน้ำแล้วปิดฝาไว้

เกมพูด

"อย่าเข้าใกล้ อย่าเดิน อย่าแตะ อย่าเหยียบแอ่งน้ำนี้นะครับ อย่าไปยุ่งกับมันเลยดีกว่า"

แล้วเกมก็เดินจากพี่สาวของอั้มไป

ภายในห้องนั่งเล่น บ้านของเกม

เกมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

เกมพูด

"ฮัลโหล อยู่ไหม?"

"มาที่บ้านหน่อยได้ไหม?"

"เออๆ"

จากนั้นก็มีชายหนุ่มชื่อเวฟเดินเข้ามา เกมโชว์ขวดน้ำที่เก็บน้ำสีแดงไว้ให้เวฟดู

เกมพูด

"อั้มตายในแอ่งน้ำ ฉันเก็บไอ้นี่ได้จากแอ่งน้ำที่อั้มตาย"

เวฟถาม

"เลือดอั้มเหรอ?"

เกมตอบ

"ไม่ใช่หรอก"

เกมเทน้ำสีแดงออกจากขวดลงในขันโลหะแล้วเกมก็หยิบใบไม้ใส่ลงไปในน้ำสีแดง ใบไม้เหี่ยวหมดทั้งใบแล้วจมลงไปในน้ำสีแดงแล้วใบไม้ก็หายไปจากน้ำสีแดง

เวฟพูด

"เริ่มเหมือนหนังสยองขวัญ"

เกมพูด

"เออ เหมือน"

เวฟถาม

"ของจริงเหรอเนี่ย?"

เกมตอบ

"จริง"

เวฟถาม

"แล้วทำไมไม่ทำเรื่องนี้ที่แล็ปล่ะ?"

เกมเอียงคอมองหน้าเวฟ

เวฟพูด

"เออ ลืมไป แล็ปพวกเราโดนปิดไปแล้วนี่หว่า"

"มันคืออะไร?"

เกมตอย

"ไม่ใช่เลือดอั้ม ไม่ใช่น้ำหวานใส่น้ำแข็งใสก็แล้วกัน ว่างค้างคืนสองสามคืนไหมล่ะ?"

เวฟตอบ

"ค้างได้อยู่แล้ว ค้างนานกว่านั้นก็ได้ เดี๋ยวไปเอาของก่อน"

แล้วเวฟก็เดินออกจากห้องไป เกมเอาขันน้ำสีแดงไปแช่ในช่องฟรีซตู้เย็น แล้วเกมก็เดินไปเปิดทีวีดูไปเรื่อยๆ

เวฟเดินเข้ามาในห้องพร้อมกระเป๋าเป้หนึ่งใบและกระเป๋าถืออีกหนึ่งใบ

เกมพูด

"มีห้องนอนว่างอยู่ห้องนึง เอาของไปไว้ในนั้นเลย"

แล้วเกมก็เดินพาเวฟไปห้องนอน วางกระเป๋าไว้ในนั้นแล้วเดินออกมาจากห้องนอน เกมเดินไปที่ตู้เย็นเวฟเดินตามเกมไป เกมเปิดช่องฟรีซเอาขันออกมา เวฟกับเกมมองดูน้ำสีแดงที่อยู่ในขัน

เกมอุทาน

"เฮ้ย"

น้ำสีแดงในขันยังเป็นของเหลวมีเพียงสะเก็ดน้ำแข็งเกาะเท่านั้น

เวฟพูด

"เกม ฉันว่าเรื่องนี้เราซวยแล้วล่ะ"

เกมถาม

"จำที่จอห์นนี่พูดได้ไหม?"

เวฟถาม

"เรื่องไหน?"

เกมตอบ

"ถ้าเราเจออะไรซักอย่างที่แปลก บิดเบี้ยว หรือว่าผิดธรรมชาติแล้วเราคิดไปเองว่าเป็นผี สิ่งเหนือธรรมชาติ สัตว์ประหลาด มนุษย์ต่างดาว แล้ววิ่งหนี แล้วเราจะไขความลับของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ยังไง เราจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นสิ่งลวงโลก กลับกัน เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นเรื่องจริง"

เวฟถาม

"เอาจริงดิ"

เกมตอบ

"เอาจริง"

"จบประถมเราก็ไม่ได้เจอจอห์นนี่อีกเลย ถ้าจอห์นนี่ยังอยู่คงช่วยเราได้เยอะเลย"

เกมเอาขันใส่น้ำสีแดงไปวางไว้ที่โต๊ะ

เกมพูด

"เอาล่ะนะ เวฟ เรามาทวนกัน"

"อั้มตายตอนเช้า พี่สาวอั้มบอกว่ามีเลือดด้วย แต่นี่ไม่ใช่เลือดอั้ม"

"อย่างที่สอง ใส่ใบไม้ลงไปแล้ว ใบไม้หาย หายไปไหน?"

"อย่างที่สาม แช่ช่องฟรีซแต่มันไม่เป็นน้ำแข็ง"

เวฟพูด

"อย่างหนึ่งคือเท่ากับว่าต่อให้ศูนย์องศาเซลเซียสมันก็ไม่เป็นน้ำแข็งเหมือนน้ำ จุดเยือกแข็งมันต้องติดลบร้อยขึ้นไปหรือเปล่า?"

เกมพูด

"อันนี้ไม่แน่ใจ ใบไม้ล่ะ?"

เวฟพูด

"อันนี้ไม่รู้"

เกมพูด

"เอาล่ะ ถ้ามันคือน้ำ มันก็ไม่ใช่น้ำแหละ แต่สมมุติ สมมุตินะ สมมุติว่าคือน้ำมันจะมีคุณสมบัติอะไรบ้าง?"

เวฟพูด

"ตัดเรื่องจุดเยือกแข็งออกไปก็ เดือดที่ร้อยองศา ผสมกับของเหลวได้หลายชนิดแต่ผสมกับน้ำมันไม่ได้มันจะแบ่งชั้น ถ้าเป็นไอจะผสมกับอากาศได้สมบูรณ์ ทำหินผุได้อันที่จริงน้ำทำหินแตกได้เลย ถ้าเป็นฝนค่าph5.2ถึง5.8 แตกตัวเป็นไอออนให้ไฮดรอเนียม......เดี๋ยวนะ นี่เราอ่านหนังสือเคมีกันเหรอ? พูดยาวมากเลยเนี่ย"

เกมพูด

"อย่าลืมเรื่องความจุความร้อน ความหนาแน่น ความดันไอ การนำไฟฟ้า ความเป็นขั้ว พันธะไฮโดรเจน การเกาะตัว การยึดเกาะ แรงตึงผิว การเป็นตัวทำละลาย แล้วก็ การดูดกลืนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าด้วย"

เวฟพูด

"แค่นี้ก็ต้องเปิดเฉลยข้อสอบเคมีแล้วนะ"

เกมถาม

"เริ่มจากความจุความร้อนกันเลยไหม?"

เวฟพูด

"ฟังนะ เกม เราไม่มีอุปกรณ์"

เกมตอบกลับ

"ใครว่าล่ะ เรามีพอเลยล่ะ"

เกมถือขันเข้าห้องครัว วางกระทะเปิดเตาแก๊สจุดไฟตั้งไฟอ่อนๆแล้วเทน้ำสีแดงจากขันลงกระทะ น้ำสีแดงกลายเป็นไอแดงเป็นบางส่วนในทันทีที่ลงกระทะ

เกมอุทาน

"คุณพระ"

เวฟพูดต่อ

"เจ้าอาวาส"

เกมพูดตอบ

"มุกแป้กว่ะเวฟ"

เกมปิดเตาไฟก่อนที่น้ำสีแดงจะกลายเป็นไอไปหมดได้ทันเหลือน้ำสีแดงเป็นหยดๆอยู่บนกระทะ

เวฟพูด

"จุดเดือดมันอยู่ต่ำกว่าร้อยองศา"

เกมพูด

"อ่า"

"ไม่ใช่น้ำแน่ๆ"

เวฟพูด

"ถ้าเราโดนแกล้งแล้วหมันไส้ เอามันไปใส่ไว้ในเย็นตาโฟที่มันกินได้ไหม"

เกมพูพ

"ร้านก๊วยเตี๋ยวเรือได้เจ๊งทั้งกรุงเทพพอดี"

เวฟพูด

"โทษที พอดีคนนครหลวง"

เกมพูด

"น้ำหนึ่งลูกบาศก์เซ็นมีความหนาแน่นเท่าไหร่"

เวฟพูด

"หนึ่งกรัม"

เกมพูด

"ถูกต้อง"

เกมเดินไปเอากล่องทำน้ำแข็งสี่เหลี่ยมในตู้เย็นออกมา

เวฟพูด

"อันนี้ไม่น่าจะแค่หนึ่งลูกบาศก์เซ็นนะ"

เกมพูด

"แล็ปโดนปิดก็งี้แหละ เอาตังค์ไปลงกับอะไรหมดก็ไม่รู้"

เกมเทน้ำสีแดงที่เหลืออยู่บนกระทะลงบนกล่องทำน้ำแข็งแล้วเอาตาชั่งมาชั่งกล่องทำน้ำแข็ง

เกมพูด

"สี่กรัมลบด้วยสองกรัมเท่ากับไหร่"

เวฟพูด

"สอง ว่าไงนะ?"

เกมพูด

"ใช่ สองกรัม"

เวฟพูด

"มันไม่ถึงหนึ่งลูกบาศก์เซ็นเลยด้วยซ้ำนะ"

เกมพูด

"ไม่ใช่น้ำชัดเจน"

เกมเดินไปหยิบขวดแอลกอฮอล์แล้วเดินมาเทแอลกอฮอล์ลงไปในน้ำสีแดงที่อยู่ในกล่องทำน้ำแข็ง แอลกอฮอล์จมลงไปข้างล่างส่วนน้ำสีแดงลอยขึ้นเหนือพื้นผิวแอลกอฮอล์

เวฟพูด

"มันแบ่งชั้นกัน"

เกมพูด

"มันผสมกับแอลกอฮอล์ไม่ได้"

เวฟพูก

"แอลกอฮอล์ล้างแผลใช่เอทานอลไหม?"

เกมพูด

"อ่า เมทานอลใช้ไม่ได้"

เกมเทเฉพาะน้ำสีแดงออกจากกล่องลงไปในขันปล่อยให้แอลกอฮอล์อยู่แค่ในกล่องทำน้ำแข็ง จากนั้นเกมเดินไปเอาถ่านไฟฟ้าสองก้อนและสายไฟมา

เกมพูด

"ยังจำวิธีทำวงจรไฟฟ้าอย่างง่ายตอนป.2ได้ไหม?"

เวฟพูด

"จำได้"

จากนั้นเวฟใช้ถ่านไฟฟ้ากับสายไฟต่อเป็นวงจรไฟฟ้าแล้วใช้ส่วนปลายของสายไฟจุ่มลงไปในน้ำสีแดงแล้วเกมก็เดินไปเอาไขควงวัดไฟมาแตะน้ำสีแดงไขควงวัดไฟตรวจจับไฟฟ้าได้ แล้วน้ำสีแดงก็ค่อยๆระเหยเป็นไอสีแดงทีละน้อย เกมเอาสายไฟออกจากน้ำสีแดงแยกถ่านไฟฟ้ากับสายไฟออกจากกัน

เวฟพูด

"เห็นแบบนี้แล้วนึกถึงฉากจานเลือดในthe thingเลยว่ะ"

เกมพูด

"เหมือนกัน"

เวฟพูด

"มันอิเล็กโทรไลต์ได้ใช่ไหม?"

เกมพูด

"ไม่ใช่หรอก ไอที่เห็นไม่ใช่ออกซิเจนกับไฮโดรเจน เหมือนไอน้ำมากกว่า เหมือนมันจะโดนไฟช็อตได้ด้วย"

เวฟพูด

"นำไฟฟ้า?"

เกมพูด

"น่าจะใช่"

เวฟพูด

"มีอยู่แค่นี้แล้วมันมาจากไหน?"

เกมพูด

"ไม่ใช่จากศพอั้มแน่"

เวฟพูด

"อย่างน้อยก็มีพันธะไฮโดรเจน"

เกมพูด

"สมมุติว่ามันเป็นขั้วเหมือนน้ำ"

เวฟพูด

"มันจะเกาะบนกระจก"

เวฟเดินไปเอาแผ่นกระจกมาวางบนโต๊ะ แล้วเวฟก็เทน้ำสีแดงจากขันลงบนกระจก น้ำสีแดงก่อตัวเป็นชั้นบางๆบนแผ่นกระจก

เวฟพูด

"มันยึดเกาะบนกระจกได้"

เวฟหยิบน้ำตาลเหยาะลงบนน้ำสีแดงในจำนวนที่น้อย น้ำตาลที่อยู่ในน้ำสีแดงไม่ละลาย เวฟหยิบเกลือเหยาะลงบนน้ำสีแดง เกลือไม่ละลายในน้ำสีแดงเช่นกัน เกมเทน้ำสีแดงบนกระจกใส่ลงในขันจากนั้นเทน้ำพืชปริมาณน้อยลงไปในขัน น้ำมันจมลงไปด้านล่าง น้ำสีแดงลอยขึ้นด้านบน เกมเดินไปหยิบกระดาษลิตมัสสีแดงกับสีน้ำเงินจุ่มลงไปในน้ำสีแดง กระดาษลิตมัสทั้งสองสีไม่เปลี่ยนสี จากนั้นเกมไปหยิบชามเซรามิกมาเทเฉพาะน้ำสีแดงออกมาจากขันลงไปในชามเซรามิกปล่อยให้น้ำมันพืชอยู่ในขันแล้วเกมก็เอาชามเซรามิกเข้าเตาไมโครเวฟตั้งเวลาไว้ที่สามสิบวินาที เกมกับเวฟดูอยู่หน้าเตาไมโครเวฟ น้ำสีแดงไม่ระเหยเป็นไอเลยตลอดสามสิบวินาทีที่อยู่ในเตาไมโครเวฟ

เกมพูด

"ไมโครเวฟทำให้ร้อนเพราะ....."

เวฟพูด

"ทำให้โมเลกุลชนกัน"

เกมพูด

"ไมโครเวฟทำให้น้ำร้อนได้เพราะ...."

เวฟพูด

"น้ำดูดซับไมโครเวฟ"

เกม/เวฟพูดพร้อมกัน

"มันไม่ดูดซับไมโครเวฟ"

เกมพูด

"เอาล่ะ เหลืออย่างสุดท้ายที่จะลอง"

เกมเดินออกไปเอาเศษหินอ่อนขนาดเล็กๆเข้ามาหยิบชามเซรามิกออกมาจากเตาแล้วใส่เศษหินอ่อนลงไปในน้ำสีแดง

เกมพูด

"น้ำทำหินแตกได้ใช่ไหม"

เวฟพูด

"อ่า"

เกมพูด

"เราจะมาดูวันพรุ่งนี้ เหลืออีกห้านาทีก็เที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ"

เกมเอาชามเซรามิกวางไว้บนโต๊ะในห้องครัว

เวลากลางคืน เกมปิดไฟในห้องนั่งเล่น เดินเข้ามาปิดไฟในห้องครัว จากนั้นเกมกับเวฟก็แยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเอง

ในห้องครัว

มีจิ้งจกตัวหนึ่งตกลงไปในชามเซรามิกที่ใส่น้ำสีแดงไว้

ในห้องนอนของเกม เกมตื่นขึ้นมาเปิดประตูห้องนอนเดินเข้าห้องนั่งเล่นเห็นเวฟกินข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่

เกมพูด

"ออกไปซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งข้างนอกมาเหรอ?"

เวฟพูด

"อืม เสียดายไม่มีปาท่องโก๋กับขนมครกเลย"

เกมเดินเข้าไปในห้องครัว เดินผ่านชามเซรามิกที่ใส่น้ำสีแดงไว้ในขณะที่กำลังจะเดินไปเกมก็หยุดชะงักเพราะสังเกตุเห็นสิ่งที่อยู่ในชาม มีหัวจิ้งจกขาดลำตัวของจิ้งจกหายไปและก้อนหินอ่อนนั้นก็เหลือขนาดแค่เม็ดทรายพร้อมด้วยน้ำสีแดงที่มีปริมาณเพิ่มขึ้นจนเต็มก้นชาม

เกมพูด

"ตายโหงแล้ว"

เกมออกจากห้องครัวแล้วกลับมาในห้องครัวพร้อมกับเวฟ

เวฟพูด

"มันทำหินแตกได้"

เกมพูด

"ไม่เหมือนหินแตก เหมือนมันย่อยสลายหินกับจิ้งจกมากกว่า"

จากนั้นหัวจิ้งจกก็หายเข้าไปในน้ำสีแดงแล้วน้ำสีแดงก็มีปริมาณเพิ่มขึ้นอีก

เกมพูด

"ได้เวลาสรุปผลการทดลองแล้ว มันไม่แช่แข็งในอุณหภูมิช่องฟรีซ ระเหยไวกว่าน้ำ แสดงว่าจุดเดือดต่ำกว่าร้อย ถึงจะมีไม่ถึงหนึ่งลูกบาศก์เซ็นแต่มีมวลสองกรัม เท่ากับมันหนาแน่นกว่าน้ำ ใช้เป็นตัวทำละลายไม่ได้ ไม่ผสมกับน้ำมัน นำไฟฟ้า มีพันธะไฮโดรเจน มีขั้ว ไม่ดูดซับไมโครเวฟ เป็นกลาง"

เวฟพูด

"ลืมเรื่องแรงตึงผิวไปเรื่องนึง"

เวฟไปเอาคลิปหนีบกระดาษแล้วกลับมาหย่อนคลิปหนีบกระดาษลงไปในน้ำสีแดง คลิปหนีบกระดาษจมลงไปไม่ได้ลอยบนน้ำสีแดง

เวฟพูด

"มันไม่มีแรงตึงผิว แล้วน้ำสีแดงมันเพิ่มขึ้นมาเองได้ยังไง?"

เกมพูด

"หินปูนเอาไปเผาได้แคลเซียมออกไซด์ แคลเซียมออกไซด์ผสมน้ำได้แคลเซียมไฮดรอกไซด์"

เวฟพูด

"หินใช้ทำเป็นน้ำสีแดงได้เหรอ?"

เกมพูด

"อืม มันทำปฏิกิริยากับหินปูนทำให้ตัวมันเองเพิ่มขึ้น หินอ่อนก็เป็นหินแปรจากหินปูน"

"เอาล่ะ น้ำสีแดงมีคุณสมบัติอะไรบ้างที่ตรงกับน้ำ"

เวฟพูด

"แบ่งชั้นกับน้ำมัน นำไฟฟ้า มีพันธะไฮโดรเจน มีขั้ว"

เกมพูด

"คุณสมบัติอะไรบ้างที่ไม่ตรงกับน้ำ"

เวฟพูด

"จุดเดือดต่ำกว่าร้อยองศา ไม่เยือกแข็ง หรือไม่ก็จุดเยือกแข็งติดลบหลายร้อย หนาแน่นกว่าน้ำ ไม่ผสมกับอย่างอื่น ไม่เป็นตัวทำละลาย ไม่ดูดซับไมโครเวฟ เป็นกลาง ไม่มีแรงตึงผิว"

เกมพูพ

"มีอีกอย่าง มันทำปฏิกิริยากับหินกับสิ่งมีชีวิต ได้ตัวมันเอง ทำให้มันเพิ่มขึ้น มีอะไรมีคุณสมบัติตามนี้บ้าง?"

เวฟพูด

"มันไม่ผสมกับน้ำมันเหมือนกับน้ำแถมมีขั้วมีพันธะไฮโดรเจนแล้วก็นำไฟฟ้าเหมือนน้ำ แต่มันผสมกับเมทานอลไม่ได้ไม่เป็นน้ำแข็งจุดเดือดต่ำกว่าร้อย ไม่ดูดซับคลื่นไมโครเวฟ มันไม่ใช่น้ำ ไม่ผสมกับน้ำมัน ไม่ติดไฟ ไม่ร้อนเพราะไมโครเวฟ มันก็ไม่ใช่น้ำมันอีก"

เกมพูด

"และมันไม่ใช่กรดหรือด่าง มันไม่ใช่เบส มีอะไรทำปฏิกิริยากับหินปูนบ้าง?"

เวฟพูด

"กรดกับน้ำ"

เกมพูด

"น้ำที่อิ่มตัวด้วยคาร์บอนไดออกไซด์"

เวฟพูด

"สลายเหรอ? สลายจิ้งจกกับหินปูนเหรอ?"

เกมพูด

"มันเป็นตัวทำละลายไม่ได้ มันอิ่มตัวด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ไม่ได้มันน่าจะทำปฏิกิริยากับหินไม่ได้"

เวฟพูด

"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหิน?"

เกมพูด

"ไม่รู้สิ อย่างที่บอกว่ามันเหมือนย่อยสลายหินได้มากกว่าทำให้หินแตก นอกจากน้ำแล้วอะไรทำปฏิกิริยากับอะไรอีกนะ?"

เวฟพูด

"กรดกับความร้อนทำให้ปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์"

เกมพูด

"ตอนใส่หินลงไป หินไม่ได้ปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ กระดาษลิตมัสก็ไม่เปลี่ยนสี มันไม่ใช่กรดแล้วก็มันไม่ได้ร้อนด้วย"

เวฟพูด

"คุณสมบัติมันไม่ได้ตรงกับอะไรเลย"

เกมพูด

"ใช่ มันไม่ได้ตรงกับอะไรเลย"

เวฟพูด

"มาจากอวกาศหรือเปล่า?"

เกมพูด

"ไม่มีดาวตกลูกไหนตกใส่ไทย แค่มองเห็นได้เท่านั้น อยากรู้จัง อั้มตายเพราะอะไร?"

เสียงโทรศัพท์ของเกมดังขึ้น เกมรับโทรศัพท์

เกมพูด

"ครับ"

"ครับ ขอบคุณมากครับ"

เกมกดวางสายโทรศัพท์

เกมพูด

"พี่สาวอั้มโทรมาบอกว่า ตำรวจชันสูตรว่าอั้มตายเพราะสารเคมีอันตรายในปอด ไม่ใช่สารเคมีหรอก น้ำสีแดงนี่แหละที่ฆ่าอั้ม"

เวฟพูด

"เกม ถ้ามันฆ่าอั้มจริง เราต้องกำจัดมันทิ้งนะ"

เกมพูด

"จัดให้ ก่อนอื่นขอไปกินข้าวก่อนนะ มีอะไรให้กินบ้างไหมเนี่ย?"

เวฟพูด

"ข้าวขาหมูสองกล่อง"

นอกบ้านของเกม ตอนสาย

เกมกับเวฟเดินออกมานอกบ้านในมือเกมถือชามเซรามิกกับขวดน้ำมันเบนซินกับถังโลหะขนาดเล็กหนึ่ง ส่วนเวฟถือไฟแช็คกับกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้ในมือ เกมตั้งถังโลหะไว้บนพื้นดิน เทน้ำมันเบนซินจากขวดลงถังแล้วเทน้ำสีแดงจากชามเซรามิกลงไป เวฟฉีกกระดาษหนังสือพิมพ์จุดไฟแล้วหย่อนลงไปในถัง เมื่อไฟในถังลุกก็มีไอสีแดงพวยพุ่งออกมาจากภายในถัง แล้วไอสีแดงก็รวมตัวกันกลางอากาศจนดูเหมือนปุยเมฆขนาดเล็กสีแดง

เวฟพูด

"เฮ้ย เกม"

เกมพูด

"อะไรเนี่ย?"

ปุยเมฆขนาดเล็กสีแดงลอยไปกลางอากาศในแนวนอน

เวฟพูด

"เฮ้ย เกม มันลอยไปบ้านอั้ม"

เกม

"ตายล่ะ รีบไปบ้านอั้มเถอะ"

นอกบ้านของอั้ม ตอนสาย

เกมกับเวฟวิ่งไปถึงบ้านอั้ม เห็นศพของพี่สาวของอั้มหัวของพี่สาวอั้มหายไปเหลือแต่ลำตัวและมีน้ำสีแดงเกาะอยู่ที่คอของศพ น้ำสีแดงกระจายจากคอของศพไหลเข้าไปในเสื้อของศพ น้ำสีแดงไหลบนแขนทั้งสองข้างไปจนถึงมือของศพ จากนั้นน้ำสีแดงก็ไหลมาถึงเท้าของศพ แล้วน้ำสีแดงก็ไหลจากศพเข้ามาหาเกมกับเวฟที่ยืนอยู่ต่อหน้า เกมกับเวฟเดินถอยหลังหนีไปเรื่อยๆ

เกมพูด

"นี่แหละที่อั้มตาย"

เวฟพูด

"ว่ามันแปลกๆไหมวะเกม?"

เกมพูด

"เออ แปลก"

เวฟพูด

"เอาไงดีวะ เกม?"

เกมพูด

"ไม่รู้สิ เหมือนมันเพิ่มขึ้นด้วย"

เวฟพูด

"ตำรวจเขารู้เรื่องน้ำสีแดงไหม?"

เกมพูด

"ไม่ พวกเขารู้แค่ว่ามีปฏิกิริยาเคมีแต่พวกเขาระบุสารไม่ได้"

เวฟฉีกกระดาษหนังสือพิมพ์จุดไฟแล้วเอากระดาษหนังสือพิมพ์ติดไฟจ่อไปที่น้ำสีแดง น้ำสีแดงกลายเป็นไอสีแดง เวฟใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ติดไฟจ่อน้ำสีแดงไปเรื่อยๆจนกลายเป็นไอสีแดงทั้งหมด แล้วไอสีแดงทั้งหมดก็รวมตัวกันกลางอากาศจนมีลักษณะเหมือนปุยเมฆอีกครั้งแล้วมันก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าจนหายลับไปจากสายตา

ห้องนั่งเล่น บ้านของเกม

เกมกำลังคุยโทรศัพท์

เกมพูด

"ที่บ้านฝนตกไหม?"

เวฟพูดผ่านโทรศัพท์

"ไม่"

เกมพูด

"มีน้ำสีแดงหรือว่าควันสีแดงนั่นไหม?"

เวฟพูด

"ไม่มี ไม่รู้ว่ามันจะลอยออกนอกโลกได้หรือเปล่า สยองมากเลย"

เกมพูด

"เอาเป็นว่าไม่มีควันสีแดงก็พอแล้ว กี่โมงแล้วเนี่ย?"

เวฟพูด

"สามทุ่ม"

เกมพูด

"งั้นแค่นี้ก่อนนะ"

เกมวางโทรศัพท์

ห้องนอนของผู้หญิงชื่อน้ำผึ้ง

น้ำผึ้งนอนอยู่ในห้องนอนที่ปิดไฟและหน้าต่างถูกเปิดไว้ ปุยเมฆสีแดงขนาดเล็กลอยเข้ามาในห้องนอนจากทางหน้าต่างแล้วเกาะตรงลำตัวของน้ำผึ้งจากนั้นปุยเมฆสีแดงก็กลายเป็นน้ำสีแดง น้ำผึ้งรู้สึกตัวแล้วกรีดร้องลุกออกจากที่นอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

เกมมาถึงหน้าบ้านของน้ำผึ้งในเวลาเช้า

เสียงโทรศัพท์ของเกมดังขึ้น เกมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ

เกมพูด

"ฮัลโหล ตอนนี้อยู่บ้านน้ำผึ้ง น้ำผึ้งโทรมาหาเหมือนกัน"

เกมวางสายโทรศัพท์ 

เกมเดินเข้าไปในบ้านเดินในห้องนั่งเล่นที่มีโต๊ะแล้วแก้วใสวางอยู่บนโต๊ะนั้นแล้วเดินไปจนถึงห้องนอนของน้ำผึ้งเกมเปิดประตูห้องนอนของน้ำผึ้ง เห็นเพียงผมของน้ำผึ้งบนที่นอนและน้ำสีแดงบนพื้นห้อง

เกมพูด

"ตายโหงแล้ว"

เกมเหลือบเห็นหน้าต่างห้องนอนที่เปิดทิ้งไว้แล้วเกมก็เดินไปเข้าห้องครัวก็เห็นน้ำสีแดงเกาะอยู่ที่เตา เกมหยิบปืนยิงไฟจุดเตาแก๊สแล้วน้ำสีแดงก็ระเหยเป็นไอสีแดงแล้วไอสีแดงก็ลอยออกนอกห้องครัว เกมรื้อของในห้องครัวจนเจอหนังสือพิมพ์หนึ่งปึก เกมหยิบหนังสือพิมพ์เท่าที่จะถือไว้ได้แล้ววิ่งออกนอกห้องครัวเห็นปุยเมฆสีแดงขนาดเล็กลอยอยู่กลางอากาศ เกมฉีกหนังสือพิมพ์จุดไฟแล้วใช้หนังสือพิมพ์จุดไฟทิ่มเข้าปุยเมฆสีแดงจนมันสลายไป แล้วเกมก็วิ่งเข้าไปในห้องนอนของน้ำผึ้งอีกครั้ง แต่ผมของน้ำผึ้งและน้ำสีแดงหายไปทั้งหมดแล้ว เกมหันหลังเดินออกจากห้องนอนเข้าไปในห้องนั่งเล่น เห็นน้ำสีแดงอยู่ในแก้วใสที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วน้ำสีแดงก็เพิ่มปริมาตรขึ้นจากก้นแก้วจนเต็มแก้ว

เกมพูด

"เข้าใจแล้ว มันไม่ได้เพิ่มขึ้น มันเติบโตขึ้น"

 นอกบ้านของเวฟ เวลาเช้า

โทรศัพท์เวฟดังขึ้น เวฟรับโทรศัพท์

เวฟพูด

"กำลังไปบ้านน้ำผึ้งพอดีเลย เกม พอดีพึ่งอาบน้ำเสร็จ"

เกมพูด

"ไม่ทันแล้วเวฟ ไม่ต้องมาบ้านน้ำผึ้งแล้ว ฉันน่ากำลังจะตายแล้ว น้ำผึ้งก็ตายแล้วเหมือนพี่สาวอั้มเลย น้ำสีแดงฆ่าอั้มจริงๆ แล้วรีบหนีไปให้ไกลจากที่นี่ ไม่ต้องมาช่วยทัน ฉันกำลังจะตายแล้ว รู้แล้วว่าน้ำสีแดงมันคืออะไร มันไม่ใช่สารเคมี ไม่ใช่สาร ไม่ใช่สสาร มันคือสิ่ง..."

โทรศัพท์ถูกตัดสายไป

เวฟพูด

"เกม! เกม!"

 ภายในบ้านของน้ำผึ้ง

เวฟเดินเข้ามาถึงในห้องนั่งเล่น เห็นเพียงเสื้อผ้าของเกมอยู่บนพื้นโล่งๆและไม่ได้เปื้อนอะไร โทรศัพท์ของเกมอยู่ข้างเสื้อผ้าของเกม เวฟเดินเข้าไปในห้องครัวไม่พบน้ำสีแดงเดินเข้าไปในห้องนอนไม่พบน้ำสีแดงเช่นกัน เวฟเดินเข้าไปในห้องน้ำเดินไปจนถึงโถส้วม น้ำสีแดงไหลมาจากทางด้านหลังเวฟแล้วไหลไปโดนเท้าของเวฟ เวฟสะดุดล้มลง น้ำสีแดงเริ่มมีเพิ่มมากขึ้นเวฟดิ้นทุรนทุรายลุกขึ้นวิ่งหนีจากน้ำสีแดง มีน้ำสีแดงหยดลงบนหัวของเวฟ ผมของเวฟเริ่มร่วงลงบนพื้น แล้วน้ำสีแดงก็เพิ่มมากขึ้นจนเต็มตัวเวฟแล้วเวฟก็ล้มลง

 ภายนอกบ้านของน้ำผึ้ง ตอนเช้า

ตรงหน้าต่างห้องนอนของน้ำผึ้งมีไอสีแดงลอยออกมาขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วหายลับไป

จบ

  จูกัดเหลียงตั้งสำนักงานรัฐปรับปรุงกังหันน้ำกระดูกงูชลประทานยกเกษตรกรรมต้มเกลือชาวไร่ชาวนาน้ำไม่ขาดใช้เลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ตั้งยุ้งฉางวัวไม้ม้าไหลรวมความคิดส่งคำแนะนำยอมรับความผิดยอมรับความพลาดผู้ภักดีได้รับบำเหน็จแม้เป็นศัตรูฝ่าฝืนละกฎหมายถูกลงทัณฑ์แม้เป็นญาติโครงสร้างพื้นฐานพยุหแปดทิศห้าตีเฉาเว่ยอาวุธแหลมคมมากกองหนุนประชุมไม่ฟุ่มเฟือยเศรษฐกิจก้าวหน้าราษฎรปลอดภัยกองทัพไม่เห็นแก่ตัวแปดทิศพิชัยสงครามยอดวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดเฉาเว่ยเคารพราษฎรสู่ฮั่นเชิดชูสิ้นบุญอาณาประชาจึงตั้งวัดวาสุมาอี้ว่าอัจฉริยะแห่งโลกทุกชนชั้นก็นิยม

ฮั่นสลายกังฉินขโมยฮ่องเต้ถูกฝุ่นคลุมไม่สนกำลังเชื่อในความชอบธรรมไร้ปัญญาไร้ฝีมือหาหนทางฮั่นเสื่อมถอยไม่คำนึงความสามารถตัวสร้างยุติธรรมให้โลกไร้ปัญญาไร้ฝีมือพระองค์เล่าปี่กล่อมดังนี้ฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งจึงยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตกำเนิดหลงจงตุ่ยผูกกวนต้านโฉชนะเซ็กเพ็กมีเกงจิ๋วได้เสฉวนมิเพียงซงหนูไม่ใช่เวลาปักหลักปราบกบฏครบส่งกลับบ้านเกิดปลูกหม่อนปลูกนาเสฉวนทรัพย์สินราษฎรพระองค์เล่าปี่ทำตามจูล่งดังนี้ชนะใจเสฉวนไม่แสดงอารมณ์ไม่โกรธอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพน้ำใจเมตตาตรงข้ามโหดร้ายอาฆาตแค้นปกป้องผู้ใต้บัญชาครอบครัวถึงพูดว่าจูล่งจะเข้าโจโฉพระองค์เล่าปี่มิได้เชื่อสั่งเล่าเสี้ยนคุณธรรมเป็นรากโจโฉว่าพระองค์เล่าปี่เป็นวีรบุรุษ

โจโฉสู้จระเข้เมื่อสิบขวบหลี่ซานว่าถึงคราวุ่นวายวีรบุรุษมีแต่เพียงเฉาเชาอ่านยุทธศิลป์คัดลอกพิชัยสงครามอธิบายซุนจื่อกลายเป็นเมิ่งเต๋อเซินซูยี่สิบขวบได้เลื่อนตำแหน่งประหารขันทีละเมิดกฎหมายเขียนจดหมายถึงเลนเต้ถึงราชวงศ์ฮั่นผู้ซื่อสัตย์สุจริตถูกตราบาปกังฉินประจบประแจงสอพลอเสแสร้งคนทรยศเต็มราชสำนักคนดีภักดีจริงใจไม่ถูกใช้อย่างจริงใจไม่ได้รับการยอมรับประท้วงมากมายหลายครั้งฮั่นจะล้มฮั่นไม่ฟังโจโฉแม่ทัพทหารม้าปราบกบฏปลดแปดผู้พิพากษาทุจริตห้ามความเชื่อโชคลางศาสนาชวนล้มฮั่นโจโฉปฏิเสธหองจูเปียนหองจูเหียบเหี้ยนเต้ตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะมอบตำแหน่งแม่ทัพโจโฉโจโฉไม่เอาออกจากลั่วหยางสละทรัพย์สมบัติระดมนักรบมีช่างตีมีดเป็นของตัวตีดาบให้ปะทะตั๋งโต๊ะลั่วหยางไหม้เพลิงสิบแปดเมืองพันธมิตรไม่ตามตีตั๋งโต๊ะโจโฉแต่ผู้เดียวบุกตะวันตกตีตั๋งโต๊ะตีตั๋งโต๊ะแต่ผู้เดียวจึงแพ้กลับมาสิบแปดพันธมิตรทุกวันแต่ฉลองดื่มกินโฉเสนอสี่ข้อตีเหมิงจินเฝ้าฉางเกาคุมอ่าวฉางปิดเซอหยวนปิดไท่กู่เข้าอู่กวนทำป้อมค่ายกองโจรตัดตั๋งโต๊ะสิบแปดพันธมิตรไม่ทำไปหยางโจวเกิดกบฏเผาค่ายโจโฉโจโฉสังหารหมดขุนศึกแตกแถวอำนาจเป็นหนึ่งปกปักฮ่องเต้รวมภาคเหนือรบเซ็กเพ็กตีสู่ฮั่นสร้างบทกวีสะท้อนฮั่นวุ่นวายปณิธานรวมโลกเป็นหนึ่งกวีเรียบง่ายตรงไปตรงมาโศกเศร้าเร่าร้อนอุปมาอุปไมยเฉียบแหลมตื่นตัวทรงพลังกล้าหาญไม่มุ่งเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งวีรบุรุษผู้พิเศษเข้มงวดสังหารผลาญอาชญากรมีปัญญาด้านการเมืองเชี่ยวพิชัยสงครามเชี่ยวกลยุทธ์เชี่ยวยุทธวิธีเชี่ยวยุทธศิลป์หนอนหนังสือเชี่ยววรรณกรรมโบราณอธิบายยุทธศิลป์กลางวันอ่านคัมภีร์กลางคืนเชี่ยวต่อสู้เชี่ยวดาบเชี่ยวธนูไร้ปราณีต่อภัยคุกคามประหยัดมัธยัสถ์ไม่หรูหราไม่เชื่อผีเทพเจ้าจูกัดเหลียงว่าปัญญาแผนการไม่ด้อยใครใช้ทหารดังซุนจื่อ

สุมาอี้ฉลาดมีเหตุผลเด็ดขาดเป็นวีรบุรุษกระตือรือร้นเรียนรู้เป็นหมาป่ายับยั้งโจโฉย้ายเมืองหลวงซุนกวนกวนอูสู้กันเฉาเว่ยปลอดภัยเฉาเว่ยรอดพ้นโจผีสิ้นซุนกวนตีสุมาอี้ชนะจูกัดกิ๋นปราบกบฏเบ้งตัดประหารเบ้งตัดตีฮั่นจงต้านจูกัดเหลียงจนมังกรหลับลาลับล้อมเมืองตัดหัวกองซุนเอี๋ยนสลายวงล้อมฟ่านเฉิงเปิดคลองก้วยหยางไป่ชี่สร้างค่ายทหารเหนือใต้นับหมื่นปราบกบฏหวางหลิงทำไร่นาในชางกุ้ยถลุงเหล็กในจิงจ้าวเทียนซุยขุดคลองสร้างค่ายทหารชลประทานน้ำโอนย้ายข้างฟ่างไปกวนตงทัดทานฮ่องเต้สร้างพระราชวังทำเกษตรกรรมซุนกวนว่าสุมาอี้เก่งใช้ทหารเปลี่ยนแปลงดั่งเทพไม่ย่อท้อ

กวนจงแบ่งเขตแบ่งเมืองตั้งข้าราชใหญ่น้อยน้อยหลายขึ้นต่อใหญ่หนึ่งใหญ่หนึ่งขึ้นต่อใหญ่ยิ่งกว่าตั้งผู้ดูแลเรือกนาไร่สวนปศุสัตว์ตั้งผู้ดูแลการเมืองทั่วไปเดือนแรกทุกปีข้าราชการรายงานฉีหวนกงฉีหวนกงบำเหน็จรางวัลลงโทษตามสภาพครอบหนึ่งคนเป็นทหารทัพเล็กกองร้อยสองพันกองพลหนึ่งหมื่นสิบห้าเมืองสามทัพยามว่างฝึกยามสงครามรบผู้ก่ออาชญากรรมให้เกราะให้ของ้าวผู้ก่ออาชญากรรมเล็กให้โลหะลดภาษีเก็บภาษีธุรกิจเก็บภาษีพ่อค้าเกษตรกรค้าขายอิสระเคารพกษัตริย์ปฏิเสธคนเถื่อนฉีหวนกงจึงขึ้นเป็นห้าอธิราช

จิ้นเหวินกงรับฟังโปตีเปิดโปงกบฏค้ำจุนกษัตริย์ปรับปรุงการเมืองจัดกองทัพตัดฉู่พิชิตโจพิชิตเว่ยช่วยซ่งชนะฉู่ตีเจิ้ง จิ้นเหวินกงขึ้นเป็นห้าอธิราช

กระต่ายขาวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกระต่ายขาวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีกระต่ายขาวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่กระต่ายขาวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของกระต่ายขาวตัวน้อยนี้กระต่ายขาวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่กระต่ายขาวตัวน้อยนี้ต้องจากลา

 นี่เป็นประเด็นของนักเรียน

ที่แชร์มาล่าสุด ตลกมากกก

ได้เงินล้านเพราะเลิกกตัญญู !!

555555 ขำำำำ ไม่ไหว

เพราะมันแหกทุกกฎของ

คำว่ากตัญญูออกหมดเลยในสังคม

เพราะคนที่ชอบเห่าคำแบบนี้

มักไม่มีหลักฐานโชว์ให้เด็กดู

ว่าความเจริญแบบจับต้องได้

หน้าตาเป็นยังไง

แล้วถ้าจะอ้างว่า

มันวัดกันที่จิตใจด้วย

มันก็ใช่แต่เด็กเปรียบเทียบตัวเลข

ก่อนวุฒิภาวะพ่อแม่นะ

เพราะถ้าเอาจิตใจมานับ

ก็คงต้องรอลูกโต

ถึงวันนั้นก็สายเกินไปละ

นี่เป็นภาคต่อจากบทความ

ก่อนหน้าที่นานมาแล้ว

เรื่องก็คือนักเรียนคนนี้

มีพ่อแม่ Toxic

แล้วก็มาเจอกันใน

Inner Work Session

เพราะเจ้าตัวมีนิสัย

People Pleasing หนักมาก

จนคลี่คลายปมไปหลายอัน

ก็มีความกล้า

ในการ Set boundaries

พูดความจริง ยืนหยัดเพื่อตัวเอง

เพราะแม่เจ้าตัวก็ Toxic

ขั้นว่า ลูกไม่สะดวกจะให้

ก็ขู่กรรโชก ด่าว่า

ขี้งก ทวงบุญคุณการเลี้ยงดู

และก็ปิดฉากด้วยการพูดว่า

ตัดแม่ตัดลูกกันไปเลย !!

ซึ่งเจ้าตัวก็เป็นคนลงทุนทองคำ

และเงินแท่งมาสักพักแล้ว

ปรากฎว่า ทองขึ้นไป 81,000 / บาท

 เงินแท่งก็ขึ้น 119,000 / กิโล

ทีนี้แหละทรัพย์สินทั้งหมดก็เกินล้านเลย !!

เพราะแม่กับเจ้าตัว

เชื่อคนละแบบ

เจ้าตัวเชื่อทองกับเงิน

ส่วนแม่ลงทุนในหุ้น

สรุป Vision การลงทุนของลูกชนะ

แม่ก็สูญเงิน

กลายเป็นว่าแม่เป็นหนี้ทันที

เพราะว่าเป็นเจ้ามือวงแชร์

นางก็เลยพังครืนไปเลยคนเดียว

และถ้าวันนั้นเจ้าตัว

ให้แม่เกินตัวก็จะไม่มีวันนี้

กตัญญูช้าหน่อย

มันไม่ทำให้ใครตาย

ยกเว้นพ่อแม่ที่

ไม่วางแผนการเงิน

และจ้องแต่จะเกาะลูกแดก

ใครที่ตาสว่างแล้วก็

ยินดีด้วยนะคะ

แล้วใครที่อยากเข้า

Inner Work Session

สมัครได้ Link ใน Comment ค่ะ

     จงแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น: 悠木碧先生ครับผมเขียนเรื่องสั้นมาให้คุณอ่านในรายการ ช่วยอ่านเรื่องสั้นของผมให้ทุกคนได้รู้จักเรื่องสั้นของผมหน่อยได้ไหมครับ? นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องที่สามของผมต่อจากจอห์นนี่ ดาร์กเนส Continuation

 จอห์นนี่ ดาร์กเนสเรื่องที่3

จอห์นนี่ ดาร์กเนส Serious

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายสีขาว ตาสีฟ้า ผมยาวสีขาว ไว้ผมแสกกลาง มัดผมเปียส่วนหนึ่งด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินที่หลังหัว ที่เหลือปล่อยผมยาวถึงกลางหลัง ใส่ชุดกิโมโนสีขาว-น้ำเงินพูดขึ้นมาว่า "วันที่ผมต้องการความสำเร็จพวกคุณหายหัวไปไหนกันหมด วันที่ผมไม่ต้องการแล้วทำไมถึงได้เข้ามาหาผมจัง?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนส(ร่างเดิม)ชายหนุ่ม สูง180เซนติเมตร หน้าผากกว้าง คิ้วหนาใหญ่ จมูกใหญ่ ผมสั้นสีดำ ตาสีน้ำตาล มีปานที่คอหนึ่งปาน มีปานที่ข้อมือซ้ายหนึ่งปานพูดขึ้นมาว่า  "วันที่ผมต้องการความสำเร็จพวกคุณหายหัวไปไหนกันหมด วันที่ผมไม่ต้องการแล้วทำไมถึงได้เข้ามาหาผมจัง?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนส(ร่างเดิม)ฉีกใบปริญญาทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาบทหนังทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาการคัดตัวนักแสดงทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณานิยายทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาเรื่องสั้นทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาบทความทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาการ์ตูนทิ้ง โหยยืนอยู่ด้วย

จอห์นนี่ ดาร์กเนส(ร่างเด็กสาวหูกระต่าย)ฉีกใบปริญญาทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาบทหนังทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาการคัดตัวนักแสดงทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณานิยายทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาเรื่องสั้นทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาบทความทิ้ง ฉีกจดหมายผ่านการพิจารณาการ์ตูนทิ้ง โหยยืนอยู่ด้วย

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเดิมระเบิดบ้านตัวเองทิ้ง โหยถามว่า "มึงจะระเบิดบ้านทำไมวะ?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายระเบิดบ้านตัวเองทิ้ง โหยถามว่า "มึงจะระเบิดบ้านทำไมวะ?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเดิมพูดว่า "ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพูดว่า "ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง27ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเดิมพูดว่า "ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ความฝันมันเกิดวันเดือนปีเกิดเดียวกับผมด้วยไหม? ตลอดชีวิตผมที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้  ตลอดชีวิตผมที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพูดว่า "ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ความฝันมันเกิดวันเดือนปีเกิดเดียวกับผมด้วยไหม? ตลอดชีวิตผมที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้  ตลอดชีวิตผมที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเดิมพูดว่า "ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพูดว่า "ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเดิมพูดว่า "เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว  อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพูดว่า "เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 26ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง26ปีแล้ว ปีนี้ก็27ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเดิมพูดว่า "ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพูดว่า "ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเดิมพูดว่า "ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพูดว่า "ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายใช้ปากกาเขียนลงบนกระดาษเป็นเนื้อความว่า "ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่ คิดว่า ยังอยู่ หามิได้ เวลา หมุนวน เป็นวงกลม ผู้ที่ว่า คือ ความมืด ทุกคนเห็น รู้จัก อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน แต่หามีผู้ใดสนใจไม่ ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่ แต่ทำให้มองไม่เห็น กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้ ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต วันเกิดผม วันหน้า อาจเป็นวันตาย"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายร่างจดหมายฉบับหนึ่ง ข้อความสุดท้ายของจดหมายนั้นว่า "เป็นจดหมายฉบับแรกของกระต่ายขางตัวน้อยนี้กระต่ายขาวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่กระต่ายขาวตัวน้อยนี้ต้องจากลา"

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่ชายหาดทะเลที่ไม่มีพืชเลยยกเว้นต้นแอปเปิ้ลเพียงต้นเดียว

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินที่ป่าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายพาโหยเดินเล่นที่เกาะกลางทะเลแห่งหนึ่งที่ทิศเหนือไปจนถึงตะวันตกเต็มไปด้วยเทือกเขาและภูเขาจำนวนหลายลูก ด้านทิศตะวันตกนั้นชายฝั่งทะเลเว้าและมีแหลมสลับกับอ่าวที่เว้าลึกเข้าไปในตลิ่งสูงชันจนเหมือนฟยอร์ดและทะเลสาบน้ำเค็ม ทิศตะวันออกชายฝั่งทะเลนั้นราบเรียบและมีปากแม่น้ำขนาดใหญ่หลายแห่ง มีหาดทรายยาว ทุ่งทรายนี้มีทุ่งหญ้าขึ้นอยู่เป็นทุ่งหญ้าผืนทราย  เมื่อรวมแนวความยาวของเทือกเขาและภูเขาทั้งหมดมีรอยแตกจากใต้ไปเหนือตรงกลางเส้นแนวความยาวนั้น ตอนกลางของเกาะเป็นที่ราบขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางที่ราบสูงและเทือกเขา ที่สามารถมองเห็นเนินเขาหลายแห่งได้ และเนินเขายาวหลายแห่ง และภูเขาโดดหลายแห่ง ที่ทิศใต้เลยรอยแตกทางทิศใต้นั้น เป็นแนวเนินเขายาวสลับกับหุบเขากว้าง เกาะนี้มีทะเลสาบน้ำจืดหลายแห่ง

จอห์นนี่ ดาร์กเนส(ร่างเดิม) จับหัวผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรูปร่างอ้วนท้วมและค่อนข้างเตี้ยแล้วกระแทกเข้าไปที่ผนังคอนกรีตอย่างรุนแรงแล้วก็กระแทกซ้ำไปอีก จากนั้นจอห์นนี่ ดาร์กเนสก็เตะผู้หญิงคนนั้นล้มลงไปนอนบนพื้น จอห์นนี่ ดาร์กเนสกระทืบหน้าผู้หญิงคนนั้นแล้วก็จับคอเสื้อผู้หญิงคนนั้นแล้วทุ่มเธอข้ามหัวไหล่เขาไปล้มกับพื้นจากนั้นจอห์นนี่ ดาร์กเนสก็จับหัวผู้หญิงคนนั้นไปกระแทกผนังคอนกรีตอีกจนกลุ่มหยดเลือดกลุ่มหนึ่งอยู่บนพื้น จากนั้นจอห์นนี่ ดาร์กเนสก็ผู้หญิงคนนั้นกระแทกปูน จับทุ่มลงพื้น ต่อยหัว ถีบหน้า ถีบหัว ทุ่มหัวลงกับพื้น ไปเรื่อยๆจนผู้หญิงคนนั้นตาย

ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรูปร่างอ้วนท้วมและค่อนข้างเตี้ยพูดขึ้นมาว่า "วันๆอยู่กับไอ้โรคจิตชอบเอาเด็ก ไอ้โรคจิตเอาเด็กนั่นน่ะ โง่ก็โง่ ไม่เอาการเอางาน วันๆไม่ทำมาหาแดก ไร้ประโยชน์ พึ่งพาอาศัยไม่ได้ คบกันมันมึงไม่มีวันเจริญหรอก วันๆจะไปทำมาหาแดกอะไรได้ ไอ้นั่นจะทำให้ชีวิตมึงตกต่ำ-" จอห์นนี่ ดาร์กเนส(ร่างเด็กสาวหูกระต่าย)ตาสีฟ้ากลายเป็นสีแดง พุ่งตัวเอาหัวชนหน้าผากผู้หญิงคนนั้นแล้วเตะเข้าไปที่ผนังคอนกรีตอย่างรุนแรงแล้วก็กระแทกซ้ำไปอีก จากนั้นจอห์นนี่ ดาร์กเนสก็เตะผู้หญิงคนนั้นล้มลงไปนอนบนพื้น จอห์นนี่ ดาร์กเนสกระทืบหน้าผู้หญิงคนนั้นแล้วก็จับคอเสื้อผู้หญิงคนนั้นแล้วทุ่มเธอข้ามหัวไหล่เขาไปล้มกับพื้นจากนั้นจอห์นนี่ ดาร์กเนสก็จับหัวผู้หญิงคนนั้นไปกระแทกผนังคอนกรีตอีกจนกลุ่มหยดเลือดกลุ่มหนึ่งอยู่บนพื้น จากนั้นจอห์นนี่ ดาร์กเนสก็ผู้หญิงคนนั้นกระแทกปูน จับทุ่มลงพื้น ต่อยหัว ถีบหน้า ถีบหัว ทุ่มหัวลงกับพื้น ไปเรื่อยๆจนผู้หญิงคนนั้นตาย

ยามอาทิตย์อัสดง จอห์นนี่ ดาร์กเนสร่างเด็กสาวหูกระต่ายเดินมาประจัญหน้ากับศัตรูกลุ่มหนึ่ง จอห์นนี่ ดาร์กเนสถอดฝักดาบซามูไรออกจากตัวดาบ

To be Continue?