มะขามเปียก
น. เนื้อมะขามเปรี้ยวที่แก่เกราะ นำมาปั้นเป็นก้อนเก็บไว้ใช้ปรุงอาหาร.
เกราะ ๓
[เกฺราะ] ว. แห้งจนกรอบในลักษณะอย่างหญ้าแห้งหวายแห้งเป็นต้น เช่น ฟางแห้งเกราะ มะขามเกราะ.
Tegillarca granosa (หรือที่รู้จักกันในชื่อ Anadara granosa ) [ 2 ]เป็นหอยกาบชนิดหนึ่งที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อหอยเลือดเนื่องจากมี ของเหลว ฮีโมโกลบิน สีแดง อยู่ภายในเนื้อเยื่ออ่อนพบได้ทั่ว ภูมิภาค อินโด-แปซิฟิกตั้งแต่ชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกาใต้ขึ้นไปทางเหนือและตะวันออกไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ออสเตรเลียโพลินีเซียและขึ้นไปถึงตอนเหนือของญี่ปุ่นอาศัยอยู่ส่วนใหญ่ในเขตน้ำขึ้นน้ำลงที่ระดับความลึก 1 ถึง 2 เมตร โดยขุดลงไปในทรายหรือโคลน ขนาดตัวเต็มวัยยาวประมาณ 5 ถึง 6 เซนติเมตร และกว้าง 4 ถึง 5 เซนติเมตร [ 3 ]
Tegillarca granosa
เปลือกหอยTegillarca granosa (ตัวอย่างอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งปารีส)
การจำแนกทางวิทยาศาสตร์แก้ไขการจัดหมวดหมู่นี้
อาณาจักร:
แอนิมอลเลีย
ไฟลัม:
หอย
ระดับ:
หอยสองฝา
คำสั่ง:
อาร์ซิดา
ตระกูล:
อาร์ซิเด
ประเภท:
เตจิลลาร์กา
สายพันธุ์:
ที. กราโนซา
ชื่อทวินาม
Tegillarca granosa
( ลินเนียส , 1758 ) [ 1 ]
คำพ้องความหมาย
Anadara bisenensis Schrenck และ Reinhart, 1938
Anadara granosa ( ลินเนียส , 1758 )
Anadara thackwayi Iredale, 1927
Anomalocardia pulchella Dunker, 1868
Arca aculeata Bruguière, 1789
Arca corbicula Gmelin, 1791
Arca corbula Dillwyn, 1817
Arca granosa ( ลินเนอัส , 1758 )
Arca granosa kamakuraensis Noda, 1966
Arca nodulosa Lightfoot, 1786 (ไม่ถูกต้อง: คำพ้องเสียงรองของArca nodulosa O. F. Müller, 1776 )
Arca obessa Kotaka, 1953
Tegillarca granosa bessalis Iredale, 1939
กายวิภาคศาสตร์
แก้ไข
เปลือกของหอยกาบเลือดได้รับการปรับให้เข้ากับวิถีชีวิตแบบขุดรู[ 4 ]
รูปร่างและขนาด : เปลือกมีลักษณะสมมาตร (เปลือกทั้งสองมีขนาดเท่ากัน) หนา แข็ง และพองตัวอย่างมาก ทำให้มีรูปร่างกลมมนคล้ายรูปไข่ โดยทั่วไปตัวเต็มวัยจะมีขนาดความยาว 5-6 เซนติเมตร
ลักษณะเด่น : คุณสมบัติสำคัญอย่างหนึ่งคือ มีร่องกว้างๆ แนวรัศมี 15 ถึง 20 ร่องบนแต่ละฝา ร่องเหล่านี้มักปกคลุมด้วยปุ่มหรือเม็ดเล็กๆ ที่เห็นได้ชัด (ทำให้มีชื่อเรียกทั่วไปว่า "หอยกาบเลือด" ในบางภูมิภาค)
สีสัน : เปลือกหอยถูกปกคลุมด้วยชั้นนอกสุดที่เป็นสารอินทรีย์ (periostracum) สีน้ำตาลเข้มหรือดำ ลักษณะเด่นคือมีจุดสีน้ำตาลเข้มหรือดำรูปทรงเพชรอยู่ใต้ส่วนนูนคล้ายจะงอยปาก (umbones) ด้านในของเปลือกหอยมีสีขาว บางครั้งอาจมีสีม่วงปนอยู่บ้าง
บานพับและขอบ : บริเวณบานพับ (ตรงที่เปลือกสองชิ้นมาบรรจบกัน) มีลักษณะยาวและตรง ประกอบด้วย "ฟัน" ขนาดเล็กจำนวนมากที่เกี่ยวพันกัน (ลักษณะฟันแบบแท็กโซดอนต์) T. granosa อาจมีฟันขนาดเล็กเหล่านี้ประมาณ 35 ซี่ ขอบด้านในของเปลือกมีรอยหยักหรือรอยบากขนาดเล็ก (ประมาณ 18 รอย) ซึ่งสอดคล้องกับซี่โครงรัศมีด้านนอก
ลิ้นหัวใจด้านขวาและด้านซ้ายของตัวอย่างเดียวกัน:
วาล์วขวา
วาล์วขวา
วาล์วซ้าย
วาล์วซ้าย
การใช้งานของมนุษย์
แก้ไข
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ
แก้ไข
หอยแครงเลือดเป็นหอยชนิดหลักที่เลี้ยงในโคลนเลนของอ่าวอันไห่นอก เมืองซุย โถว มณฑลฝูเจี้ยน[ 5 ]
การจับจากธรรมชาติ (สีน้ำเงิน) และการผลิตจากการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ (สีเขียว) ของหอยแครงเลือด ( Tegillarca granosa ) ในหน่วยพันตันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 ถึง พ.ศ. 2565 ตามที่รายงานโดยFAO [ 6 ]
หอยแครง มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูงในฐานะอาหาร และมีการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ เฉพาะ บริเวณชายฝั่งของ มณฑล เจ้อเจียงพื้นที่เพาะเลี้ยงหอยแครงครอบคลุมพื้นที่ราบโคลน ประมาณ 145,000 หมู่ (ประมาณ 100 ตารางกิโลเมตร) [ 7 ]หอยเหล่านี้ยังถูกเลี้ยงในบริเวณปากแม่น้ำของ มณฑล ฝูเจี้ยน ที่อยู่ใกล้เคียง อีกด้วย[ 5 ]
ใช้ในการประกอบอาหาร
แก้ไข
จีน
หอยแครงเลือดนิยมบริโภคกันทั่วไปในพื้นที่ชายฝั่งของจีน โดยเฉพาะในภูมิภาคแม่น้ำแยงซี[ 8 ]
หอยแครงเป็นอาหารที่นิยมรับประทานกันทั่วไปในเมืองหนิงโป มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน
เกาหลี
ในเกาหลีหอยแครงเรียกว่าkkomak ( 꼬막 ) และนำมาปรุงสุกและปรุงรสด้วยซีอิ๊วพริกป่นและน้ำมันงา[ 9 ]
การเตรียม Kkomak
คโกมัก (หอยแครงเลือด) ที่ยังไม่ได้ปรุงสุก
คโกมัก (หอยแครงเลือด) ที่ยังไม่ได้ปรุงสุก
คโกมัก (หอยแครงเลือด) ที่ปรุงสุกแล้ว
คโกมัก (หอยแครงเลือด) ที่ปรุงสุกแล้ว
คโคมาค-มูชิม (หอยแครงปรุงรส)
คโคมาค- มูชิม (หอยแครงปรุงรส)
อินโดนีเซีย
ในอินโดนีเซียหอยแครงเลือด (ภาษาท้องถิ่น: kerang darah ) เป็นอาหารที่ค่อนข้างเป็นที่นิยมและเสิร์ฟในรูปแบบต่างๆ เช่น ต้ม ทอด หรือผัด[ 10 ]
ประเทศไทย
ในประเทศไทยหอยแครงเรียกว่า หอยแครง ( ภาษาไทย: หอยแครง ) ซึ่งน่าจะเป็นคำที่เพี้ยนมาจากชื่อสามัญของอินโดนีเซีย ในอาหารไทยมักจะนำมาต้มและรับประทานกับน้ำจิ้มรสเผ็ดเปรี้ยวเหมือนอาหารทะเลชนิดอื่นๆ[ 11 ]
ความปลอดภัย
แก้ไข
หอยแครงบางแหล่งอาจไม่ผ่าน กระบวนการ กำจัดเชื้อโรคดังนั้นวิธีการเตรียมบางอย่าง เช่นการต้มแบบที่นิยมทำกันในเซี่ยงไฮ้ อาจทำให้มีเชื้อโรคหลงเหลืออยู่ได้[ 12 ]การศึกษาในปี 2014 พบว่าหอยแครงที่เก็บจากแม่น้ำซาบังในอาซาจายา รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย มีระดับแคดเมียมและตะกั่วเกินข้อกำหนดด้านความปลอดภัยของอาหารของมาเลเซีย ซึ่งบ่งชี้ถึงความเสี่ยงต่อสุขภาพที่อาจเกิดขึ้นจากการบริโภคในระยะยาว[ 13 ]
หอย
แก้ไข
ฟาร์มเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ
ฟาร์มเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ
ฟาร์มปลาสเตอร์เจียน
ฟาร์มปลาสเตอร์เจียน
ดูเพิ่มเติม: การเลี้ยงหอยนางรมและการเพาะเลี้ยงหอยงวงช้าง
หอยที่เพาะเลี้ยงในน้ำ ได้แก่หอยนางรมหอยแมลงภู่และหอยกาบหลายชนิด หอยสองฝาเหล่านี้เป็นสัตว์ที่กรองและ/หรือกินตะกอน ซึ่งอาศัยการผลิตขั้นต้นในสภาพแวดล้อมโดยรอบมากกว่าการป้อนปลาหรืออาหารอื่นๆ ดังนั้น การเพาะเลี้ยงหอยจึงโดยทั่วไปถือว่าไม่เป็นอันตรายหรือมีประโยชน์ด้วยซ้ำ[ 50 ]
ขึ้นอยู่กับชนิดและสภาพแวดล้อมในท้องถิ่น หอยสองฝาจะถูกเลี้ยงบนชายหาด บนสายยาว หรือแขวนจากแพ และเก็บเกี่ยวด้วยมือหรือโดยการขุดลอก ในเดือนพฤษภาคม 2017 กลุ่มบริษัทเบลเยียมได้ติดตั้งฟาร์มเลี้ยงหอยแมลงภู่ทดลองแห่งแรกจากสองแห่งบนฟาร์มกังหันลมในทะเลเหนือ[ 51 ]
การเลี้ยง หอยเป๋าฮื้อเริ่มขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1950 และต้นทศวรรษ 1960 ในญี่ปุ่นและจีน[ 52 ]ตั้งแต่กลางทศวรรษ 1990 อุตสาหกรรมนี้ประสบความสำเร็จมากขึ้นเรื่อยๆ[ 53 ] การจับปลา มากเกินไป และการลักลอบจับปลาได้ลดจำนวนประชากรหอยเป๋าฮื้อในธรรมชาติลงจนถึงขั้นที่ปัจจุบันหอยเป๋าฮื้อที่เลี้ยงในฟาร์มเป็นแหล่งเนื้อหอยเป๋าฮื้อส่วนใหญ่ หอยที่เลี้ยงอย่างยั่งยืนสามารถได้รับการรับรองโดย Seafood Watch และองค์กรอื่นๆ รวมถึงWorld Wildlife Fund (WWF) WWF ได้ริเริ่ม "Aquaculture Dialogues" ในปี 2004 เพื่อพัฒนารูปแบบมาตรฐานที่วัดผลได้และอิงตามประสิทธิภาพสำหรับอาหารทะเลที่เลี้ยงอย่างมีความรับผิดชอบ ในปี 2009 WWF ได้ร่วมก่อตั้งAquaculture Stewardship Councilกับ Dutch Sustainable Trade Initiative เพื่อจัดการมาตรฐานและโปรแกรมการรับรองระดับโลก[ 54 ]
หลังจากการทดลองในปี 2555 [ 55 ]ได้มีการจัดตั้ง "ฟาร์มทะเล" เชิงพาณิชย์ขึ้นในอ่าวฟลินเดอร์ส รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย เพื่อเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ ฟาร์มแห่งนี้ตั้งอยู่บนแนวปะการังเทียมที่ประกอบด้วย 5,000 ( ณ เดือนเมษายน2559) (โครงสร้างคอนกรีตแยกส่วนที่เรียกว่าabitats (แหล่งที่อยู่อาศัยของหอยเป๋าฮื้อ)) แต่ละ abitats หนัก 900 กิโลกรัม สามารถเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อได้ 400 ตัว แนวปะการังนี้ได้รับการเพาะเลี้ยงด้วยลูกหอยเป๋าฮื้อจากโรงเพาะฟักบนฝั่ง หอยเป๋าฮื้อกินสาหร่ายทะเลที่เติบโตตามธรรมชาติในแหล่งที่อยู่อาศัย การฟื้นฟูระบบนิเวศของอ่าวส่งผลให้จำนวนปลาชนิดอื่นๆ เช่น ปลาดุก ปลากะพงชมพู ปลาวราส และปลาแซมซัน เพิ่มจำนวนขึ้นด้วย
แบรด อดัมส์ จากบริษัท ได้เน้นย้ำถึงความคล้ายคลึงกับหอยเป๋าฮื้อป่าและความแตกต่างจากการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำบนฝั่ง “เราไม่ได้เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ แต่เราเลี้ยงแบบปล่อย เพราะเมื่อพวกมันอยู่ในน้ำแล้ว พวกมันก็จะดูแลตัวเอง” [ 56 ] [ 57 ]
