วันอังคารที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

 ผ่านมา 11 เดือนแล้วเพิ่งมาเห็นแต่เป็นความคิดเห็นที่ค่อนข้างน่าสนใจนั่นเลยทำให้รู้สึกว่าการเมืองและสงครามมันเป็นเรื่องที่ไกลตัวมากๆและไม่สามารถเข้าใจได้อย่าง 100% จนต้องทำให้ใช้ความคิดส่วนตัวมาตัดสินด้วย



เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:

วันจันทร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2569


 

เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:

 

วิกิพีเดีย

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง

บทความนี้กล่าวถึงแนวคิดในทางจิตวิทยา สำหรับแนวคิดในทางการเมือง โปรดดูที่การวิพากษ์วิจารณ์และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่า สับสนกับการคิดเชิงวิพากษ์

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับวิธีที่บุคคลประเมินตนเอง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในทางจิตวิทยามักถูกศึกษาและอภิปรายในฐานะลักษณะบุคลิกภาพเชิง ลบ ที่บุคคลมีอัตลักษณ์ของตนเองที่บกพร่อง[ 1 ]ตรงกันข้ามกับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองคือบุคคลที่มีอัตลักษณ์ของตนเองที่สอดคล้องกัน ครอบคลุม และโดยทั่วไปแล้วเป็นไปในเชิงบวก การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักเกี่ยวข้องกับโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงนักทฤษฎีบางคน เช่นซิดนีย์ แบลตต์ [ 2 ] ซาแมนธา ไรส์ และบริน เกรนเยอร์[ 3 ]นิยามการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองว่าเป็นเครื่องหมายของภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่ง (ภาวะซึมเศร้าแบบเก็บกด) และโดยทั่วไปแล้วผู้ที่เป็นโรคซึมเศร้ามีแนวโน้มที่จะวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมากกว่าผู้ที่ไม่มีภาวะซึมเศร้า[ 1 ] [ 4 ]แม้หลังจากภาวะซึมเศร้า พวกเขาก็ยังคงแสดงบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองต่อไป[ 5 ]ความสนใจทางวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่เกี่ยวกับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นเพราะความเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า[ 6 ] [ 7 ]

ทฤษฎีบุคลิกภาพ

แก้ไข

ซิดนีย์ แบลตต์เสนอทฤษฎีบุคลิกภาพที่เน้นเรื่องการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการพึ่งพาผู้อื่น[ 1 ]ทฤษฎีของแบลตต์มีความสำคัญเพราะเขาประเมินมิติของบุคลิกภาพที่เกี่ยวข้องกับพยาธิวิทยาทางจิตและการบำบัด ตามที่แบลตต์กล่าว ลักษณะบุคลิกภาพส่งผลต่อประสบการณ์ภาวะซึมเศร้าของเราและมีรากฐานมาจากการพัฒนาปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและอัตลักษณ์ของตนเอง เขาตั้งทฤษฎีว่าบุคลิกภาพสามารถเข้าใจได้ในแง่ของสองมิติที่แตกต่างกัน คือ ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและการกำหนดตนเอง มิติทั้งสองนี้ไม่เพียงแต่แสดงถึงลักษณะบุคลิกภาพเท่านั้น แต่ยังเป็นผลผลิตของกระบวนการพัฒนาตลอดชีวิต การหยุดชะงักในการกำหนดตนเองหรืออัตลักษณ์นำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการหยุดชะงักในความสัมพันธ์นำไปสู่การพึ่งพาผู้อื่น ซูรอฟ (2016) พบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองแสดงให้เห็นถึงความคงที่ตลอดเวลาทั้งในฐานะลักษณะบุคลิกภาพและในฐานะสถานะภายใน[ 8 ]การค้นพบดังกล่าวมีความสำคัญเนื่องจากสนับสนุนข้อเท็จจริงที่ว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสามารถวัดได้ในลักษณะเดียวกับลักษณะบุคลิกภาพอื่นๆ

เช่นเดียวกับมิติบุคลิกภาพสองมิติของ Blatt, Aaron Beck (1983) นิยามการพึ่งพาทางสังคมและความเป็นอิสระว่าเป็นมิติของบุคลิกภาพที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า[ 4 ]ความเป็นอิสระหมายถึงระดับที่บุคคลพึ่งพา "การรักษาและเพิ่มความเป็นอิสระ การเคลื่อนไหว และสิทธิส่วนบุคคล" ของตนเอง นอกจากนี้ การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับการถือว่าตนเองต้องรับผิดชอบต่อความล้มเหลวในอดีตหรือปัจจุบัน บุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองจะระบุเหตุการณ์เชิงลบว่าเป็นผลมาจากข้อบกพร่องในลักษณะนิสัยหรือผลงานของตนเอง ลักษณะบุคลิกภาพที่ Beck อธิบายว่าเป็นการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักจะเป็นลบสำหรับบุคคลที่ประสบกับลักษณะดังกล่าว ดังนั้นคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับประสบการณ์ของพวกเขากับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพจึงมีความสำคัญ เพราะมันจะคล้ายกับประสบการณ์ของพวกเขาเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้า

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพนั้นเชื่อมโยงกับผลกระทบเชิงลบหลายประการ ในการศึกษาที่ตรวจสอบความแตกต่างของพฤติกรรมระหว่างประเภทบุคลิกภาพ Mongrain (1998) พบว่าผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีอารมณ์ เชิง ลบมากกว่า รับรู้การสนับสนุนได้แย่กว่าผู้อื่น และขอความช่วยเหลือน้อยกว่า[ 9 ]ผู้ที่มีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงไม่ได้แตกต่างกันในปริมาณการสนับสนุนที่พวกเขาได้รับ เพียงแต่แตกต่างกันในวิธีการที่พวกเขายอมรับหรือขอความช่วยเหลือเท่านั้น ผู้เข้าร่วมที่ถูกจัดประเภทว่ามีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงมีเป้าหมายระหว่างบุคคลน้อยกว่า รวมถึงมีเป้าหมายในการนำเสนอตัวเองมากกว่า[ 10 ]ในหมู่คู่รัก การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการลดลงของความคิดเห็นที่น่าพึงพอใจและการเพิ่มขึ้นของการตำหนิ[ 11 ]

การพัฒนา

แก้ไข

เนื่องจากโดยทั่วไปแล้วการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองถูกมองว่าเป็นลักษณะบุคลิกภาพเชิงลบ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องสังเกตว่าบางคนพัฒนาลักษณะดังกล่าวได้อย่างไร ดังที่ได้อธิบายไว้ในทฤษฎีบุคลิกภาพข้างต้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักแสดงถึงการหยุดชะงักในลักษณะบางอย่าง การหยุดชะงักนี้อาจมีรากฐานมาจากประสบการณ์ในวัยเด็กของบุคคลนั้น เด็กที่มีพ่อแม่ที่ใช้แนวทางที่เข้มงวดและปฏิเสธได้รับการแสดงให้เห็นว่ามีระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงขึ้นเมื่ออายุ 12 ปี[ 12 ]ในการศึกษาเดียวกัน ผู้หญิงแสดงระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองที่คงที่ตั้งแต่อายุ 12 ปีจนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ในขณะที่ผู้ชายไม่เป็นเช่นนั้น ผลลัพธ์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่ารูปแบบการเลี้ยงดูสามารถส่งผลต่อการพัฒนาบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และผลกระทบเหล่านี้อาจคงอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งพบว่าผู้หญิงที่มีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงกว่ารายงานว่าพ่อของพวกเธอมีอำนาจเหนือกว่า และพ่อแม่ของพวกเธอควบคุมอย่างเข้มงวดและไม่สม่ำเสมอในการแสดงความรัก[ 13 ]ไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงเหล่านี้ยังรายงานว่าพ่อแม่ของพวกเธอมักจะแสวงหาความสำเร็จจากลูก ๆ มากกว่าที่จะอยู่เฉย ๆ การศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าประสบการณ์บางอย่างในวัยเด็กมีความเกี่ยวข้องกับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และบุคลิกภาพประเภทที่ชอบวิพากษ์วิจารณ์ตนเองนี้จะคงอยู่ต่อไปในระยะพัฒนาการในภายหลัง

การทารุณกรรมเด็กซึ่งเกี่ยวข้องกับการพัฒนาของภาวะซึมเศร้า อาจเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในอนาคตได้เช่นกัน[ 14 ] [ 15 ]มารดาที่รายงานว่าเคยถูกทารุณกรรมในวัยเด็กยังรับรู้ว่าตนเองเป็นมารดาที่มีประสิทธิภาพน้อยลง[ 16 ]การวิเคราะห์ปัจจัยแสดงให้เห็นว่าการรับรู้ว่าตนเองมีประสิทธิภาพน้อยลงนั้นถูกไกล่เกลี่ยโดยการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง นอกเหนือจากผลกระทบของภาวะซึมเศร้า งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีบทบาทสำคัญในความสัมพันธ์ระหว่างการทารุณกรรมในวัยเด็กและประสิทธิภาพของมารดา ในการศึกษาที่ประเมินการทารุณกรรมเด็กและการทำร้ายตนเอง Glassman et al. (2007) พบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยเฉพาะเป็นตัวกลางสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างการทารุณกรรมและการทำร้ายตนเอง[ 17 ]สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งเพราะแสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจมีบทบาทในการนำไปสู่การทำร้ายตนเอง การทำความเข้าใจที่มาของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในบริบทของการถูกทารุณกรรม อาจช่วยป้องกันพฤติกรรมดังกล่าวได้ จากงานวิจัยนี้ ดูเหมือนว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีบทบาทในผลกระทบระยะยาวของการถูกทารุณกรรมในวัยเด็ก ดังนั้น การประเมินบทบาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในการป้องกันการถูกทารุณกรรม รวมถึงการรักษาผู้ที่ถูกทารุณกรรม จึงอาจสนับสนุนการวิจัยเพิ่มเติมในด้านนี้ได้

นัยสำคัญต่อพยาธิวิทยาทางจิต

แก้ไข

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นแง่มุมสำคัญของบุคลิกภาพและการพัฒนา แต่ก็มีความสำคัญในแง่ของความหมายของลักษณะนี้ต่อพยาธิสภาพทางจิตด้วย นักทฤษฎีส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงข้างต้นมองว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นลักษณะที่ไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่นักวิจัยจำนวนมากพบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความเชื่อมโยงกับภาวะซึมเศร้า

ปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า

แก้ไข

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับตัวแปรเชิงลบอื่นๆ อีกหลายประการ[ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ 18 ]ในกลุ่มตัวอย่างหนึ่ง ความแตกต่างในการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพมีความสัมพันธ์กับความแตกต่างในการรับรู้การสนับสนุน อารมณ์เชิงลบ เป้าหมายภาพลักษณ์ตนเอง และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย[ 8 ]ลักษณะเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ของภาวะซึมเศร้า ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองส่งผลต่อภาวะซึมเศร้า การคงอยู่ของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพอาจทำให้บางคนมีความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้า ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น Blatt ได้ตั้งทฤษฎีว่าผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมากขึ้นและมุ่งเน้นไปที่ความกังวลเกี่ยวกับความสำเร็จมีแนวโน้มที่จะพัฒนาภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่งโดยเฉพาะ ซึ่งเขาเรียกว่าภาวะซึมเศร้าแบบเก็บกด[ 1 ]ทั้ง Blatt และ Beck ได้พัฒนาเครื่องมือวัดเพื่อประเมินการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและประสบการณ์ของภาวะซึมเศร้า นอกจากข้อเท็จจริงที่ว่านักทฤษฎีบุคลิกภาพหลายคนจัดประเภทการวิจารณ์ตนเองว่าเป็นตัวบ่งชี้ภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่งแล้ว[ 1 ] [ 4 ]ยังแสดงให้เห็นว่าเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้าอีกด้วย

มีการวิจัยมากมายที่ประเมินว่าลักษณะบุคลิกภาพบางอย่างสามารถนำไปสู่ภาวะซึมเศร้าได้หรือไม่ ซึ่งรวมถึงการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง ในการศึกษาหนึ่ง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นตัวทำนายภาวะซึมเศร้าที่สำคัญในนักศึกษาแพทย์ ซึ่งต้องเผชิญกับความเครียดอย่างมากในระหว่างและหลังเรียนแพทย์[ 19 ]เมื่อควบคุมอาการเริ่มต้นแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นตัวทำนายที่แข็งแกร่งกว่าสถานะภาวะซึมเศร้าก่อนหน้านี้ทั้ง 2 ปีและ 10 ปีหลังจากการประเมินครั้งแรก ในกลุ่มตัวอย่างที่มีประวัติภาวะซึมเศร้า Mongrain และ Leather (2006) พบว่าการวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความสัมพันธ์กับจำนวนครั้งของภาวะซึมเศร้าในอดีต[ 20 ]บุคลิกภาพบ่งชี้ถึงประวัติภาวะซึมเศร้า แต่การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในการปฏิสัมพันธ์กับการพึ่งพาที่ไม่เป็นผู้ใหญ่สามารถทำนายภาวะซึมเศร้าในอนาคตได้เช่นกัน ในกลุ่มตัวอย่างของผู้ที่กำลังเป็นโรคซึมเศร้าหรืออยู่ในช่วงพักฟื้นจากภาวะซึมเศร้า บุคคลเหล่านั้นรายงานทั้งระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองที่สูงขึ้นและระดับความเห็นอกเห็นใจตนเองที่ต่ำลง[ 7 ]การศึกษาเดียวกันนี้พบว่าบุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นที่จะประสบกับภาวะซึมเศร้าเรื้อรังตลอดช่วงชีวิต การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองยังสามารถอธิบายความแปรปรวนของสถานะภาวะซึมเศร้าสำหรับผู้ป่วยที่เป็นโรคซึมเศร้าในปัจจุบัน ผู้ป่วยที่หายจากโรคซึมเศร้า และผู้ป่วยที่ไม่เคยเป็นโรคซึมเศร้า เหนือกว่าตัวแปรอื่นๆ คาร์เวอร์และกาเนลเลน (1983) ประเมินการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยแบ่งออกเป็นสามประเภทที่แตกต่างกัน ได้แก่ การสรุปเกินจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์เชิงลบ มาตรฐานที่สูง และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง[ 21 ]ทั้งสามประเภทนี้เกี่ยวข้องกับความคิดเชิงวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และวัดโดยใช้แบบวัดทัศนคติต่อตนเอง ซึ่งคาร์เวอร์และกาเนลเลนสร้างขึ้น

ผลลัพธ์ของการรักษา

แก้ไข

นอกจากจะเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้าแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองยังส่งผลต่อประสิทธิภาพของการรักษาภาวะซึมเศร้า อีกด้วย ดังนั้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะนิสัยจึงคงอยู่ตลอดชีวิตของบุคคลนั้น ซึ่งหมายความว่าบุคคลหนึ่งอาจแสดงระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในระยะยาวอย่างต่อเนื่องในฐานะลักษณะนิสัย แต่ระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจแตกต่างกันไปในแต่ละช่วงเวลา ขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจในขณะนั้นของบุคคลนั้น[ 8 ]ดังนั้น ในแง่ของการรักษาภาวะซึมเศร้า แพทย์อาจประเมินการลดลงของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองได้อย่างแม่นยำได้ยาก ในช่วงใดช่วงหนึ่ง ระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจเพิ่มขึ้นหรือลดลง แต่ในระยะยาว การจะเห็นว่าระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองลดลงหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และการลดลงของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะนิสัยนั้นมีความสำคัญมากกว่าในแง่ของการรักษาภาวะซึมเศร้าอย่างมีประสิทธิภาพ กล่าวอีกนัยหนึ่ง การลดระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในขณะนั้นน่าจะง่ายกว่า ดังนั้น นักวิจัยที่พัฒนาการรักษาภาวะซึมเศร้าควรมีเป้าหมายในการรักษาการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในระยะยาว

เป็นไปได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของอาการซึมเศร้าอาจไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยด้านบุคลิกภาพ และเนื่องจากการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะปัจจัยด้านบุคลิกภาพได้รับการพิสูจน์แล้วว่านำไปสู่ภาวะซึมเศร้า นี่อาจเป็นปัญหาได้ งานวิจัยชิ้นหนึ่งพบว่าการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกของภาวะซึมเศร้าเกิดขึ้นก่อนการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง[ 22 ]ผู้เขียนงานวิจัยนี้แนะนำว่าสิ่งนี้มีนัยสำคัญต่อการตัดสินใจว่าจะให้การรักษาเป็นเวลานานเท่าใด หากการรักษาสิ้นสุดลงเมื่อภาวะซึมเศร้าจางหายไป ลักษณะบุคลิกภาพพื้นฐานที่ส่งผลต่อภาวะซึมเศร้าอาจไม่ได้เปลี่ยนแปลง ในกรณีเช่นนี้ การขยายระยะเวลาการรักษาออกไปเกินกว่าจุดที่เห็นการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกของอาการซึมเศร้าอาจให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด งานวิจัยเดียวกันนี้ยังพบว่าระดับของความสมบูรณ์แบบ (ซึ่งเกี่ยวข้องกับบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง) สามารถทำนายอัตราการเปลี่ยนแปลงของสถานะภาวะซึมเศร้าได้

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองถือเป็นความเป็นอิสระในแบบจำลองบุคลิกภาพของเบ็ค และมีการวิจัยที่ศึกษาแนวคิดเรื่องสังคมนิยมและความเป็นอิสระของเขา สังคมนิยมเป็นลักษณะเฉพาะของบุคคลที่พึ่งพาสังคม และแหล่งที่มาหลักของความทุกข์คือความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล อย่างไรก็ตาม ความเป็นอิสระหมายถึงบุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองซึ่งให้ความสำคัญกับความเป็นอิสระและความสำเร็จมากกว่า ในการศึกษาที่ตรวจสอบความแตกต่างของการรักษาในกลุ่มเหล่านี้ Zettle, Haflich & Reynolds (1992) พบว่าบุคคลที่มีความเป็นอิสระและวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีผลลัพธ์ที่ดีกว่าในการบำบัดรายบุคคลมากกว่าการบำบัดแบบกลุ่ม[ 23 ]การวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าลักษณะบุคลิกภาพสามารถส่งผลต่อประเภทของการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับแต่ละบุคคล และแพทย์ควรตระหนักถึงความแตกต่างเหล่านี้ ดังนั้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองจึงเป็นทั้งสัญญาณเตือนสำหรับการพัฒนาของภาวะซึมเศร้าและส่งผลต่อวิธีการรักษา เป็นแง่มุมที่สำคัญของการวิจัยเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้า เนื่องจากมีความสำคัญต่อวิธีที่เราอาจป้องกันและรักษาความผิดปกติที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงนี้

ประสาทวิทยาศาสตร์

แก้ไข

การวิจัยโดยใช้fMRIพบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองกระตุ้นบริเวณในคอร์เทกซ์พรีฟรอนทัลด้านข้างและคอร์เทกซ์ซิงกูเลตด้านหน้า ส่วนบน ซึ่งเป็นบริเวณสมองที่รับผิดชอบในการประมวลผลการตรวจจับและการแก้ไขข้อผิดพลาดในทางตรงกันข้าม การให้กำลังใจตนเองกระตุ้นขั้วขมับ ด้านซ้าย และ บริเวณ อินซูลาซึ่งก่อนหน้านี้พบว่ามีการกระตุ้นในความเห็นอกเห็นใจและความเข้าใจผู้อื่น ผู้ที่มีลักษณะนิสัย ทางจิตวิทยา ในการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักแสดงกิจกรรมพรีฟรอนทัลด้านข้างส่วนบนที่ถูกกระตุ้น ในขณะที่พบกิจกรรมคอร์เทกซ์พรีฟรอนทัลด้านข้างส่วนล่างในผู้ที่มีลักษณะนิสัยการให้กำลังใจตนเอง[ 24 ]

ดูเพิ่มเติม

แก้ไข

เอกสารอ้างอิง

แก้ไข
  1.  Blatt, SJ (2008). ขั้วตรงข้ามของประสบการณ์: ความสัมพันธ์และการกำหนดตนเองในบุคลิกภาพ พัฒนาการ จิตพยาธิวิทยา และกระบวนการบำบัดรักษาสมาคมจิตวิทยาอเมริกันISBN 9781433803147.
  2.  Blatt, Sidney J.; Quinlan, Donald M.; Pilkonis, Paul A.; Shea, M. Tracie (1995). "ผลกระทบของความสมบูรณ์แบบและความต้องการการยอมรับต่อการรักษาภาวะซึมเศร้าระยะสั้น: การทบทวนโครงการวิจัยความร่วมมือการรักษาภาวะซึมเศร้าของสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ"วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก63 (1): 125– 132. doi : 10.1037 /0022-006X.63.1.125 . ISSN 1939-2117 . 
  3.  Reis S, Grenyer BF. เส้นทางสู่ภาวะซึมเศร้าแบบพึ่งพาและแบบเก็บกด. Psychol Psychother. ธันวาคม 2002;75(ตอนที่ 4):445-59. doi: 10.1348/147608302321151934. PMID 12626134. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12626134/
  4.  Beck, AT (1983). "การบำบัดทางความคิดสำหรับภาวะซึมเศร้า: มุมมองใหม่" ใน Clayton, PJ; Barrett, JE (บรรณาธิการ). การรักษาโรคซึมเศร้า: ข้อถกเถียงเก่าและแนวทางใหม่ . นิวยอร์ก: Raven Press. หน้า265–290 . ISBN  9780890047453.
  5.  Enns, MW; Cox, BJ (1997). " มิติบุคลิกภาพและภาวะซึมเศร้า: การทบทวนและข้อคิดเห็น". Canadian Journal of Psychiatry . 42 (3): 274– 284. doi : 10.1177/070674379704200305 . PMID 9114943. S2CID 166651 .  
  6.  Clark, LA; Watson, D.; Mineka, S. (1994). "อารมณ์ บุคลิกภาพ และความผิดปกติทางอารมณ์และความวิตกกังวล" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 103 ( 1): 103– 116. doi : 10.1037/0021-843X.103.1.103 . PMID 8040472 . 
  7.  Ehret, AM; Joormann, J.; Berking, M. (2015). "การตรวจสอบปัจจัยเสี่ยงและความยืดหยุ่นต่อภาวะซึมเศร้า: บทบาทของการวิพากษ์ตนเองและความเห็นอกเห็นใจตนเอง" การรับรู้และอารมณ์ 29 ( 8): 1496– 1504. doi : 10.1080/02699931.2014.992394 . PMID 25517734 . S2CID 1633723 .  
  8.  Zuroff, DC; Sadikaj, G.; Kelly, AC; Leybman, MJ (2016). "การกำหนดแนวคิดและการวัดการวิพากษ์ตนเองในฐานะทั้งลักษณะบุคลิกภาพและสภาวะบุคลิกภาพ" วารสารการประเมินบุคลิกภาพ 98 ( 1): 14– 21. doi : 10.1080/00223891.2015.1044604 . PMID 26046620 . S2CID 25505812 .  
  9.  Mongrain, M. (1998). "ภาพลักษณ์ของผู้ปกครองและพฤติกรรมการแสวงหาการสนับสนุนที่เกี่ยวข้องกับการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง" วารสารบุคลิกภาพ 66 (2): 151– 173. doi : 10.1111/1467-6494.00007 . PMID 9529661 . 
    Moroz, M.; Dunkley, DM (2015). "ความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองและอาการซึมเศร้า: ความนับถือตนเองต่ำและการหลีกเลี่ยงประสบการณ์เป็นตัวกลาง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล87 : 174– 9. doi : 10.1016/j.paid.2015.07.044 .
  10.  Mongrain, M.; Zuroff, DC (1995). "ความสัมพันธ์เชิงแรงจูงใจและอารมณ์ของการพึ่งพาและการวิพากษ์ตนเอง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล 18 ( 3): 347– 354. doi : 10.1016/0191-8869(94)00139-J .
  11.  Santor, DA; Pringle, JD; Israeli, AL (2000). "การส่งเสริมและขัดขวางพฤติกรรมความร่วมมือในคู่รัก: ผลกระทบของการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองภายหลังผลตอบรับด้านผลการปฏิบัติงานที่เป็นที่น่าพอใจและไม่เป็นที่น่าพอใจ" Cognitive Therapy and Research . 24 (4): 379– 397. doi : 10.1023/A:1005523602102 . S2CID 30227819 . 
  12.  Koestner, R.; Zuroff, DC; Powers, TA (1991). "ต้นกำเนิดครอบครัวของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยรุ่นและความต่อเนื่องไปจนถึงวัยผู้ใหญ่" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ100 (2): 191– 7. doi : 10.1037 /0021-843X.100.2.191 . PMID 2040770 . 
  13.  McCranie, EW; Bass, JD (1984). "ปัจจัยทางครอบครัวในวัยเด็กที่ส่งผลต่อการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง: นัยยะต่อภาวะซึมเศร้า" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ93 (1): 3– 8. doi : 10.1037/0021-843X.93.1.3 . PMID 6699271 . 
  14.  Cicchetti, D.; Toth, SL (2005). "การทารุณกรรมเด็ก". Annual Review of Clinical Psychology . 1 : 409– 438. doi : 10.1146/annurev.clinpsy.1.102803.144029 . PMID 17716094 . 
  15.  Widom, CS; DuMont, K.; Czaja, SJ (2007). "การศึกษาเชิงคาดการณ์เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าและภาวะร่วมในเด็กที่ถูกทารุณกรรมและถูกละเลยเมื่อเติบโตขึ้น" Archives of General Psychiatry . 64 (1): 49– 56. doi : 10.1001/archpsyc.64.1.49 . PMID 17199054 . 
  16.  Michl, LC; Handley, ED; Rogosch, F.; Cicchetti, D.; Toth, SL (2015). "การวิพากษ์ตนเองเป็นกลไกเชื่อมโยงการถูกทารุณกรรมในวัยเด็กและความเชื่อมั่นในประสิทธิภาพของมารดาในกลุ่มมารดารายได้น้อยที่มีและไม่มีภาวะซึมเศร้า" Child Maltreatment . 20 (4): 291– 300. doi : 10.1023/ A :1005566112869 . PMC 4618708 . PMID 26318693 .  
  17.  Glassman, LH; Weierich, MR; Hooley, JM; Deliberto, TL; Nock, MN (2007). "การทารุณกรรมเด็ก การทำร้ายตนเองโดยไม่คิดฆ่าตัวตาย และบทบาทของการไกล่เกลี่ยของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง"การวิจัยและบำบัดพฤติกรรม 45 ( 10): 2483– 90. doi : 10.1016/j.brat.2007.04.002 . PMC 2034449 . PMID 17531192 .  
  18.  Powers, TA; Zuroff, DC (1992). "การวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย – การตรวจสอบความถูกต้องและความสัมพันธ์" Psychological Reports . 70 (2): 562. doi : 10.2466/pr0.1992.70.2.562 . PMID 1598373 . S2CID 6798051 .  
  19.  Brewin, CR; Firth-Cozens, J.; Furnham, A.; McManus, C. (1992). "การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยผู้ใหญ่และประสบการณ์ในวัยเด็กที่ระลึกถึง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 101 ( 3): 561– 6. doi : 10.1037/0021-843X.101.3.561 . PMID 1500613 . 
  20.  Mongrain, M.; Leather, F. (2006). "การพึ่งพาที่ไม่สมบูรณ์และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการกลับมาของภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง" วารสารจิตวิทยาคลินิก 62 ( 6): 705– 713. doi : 10.1002/jclp.20263 . PMID 16538651 . 
  21.  Carver, CS; Ganellen, RJ (1983). "ภาวะซึมเศร้าและองค์ประกอบของการลงโทษตนเอง: มาตรฐานสูง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการสรุปเกินจริง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 92 ( 3): 330– 7. doi : 10.1037/0021-843X.92.3.330 . PMID 6619408 . 
  22.  Hawley, LL; Ho, MR; Zuroff, DC; Blatt, SJ (2006). "ความสัมพันธ์ระหว่างความสมบูรณ์แบบ ภาวะซึมเศร้า และพันธมิตรในการบำบัดระหว่างการรักษาภาวะซึมเศร้า: การวิเคราะห์คะแนนความแตกต่างแฝง" วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก 74 ( 5): 930– 942. doi : 10.1037/0022-006X.74.5.930 . PMID 17032097 . 
  23.  Zettle, RD; Haflich, JL; Reynolds, RA (1992). "การตอบสนองต่อการบำบัดทางปัญญาเป็นฟังก์ชันของรูปแบบการรักษาและมิติบุคลิกภาพของผู้รับบริการ" วารสารจิตวิทยาคลินิก 48 ( 6): 787– 797. doi : 10.1002/1097-4679(199211)48:6 < 787::AID-JCLP2270480613 > 3.0.CO ; 2-D . PMID 1452768 . 
  24.  Longe O, Maratos FA, Gilbert P, Evans G, Volker F, Rockliff H, Rippon G (2010). "การพูดคุยกับตัวเอง: ความสัมพันธ์ทางประสาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการให้กำลังใจตนเอง" (PDF) . NeuroImage . 49 (2): 1849– 56. doi : 10.1016/j.neuroimage.2009.09.019 . PMID 19770047 . S2CID 9912957 .  
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
สมัครสมาชิก: บทความ (Atom)