หน้าที่ทางสังคมและจิตวิทยา

การเสียดสีและการประชดประชันในบางกรณีถือเป็นแหล่งข้อมูลที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการทำความเข้าใจสังคม ซึ่งเป็นรูปแบบการศึกษาสังคมที่เก่าแก่ที่สุด[ 12 ] สิ่งเหล่านี้ให้ข้อมูลเชิงลึกที่เฉียบคมที่สุดเกี่ยวกับ จิตใจส่วนรวมของกลุ่มเปิดเผยคุณค่าและรสนิยมที่ลึกซึ้งที่สุด และโครงสร้างอำนาจของสังคม[ 13 ] [ 14 ]นักเขียนบางคนถือว่าการเสียดสีนั้นเหนือกว่าสาขาวิชาที่ไม่ใช่เรื่องตลกและไม่ใช่ศิลปะ เช่น ประวัติศาสตร์หรือมานุษยวิทยา[ 12 ] [ 15 ] [ 16 ] [ 17 ] ในตัวอย่างที่โดดเด่นจากกรีกโบราณ เมื่อ นักปรัชญาเพลโตถูกเพื่อนถามถึงหนังสือที่จะช่วยให้เข้าใจสังคมเอเธนส์ เพลโตจึงแนะนำบทละครของอริสโตฟานิสให้ เพื่อน [ 18 ] [ 19 ]
ในอดีต การเสียดสีได้ตอบสนองความต้องการ ของประชาชน ในการเปิดโปงและเยาะเย้ยบุคคลสำคัญในแวดวงการเมือง เศรษฐกิจ ศาสนา และอำนาจ ที่โดดเด่นอื่น ๆ[ 20 ]การเสียดสีเผชิญหน้า กับ วาทกรรมสาธารณะและจินตนาการร่วมกันโดยทำหน้าที่เป็นตัวถ่วงดุลความคิดเห็นสาธารณะต่ออำนาจ (ไม่ว่าจะเป็นทางการเมือง เศรษฐกิจ ศาสนา สัญลักษณ์ หรืออื่นๆ) โดยการท้าทายผู้นำและผู้มีอำนาจ ตัวอย่างเช่น การเสียดสีบังคับให้ฝ่ายบริหารชี้แจง แก้ไข หรือกำหนดนโยบายของตน หน้าที่ของการเสียดสีคือการเปิดเผยปัญหาและความขัดแย้ง และไม่จำเป็นต้องแก้ไขปัญหาเหล่านั้น[ 21 ] คาร์ล คราอุสได้วางตัวอย่างที่โดดเด่นในประวัติศาสตร์ของการเสียดสีเกี่ยวกับบทบาทของนักเสียดสีในการเผชิญหน้ากับวาทกรรมสาธารณะ[ 22 ]
ด้วยธรรมชาติและบทบาททางสังคม การเสียดสีจึงได้รับใบอนุญาตพิเศษในหลายสังคมให้ล้อเลียนบุคคลและสถาบันที่มีชื่อเสียง[ 23 ]แรงกระตุ้นในการเสียดสีและการแสดงออกเชิงพิธีกรรมทำหน้าที่ในการแก้ไขความตึงเครียดทางสังคม[ 24 ]สถาบันต่างๆ เช่นตัวตลกพิธีกรรมโดยการแสดงออกถึงแนวโน้มต่อต้านสังคมเปรียบเสมือนวาล์วระบายความดันที่ช่วยฟื้นฟูความสมดุลและสุขภาพในจินตนาการส่วนรวมซึ่งถูกคุกคามจากแง่มุมที่กดขี่ของสังคม[ 25 ] [ 26 ]
สถานะของการเสียดสีทางการเมืองในสังคมหนึ่งๆ สะท้อนให้เห็นถึงความอดทนหรือไม่อดทนที่เป็นลักษณะเฉพาะของสังคมนั้น[ 20 ]และสถานะของเสรีภาพพลเมืองและสิทธิมนุษยชนภายใต้ระบอบเผด็จการการวิพากษ์วิจารณ์ระบบการเมืองใดๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเสียดสี จะถูกปราบปราม ตัวอย่างที่ชัดเจนคือสหภาพโซเวียตซึ่งผู้เห็นต่างเช่นอเล็กซานเดอร์ โซลเซนิตซินและอันเดรย์ ซาคารอฟอยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างหนักจากรัฐบาล ในขณะที่การเสียดสีชีวิตประจำวันในสหภาพโซเวียตได้รับอนุญาต โดยนักเสียดสีที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออาร์คาดี ไรคิน การเสียดสีทางการเมืองมีอยู่ในรูปแบบของเรื่องเล่า[ 27 ]ที่ล้อเลียนผู้นำทางการเมืองของโซเวียต โดยเฉพาะอย่างยิ่งเบรจเนฟผู้มีชื่อเสียงในเรื่องความใจแคบและความรักในรางวัลและเครื่องราชอิสริยาภรณ์



























































