อุปมาอุปไมย

ในฐานะที่เป็นกลวิธีการเขียนหรือรูปแบบศิลปะอุปมาอุปไมยคือเรื่องเล่าหรือภาพที่ตัวละคร สถานที่ หรือเหตุการณ์สามารถตีความได้ว่าสื่อความหมายที่มีนัยสำคัญทางศีลธรรมหรือทางการเมือง นักเขียนได้ใช้อุปมาอุปไมยในศิลปะทุกรูปแบบตลอดประวัติศาสตร์เพื่อแสดงหรือถ่ายทอดความคิดและแนวคิดที่ซับซ้อนในวิธีที่เข้าใจได้หรือน่าประทับใจสำหรับผู้ชม ผู้อ่าน หรือผู้ฟัง

โดยทั่วไป นักเขียนและนักพูดมักใช้อุปมาอุปไมยเพื่อสื่อความหมายที่ (กึ่ง) ซ่อนเร้นหรือซับซ้อนผ่าน รูป สัญลักษณ์การกระทำ ภาพ หรือเหตุการณ์ ซึ่งรวมกันแล้วสร้างความหมายทางศีลธรรม จิตวิญญาณ หรือทางการเมืองที่ผู้เขียนต้องการสื่อ^[ 2 ]อุปมาอุปไมยจำนวนมากใช้การทำให้เป็นบุคคลของแนวคิดนามธรรม^[ 3 ]

นิรุกติศาสตร์

คำว่าallegory ปรากฏครั้งแรกในภาษาอังกฤษในปี ค.ศ. 1382 มาจากภาษาละติน allegoriaซึ่งเป็นการแปลงมาจากภาษากรีก ἀλληγορία ( allegoría ) ซึ่งแปลว่า "ภาษาที่ปกปิด, เชิงเปรียบเทียบ" ^[ 5 ]แปลตรงตัวว่า "พูดถึงสิ่งอื่น" ^[ 6 ]ซึ่งมาจาก ἄλλος ( allos ) ซึ่งแปลว่า "อีกสิ่งหนึ่ง, แตกต่าง" ^[ 7 ]และ ἀγορεύω ( agoreuo ) ซึ่งแปลว่า "กล่าวปราศรัย, พูดในที่ประชุม" ^[ 8 ]ซึ่งมีที่มาจาก ἀγορά ( agora ) ซึ่งแปลว่า "ที่ประชุม" ^[ 9 ]

ประเภท

นอร์ธรอป ฟรายกล่าวถึงสิ่งที่เขาเรียกว่า "ความต่อเนื่องของอุปมา" ซึ่งเป็นสเปกตรัมที่ครอบคลุมตั้งแต่สิ่งที่เขาเรียกว่า "อุปมาแบบไร้เดียงสา" อย่างเช่นThe Faerie Queeneไปจนถึงอุปมาที่เป็นส่วนตัวมากขึ้นของวรรณกรรมความขัดแย้งสมัยใหม่[ 10 ^{]ในมุม} มองนี้ ตัวละครในอุปมาแบบ "ไร้เดียงสา" ไม่ได้มีมิติครบถ้วน เพราะแต่ละแง่มุมของบุคลิกภาพของแต่ละคนและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเขานั้นล้วนแสดงถึงคุณธรรมหรือนามธรรมบางอย่าง ผู้เขียนได้เลือกอุปมาไว้ก่อนแล้ว และรายละเอียดต่างๆ เป็นเพียงการเติมเต็มอุปมานั้น

อุปมาอุปไมยแบบคลาสสิก

ต้นกำเนิดของอุปมาอุปไมยสามารถสืบย้อนไปได้อย่างน้อยถึงโฮเมอร์ในการใช้บุคลาธิษฐานแบบ "กึ่งอุปมาอุปไมย" เช่น ความหวาดกลัว (Deimos) และความกลัว (Phobos) ที่ Il. 115 f. ^[ 11 ]อย่างไรก็ตาม ตำแหน่ง "นักอุปมาอุปไมยคนแรก" มักจะมอบให้กับผู้ที่เสนอการตีความอุปมาอุปไมยของโฮเมอร์เป็นคนแรก แนวทางนี้ทำให้ได้คำตอบที่เป็นไปได้สองข้อ คือTheagenes แห่ง Rhegium (ซึ่งPorphyryเรียกว่า "นักอุปมาอุปไมยคนแรก" Porph. Quaest. Hom. 1.240.14–241.12 Schrad.) หรือPherecydes แห่ง Syrosซึ่งทั้งสองคนสันนิษฐานว่ามีผลงานในช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช แม้ว่า Pherecydes จะมีอายุมากกว่าและมักถูกสันนิษฐานว่าเป็นนักเขียนร้อยแก้วคนแรก การถกเถียงนี้มีความซับซ้อน เนื่องจากจำเป็นต้องให้เราสังเกตความแตกต่างระหว่างการใช้คำกริยาภาษากรีก "allēgoreīn" สองแบบที่มักจะสับสนกัน ซึ่งสามารถหมายถึงทั้ง "พูดเชิงอุปมา" และ "ตีความเชิงอุปมา" ^[ 12 ]

ในกรณีของ "การตีความเชิงอุปมา" ดูเหมือนว่าเธียเจเนสจะเป็นตัวอย่างแรกสุดของเรา สันนิษฐานว่าเพื่อตอบสนองต่อคำวิจารณ์ทางศีลธรรมเชิงปรัชญาเบื้องต้นของโฮเมอร์ (เช่น Xenophanes fr. 11 Diels-Kranz ^[ 13 ] ) เธียเจเนสเสนอการตีความเชิงสัญลักษณ์โดยที่เทพเจ้าในอีเลียดเป็นตัวแทนของธาตุทางกายภาพ ตัวอย่างเช่น เฮเฟสตัสเป็นตัวแทนของไฟ (ดู fr. A2 ใน Diels-Kranz ^[ 14 ] ) อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางคนโต้แย้งว่างานเขียนเกี่ยวกับกำเนิดจักรวาลของเฟเรไซเดสได้คาดการณ์ถึงงานเชิงอุปมาของเธียเจเนส โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการวางตำแหน่งเวลา (โครโนส) ในลำดับวงศ์ตระกูลของเทพเจ้าของเขา ซึ่งคิดว่าเป็นการตีความใหม่ของไททันโครโนสจากลำดับวงศ์ตระกูลแบบดั้งเดิมมากกว่า

ในวรรณกรรมคลาสสิก อุปมาอุปไมยที่รู้จักกันดีที่สุดสองเรื่องคือถ้ำในหนังสือสาธารณรัฐ ของเพลโต (เล่มที่ 7) และเรื่องราวของกระเพาะอาหารและอวัยวะภายในในสุนทรพจน์ของเมเนนิอุส อากริปปา ( ลิวี 2:32)

ในบรรดาตัวอย่างที่รู้จักกันดีที่สุดของอุปมาอุปไมย อุปมาเรื่องถ้ำของเพลโตเป็นส่วนหนึ่งของงานเขียนชิ้นใหญ่ของเขาเรื่องสาธารณรัฐในอุปมาเรื่องนี้ เพลโตบรรยายถึงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ถูกล่ามโซ่ไว้ในถ้ำตลอดชีวิต โดยหันหน้าเข้าหากำแพงว่างเปล่า (514a–b) พวกเขาเฝ้ามองเงาที่ฉายลงบนกำแพงจากสิ่งต่างๆ ที่เคลื่อนผ่านหน้ากองไฟด้านหลัง และเริ่มกำหนดรูปร่างให้กับเงาเหล่านั้น โดยใช้ภาษาเพื่อระบุโลกของพวกเขา (514c–515a) ตามอุปมาเรื่องนี้ เงาเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดที่นักโทษจะได้เห็นความเป็นจริง จนกระทั่งคนหนึ่งในนั้นหาทางออกไปสู่โลกภายนอกและได้เห็นวัตถุจริงที่ทำให้เกิดเงาเหล่านั้น เขาพยายามบอกผู้คนในถ้ำเกี่ยวกับการค้นพบของเขา แต่พวกเขาไม่เชื่อเขาและต่อต้านอย่างรุนแรงต่อความพยายามของเขาที่จะปลดปล่อยพวกเขาเพื่อให้พวกเขาได้เห็นด้วยตนเอง (516e–518a) ในระดับพื้นฐาน อุปมานี้เกี่ยวกับนักปรัชญาผู้ซึ่งเมื่อพบความรู้ที่มากกว่าภายนอกถ้ำแห่งความเข้าใจของมนุษย์ ก็พยายามที่จะแบ่งปันความรู้นั้นตามหน้าที่ของเขา และความโง่เขลาของผู้ที่เพิกเฉยต่อเขาเพราะคิดว่าตนเองได้รับการศึกษาเพียงพอแล้ว^[¹⁵^]

ในช่วงปลายยุคโบราณมาร์ติอานัส คาเปลลาได้รวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ชายชนชั้นสูงในศตวรรษที่ 5 จำเป็นต้องรู้ไว้ในอุปมาเรื่องงานแต่งงานของเมอร์คิวรีและฟิโลโลเกีย โดยมี ศิลปะเสรีนิยมทั้งเจ็ดที่ชายหนุ่มจำเป็นต้องรู้เป็นแขก^[ 16 ]นอกจากนี้ ปรัชญานีโอเพลโตนิคยังได้พัฒนารูปแบบการอ่านเชิงอุปมาของโฮเมอร์^[ 17 ]และเพลโต^[ 18 ]ดังที่นักวิชาการด้านอุปมาชี้ให้เห็นว่า “การอ่านข้อความตามตัวอักษรมีส่วนที่ตรงกันข้ามกับการตีความเชิงอุปมา วิธีการอ่านนี้ ซึ่งน่าจะเริ่มต้นจากผู้อ่านโฮเมอร์กลุ่มแรกและพบพื้นฐานที่อุดมสมบูรณ์ในคำอธิบายเชิงอุปมาของฟิโล เกี่ยวกับพระคัมภีร์ เป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติอย่างน่าอัศจรรย์สำหรับ โพรคลัสซึ่งงานเขียนและคำอธิบายของเขาเป็นตัวแทนของช่วงสุดท้ายของปรัชญายุคโบราณตอนปลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างปรัชญาและวาทศิลป์” ^[ 18 ]

อุปมาอุปไมยในพระคัมภีร์

อุปมาอุปไมยยุคแรกอื่นๆ พบได้ในพระคัมภีร์ฮิบรูเช่น อุปมาอุปไมยที่ขยายความใน บทเพลง สดุดี80 เกี่ยวกับ เถาองุ่นและการแพร่กระจายและการเติบโตที่น่าประทับใจ ซึ่งแสดงถึงการพิชิตและการตั้งถิ่นฐานของอิสราเอลในดินแดนแห่งพันธสัญญา^[ 19 ] นอกจากนี้ เอเสเคียล 16 และ 17 ยังเป็นอุปมาอุปไมยอีกด้วยซึ่งการที่นกอินทรีผู้ยิ่งใหญ่จับเถาองุ่นนั้นได้ แสดงถึงการเนรเทศของอิสราเอลไปยังบาบิโลน^[ 20 ]

การตีความพระคัมภีร์แบบอุปมาอุปไมยเป็นแนวปฏิบัติทั่วไปของคริสเตียนยุคแรกและยังคงดำเนินต่อไป ตัวอย่างเช่น คำอธิบายพระวรสารฉบับที่สี่ที่เพิ่งค้นพบใหม่โดยฟอร์ทูนัตติอานัสแห่งอากิเลียมีคำอธิบายโดยผู้แปลภาษาอังกฤษว่า "ลักษณะสำคัญของการตีความของฟอร์ทูนัตติอานัสคือแนวทางเชิงเปรียบเทียบ โดยอาศัยชุดแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับคำสำคัญเพื่อสร้างการถอดรหัสข้อความแบบอุปมาอุปไมย" ^[ 21 ]

อุปมาอุปไมยยุคกลาง

อุปมาอุปไมยมีศักยภาพในการหยุดเวลาของเรื่องราวไว้ชั่วคราว ในขณะเดียวกันก็สอดแทรกบริบททางจิตวิญญาณเข้าไปด้วย ความคิดในยุคกลางยอมรับว่าอุปมาอุปไมยมีความเป็นจริงอยู่เบื้องหลังการใช้ในเชิงวาทศิลป์หรือเรื่องแต่ง อุปมาอุปไมยนั้นมีความจริงแท้เช่นเดียวกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏภายนอก ดังนั้น พระราชกฤษฎีกาUnam Sanctam ของพระสันตะปาปา (1302) จึงนำเสนอแนวคิดเรื่องความเป็นเอกภาพของคริสต์ศาสนาโดยมีพระสันตะปาปาเป็นประมุข ซึ่งรายละเอียดเชิงอุปมาอุปไมยของคำอุปมานั้นถูกนำเสนอเป็นข้อเท็จจริงบนพื้นฐานของการพิสูจน์ด้วยตรรกะว่า " ฉะนั้นคริสตจักรหนึ่งเดียวนี้จึงมีกายเดียวและหัวเดียว ไม่ใช่สองหัวราวกับเป็นสัตว์ประหลาด... ถ้าเช่นนั้น ชาวกรีกหรือคนอื่นๆ กล่าวว่าพวกเขาไม่ได้มอบความไว้วางใจให้แก่เปโตรและผู้สืบทอดตำแหน่งของเขา พวกเขาย่อมสารภาพว่าพวกเขาไม่ใช่แกะของพระคริสต์" ข้อความนี้ยังแสดงให้เห็นถึงการใช้อุปมาอุปไมยอย่างแพร่หลายในตำราทางศาสนาในยุคกลาง ซึ่งสืบทอดมาจากประเพณีและแบบอย่างของพระคัมภีร์ไบเบิล

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 หนังสือลึกลับเรื่องHypnerotomachiaซึ่งมีภาพประกอบแกะสลักไม้ที่ประณีต แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของขบวนแห่และการแสดงสวมหน้ากาก ตามธีม ต่างๆ ที่มีต่อการแสดงภาพเชิงเปรียบเทียบในยุคนั้น ดังที่ปรัชญามนุษยนิยมได้ถ่ายทอดออกมา

การปฏิเสธอุปมาอุปไมยในยุคกลางดังที่พบในผลงานในศตวรรษที่ 12 ของฮิวจ์แห่งเซนต์วิกเตอร์และหนังสือ Histories of Foure-footed Beastes ของเอ็ดเวิร์ด ท็อปเซลล์ (ลอนดอน, 1607, 1653) และการแทนที่ด้วยวิธีการจัดหมวดหมู่และคณิตศาสตร์ในการศึกษาธรรมชาติโดยบุคคลสำคัญเช่นนักธรรมชาติวิทยาจอห์น เรย์และนักดาราศาสตร์กาลิเลโอถือเป็นจุดเริ่มต้นของวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ตอนต้น^[²³^]

อุปมาสมัยใหม่

เนื่องจากเรื่องราวที่มีความหมายมักจะสามารถนำไปใช้กับประเด็นที่ใหญ่กว่าได้เสมอ การเปรียบเทียบจึงอาจถูกตีความในเรื่องราวหลายเรื่องที่ผู้เขียนอาจไม่ได้ตระหนักถึง^[ 24 ]นี่คือการตีความเชิงเปรียบเทียบ หรือการอ่านเรื่องราวในฐานะการเปรียบเทียบ ตัวอย่างของการเปรียบเทียบในวัฒนธรรมสมัยนิยมที่อาจมีหรือไม่มีเจตนา ได้แก่ ผลงานของเบอร์โทลต์ เบรชต์และแม้แต่ผลงานนิยายวิทยาศาสตร์และแฟนตาซีบางเรื่อง เช่นพงศาวดารแห่งนาร์เนียโดยซี.เอส. ลูอิส

เรื่องราวของแอปเปิลที่ตกลงบน หัวของ ไอแซค นิวตันเป็นอุปมาอุปไมยที่มีชื่อเสียงอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้แนวคิดเรื่องแรงโน้มถ่วงง่ายขึ้นโดยการแสดงวิธีการง่ายๆ ที่เชื่อกันว่ามีการค้นพบแรงโน้มถ่วง นอกจากนี้ยังทำให้การค้นพบทางวิทยาศาสตร์เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายโดยการย่อทฤษฎีให้เป็นเรื่องสั้น^[ 25 ]

บทกวีและเรื่องสั้น

แม้ว่าการเปรียบเทียบเชิงสัญลักษณ์อาจช่วยให้ค้นพบการเปรียบเทียบเชิงสัญลักษณ์ในงานเขียนได้ แต่ไม่ใช่ว่างานเขียนนวนิยายสมัยใหม่ที่ทรงอิทธิพลทุกชิ้นจะเป็นการเปรียบเทียบเชิงสัญลักษณ์ และบางเรื่องก็ไม่ได้ตั้งใจให้มองในลักษณะนี้อย่างชัดเจน ตามบทความของเฮนรี ลิตเติลฟิลด์ในปี 1964 เรื่องThe Wonderful Wizard of Ozของแอล. แฟรงค์ บอมอาจเข้าใจได้ง่ายว่าเป็นเรื่องเล่าแฟนตาซีที่ขับเคลื่อนด้วยโครงเรื่องในรูปแบบนิทานขยายที่มีสัตว์พูดได้และตัวละครที่ร่างขึ้นอย่างกว้างๆ ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่ออภิปรายเรื่องการเมืองในยุคนั้น^[²⁶^]อย่างไรก็ตามจอร์จ แมคโดนัลด์เน้นย้ำในปี 1893 ว่า "นิทานพื้นบ้านไม่ใช่การเปรียบเทียบเชิงสัญลักษณ์" ^[²⁷^]

The Lord of the RingsของJRR Tolkienเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของงานเขียนที่มีชื่อเสียงซึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเชิงอุปมาอุปไมย ดังที่ผู้เขียนเองเคยกล่าวไว้ว่า "...ข้าพเจ้าไม่ชอบอุปมาอุปไมยในทุกรูปแบบ และเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอดตั้งแต่ข้าพเจ้าแก่ตัวลงและระมัดระวังมากพอที่จะตรวจจับการมีอยู่ของมันได้ ข้าพเจ้าชอบประวัติศาสตร์มากกว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้หลากหลายกับความคิดและประสบการณ์ของผู้อ่าน ข้าพเจ้าคิดว่าหลายคนสับสนระหว่างการประยุกต์ใช้กับอุปมาอุปไมย แต่การประยุกต์ใช้ขึ้นอยู่กับอิสรภาพของผู้อ่าน และอุปมาอุปไมยขึ้นอยู่กับการควบคุมโดยเจตนาของผู้เขียน" ^[ 28 ]

โทลคีนไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งกับข้อเสนอแนะที่ว่า แหวนวงเดียวในหนังสือซึ่งมอบพลังมหาศาลให้แก่ผู้ครอบครองนั้น ตั้งใจให้เป็นสัญลักษณ์แทนอาวุธนิวเคลียร์เขาตั้งข้อสังเกตว่า หากนั่นเป็นเจตนาของเขา หนังสือเล่มนี้จะไม่จบลงด้วยการทำลายแหวน แต่จะจบลงด้วยการแข่งขันด้านอาวุธที่มหาอำนาจต่างๆ จะพยายามครอบครองแหวนดังกล่าว จากนั้นโทลคีนก็ร่างโครงเรื่องทางเลือกสำหรับ "ลอร์ดออฟเดอะริงส์" ในแบบที่ควรจะเป็นหากเขาตั้งใจให้เป็นสัญลักษณ์แทนอาวุธนิวเคลียร์ และซึ่งจะทำให้หนังสือเล่มนี้กลายเป็นเรื่องราว ในโลกดิสโทเปีย แม้ว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้หมายความว่างานเขียนของโทลคีนจะไม่ถูกมองว่ามีธีมเชิงสัญลักษณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตีความใหม่ผ่านมุมมองแบบหลังสมัยใหม่ แต่มันก็แสดงให้เห็นอย่างน้อยว่าเขาไม่ได้ตั้งใจให้มีธีมเชิงสัญลักษณ์ในงานเขียนของเขา สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำความคิดเรื่องการใช้สัญลักษณ์แทนอาวุธอย่างจงใจ เพราะสัญลักษณ์แทนอาวุธมักเป็นเรื่องของการตีความ และบางครั้งก็เป็นเพียงเจตนาทางศิลปะดั้งเดิมเท่านั้น

เช่นเดียวกับนิทานเชิงเปรียบเทียบ บทกวีเชิงเปรียบเทียบก็มีสองความหมาย คือ ความหมายตามตัวอักษรและความหมายเชิงสัญลักษณ์

ตัวอย่างอันเป็นเอกลักษณ์ของการใช้สัญลักษณ์เปรียบเทียบสามารถพบได้ในผลงานต่อไปนี้:

เอ็ดมันด์ สเปนเซอร์ – เดอะ แฟรี่ ควีน : อัศวินหลายคนในบทกวีนี้เป็นตัวแทนของคุณธรรมหลายประการ^[ 29 ]
วิลเลียม เชกสเปียร์ – พายุ (The Tempest) : อุปมาอุปไมยเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างอารยธรรมและความป่าเถื่อนในบริบทของการล่าอาณานิคม
จอห์น บันยัน – การเดินทางของนักแสวงบุญ : การเดินทางของตัวเอกอย่างคริสเตียนและผู้ประกาศข่าวประเสริฐเป็นสัญลักษณ์ของการขึ้นสู่สวรรค์ของจิตวิญญาณจากโลก
นาธาเนียล ฮอว์ธอร์น – ยัง กู๊ดแมน บราวน์ : ไม้เท้าของปีศาจเป็นสัญลักษณ์ของการท้าทายพระเจ้า ชื่อตัวละคร เช่นกู๊ดแมนและเฟธกลับกลายเป็นความขัดแย้งในตอนจบของเรื่องอย่างน่าขัน
นาธาเนียล ฮอว์ธอร์น – จดหมายสีแดง : จดหมายฉบับนี้แสดงถึงการพึ่งพาตนเองจากพวกพิวริตันในอเมริกาและการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์^[ 30 ]
เอสเตบัน เอเชเวร์เรีย – ลานฆ่าสัตว์ :ลานฆ่าสัตว์เป็นสัญลักษณ์แทนความรุนแรงและความโหดร้ายของ ระบอบ สหพันธรัฐนิยมของฮวน มานูเอล เด โรซาสในบัวโนสไอเรสและ กลุ่มอันธพาลกึ่ง ตำรวจ ของเขา ที่เรียกว่า มาซอร์กา
จอร์จ ออร์เวลล์ – ฟาร์มสัตว์ : หมูเป็นตัวแทนของบุคคลสำคัญทางการเมืองในการปฏิวัติรัสเซีย^[ 31 ]
ฮูลิโอ คอร์ตาซาร์ – คาซา โทมาดา :การยึดครองบ้านของตัวเอกนั้นกล่าวกันว่าเป็นสัญลักษณ์แทนการ ที่ ลัทธิเปโรนิสม์เข้าครอบงำอาร์เจนตินา
László Krasznahorkai – The Melancholy of Resistanceและภาพยนตร์Werckmeister Harmonies : ใช้ละครสัตว์เพื่ออธิบายรัฐบาลที่ไร้ประสิทธิภาพในการเข้ายึดครอง^[ 32 ]
เอ็ดการ์ อัลลัน โพ – หน้ากากแห่งความตายสีแดง : เรื่องราวนี้สามารถอ่านได้ว่าเป็นอุปมาอุปไมยเกี่ยวกับความไม่สามารถหลีกหนีความตายของมนุษย์ได้^[ 33 ]
อาร์เธอร์ มิล เลอร์ – เดอะ ครูซิเบิล : การพิจารณาคดีแม่มดแห่งซาเลมถือเป็นอุปมาอุปไมยสำหรับลัทธิแมคคาร์ธีและ การ ขึ้นบัญชีดำคอมมิวนิสต์ในสหรัฐอเมริกา^[³⁴^]
เชล ซิลเวอร์สไต น์ – ต้นไม้แห่งการให้ : หนังสือเล่มนี้ได้รับการอธิบายว่าเป็นอุปมาอุปไมยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูก ระหว่างคู่รัก หรือระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม

ศิลปะ

ตัวอย่างการใช้สัญลักษณ์เปรียบเทียบที่ซับซ้อนและประสบความสำเร็จบางส่วน สามารถพบได้ในงานเขียนต่อไปนี้ ซึ่งเรียงลำดับตามลำดับเวลาโดยประมาณ:

อัมโบรจิโอ ลอเรนเซ็ตติ – อัลเลโกเรีย เดล บูโอโน และ กัตติโบ โกแวร์โน เอ โลโร เอฟเฟตติ ในซิตตา เอ กัมปาญญา ( ประมาณ ค.ศ. 1338–1339 )
ซานโดร บอตติเชลลี – พรีมาเวรา (ประมาณค.ศ. 1482 )
อัลเบรชท์ ดือเรอร์ – เมเลนโคเลียที่ 1 (1514)
บรอนซิโน – วีนัส คิวปิด ความโง่เขลา และกาลเวลา ( ประมาณ ค.ศ. 1545 )
ภาพเขียน"อุปมาเรื่องพระราชินีเอลิซาเบธ" โดยสำนักศิลปะอังกฤษ ( ประมาณปี ค.ศ. 1610 )
อาร์เตมิเซีย เจนติเลสกี – ภาพเปรียบเทียบความโน้มเอียง ( ประมาณ ค.ศ. 1620 ), ภาพเปรียบเทียบสันติภาพและศิลปะภายใต้ราชบัลลังก์อังกฤษ (ค.ศ. 1638); ภาพเหมือนตนเองในฐานะภาพเปรียบเทียบของการวาดภาพ ( ประมาณ ค.ศ. 1638–39 )
ภาพเขียน "งานเลี้ยงของเฮโรดกับการตัดศีรษะของนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา"โดยบาร์โธโลเมอุส สโตรเบลยังเป็นภาพเปรียบเทียบของยุโรปในช่วงสงครามสามสิบปีโดยมีภาพบุคคลสำคัญทางการเมืองและการทหารมากมายปรากฏอยู่ด้วย
แยน เวอร์เมียร์ – อุปมาเรื่องการวาดภาพ ( ประมาณ ค.ศ. 1666 )
เฟอร์นันด์ เลอ เควสน์ – Allégorie de la publicité
ฌอง-เลอง เฌอโรม – ความจริงที่ผุดขึ้นมาจากบ่อน้ำของเธอ (1896)
เกรย์ดอน พาร์ริช – วัฏจักรแห่งความหวาดกลัวและโศกนาฏกรรม (2006)
รูปปั้นเทพีแห่งความยุติธรรม จำนวนมาก : "ภาพแทนดังกล่าวทำให้เกิดคำถามว่าทำไมอุปมาอุปไมยมากมายในประวัติศาสตร์ศิลปะที่เกี่ยวข้องกับอาชีพที่ครั้งหนึ่งเคยสงวนไว้สำหรับผู้ชายเท่านั้นจึงเป็นเพศหญิง" ^[ 35 ]
เดเมียน เฮิร์สต์ เวริตี้ (2012)

แกลเลอรี

ภาพเขียนเชิงสัญลักษณ์ในศตวรรษที่ 16 และ 17
อัลเบรชต์ ดือเรอร์ , เมเลนโคเลีย 1 (1514): เครื่องมือที่ไม่ได้ใช้ นาฬิกาทราย ตาชั่งที่ว่างเปล่า ล้อมรอบรูป สตรี พร้อมด้วยสัญลักษณ์ลึกลับและสัญลักษณ์ที่แสดงออกภายนอกอื่นๆ
บรอนซิโน , วีนัส, คิวปิด, ความโง่เขลา และเวลา ( ประมาณ ค.ศ. 1545 ): เทพเจ้าแห่งความรักถูกล้อมรอบด้วยบุคคลที่เป็นตัวแทนของ (น่าจะเป็น) เวลา (ชายหัวล้าน ดวงตาโกรธเกรี้ยว), ความโง่เขลา (หญิงสาวปีศาจทางด้านขวา และอาจรวมถึงหญิงชราทางด้านซ้ายด้วย) และอื่นๆ
ทิเชียน , อุปมาเรื่องความรอบคอบ ( ประมาณ ค.ศ. 1565–1570 ): หัวมนุษย์สามหัวเป็นสัญลักษณ์แทนอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ซึ่งลักษณะดังกล่าวได้รับการเสริมเพิ่มเติมด้วยสัตว์ร้ายสามหัว (หมาป่า สิงโต สุนัข) ที่พันรอบลำตัวของงูขนาดใหญ่
ภาพเปรียบเทียบของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 โดยสำนักศิลปะอังกฤษ ( ประมาณปี 1610 ) แสดงให้ เห็นเทพแห่ง กาลเวลาอยู่ทางด้านขวาของพระองค์ และ เทพแห่ง ความตายกำลังมองอยู่เหนือพระเศียรด้านซ้ายของพระองค์ เทวดาน้อยสององค์กำลังถอดมงกุฎอันหนักอึ้งออกจากพระเศียรที่เหน็บชาของพระองค์
อาร์เตมิเซีย เจนติเลสกี , ภาพเหมือนตนเองในฐานะอุปมาอุปไมยของการวาดภาพ ( ประมาณ ค.ศ. 1638–39 )
แยน เวอร์เมียร์ , ศิลปะแห่งการวาดภาพ ( ประมาณ ค.ศ. 1666 ): การวาดภาพแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์กับประวัติศาสตร์และการเมือง โดยหญิงสาวในภาพคือคลิโอ เทพีแห่งประวัติศาสตร์ และยังมีสัญลักษณ์อื่นๆ ที่แสดงถึงความแตกแยกทางการเมืองและศาสนาในเนเธอร์แลนด์ปรากฏอยู่ด้วย
แยน ฟาน เคสเซล , อุปมาเรื่องการได้ยิน (ศตวรรษที่ 17): แหล่งกำเนิดเสียงที่หลากหลาย โดยเฉพาะเครื่องดนตรี ถูกนำมาใช้เป็นสัญลักษณ์เชิงอุปมา
ออกัสต์ บุตแทตส์ศิลปินชาวเฟล มิช ภาพเปรียบเทียบสเปนผู้ได้รับชัยชนะพร้อมธงอิมมาคู ลิสต์ ประมาณ ปี 1682ครอบคลุมภาพสเปนผู้ได้รับชัยชนะและคริสตจักรทั่วโลกภายใต้การอุปถัมภ์ของพระแม่มารีแหล่งที่มา: สมาคมฮิสแปนิกแห่งอเมริกา

ดูเพิ่มเติม

อุปมาอุปไมย
- การตีความเชิงอุปมาอุปไมยของเพลโต
- การตีความพระคัมภีร์ในเชิงอุปมาอุปไมย
- อุปมาอุปไมยในวรรณกรรมยุคเรเนสซองส์
- ประติมากรรมเชิงเปรียบเทียบ – การทำให้แนวคิดนามธรรมเป็นรูปธรรม
ภาพลักษณ์ทางวัฒนธรรมของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน
ดีวัน (บทกวี) – รวมบทกวีในวัฒนธรรมอิสลาม
อุปมาอุปไมยแบบขยายความ – การใช้อุปมาหรือการเปรียบเทียบเพียงอย่างเดียวในรายละเอียดที่ยาวขึ้น
ฟรีเมสัน – กลุ่มองค์กรภราดรภาพ ("ระบบศีลธรรมที่ซ่อนเร้นอยู่ในอุปมาอุปไมยและแสดงให้เห็นด้วยสัญลักษณ์")
นิทานเปรียบเทียบ – เรื่องสั้นเชิงสั่งสอนที่แสดงให้เห็นถึงบทเรียนหรือหลักการอย่างน้อยหนึ่งข้อ
สัญศาสตร์ – การศึกษาเกี่ยวกับสัญลักษณ์
เธียเจเนสแห่งเรจิอุม – นักวิจารณ์วรรณกรรมกรีกโบราณ

เอกสารอ้างอิง

Stephen A. Barney (1989). "อุปมาอุปไมย".พจนานุกรมยุคกลางเล่ม 1. ISBN 0-684-16760-3.
Wheeler, L. Kip (11 มกราคม 2018). "คำศัพท์และคำจำกัดความทางวรรณกรรม: A" . คำศัพท์ทางวรรณกรรม . มหาวิทยาลัยคาร์สัน-นิวแมน. สืบค้นเมื่อ19 พฤษภาคม 2020 .
Tran, Thanh Tu (2025). บินเหนือการสอนแบบเดิมๆ: วิสัยทัศน์ด้านสิ่งแวดล้อมเชิงสร้างสรรค์ของ 'Wild Wise Weird'เสียงแห่งวิทยาศาสตร์จากคนรุ่นใหม่
ชวาร์ตซ์, ลิเลีย มอริตซ์ (1998)ดังที่ barbas ทำจักรพรรดิ์: D. Pedro II, um monarca nos trópicos. เซาเปาโล: Companhia das Letras. พี 181. ไอเอสบีเอ็น 85-7164-837-9.
ἀλληγορία , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , on Perseus Digital Library
"ที่มาของคำว่า allegory โดย etymonline" . etymonline.com . สืบค้นเมื่อ2024-07-04 .
ἄλλος , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , on Perseus Digital Library
ἀγορεύω , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , on Perseus Digital Library
ἀγορά , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , ใน Perseus Digital Library.
Frye, Northrop (1957). "บทความที่สอง: การวิจารณ์เชิงจริยธรรม: ทฤษฎีสัญลักษณ์" ในDamrosch, David (บรรณาธิการ). กายวิภาคของการวิจารณ์: บทความสี่เรื่อง . Princeton Classics. เล่มที่ 70. Princeton, New Jersey: Princeton University Press (ตีพิมพ์ 2020). หน้า 89 เป็นต้นไป. ISBN 9780691202563.
Small, SGP (1949). "ว่าด้วยอุปมาอุปไมยในโฮเมอร์". The Classical Journal 44 (7): 423.
Domaradzki, M. (2017). "จุดเริ่มต้นของ Allegoresis ของกรีก". โลกคลาสสิก 110 (3):301
เอช. ไดลส์ และ ดับเบิลยู. ครานซ์ (1951) Die Fragmente der Vorsokratiker, ฉบับที่ 1. ฉบับที่ 6 เบอร์ลิน: ไวด์มันน์, 126–138.
เอช. ไดลส์ และ ดับเบิลยู. ครานซ์ (1951) Die Fragmente der Vorsokratiker, ฉบับที่ 1. ฉบับที่ 6 เบอร์ลิน: ไวด์มันน์, 51–52.
เอลเลียต, อาร์เค (1967) "โสกราตีสและถ้ำของเพลโต" คานท์-สตูเดียน . 58 (2): 138. ดอย : 10.1515/kant.1967.58.1-4.137 . S2CID 170201374 .
มาร์ติอานัส คาเปลลา และศิลปศาสตร์ทั้งเจ็ด – การแต่งงานของภาษาศาสตร์และปรอทเล่มที่ 2 แปลโดย สตาล, วิลเลียม แฮร์ริส; จอห์นสัน, ริชาร์ด; เบอร์จ, อีแอล (ฉบับพิมพ์) นิวยอร์ก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย 1977
แลมเบอร์ตัน, โรเบิร์ต (1986). โฮเมอร์นักเทววิทยา: การอ่านเชิงอุปมาอุปไมยแบบนีโอเพลโตนิสต์และการเติบโตของประเพณีมหากาพย์สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียISBN 9780520066076. JSTOR 10.1525/j.ctt1ppp1k .
, Florin George (2013), Dolealová, Lucie; ไรเดอร์, เจฟฟ์; ซิโรนี่, อเลสซานโดร (บรรณาธิการ),"'คำชี้แจง' ของความสับสน: การอ่านเชิงเปรียบเทียบของ Proclus เกี่ยวกับ Parmenides ของ Plato" , Medium Aevum Quotidianum , Krems: Institut für Realienkunde des Mittelalters und der frühen Neuzeit, หน้า 15– 31 , ดึงข้อมูลแล้ว2019-11-06
เคนเนดี, จอร์จ เอ. (1999). วาทศิลป์คลาสสิกและประเพณีคริสเตียนและฆราวาสตั้งแต่สมัยโบราณถึงสมัยใหม่ (ฉบับที่ 2). สำนักพิมพ์ UNC. หน้า 142. ISBN 0-8078-4769-0สืบค้นข้อมูลเมื่อ วัน ที่7 สิงหาคม 2552
โจนส์, อเล็กซานเดอร์, บรรณาธิการ (1968). พระคัมภีร์เยรูซาเลม (ฉบับผู้อ่าน). ดับเบิลเดย์ แอนด์ คอมพานี. หน้า 1186, 1189. ISBN 0-385-01156-3.
ฟอร์ทูนาเชียนัส อาควิเลเอนซิส (2017) ความเห็นเกี่ยวกับพระกิตติคุณ: การแปลและบทนำภาษาอังกฤษ (PDF ) เดอ กรอยเตอร์. พี สิบเก้าดอย : 10.1515/9783110516371 . ไอเอสบีเอ็น 978-3-11-051637-1จัดเก็บในรูปแบบ ไฟล์ PDFจากต้นฉบับเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2022
"ภาพเหมือนของสุภาพสตรีชื่อเอลิซาเบธ เลดี้แทนฟิลด์ โดยศิลปินนิรนาม" . ArtFund.org . กองทุนศิลปะ
แฮร์ริสัน, ปีเตอร์ (2001). "บทนำ". พระคัมภีร์ โปรเตสแตนต์ และการกำเนิดของวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ . สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ . หน้า 1–10 . ISBN 0-521-59196-1.
Nguyen, Minh-Hoang (2024). "นิทานเสียดสีสามารถนำเสนอวิสัยทัศน์เพื่อความยั่งยืนได้อย่างไร?"วิสัยทัศน์เพื่อความยั่งยืน 23 ( 11267): 323– 328. doi : 10.13135/2384-8677/11267 .
"บันทึกความ ทรงจำฉบับปรับปรุงของนิวตัน (ฉบับมาตรฐาน)"โครงการนิวตันสืบค้นเมื่อ13 มีนาคม 2017
Littlefield, Henry (1964). "The Wizard of Oz: Parable on Populism". American Quarterly , 16 (1): 47–58. doi : 10.2307/2710826 .
Baum, L. Frank (2000). The Annotated Wizard of Oz: The Wonderful Wizard of Oz . Norton. หน้า 101. ISBN 978-0-393-04992-3.
Bogstad, Janice M.; Kaveny, Philip E., บรรณาธิการ (9 สิงหาคม 2011). Picturing Tolkien: Essays on Peter Jackson's The Lord of the Rings Film Trilogy . McFarland. หน้า 189. ISBN 978-0-7864-8473-7.
"The Faerie Queene | ผลงานของ Spenser" . สารานุกรมบริแทนนิกา. สืบค้นเมื่อ2020-10-12 .
"The Scarlet Letter | สรุป บทวิเคราะห์ ตัวละคร และข้อเท็จจริง"สารานุกรมบริแทนนิกาสืบค้นเมื่อ12 ตุลาคม 2020
""'Animal Farm': ภาพยนตร์ดัดแปลงจากนิทานเปรียบเทียบของจอร์จ ออร์เวลล์ กำกับโดยแอนดี้ เซอร์คิส ถูกซื้อลิขสิทธิ์โดย Netflix – ข่าวที่คัดสรรมาอย่างดีเยี่ยม" สืบค้นเมื่อ2020-10-12
Romm, Jake (2017-04-26). "ความทุกข์ชอบมีเพื่อนร่วมทุกข์" . The New Inquiry . สืบค้นเมื่อ2020-10-12 .
Roppolo, Joseph Patrick. "ความหมายและ 'หน้ากากแห่งความตายสีแดง'", รวบรวมอยู่ใน Poe: A Collection of Critical Essays, เรียบเรียงโดย Robert Regan. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, Inc., 1967. หน้า 137.
ซัลลิแวน, เจมส์ (2 ตุลาคม 2020). "อะไรที่ทำให้ซาเลมกลายเป็นเมืองแม่มดอย่างแท้จริง – เดอะบอสตันโกลบ" . BostonGlobe.com . สืบค้นเมื่อ12 ตุลาคม 2020 .
Cäcilia Rentmeister : เหล่า Muses, ถูกห้ามจากอาชีพของตน: เหตุใดจึงมีสัญลักษณ์เปรียบเทียบเป็นผู้หญิงมากมาย?สรุปภาษาอังกฤษจาก Kvinnovetenskaplig Tidskrift, Nr.4 1981, ลุนด์, สวีเดนในรูปแบบ PDF สืบค้นเมื่อ 10.กรกฎาคม 2554ต้นฉบับเป็นภาษาเยอรมัน: Berufsverbot für die Musen วารุม ตกลงกับ วิเอเล อัลเลโกเรียน ไวบลิช เหรอ?ใน: esthetik und Kommunikation, Nr. 25/1976, ส. 92–112. แลงฟาสซุงใน: Frauen und Wissenschaft. Beiträge zur Berliner Sommeruniversität für Frauen, กรกฎาคม 1976, เบอร์ลิน 1977, S.258–297 พร้อมภาพประกอบ.ตำราฉบับเต็มออนไลน์: Cäcilia (Cillie) Rentmeister: สิ่งพิมพ์

อ่านเพิ่มเติม

ฟราย, นอร์ธรอป (1957) กายวิภาคของการวิจารณ์
เฟลตเชอร์, แองกัส (1964) อุปมา: ทฤษฎีของรูปแบบเชิงสัญลักษณ์
ฟูโกต์, มิเชล (1966) ระเบียบแห่งสรรพสิ่ง
Jain, Champat Rai (1919). กุญแจแห่งความรู้ (ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง). อัลลาฮาบาด: สำนักพิมพ์เซ็นทรัลไจนา. สืบค้นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2015 – ผ่านทาง Internet Archive.
ชวาตซ์, ลิเลีย มอริตซ์ (1998) ดังที่ barbas do imperador: D. Pedro II, um monarca nos trópicos (ในภาษาโปรตุเกส) เซาเปาโล: Companhia das Letras. ไอเอสบีเอ็น 85-7164-837-9.

ลิงก์ภายนอก

พจนานุกรมประวัติศาสตร์ความคิด :อุปมาอุปไมยในประวัติศาสตร์วรรณกรรม
Electronic Antiquity , Richard Levis, "Allegory and the Eclogues "คำจำกัดความของ allegoria ในสมัยโรมัน และการตีความ Eclogues ของ เวอร์จิล
อุปมาอุปไมยคืออะไร?บทนำเกี่ยวกับอุปมาอุปไมย

[barney-1] Stephen A. Barney (1989). "อุปมาอุปไมย".พจนานุกรมยุคกลางเล่ม 1. ISBN 0-684-16760-3.

[2] Wheeler, L. Kip (11 มกราคม 2018). "คำศัพท์และคำจำกัดความทางวรรณกรรม: A" . คำศัพท์ทางวรรณกรรม . มหาวิทยาลัยคาร์สัน-นิวแมน. สืบค้นเมื่อ19 พฤษภาคม 2020 .

[3] Tran, Thanh Tu (2025). บินเหนือการสอนแบบเดิมๆ: วิสัยทัศน์ด้านสิ่งแวดล้อมเชิงสร้างสรรค์ของ 'Wild Wise Weird'เสียงแห่งวิทยาศาสตร์จากคนรุ่นใหม่

[4] ชวาร์ตซ์, ลิเลีย มอริตซ์ (1998)ดังที่ barbas ทำจักรพรรดิ์: D. Pedro II, um monarca nos trópicos. เซาเปาโล: Companhia das Letras. พี 181. ไอเอสบีเอ็น 85-7164-837-9.

[5] ἀλληγορία , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , on Perseus Digital Library

[6] "ที่มาของคำว่า allegory โดย etymonline" . etymonline.com . สืบค้นเมื่อ2024-07-04 .

[7] ἄλλος , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , on Perseus Digital Library

[8] ἀγορεύω , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , on Perseus Digital Library

[9] ἀγορά , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon , ใน Perseus Digital Library.

[10] Frye, Northrop (1957). "บทความที่สอง: การวิจารณ์เชิงจริยธรรม: ทฤษฎีสัญลักษณ์" ในDamrosch, David (บรรณาธิการ). กายวิภาคของการวิจารณ์: บทความสี่เรื่อง . Princeton Classics. เล่มที่ 70. Princeton, New Jersey: Princeton University Press (ตีพิมพ์ 2020). หน้า 89 เป็นต้นไป. ISBN 9780691202563.

[11] Small, SGP (1949). "ว่าด้วยอุปมาอุปไมยในโฮเมอร์". The Classical Journal 44 (7): 423.

[12] Domaradzki, M. (2017). "จุดเริ่มต้นของ Allegoresis ของกรีก". โลกคลาสสิก 110 (3):301

[13] เอช. ไดลส์ และ ดับเบิลยู. ครานซ์ (1951) Die Fragmente der Vorsokratiker, ฉบับที่ 1. ฉบับที่ 6 เบอร์ลิน: ไวด์มันน์, 126–138.

[14] เอช. ไดลส์ และ ดับเบิลยู. ครานซ์ (1951) Die Fragmente der Vorsokratiker, ฉบับที่ 1. ฉบับที่ 6 เบอร์ลิน: ไวด์มันน์, 51–52.

[15] เอลเลียต, อาร์เค (1967) "โสกราตีสและถ้ำของเพลโต" คานท์-สตูเดียน . 58 (2): 138. ดอย : 10.1515/kant.1967.58.1-4.137 . S2CID 170201374 .

[16] มาร์ติอานัส คาเปลลา และศิลปศาสตร์ทั้งเจ็ด – การแต่งงานของภาษาศาสตร์และปรอทเล่มที่ 2 แปลโดย สตาล, วิลเลียม แฮร์ริส; จอห์นสัน, ริชาร์ด; เบอร์จ, อีแอล (ฉบับพิมพ์) นิวยอร์ก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย 1977

[17] แลมเบอร์ตัน, โรเบิร์ต (1986). โฮเมอร์นักเทววิทยา: การอ่านเชิงอุปมาอุปไมยแบบนีโอเพลโตนิสต์และการเติบโตของประเพณีมหากาพย์สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียISBN 9780520066076. JSTOR 10.1525/j.ctt1ppp1k .

[:0-18] , Florin George (2013), Dolealová, Lucie; ไรเดอร์, เจฟฟ์; ซิโรนี่, อเลสซานโดร (บรรณาธิการ),"'คำชี้แจง' ของความสับสน: การอ่านเชิงเปรียบเทียบของ Proclus เกี่ยวกับ Parmenides ของ Plato" , Medium Aevum Quotidianum , Krems: Institut für Realienkunde des Mittelalters und der frühen Neuzeit, หน้า 15– 31 , ดึงข้อมูลแล้ว2019-11-06

[19] เคนเนดี, จอร์จ เอ. (1999). วาทศิลป์คลาสสิกและประเพณีคริสเตียนและฆราวาสตั้งแต่สมัยโบราณถึงสมัยใหม่ (ฉบับที่ 2). สำนักพิมพ์ UNC. หน้า 142. ISBN 0-8078-4769-0สืบค้นข้อมูลเมื่อ วัน ที่7 สิงหาคม 2552

[20] โจนส์, อเล็กซานเดอร์, บรรณาธิการ (1968). พระคัมภีร์เยรูซาเลม (ฉบับผู้อ่าน). ดับเบิลเดย์ แอนด์ คอมพานี. หน้า 1186, 1189. ISBN 0-385-01156-3.

[21] ฟอร์ทูนาเชียนัส อาควิเลเอนซิส (2017) ความเห็นเกี่ยวกับพระกิตติคุณ: การแปลและบทนำภาษาอังกฤษ (PDF ) เดอ กรอยเตอร์. พี สิบเก้าดอย : 10.1515/9783110516371 . ไอเอสบีเอ็น 978-3-11-051637-1จัดเก็บในรูปแบบ ไฟล์ PDFจากต้นฉบับเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2022

[22] "ภาพเหมือนของสุภาพสตรีชื่อเอลิซาเบธ เลดี้แทนฟิลด์ โดยศิลปินนิรนาม" . ArtFund.org . กองทุนศิลปะ

[23] แฮร์ริสัน, ปีเตอร์ (2001). "บทนำ". พระคัมภีร์ โปรเตสแตนต์ และการกำเนิดของวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ . สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ . หน้า 1–10 . ISBN 0-521-59196-1.

[24] Nguyen, Minh-Hoang (2024). "นิทานเสียดสีสามารถนำเสนอวิสัยทัศน์เพื่อความยั่งยืนได้อย่างไร?"วิสัยทัศน์เพื่อความยั่งยืน 23 ( 11267): 323– 328. doi : 10.13135/2384-8677/11267 .

[25] "บันทึกความ ทรงจำฉบับปรับปรุงของนิวตัน (ฉบับมาตรฐาน)"โครงการนิวตันสืบค้นเมื่อ13 มีนาคม 2017

[26] Littlefield, Henry (1964). "The Wizard of Oz: Parable on Populism". American Quarterly , 16 (1): 47–58. doi : 10.2307/2710826 .

[Baum2000-27] Baum, L. Frank (2000). The Annotated Wizard of Oz: The Wonderful Wizard of Oz . Norton. หน้า 101. ISBN 978-0-393-04992-3.

[BogstadKaveny2011-28] Bogstad, Janice M.; Kaveny, Philip E., บรรณาธิการ (9 สิงหาคม 2011). Picturing Tolkien: Essays on Peter Jackson's The Lord of the Rings Film Trilogy . McFarland. หน้า 189. ISBN 978-0-7864-8473-7.

[29] "The Faerie Queene | ผลงานของ Spenser" . สารานุกรมบริแทนนิกา. สืบค้นเมื่อ2020-10-12 .

[30] "The Scarlet Letter | สรุป บทวิเคราะห์ ตัวละคร และข้อเท็จจริง"สารานุกรมบริแทนนิกาสืบค้นเมื่อ12 ตุลาคม 2020

[31] ""'Animal Farm': ภาพยนตร์ดัดแปลงจากนิทานเปรียบเทียบของจอร์จ ออร์เวลล์ กำกับโดยแอนดี้ เซอร์คิส ถูกซื้อลิขสิทธิ์โดย Netflix – ข่าวที่คัดสรรมาอย่างดีเยี่ยม" สืบค้นเมื่อ2020-10-12

[32] Romm, Jake (2017-04-26). "ความทุกข์ชอบมีเพื่อนร่วมทุกข์" . The New Inquiry . สืบค้นเมื่อ2020-10-12 .

[33] Roppolo, Joseph Patrick. "ความหมายและ 'หน้ากากแห่งความตายสีแดง'", รวบรวมอยู่ใน Poe: A Collection of Critical Essays, เรียบเรียงโดย Robert Regan. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, Inc., 1967. หน้า 137.

[34] ซัลลิแวน, เจมส์ (2 ตุลาคม 2020). "อะไรที่ทำให้ซาเลมกลายเป็นเมืองแม่มดอย่างแท้จริง – เดอะบอสตันโกลบ" . BostonGlobe.com . สืบค้นเมื่อ12 ตุลาคม 2020 .

[35] Cäcilia Rentmeister : เหล่า Muses, ถูกห้ามจากอาชีพของตน: เหตุใดจึงมีสัญลักษณ์เปรียบเทียบเป็นผู้หญิงมากมาย?สรุปภาษาอังกฤษจาก Kvinnovetenskaplig Tidskrift, Nr.4 1981, ลุนด์, สวีเดนในรูปแบบ PDF สืบค้นเมื่อ 10.กรกฎาคม 2554ต้นฉบับเป็นภาษาเยอรมัน: Berufsverbot für die Musen วารุม ตกลงกับ วิเอเล อัลเลโกเรียน ไวบลิช เหรอ?ใน: esthetik und Kommunikation, Nr. 25/1976, ส. 92–112. แลงฟาสซุงใน: Frauen und Wissenschaft. Beiträge zur Berliner Sommeruniversität für Frauen, กรกฎาคม 1976, เบอร์ลิน 1977, S.258–297 พร้อมภาพประกอบ.ตำราฉบับเต็มออนไลน์: Cäcilia (Cillie) Rentmeister: สิ่งพิมพ์

[ 1 ]

[ 2 ]

[ 3 ]

[ 4 ]

[ 5 ]

[ 6 ]

[ 7 ]

[ 8 ]

[ 9 ]

]ในมุม

[ 11 ]

[ 12 ]

[ 13 ]

[ 14 ]

[

[ 16 ]

[ 17 ]

[ 18 ]

[ 19 ]

[ 20 ]

[ 21 ]

[ 22 ]

[

[ 24 ]

[ 25 ]

[

[

[ 28 ]

[ 29 ]

[ 30 ]

[ 31 ]

[ 32 ]

[ 33 ]

[

[ 35 ]

วันอาทิตย์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2569

SOCIETY: ทำไมมนุษย์ส่วนใหญ่ 'ถนัดขวา'?

นักชีววิทยาวิวัฒนาการอธิบายว่า

เพราะมันทำให้ใช้ของมีคม

แทงหัวใจที่อยู่ฝั่งซ้ายถนัดกว่า

.

.

คำถามคือ ทำไมถึงเป็นแบบนั้น และการหาคำตอบคือสิ่งที่น่าสนุก

.

.

โดยคำถามที่สำคัญของเขาไม่ใช่ว่า “ทำไมคนส่วนถนัดขวา”

แต่เป็นคำถามว่า ทำไมยังเหลือคนถนัดซ้ายอยู่บนโลก?

.

.

.

.

.

.

ไอเดียคือ เขาตั้งคำถามว่า คำอธิบายเก่าที่ใช้กันมา มันยังไม่อธิบายเลยว่า 'ทำไมคนส่วนใหญ่ถนัดขวา'

.

.

.

.

.

#SOCIETY #BrandThink #CreativeChange

#Empowering #Diversity #PositiveImpact

วันเสาร์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2569

𓃹𓈖𓈖 wnn (ฟ่อน) ตอนที่ 1

วันศุกร์ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2569

𓃹𓈖𓈖 wnn (ฟ่อน)

Allegory