ศตวรรษที่ 19 ในยุโรป แก้ไข เจมส์ แม็คนีล วิสเลอร์ , Nocturne in Black and Gold: The Falling Rocket (1874), [ 5 ] [ 6 ] สถาบันศิลปะดีทรอยต์ ในยุโรปศตวรรษที่ 19 การอุปถัมภ์จากศาสนจักรลดลง และการอุปถัมภ์ส่วนตัวจากสาธารณชนสามารถช่วยให้ศิลปินดำรงชีพได้มากขึ้น [ 7 ] [ 8 ] ขบวนการศิลปะ สาม ขบวนการ ที่ส่งเสริมการพัฒนาศิลปะนามธรรม ได้แก่ โร แมน ติซิสซึม อิมเพรสชันนิสซึม และ เอ็กซ์เพรสชันนิสซึม ความเป็นอิสระทางศิลปะของศิลปินได้รับการพัฒนาในช่วงศตวรรษที่ 19 ความสนใจอย่างเป็นกลางในสิ่งที่มองเห็นสามารถสังเกตได้จากภาพวาดของ จอห์น คอนสเตเบิล เจ เอ็มดับ บลิว เทอร์เนอร์ คา มิ ลล์ โคโรต์ และจากพวกเขาไปยังกลุ่มอิมเพรสชันนิสต์ที่ยังคง วาดภาพ กลางแจ้งแบบเดิม ของ โรงเรียนบาร์บิซง สัญญาณแรกของศิลปะรูปแบบใหม่เกิดขึ้นโดย เจมส์ แมคนีล วิสเลอร์ ซึ่งในภาพวาด Nocturne in Black and Gold: The Falling Rocket (1872) ของเขา ได้ให้ความสำคัญกับความรู้สึกทางสายตามากกว่าการพรรณนาถึงวัตถุ ก่อนหน้านั้นเสียอีก จอร์เจียน่า ฮอฟตัน เลือกใช้รูปทรงนามธรรมในการวาดภาพ "จิตวิญญาณ" ซึ่งสอดคล้องกับลักษณะที่ไม่เป็นธรรมชาติของสิ่งที่เธอวาด ในช่วงเวลาที่แนวคิดเรื่องศิลปะนามธรรมยังไม่เป็นที่รู้จัก (เธอจัดนิทรรศการในปี 1871)
จิตรกรกลุ่ม เอ็กซ์เพรสชันนิสต์ ได้สำรวจการใช้พื้นผิวสีอย่างกล้าหาญ การวาดภาพที่บิดเบือนและเกินจริง และสีสันที่เข้มข้น กลุ่มเอ็กซ์เพรสชันนิสต์สร้างสรรค์ภาพวาดที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ซึ่งเป็นการตอบสนองและการรับรู้ต่อประสบการณ์ร่วมสมัย และเป็นการตอบสนองต่อ ลัทธิอิมเพรสชันนิสม์ และแนวทางการวาดภาพแบบอนุรักษ์นิยมอื่นๆ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 กลุ่มเอ็กซ์เพรสชันนิสต์ได้เปลี่ยนจุดเน้นจากเนื้อหาไปสู่การพรรณนาถึงสภาวะทางจิตวิทยาอย่างมาก แม้ว่าศิลปินอย่าง เอ็ดเวิร์ด มุนช์ และ เจมส์ เอนเซอร์ จะได้รับอิทธิพลหลักจากผลงานของกลุ่ม โพสต์อิมเพรสชันนิสต์ แต่ พวกเขาก็มีบทบาทสำคัญในการกำเนิดของศิลปะนามธรรมในศตวรรษที่ 20 พอล เซซานน์ เริ่มต้นจากการเป็นอิมเพรสชันนิสต์ แต่จุดมุ่งหมายของเขา – ในการสร้างโครงสร้างเชิงตรรกะของความเป็นจริงโดยอิงจากมุมมองจากจุดเดียว [ 9 ] ด้วยสีที่ปรับเปลี่ยนในพื้นที่ราบ – กลายเป็นพื้นฐานของศิลปะทัศนศิลป์รูปแบบใหม่ ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็น ลัทธิคิวบิส ม์
นอกจากนี้ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ในยุโรปตะวันออก ลัทธิลึกลับ และ ปรัชญาทางศาสนา สมัยใหม่ ตอนต้นที่แสดงออกโดยนัก เทววิทยา มาดาม บลาวัตสกี มีอิทธิพลอย่างมากต่อ ศิลปิน เรขาคณิต ผู้บุกเบิก เช่น ฮิลมา อัฟ คลินต์ และ วาสซิลี คันดินสกี คำสอนลึกลับของ จอร์จส์ กูร์ดจีฟ และ พีดี อุสเปนสกี ยังมีอิทธิพลสำคัญต่อการก่อตัวในช่วงแรกของรูปแบบนามธรรมเรขาคณิตของ ปี เอต มอนเดรียน และเพื่อนร่วมงานของเขาในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 [ 10 ] ลัทธิ วิญญาณนิยม ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับศิลปะนามธรรมของ คาซิมีร์ มาเลวิช และ ฟรานติเช็ก คุป ก้า [ 11 ]
ลัทธิโฟวิสม์และลัทธิคิวบิสม์ แก้ไข ฟรานซิส พิคาเบีย , ค. 1909 , Caoutchouc , Centre Pompidou , Musée national d'art moderne , ปารีส ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 อองรี มาติส และศิลปินรุ่นใหม่คนอื่นๆ อีกหลายคน รวมถึง จอร์จ บราก ( ก่อนยุคคิวบิสม์) อองเดร เดอแร็ง รา อูล ดูฟี และ ฌอง เมทซิงเกอร์ ได้ปฏิวัติวงการศิลปะในปารีสด้วยภาพทิวทัศน์และภาพบุคคลที่มีสีสันสดใสและแสดงออกถึงอารมณ์อย่างดุดัน ซึ่งนักวิจารณ์เรียกว่า ลัทธิโฟวิสม์ ภาษาแห่งสีสันที่ดิบเถื่อนซึ่งพัฒนาโดยกลุ่มโฟวิสม์ได้ส่งอิทธิพลโดยตรงต่อ วาสซิลี คันดิน สกี ผู้บุกเบิกศิลปะนามธรรมอีกคนหนึ่ง
ลัทธิคิวบิสม์ ซึ่งมีพื้นฐานมาจากแนวคิดของเซซานน์ที่ว่า การวาดภาพธรรมชาติทั้งหมดสามารถลดทอนลงเหลือเพียง รูปทรงลูกบาศก์ ทรง กลม และ ทรงกรวย ได้กลายเป็น ขบวนการศิลปะที่เปิดประตูสู่ศิลปะนามธรรมโดยตรงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ร่วมกับ ลัทธิโฟวิสม์
František Kupka , Amorpha, Fugue en deux couleurs ( Fugue in Two Colours ), 1912, สีน้ำมันบนผ้าใบ, 210 × 200 ซม., Narodni Galerie, ปราก ตีพิมพ์ใน Au Salon d'Automne "Les Indépendants" พ.ศ. 2455 จัดแสดงที่ Salon d'Automne พ.ศ. 2455 ปารีส ในงาน Salon de la Section d'Or ปี 1912 ซึ่ง František Kupka ได้จัด แสดง ภาพวาดนามธรรม Amorpha, Fugue en deux couleurs ( ฟูเก้ในสองสี ) (1912) กวี Guillaume Apollinaire ได้ตั้งชื่อผลงานของศิลปินหลายคนรวมถึง Robert Delaunay ว่า Orphism [ 12 ] เขาให้คำจำกัดความว่า "ศิลปะแห่งการวาดโครงสร้างใหม่จากองค์ประกอบที่ไม่ได้ยืมมาจากโลกแห่งภาพ แต่สร้างขึ้นโดยศิลปินทั้งหมด...มันคือศิลปะที่บริสุทธิ์" [ 13 ]
นับตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 ความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมระหว่างศิลปินในเมืองใหญ่ๆ ของยุโรปมีความคึกคักอย่างมาก เนื่องจากพวกเขาพยายามสร้างสรรค์รูปแบบศิลปะที่ทัดเทียมกับความทะเยอทะยานอันสูงส่งของ ศิลปะสมัยใหม่ แนวคิดต่างๆ สามารถหลอมรวมกันได้ผ่านทางหนังสือศิลปะ นิทรรศการ และ แถลงการณ์ ทำให้มีแหล่งข้อมูลมากมายเปิดกว้างสำหรับการทดลองและอภิปราย และเป็นพื้นฐานสำหรับรูปแบบนามธรรมที่หลากหลาย ข้อความที่ตัดตอนมาต่อไปนี้จาก The World Backwards ให้ความรู้สึกถึงความเชื่อมโยงกันของวัฒนธรรมในเวลานั้น: " ความรู้ของ David Burliuk เกี่ยวกับขบวนการ ศิลปะสมัยใหม่ ต้องทันสมัยมาก เพราะ นิทรรศการ Knave of Diamonds ครั้งที่สอง ซึ่งจัดขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2455 (ในมอสโก) ไม่เพียงแต่มีภาพวาดที่ส่งมาจากมิวนิกเท่านั้น แต่ยังมีสมาชิกบางคนจาก กลุ่ม Die Brücke ของเยอรมัน ในขณะที่จากปารีสมีผลงานของ Robert Delaunay , Henri Matisse และ Fernand Léger รวมถึง Picasso ด้วย ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ David Burliuk ได้บรรยายสองครั้งเกี่ยวกับคิวบิสม์และวางแผนที่จะตีพิมพ์บทความโต้แย้ง ซึ่ง Knave of Diamonds จะเป็นผู้ให้ทุนสนับสนุน เขาเดินทางไปต่างประเทศในเดือนพฤษภาคมและกลับมาด้วยความมุ่งมั่นที่จะแข่งขันกับปฏิทิน Der Blaue Reiter ซึ่งออกมาจากโรงพิมพ์ในขณะที่เขาอยู่ในเยอรมนี" [ 14 ]
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2452 ถึง พ.ศ. 2456 มีผลงานทดลองมากมายที่สร้างสรรค์ขึ้นเพื่อค้นหา 'ศิลปะบริสุทธิ์' นี้ ได้แก่ ผลงานของ Francis Picabia ชื่อ Caoutchouc ประมาณปี พ.ศ. 2452 [ 15 ] The Spring พ.ศ. 2455 [ 16 ] Dances at the Spring [ 17 ] และ The Procession, Seville พ.ศ. 2455 [ 18 ] Wassily Kandinsky ชื่อ Untitled (First Abstract Watercolor) พ.ศ. 2456 [ 19 ] Improvisation 21A ชุด Impression และ Picture with a Circle (พ.ศ. 2454) [ 20 ] František Kupka วาดภาพชุด Orphist ได้แก่ Discs of Newton (Study for Fugue in Two Colors ) พ.ศ. 2455 [ 21 ] และ Amorpha, Fugue en deux couleurs ( Fugue in Two Colors ) พ.ศ. 2455 Robert Delaunay วาดภาพชุดชื่อ Simultaneous Windows and Formes Circulaires, Soleil n°2 (พ.ศ. 2455–2456); [ 22 ] Léopold Survage สร้าง Colored Rhythm (Study for the film) พ.ศ. 2456; [ 23 ] Piet Mondrian วาดภาพ Tableau No. 1 และ Composition No. 11 พ.ศ. 2456 [ 24 ]
ด้วยการใช้สีที่สื่ออารมณ์และการวาดภาพที่อิสระและเปี่ยมด้วยจินตนาการ อองรี มาติสส์จึงเข้าใกล้ศิลปะนามธรรมอย่างแท้จริงในผลงาน French Window at Collioure (1914), View of Notre-Dame (1914) และ The Yellow Curtain จากปี 1915
และการค้นหายังคงดำเนินต่อไป: ภาพวาด แบบเรย์ลิสต์ (ลูชิซึม) ของ นาตาเลีย กอนชาโรวา และ มิคาอิล ลาริโอนอฟ ใช้เส้นสายราวกับลำแสงเพื่อสร้างโครงสร้าง คาซิมีร์ มาเลวิช สร้าง ผลงานนามธรรมชิ้นแรกของเขาเสร็จสมบูรณ์ คือ ภาพ สี่เหลี่ยมสีดำแบบ ซู พรีมาติสต์ ในปี 1915 อีกหนึ่งสมาชิกของกลุ่มซูพรีมาติสต์ คือ ลิวบอฟ โปโปวา สร้างผลงานโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมและโครงสร้างพลังแห่งพื้นที่ระหว่างปี 1916 ถึง 1921 ปี เอต มอนเดรียน พัฒนาภาษาศิลปะนามธรรมของเขา โดยใช้เส้นแนวนอนและแนวตั้งกับสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีต่างๆ ระหว่างปี 1915 ถึง 1919 นีโอพลาสติซิส ซึมเป็นสุนทรียศาสตร์ที่มอนเดรียน เทโอ ฟาน ดอสเบิร์ก และคนอื่นๆ ในกลุ่ม เดอ สไตล์ ตั้งใจที่จะปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมในอนาคต
ศิลปะแนวหน้าของรัสเซีย แก้ไข คาซิมีร์ มาเลวิช , จัตุรัสดำ , 1923, พิพิธภัณฑ์รัสเซีย ศิลปินนามธรรมหลายคนในรัสเซียกลายเป็นพวก คอน สตรัคติวิสต์ โดยเชื่อว่าศิลปะไม่ใช่สิ่งไกลตัวอีกต่อไป แต่เป็นชีวิตนั่นเอง ศิลปินต้องกลายเป็นช่างเทคนิค เรียนรู้การใช้เครื่องมือและวัสดุของการผลิตสมัยใหม่ “ ศิลปะสู่ชีวิต!” คือ สโลแกนของวลาดิมีร์ ทัตลิน และพวกคอนสตรัคติวิสต์รุ่นหลังทุกคน วาร์วารา สเตปาโน วา อเล็กซานเดอร์ เอ็กซ์เตอร์ และคนอื่นๆ ละทิ้งการวาดภาพบนขาตั้ง และหันไปทุ่มเทพลังงานให้กับการออกแบบละครและงานกราฟิก ในอีกด้านหนึ่งคือ คาซิมีร์ มาเลวิช แอ นตัน เพฟสเนอร์ และ นาอุม กาโบ พวกเขาโต้แย้งว่าศิลปะเป็นกิจกรรมทางจิตวิญญาณโดยพื้นฐาน เพื่อสร้างที่ยืนของแต่ละบุคคลในโลก ไม่ใช่เพื่อจัดระเบียบชีวิตในแง่ของวัตถุและประโยชน์ใช้สอย ในช่วงเวลานั้น ตัวแทนของกลุ่มศิลปะแนวหน้าของรัสเซียได้ร่วมมือกับศิลปินคอนสต รัคติวิสต์จากยุโรปตะวันออกคนอื่นๆ รวมถึง วลาดิสลาฟ สตรเซมิน สกี คาตาร์ซีนา โคโบร และ เฮ นริก สตาเชฟ สกี
ศิลปินหลายคนที่ต่อต้านแนวคิดการผลิตศิลปะแบบวัตถุนิยมได้ออกจากรัสเซียไป Anton Pevsner ไปฝรั่งเศส Gabo ไปเบอร์ลินก่อน จากนั้นไปอังกฤษ และสุดท้ายไปอเมริกา Kandinsky ศึกษาที่มอสโกแล้วจึงไป Bauhaus ในช่วงกลางทศวรรษ 1920 ช่วงเวลาแห่งการปฏิวัติ (ค.ศ. 1917 ถึง 1921) ที่ศิลปินมีอิสระในการทดลองได้สิ้นสุดลง และในทศวรรษ 1930 มีเพียง ลัทธิสัจนิยมสังคมนิยม เท่านั้น ที่ได้รับอนุญาต [ 25 ]
เมื่อศิลปะทัศนศิลป์มีความเป็นนามธรรมมากขึ้น ก็จะพัฒนาลักษณะบางอย่างของดนตรี [ ต้องการแหล่งอ้างอิง ] ซึ่งเป็นรูปแบบศิลปะที่ใช้องค์ประกอบนามธรรมของเสียงและการแบ่งเวลา วาสซิลี คันดินสกี ซึ่งเป็นนักดนตรีสมัครเล่น [ 26 ] [ 27 ] [ 28 ] ได้รับแรงบันดาลใจจากความเป็นไปได้ของร่องรอยและสีที่เชื่อม โยงกันซึ่งดังก้องอยู่ในจิตวิญญาณ แนวคิดนี้ได้รับการเสนอโดย ชาร์ลส์ บอเดแลร์ ที่ว่าประสาทสัมผัสทั้งหมดของเราตอบสนองต่อสิ่งเร้าต่างๆ แต่ประสาทสัมผัสเหล่านั้นเชื่อมโยงกันในระดับสุนทรียศาสตร์ที่ลึกซึ้งกว่า
แนวคิดที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเรื่องนี้คือ ความคิดที่ว่าศิลปะมี มิติทางจิตวิญญาณ และสามารถก้าวข้ามประสบการณ์ในชีวิตประจำวันไปสู่ระดับจิตวิญญาณได้ [ ต้องการแหล่งอ้างอิง ] สมาคม เทโอโซฟีได้ เผยแพร่ภูมิปัญญาโบราณจากคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของอินเดียและจีนในช่วงต้นศตวรรษ ในบริบทนี้เองที่ Piet Mondrian , Wassily Kandinsky, Hilma af Klint และศิลปินคนอื่นๆ ที่ทำงานเพื่อมุ่งสู่ "สภาวะไร้วัตถุ" เริ่มสนใจในเรื่องลึกลับในฐานะวิธีการสร้าง "วัตถุภายใน" รูปทรงสากลและเหนือกาลเวลาที่พบใน เรขาคณิต เช่น วงกลม สี่เหลี่ยม และสามเหลี่ยม กลายเป็นองค์ประกอบเชิงพื้นที่ในศิลปะนามธรรม พวกมันเป็นระบบพื้นฐานที่อยู่เบื้องหลังความเป็นจริงที่มองเห็นได้ เช่นเดียวกับสี [ ต้องการ แหล่งอ้างอิง ]
โรงเรียน Bauhaus ที่เมืองไวมาร์ ประเทศเยอรมนี ก่อตั้งขึ้นในปี 1919 โดย Walter Gropius [ 29 ] ปรัชญา พื้นฐานของหลักสูตรการสอนคือความเป็นเอกภาพของศิลปะทัศนศิลป์และศิลปะประติมากรรมทั้งหมด ตั้งแต่สถาปัตยกรรมและการวาดภาพ ไปจนถึงการทอผ้าและกระจกสี ปรัชญานี้เติบโตมาจากแนวคิดของ ขบวนการ Arts and Crafts ในอังกฤษและ Deutscher Werkbund อาจารย์ผู้สอน ได้แก่ Paul Klee , Wassily Kandinsky , Johannes Itten , Josef Albers , Anni Albers และ László Moholy-Nagy ในปี 1925 โรงเรียนได้ย้ายไปที่เมืองเดสเซา และเมื่อ พรรคนาซี เข้าควบคุมอำนาจในปี 1932 โรงเรียน Bauhaus ก็ถูกปิดลง ในปี 1937 นิทรรศการ ศิลปะเสื่อมโทรม 'Entartete Kunst' ประกอบด้วยศิลปะ แนวหน้า ทุกประเภท ที่ไม่ได้รับการอนุมัติจากพรรคนาซี จากนั้นการอพยพก็เริ่มต้นขึ้น ไม่ใช่แค่จาก Bauhaus เท่านั้น แต่จากยุโรปโดยทั่วไปด้วย ไปยังปารีส ลอนดอน และอเมริกา พอล คลี ไปสวิตเซอร์แลนด์ แต่ศิลปินหลายคนจากโรงเรียนเบาเฮาส์ไปอเมริกา
ศิลปะนามธรรมในปารีสและลอนดอน แก้ไข เคิร์ต ชวิตเตอร์ส , ดาส อุนด์บิลด์ , 1919, Staatsgalerie Stuttgart ในช่วงทศวรรษ 1930 ปารีสกลายเป็นสถานที่ต้อนรับศิลปินจากรัสเซีย เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ และประเทศอื่นๆ ในยุโรปที่ได้รับผลกระทบจากการเพิ่มขึ้นของ ระบอบ เผด็จการ โซฟี ทอเบอร์ และ ฌอง อาร์ป ร่วมมือกันสร้างสรรค์ภาพวาดและประติมากรรมโดยใช้รูปแบบอินทรีย์/เรขาคณิต คาตาร์ซีนา โคโบร ศิลปินชาวโปแลนด์ นำแนวคิดทางคณิตศาสตร์มาประยุกต์ใช้กับประติมากรรม ความหลากหลายของศิลปะนามธรรมที่อยู่ใกล้เคียงกันในปัจจุบัน นำไปสู่ความพยายามของศิลปินในการวิเคราะห์กลุ่มแนวคิดและสุนทรียศาสตร์ต่างๆ นิทรรศการของสมาชิก 46 คนจาก กลุ่ม Cercle et Carré ซึ่งจัดโดย Joaquín Torres-García [ 30 ] โดยมี Michel Seuphor [ 31 ] เป็นผู้ช่วย ประกอบด้วยผลงานของกลุ่มนีโอพลาสติซิสต์ รวมถึงศิลปินนามธรรมที่หลากหลาย เช่น คันดินสกี แอนตัน เพฟสเนอร์ และ เคิร์ต ชวิตเตอร์ส ธีโอ ฟาน ดอส เบิร์ก วิพากษ์วิจารณ์ ว่าเป็นการรวบรวมที่ไม่ชัดเจนเกินไป เขาจึงตีพิมพ์วารสาร Art Concret ซึ่งกำหนดนิยามของศิลปะนามธรรม โดยมีเพียงเส้น สี และพื้นผิวเท่านั้นที่เป็นความจริงที่เป็นรูปธรรม [ 32 ] Abstraction-Création ก่อตั้งขึ้นในปี 1931 ในฐานะกลุ่มที่เปิดกว้างมากขึ้น โดยเป็นจุดอ้างอิงสำหรับศิลปินนามธรรม เนื่องจากสถานการณ์ทางการเมืองเลวร้ายลงในปี 1935 และศิลปินได้รวมกลุ่มกันอีกครั้ง โดยส่วนใหญ่อยู่ในลอนดอน นิทรรศการศิลปะนามธรรมของอังกฤษครั้งแรกจัดขึ้นในอังกฤษในปี 1935 ปีต่อมา นิทรรศการ Abstract and Concrete ที่มีความเป็นสากลมากขึ้น ถูกจัดขึ้นโดย Nicolete Gray ซึ่งรวมถึงผลงานของ Piet Mondrian , Joan Miró , Barbara Hepworth และ Ben Nicholson Hepworth, Nicholson และ Gabo ย้ายไปที่ St. Ives ใน Cornwall เพื่อ ทำงาน ศิลปะแบบคอนสตรัคติวิสต์ ต่อไป [ 33 ]
ภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบของ Piet Mondrian ในปี 1939–1942 ชื่อ Composition No. 10 Theo van Doesburg ศิลปิน ร่วมกลุ่ม De Stijl ได้เสนอแนะถึงความเชื่อมโยงระหว่างงานศิลปะที่ไม่แสดงภาพกับอุดมคติแห่งสันติภาพและจิตวิญญาณ [ 34 ] ในช่วงที่นาซีกำลังขึ้นสู่อำนาจในทศวรรษ 1930 ศิลปินจำนวนมากได้หลบหนีออกจากยุโรปไปยังสหรัฐอเมริกา ในช่วงต้นทศวรรษ 1940 ขบวนการหลักๆ ในศิลปะสมัยใหม่ เช่น ลัทธิเอ็กซ์เพรสชันนิสม์ ลัทธิ คิว บิสม์ ลัทธิ แอ็ บส แตร็กต์ ลัทธิเซอร์เรียลลิสม์ และลัทธิดาดา ต่างก็ปรากฏให้เห็นในนิวยอร์ก ศิลปินชาวยุโรปผู้ลี้ภัยที่เดินทางมาถึงนิวยอร์ก ได้แก่ มาร์เซล ดู ชอง ป์ เฟอร์ นั น ด์ เลเจอร์ ปีเอต์ มอนเดรียน ฌาคส์ ลิปชิตซ์ อองเดร มาสซง แม็กซ์ เอิร์นสต์ และอองเดร เบรอตง [ 35 ] อิทธิพล ทาง วัฒนธรรม อัน อุดม สมบูรณ์ ที่ ศิลปิน ชาวยุโรปนำมานั้น ได้ถูกกลั่นกรองและต่อยอดโดยจิตรกรท้องถิ่นในนิวยอร์ก บรรยากาศแห่งเสรีภาพในนิวยอร์กทำให้อิทธิพลเหล่านี้เจริญรุ่งเรือง หอศิลป์ที่เคยเน้นศิลปะยุโรปเป็นหลัก เริ่มหันมาสนใจชุมชนศิลปะท้องถิ่นและผลงานของศิลปินชาวอเมริกันรุ่นใหม่ที่เริ่มเติบโต ศิลปินบางคนในช่วงเวลานี้เริ่มสร้างผลงานที่เป็นนามธรรมอย่างชัดเจนในผลงานที่สมบูรณ์ของพวกเขา ในช่วงเวลานี้ ภาพเขียน Composition No. 10 ของปีเอต มอนเดรียน (Piet Mondrian ) ปี 1939–1942 ซึ่งมีลักษณะเด่นคือสีหลัก พื้นสีขาว และเส้นตารางสีดำ ได้กำหนดแนวทางที่แหวกแนวแต่ยังคงความเป็นคลาสสิกของเขาต่อรูปทรงสี่เหลี่ยมและศิลปะนามธรรมโดยทั่วไปอย่างชัดเจน ศิลปินบางคนในยุคนั้นยากที่จะจัดอยู่ในหมวดหมู่ใด ๆ เช่น จอร์เจีย โอ'คีฟฟ์ (George O'Keeffe ) ซึ่งแม้จะเป็นศิลปินนามธรรมสมัยใหม่ แต่ก็เป็นศิลปินนอกรีตอย่างแท้จริง เพราะเธอวาดภาพนามธรรมขั้นสูงโดยไม่เข้าร่วมกลุ่มใด ๆ ในยุคนั้น
ในที่สุด ศิลปินชาวอเมริกันที่ทำงานในหลากหลายสไตล์ก็เริ่มรวมตัวกันเป็นกลุ่มสไตล์ที่สอดคล้องกัน กลุ่มศิลปินชาวอเมริกันที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือกลุ่มศิลปะ แอ็บสแตร็กต์เอ็กซ์เพรสชัน นิสต์ และ กลุ่มนิวยอร์กสคูล ในนครนิวยอร์กมีบรรยากาศที่ส่งเสริมการอภิปรายและมีโอกาสใหม่สำหรับการเรียนรู้และการเติบโต ศิลปินและอาจารย์ อย่างจอห์น ดี. เกรแฮม และ ฮันส์ ฮอฟมันน์กลาย เป็นบุคคลสำคัญที่เชื่อมโยงระหว่างศิลปินสมัยใหม่ชาวยุโรปที่เพิ่งเข้ามากับศิลปินชาวอเมริกันรุ่นใหม่ที่กำลังเติบโต มาร์ค รอธโก เกิดในรัสเซีย เริ่มต้นด้วยภาพเหนือจริงอย่างเข้มข้น ซึ่งต่อมาได้พัฒนาไปสู่การใช้สีที่ทรงพลังในช่วงต้นทศวรรษ 1950 ท่าทางแบบเอ็กซ์เพรสชันนิสต์ และการกระทำของการวาดภาพเองกลายเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับ แจ็กสัน พอลล็อก โร เบิ ร์ต มาเธอร์เวลล์ และ ฟรานซ์ ไคลน์ ในขณะที่ในช่วงทศวรรษ 1940 ผลงานเชิงรูปธรรมของ อาร์ชิล กอร์กี และ วิลเลม เดอ คูนิง ได้พัฒนาไปสู่ศิลปะนามธรรมในช่วงปลายทศวรรษ นครนิวยอร์กกลายเป็นศูนย์กลาง และศิลปินทั่วโลกต่างหลั่งไหลเข้ามา จากสถานที่อื่นๆ ในอเมริกาด้วยเช่นกัน [ 36 ]
ศิลปะดิจิทัล , ภาพวาดเส้นคม , นามธรรม เชิงเรขาคณิต , มินิมัลลิสต์ , นามธรรม เชิง บทกวี, ศิลปะออปอาร์ต, ลัทธิแสดงออกเชิงนามธรรม, ภาพวาดสีพื้น, ภาพ วาดขาวดำ , การประกอบชิ้นส่วน , นีโอ-ดาดา, ภาพวาด บนผืนผ้าใบรูปทรงต่างๆ เป็นเพียงบางส่วนของแนวทางที่เกี่ยวข้องกับศิลปะนามธรรมในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20
ในสหรัฐอเมริกา ศิลปะในฐานะวัตถุ ดังที่เห็นได้ใน ประติมากรรม แบบมินิมัลลิ สต์ของ โดนัลด์ จัดด์ และภาพวาดของ แฟรงค์ สเตลลา ในปัจจุบันถือเป็นรูปแบบใหม่ ตัวอย่างอื่นๆ ได้แก่ ศิลปะนามธรรมเชิงบทกวี และการใช้สีอย่างมีอารมณ์ความรู้สึก ซึ่งเห็นได้ในผลงานของจิตรกรหลากหลายท่าน เช่น โรเบิร์ต มาเธอร์เวลล์ , แพทริค เฮรอน , เคน เนธ โนแลนด์, แซม ฟรานซิส, ไซ ทว อมบลี, ริชาร์ด ดีเบนคอร์น, เฮ เลน แฟ รง เคน ธา เลอร์ , โจน มิตเชลล์ และ เวโรนิกา รุยซ์ เดอ เวลาส โก
คำอธิบายทางสังคมและประวัติศาสตร์ข้อหนึ่งที่เสนอสำหรับความแพร่หลายที่เพิ่มขึ้นของศิลปะนามธรรมในศิลปะสมัยใหม่ ซึ่งเป็นคำอธิบายที่เชื่อมโยงกับชื่อของ Theodor W. Adorno คือศิลปะนามธรรมดังกล่าวเป็นการตอบสนองต่อ (และเป็นการสะท้อน) ความสัมพันธ์ทางสังคมที่เป็นนามธรรมมากขึ้นใน สังคม อุตสาหกรรม [ 37 ]
Frederic Jameson มองว่าศิลปะนามธรรมสมัยใหม่เป็นฟังก์ชันของพลังนามธรรมของเงินเช่นกัน โดยถือว่าทุกสิ่งมีค่าเท่าเทียมกันในฐานะมูลค่าแลกเปลี่ยน [ 38 ] เนื้อหาทางสังคมของศิลปะนามธรรมจึงมีลักษณะนามธรรมของการดำรงอยู่ทางสังคมอย่างแท้จริง เช่น พิธีการทางกฎหมาย การลดทอนความเป็นบุคคลในระบบราชการ ข้อมูล/อำนาจ ในโลกของ ยุค สมัยใหม่ ตอนปลาย [ 39 ]
ในทางตรงกันข้าม นักคิดหลังจุง จะมองว่าทฤษฎีควอนตัมซึ่งทำลายแนวคิดดั้งเดิมของรูปแบบและสสารเป็นพื้นฐานของการแยกตัวของสิ่งที่เป็นรูปธรรมและนามธรรมในศิลปะสมัยใหม่ [ 40 ]
ศิลปิน Al Capp เสนอคำอธิบายที่ง่ายกว่าว่าศิลปะนามธรรมคือ "ผลผลิตของผู้ไร้ความสามารถ ซึ่งขายโดยผู้ไร้หลักการให้กับผู้ที่งงงวยอย่างสิ้นเชิง" [ 41 ]
,_210_x_200_cm,_Narodni_Galerie,_Prague.jpg)
,_cut_and_pasted_colored_paper,_gouache_and_charcoal_on_paperboard,_43.5_x_33_cm,_Scottish_National_Gallery_of_Modern_Art,_Edinburgh.jpg)
.jpg)
,_oil_on_canvas,_200.5_x_110_cm_DSC00547.jpg)
.jpg)
