การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับวิธีที่บุคคลประเมินตนเอง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในทางจิตวิทยามักถูกศึกษาและอภิปรายในฐานะลักษณะบุคลิกภาพเชิง ลบ ที่บุคคลมีอัตลักษณ์ของตนเองที่บกพร่อง[ 1 ^{]ตรงกันข้ามกับ}การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองคือบุคคลที่มีอัตลักษณ์ของตนเองที่สอดคล้องกัน ครอบคลุม และโดยทั่วไปแล้วเป็นไปในเชิงบวก การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักเกี่ยวข้องกับโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงนักทฤษฎีบางคน เช่นซิดนีย์ แบลตต์ [ ^{2 ] ซา}แมนธา ไรส์ และบริน เกรนเยอร์^{[ 3 ]}นิยามการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองว่าเป็นเครื่องหมายของภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่ง (ภาวะซึมเศร้าแบบเก็บกด) และโดยทั่วไปแล้วผู้ที่เป็นโรคซึมเศร้ามีแนวโน้มที่จะวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมากกว่าผู้ที่ไม่มีภาวะซึมเศร้า^{[ 1 ]}^{[ 4 ]}แม้หลังจากภาวะซึมเศร้า พวกเขาก็ยังคงแสดงบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองต่อไป^{[ 5 ]}ความสนใจทางวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่เกี่ยวกับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นเพราะความเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า^{[ 6 ]}^{[ 7 ]}

ทฤษฎีบุคลิกภาพ

ซิดนีย์ แบลตต์เสนอทฤษฎีบุคลิกภาพที่เน้นเรื่องการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการพึ่งพาผู้อื่น^{[ 1 ]}ทฤษฎีของแบลตต์มีความสำคัญเพราะเขาประเมินมิติของบุคลิกภาพที่เกี่ยวข้องกับพยาธิวิทยาทางจิตและการบำบัด ตามที่แบลตต์กล่าว ลักษณะบุคลิกภาพส่งผลต่อประสบการณ์ภาวะซึมเศร้าของเราและมีรากฐานมาจากการพัฒนาปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและอัตลักษณ์ของตนเอง เขาตั้งทฤษฎีว่าบุคลิกภาพสามารถเข้าใจได้ในแง่ของสองมิติที่แตกต่างกัน คือ ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและการกำหนดตนเอง มิติทั้งสองนี้ไม่เพียงแต่แสดงถึงลักษณะบุคลิกภาพเท่านั้น แต่ยังเป็นผลผลิตของกระบวนการพัฒนาตลอดชีวิต การหยุดชะงักในการกำหนดตนเองหรืออัตลักษณ์นำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการหยุดชะงักในความสัมพันธ์นำไปสู่การพึ่งพาผู้อื่น ซูรอฟ (2016) พบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองแสดงให้เห็นถึงความคงที่ตลอดเวลาทั้งในฐานะลักษณะบุคลิกภาพและในฐานะสถานะภายใน^{[ 8 ]}การค้นพบดังกล่าวมีความสำคัญเนื่องจากสนับสนุนข้อเท็จจริงที่ว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสามารถวัดได้ในลักษณะเดียวกับลักษณะบุคลิกภาพอื่นๆ

เช่นเดียวกับมิติบุคลิกภาพสองมิติของ Blatt, Aaron Beck (1983) นิยามการพึ่งพาทางสังคมและความเป็นอิสระว่าเป็นมิติของบุคลิกภาพที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า^{[ 4 ]}ความเป็นอิสระหมายถึงระดับที่บุคคลพึ่งพา "การรักษาและเพิ่มความเป็นอิสระ การเคลื่อนไหว และสิทธิส่วนบุคคล" ของตนเอง นอกจากนี้ การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับการถือว่าตนเองต้องรับผิดชอบต่อความล้มเหลวในอดีตหรือปัจจุบัน บุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองจะระบุเหตุการณ์เชิงลบว่าเป็นผลมาจากข้อบกพร่องในลักษณะนิสัยหรือผลงานของตนเอง ลักษณะบุคลิกภาพที่ Beck อธิบายว่าเป็นการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักจะเป็นลบสำหรับบุคคลที่ประสบกับลักษณะดังกล่าว ดังนั้นคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับประสบการณ์ของพวกเขากับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพจึงมีความสำคัญ เพราะมันจะคล้ายกับประสบการณ์ของพวกเขาเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้า

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพนั้นเชื่อมโยงกับผลกระทบเชิงลบหลายประการ ในการศึกษาที่ตรวจสอบความแตกต่างของพฤติกรรมระหว่างประเภทบุคลิกภาพ Mongrain (1998) พบว่าผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีอารมณ์ เชิง ลบมากกว่า รับรู้การสนับสนุนได้แย่กว่าผู้อื่น และขอความช่วยเหลือน้อยกว่า^{[ 9 ]}ผู้ที่มีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงไม่ได้แตกต่างกันในปริมาณการสนับสนุนที่พวกเขาได้รับ เพียงแต่แตกต่างกันในวิธีการที่พวกเขายอมรับหรือขอความช่วยเหลือเท่านั้น ผู้เข้าร่วมที่ถูกจัดประเภทว่ามีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงมีเป้าหมายระหว่างบุคคลน้อยกว่า รวมถึงมีเป้าหมายในการนำเสนอตัวเองมากกว่า^{[ 10 ]}ในหมู่คู่รัก การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการลดลงของความคิดเห็นที่น่าพึงพอใจและการเพิ่มขึ้นของการตำหนิ^{[ 11 ]}

การพัฒนา

เนื่องจากโดยทั่วไปแล้วการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองถูกมองว่าเป็นลักษณะบุคลิกภาพเชิงลบ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องสังเกตว่าบางคนพัฒนาลักษณะดังกล่าวได้อย่างไร ดังที่ได้อธิบายไว้ในทฤษฎีบุคลิกภาพข้างต้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักแสดงถึงการหยุดชะงักในลักษณะบางอย่าง การหยุดชะงักนี้อาจมีรากฐานมาจากประสบการณ์ในวัยเด็กของบุคคลนั้น เด็กที่มีพ่อแม่ที่ใช้แนวทางที่เข้มงวดและปฏิเสธได้รับการแสดงให้เห็นว่ามีระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงขึ้นเมื่ออายุ 12 ปี^{[ 12 ]}ในการศึกษาเดียวกัน ผู้หญิงแสดงระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองที่คงที่ตั้งแต่อายุ 12 ปีจนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ในขณะที่ผู้ชายไม่เป็นเช่นนั้น ผลลัพธ์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่ารูปแบบการเลี้ยงดูสามารถส่งผลต่อการพัฒนาบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และผลกระทบเหล่านี้อาจคงอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งพบว่าผู้หญิงที่มีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองสูงกว่ารายงานว่าพ่อของพวกเธอมีอำนาจเหนือกว่า และพ่อแม่ของพวกเธอควบคุมอย่างเข้มงวดและไม่สม่ำเสมอในการแสดงความรัก^{[ 13 ]}ไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงเหล่านี้ยังรายงานว่าพ่อแม่ของพวกเธอมักจะแสวงหาความสำเร็จจากลูก ๆ มากกว่าที่จะอยู่เฉย ๆ การศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าประสบการณ์บางอย่างในวัยเด็กมีความเกี่ยวข้องกับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และบุคลิกภาพประเภทที่ชอบวิพากษ์วิจารณ์ตนเองนี้จะคงอยู่ต่อไปในระยะพัฒนาการในภายหลัง

การทารุณกรรมเด็กซึ่งเกี่ยวข้องกับการพัฒนาของภาวะซึมเศร้า อาจเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในอนาคตได้เช่นกัน^{[ 14 ]}^{[ 15 ]}มารดาที่รายงานว่าเคยถูกทารุณกรรมในวัยเด็กยังรับรู้ว่าตนเองเป็นมารดาที่มีประสิทธิภาพน้อยลง^{[ 16 ]}การวิเคราะห์ปัจจัยแสดงให้เห็นว่าการรับรู้ว่าตนเองมีประสิทธิภาพน้อยลงนั้นถูกไกล่เกลี่ยโดยการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง นอกเหนือจากผลกระทบของภาวะซึมเศร้า งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีบทบาทสำคัญในความสัมพันธ์ระหว่างการทารุณกรรมในวัยเด็กและประสิทธิภาพของมารดา ในการศึกษาที่ประเมินการทารุณกรรมเด็กและการทำร้ายตนเอง Glassman et al. (2007) พบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยเฉพาะเป็นตัวกลางสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างการทารุณกรรมและการทำร้ายตนเอง^{[ 17 ]}สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งเพราะแสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจมีบทบาทในการนำไปสู่การทำร้ายตนเอง การทำความเข้าใจที่มาของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในบริบทของการถูกทารุณกรรม อาจช่วยป้องกันพฤติกรรมดังกล่าวได้ จากงานวิจัยนี้ ดูเหมือนว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีบทบาทในผลกระทบระยะยาวของการถูกทารุณกรรมในวัยเด็ก ดังนั้น การประเมินบทบาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในการป้องกันการถูกทารุณกรรม รวมถึงการรักษาผู้ที่ถูกทารุณกรรม จึงอาจสนับสนุนการวิจัยเพิ่มเติมในด้านนี้ได้

นัยสำคัญต่อพยาธิวิทยาทางจิต

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นแง่มุมสำคัญของบุคลิกภาพและการพัฒนา แต่ก็มีความสำคัญในแง่ของความหมายของลักษณะนี้ต่อพยาธิสภาพทางจิตด้วย นักทฤษฎีส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงข้างต้นมองว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นลักษณะที่ไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่นักวิจัยจำนวนมากพบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความเชื่อมโยงกับภาวะซึมเศร้า

ปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเกี่ยวข้องกับตัวแปรเชิงลบอื่นๆ อีกหลายประการ^{[ 9 ]}^{[ 10 ]}^{[ 11 ]}^{[ 18 ]}ในกลุ่มตัวอย่างหนึ่ง ความแตกต่างในการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพมีความสัมพันธ์กับความแตกต่างในการรับรู้การสนับสนุน อารมณ์เชิงลบ เป้าหมายภาพลักษณ์ตนเอง และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย^{[ 8 ]}ลักษณะเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ของภาวะซึมเศร้า ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองส่งผลต่อภาวะซึมเศร้า การคงอยู่ของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะบุคลิกภาพอาจทำให้บางคนมีความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้า ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น Blatt ได้ตั้งทฤษฎีว่าผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมากขึ้นและมุ่งเน้นไปที่ความกังวลเกี่ยวกับความสำเร็จมีแนวโน้มที่จะพัฒนาภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่งโดยเฉพาะ ซึ่งเขาเรียกว่าภาวะซึมเศร้าแบบเก็บกด^{[ 1 ]}ทั้ง Blatt และ Beck ได้พัฒนาเครื่องมือวัดเพื่อประเมินการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและประสบการณ์ของภาวะซึมเศร้า นอกจากข้อเท็จจริงที่ว่านักทฤษฎีบุคลิกภาพหลายคนจัดประเภทการวิจารณ์ตนเองว่าเป็นตัวบ่งชี้ภาวะซึมเศร้าประเภทหนึ่งแล้ว^{[ 1 ]}^{[ 4 ]}ยังแสดงให้เห็นว่าเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้าอีกด้วย

มีการวิจัยมากมายที่ประเมินว่าลักษณะบุคลิกภาพบางอย่างสามารถนำไปสู่ภาวะซึมเศร้าได้หรือไม่ ซึ่งรวมถึงการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง ในการศึกษาหนึ่ง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นตัวทำนายภาวะซึมเศร้าที่สำคัญในนักศึกษาแพทย์ ซึ่งต้องเผชิญกับความเครียดอย่างมากในระหว่างและหลังเรียนแพทย์^{[ 19 ]}เมื่อควบคุมอาการเริ่มต้นแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเป็นตัวทำนายที่แข็งแกร่งกว่าสถานะภาวะซึมเศร้าก่อนหน้านี้ทั้ง 2 ปีและ 10 ปีหลังจากการประเมินครั้งแรก ในกลุ่มตัวอย่างที่มีประวัติภาวะซึมเศร้า Mongrain และ Leather (2006) พบว่าการวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความสัมพันธ์กับจำนวนครั้งของภาวะซึมเศร้าในอดีต^{[ 20 ]}บุคลิกภาพบ่งชี้ถึงประวัติภาวะซึมเศร้า แต่การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในการปฏิสัมพันธ์กับการพึ่งพาที่ไม่เป็นผู้ใหญ่สามารถทำนายภาวะซึมเศร้าในอนาคตได้เช่นกัน ในกลุ่มตัวอย่างของผู้ที่กำลังเป็นโรคซึมเศร้าหรืออยู่ในช่วงพักฟื้นจากภาวะซึมเศร้า บุคคลเหล่านั้นรายงานทั้งระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองที่สูงขึ้นและระดับความเห็นอกเห็นใจตนเองที่ต่ำลง^{[ 7 ]}การศึกษาเดียวกันนี้พบว่าบุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นที่จะประสบกับภาวะซึมเศร้าเรื้อรังตลอดช่วงชีวิต การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองยังสามารถอธิบายความแปรปรวนของสถานะภาวะซึมเศร้าสำหรับผู้ป่วยที่เป็นโรคซึมเศร้าในปัจจุบัน ผู้ป่วยที่หายจากโรคซึมเศร้า และผู้ป่วยที่ไม่เคยเป็นโรคซึมเศร้า เหนือกว่าตัวแปรอื่นๆ คาร์เวอร์และกาเนลเลน (1983) ประเมินการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองโดยแบ่งออกเป็นสามประเภทที่แตกต่างกัน ได้แก่ การสรุปเกินจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์เชิงลบ มาตรฐานที่สูง และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง^{[ 21 ]}ทั้งสามประเภทนี้เกี่ยวข้องกับความคิดเชิงวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และวัดโดยใช้แบบวัดทัศนคติต่อตนเอง ซึ่งคาร์เวอร์และกาเนลเลนสร้างขึ้น

ผลลัพธ์ของการรักษา

นอกจากจะเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้าแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองยังส่งผลต่อประสิทธิภาพของการรักษาภาวะซึมเศร้า อีกด้วย ดังนั้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะนิสัยจึงคงอยู่ตลอดชีวิตของบุคคลนั้น ซึ่งหมายความว่าบุคคลหนึ่งอาจแสดงระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในระยะยาวอย่างต่อเนื่องในฐานะลักษณะนิสัย แต่ระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจแตกต่างกันไปในแต่ละช่วงเวลา ขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจในขณะนั้นของบุคคลนั้น^{[ 8 ]}ดังนั้น ในแง่ของการรักษาภาวะซึมเศร้า แพทย์อาจประเมินการลดลงของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองได้อย่างแม่นยำได้ยาก ในช่วงใดช่วงหนึ่ง ระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอาจเพิ่มขึ้นหรือลดลง แต่ในระยะยาว การจะเห็นว่าระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองลดลงหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และการลดลงของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะลักษณะนิสัยนั้นมีความสำคัญมากกว่าในแง่ของการรักษาภาวะซึมเศร้าอย่างมีประสิทธิภาพ กล่าวอีกนัยหนึ่ง การลดระดับการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในขณะนั้นน่าจะง่ายกว่า ดังนั้น นักวิจัยที่พัฒนาการรักษาภาวะซึมเศร้าควรมีเป้าหมายในการรักษาการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในระยะยาว

เป็นไปได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของอาการซึมเศร้าอาจไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยด้านบุคลิกภาพ และเนื่องจากการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในฐานะปัจจัยด้านบุคลิกภาพได้รับการพิสูจน์แล้วว่านำไปสู่ภาวะซึมเศร้า นี่อาจเป็นปัญหาได้ งานวิจัยชิ้นหนึ่งพบว่าการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกของภาวะซึมเศร้าเกิดขึ้นก่อนการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง^{[ 22 ]}ผู้เขียนงานวิจัยนี้แนะนำว่าสิ่งนี้มีนัยสำคัญต่อการตัดสินใจว่าจะให้การรักษาเป็นเวลานานเท่าใด หากการรักษาสิ้นสุดลงเมื่อภาวะซึมเศร้าจางหายไป ลักษณะบุคลิกภาพพื้นฐานที่ส่งผลต่อภาวะซึมเศร้าอาจไม่ได้เปลี่ยนแปลง ในกรณีเช่นนี้ การขยายระยะเวลาการรักษาออกไปเกินกว่าจุดที่เห็นการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกของอาการซึมเศร้าอาจให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด งานวิจัยเดียวกันนี้ยังพบว่าระดับของความสมบูรณ์แบบ (ซึ่งเกี่ยวข้องกับบุคลิกภาพที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง) สามารถทำนายอัตราการเปลี่ยนแปลงของสถานะภาวะซึมเศร้าได้

การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองถือเป็นความเป็นอิสระในแบบจำลองบุคลิกภาพของเบ็ค และมีการวิจัยที่ศึกษาแนวคิดเรื่องสังคมนิยมและความเป็นอิสระของเขา สังคมนิยมเป็นลักษณะเฉพาะของบุคคลที่พึ่งพาสังคม และแหล่งที่มาหลักของความทุกข์คือความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล อย่างไรก็ตาม ความเป็นอิสระหมายถึงบุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองซึ่งให้ความสำคัญกับความเป็นอิสระและความสำเร็จมากกว่า ในการศึกษาที่ตรวจสอบความแตกต่างของการรักษาในกลุ่มเหล่านี้ Zettle, Haflich & Reynolds (1992) พบว่าบุคคลที่มีความเป็นอิสระและวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมีผลลัพธ์ที่ดีกว่าในการบำบัดรายบุคคลมากกว่าการบำบัดแบบกลุ่ม^{[ 23 ]}การวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าลักษณะบุคลิกภาพสามารถส่งผลต่อประเภทของการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับแต่ละบุคคล และแพทย์ควรตระหนักถึงความแตกต่างเหล่านี้ ดังนั้น การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองจึงเป็นทั้งสัญญาณเตือนสำหรับการพัฒนาของภาวะซึมเศร้าและส่งผลต่อวิธีการรักษา เป็นแง่มุมที่สำคัญของการวิจัยเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้า เนื่องจากมีความสำคัญต่อวิธีที่เราอาจป้องกันและรักษาความผิดปกติที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงนี้

ประสาทวิทยาศาสตร์

การวิจัยโดยใช้fMRIพบว่าการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองกระตุ้นบริเวณในคอร์เทกซ์พรีฟรอนทัลด้านข้างและคอร์เทกซ์ซิงกูเลตด้านหน้า ส่วนบน ซึ่งเป็นบริเวณสมองที่รับผิดชอบในการประมวลผลการตรวจจับและการแก้ไขข้อผิดพลาดในทางตรงกันข้าม การให้กำลังใจตนเองกระตุ้นขั้วขมับ ด้านซ้าย และ บริเวณ อินซูลาซึ่งก่อนหน้านี้พบว่ามีการกระตุ้นในความเห็นอกเห็นใจและความเข้าใจผู้อื่น ผู้ที่มีลักษณะนิสัย ทางจิตวิทยา ในการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองมักแสดงกิจกรรมพรีฟรอนทัลด้านข้างส่วนบนที่ถูกกระตุ้น ในขณะที่พบกิจกรรมคอร์เทกซ์พรีฟรอนทัลด้านข้างส่วนล่างในผู้ที่มีลักษณะนิสัยการให้กำลังใจตนเอง^{[ 24 ]}

ดูเพิ่มเติม

การวิจารณ์
ฮามาร์เทีย
ฉันขอโทษ
การฟื้นฟูทางการเมือง
การวิพากษ์ตนเอง (ลัทธิมาร์กซ์-เลนิน)เป็นแนวคิดทางปรัชญาและการเมือง
การดูถูกตัวเอง
ความภาคภูมิใจในตนเอง

เอกสารอ้างอิง

Blatt, SJ (2008). ขั้วตรงข้ามของประสบการณ์: ความสัมพันธ์และการกำหนดตนเองในบุคลิกภาพ พัฒนาการ จิตพยาธิวิทยา และกระบวนการบำบัดรักษาสมาคมจิตวิทยาอเมริกันISBN 9781433803147.
Blatt, Sidney J.; Quinlan, Donald M.; Pilkonis, Paul A.; Shea, M. Tracie (1995). "ผลกระทบของความสมบูรณ์แบบและความต้องการการยอมรับต่อการรักษาภาวะซึมเศร้าระยะสั้น: การทบทวนโครงการวิจัยความร่วมมือการรักษาภาวะซึมเศร้าของสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ"วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก63 (1): 125– 132. doi : 10.1037 /0022-006X.63.1.125 . ISSN 1939-2117 .
Reis S, Grenyer BF. เส้นทางสู่ภาวะซึมเศร้าแบบพึ่งพาและแบบเก็บกด. Psychol Psychother. ธันวาคม 2002;75(ตอนที่ 4):445-59. doi: 10.1348/147608302321151934. PMID 12626134. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12626134/
Beck, AT (1983). "การบำบัดทางความคิดสำหรับภาวะซึมเศร้า: มุมมองใหม่" ใน Clayton, PJ; Barrett, JE (บรรณาธิการ). การรักษาโรคซึมเศร้า: ข้อถกเถียงเก่าและแนวทางใหม่ . นิวยอร์ก: Raven Press. หน้า265–290 . ISBN 9780890047453.
Enns, MW; Cox, BJ (1997). " มิติบุคลิกภาพและภาวะซึมเศร้า: การทบทวนและข้อคิดเห็น". Canadian Journal of Psychiatry . 42 (3): 274– 284. doi : 10.1177/070674379704200305 . PMID 9114943. S2CID 166651 .
Clark, LA; Watson, D.; Mineka, S. (1994). "อารมณ์ บุคลิกภาพ และความผิดปกติทางอารมณ์และความวิตกกังวล" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 103 ( 1): 103– 116. doi : 10.1037/0021-843X.103.1.103 . PMID 8040472 .
Ehret, AM; Joormann, J.; Berking, M. (2015). "การตรวจสอบปัจจัยเสี่ยงและความยืดหยุ่นต่อภาวะซึมเศร้า: บทบาทของการวิพากษ์ตนเองและความเห็นอกเห็นใจตนเอง" การรับรู้และอารมณ์ 29 ( 8): 1496– 1504. doi : 10.1080/02699931.2014.992394 . PMID 25517734 . S2CID 1633723 .
Zuroff, DC; Sadikaj, G.; Kelly, AC; Leybman, MJ (2016). "การกำหนดแนวคิดและการวัดการวิพากษ์ตนเองในฐานะทั้งลักษณะบุคลิกภาพและสภาวะบุคลิกภาพ" วารสารการประเมินบุคลิกภาพ 98 ( 1): 14– 21. doi : 10.1080/00223891.2015.1044604 . PMID 26046620 . S2CID 25505812 .
Mongrain, M. (1998). "ภาพลักษณ์ของผู้ปกครองและพฤติกรรมการแสวงหาการสนับสนุนที่เกี่ยวข้องกับการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง" วารสารบุคลิกภาพ 66 (2): 151– 173. doi : 10.1111/1467-6494.00007 . PMID 9529661 .
Moroz, M.; Dunkley, DM (2015). "ความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองและอาการซึมเศร้า: ความนับถือตนเองต่ำและการหลีกเลี่ยงประสบการณ์เป็นตัวกลาง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล87 : 174– 9. doi : 10.1016/j.paid.2015.07.044 .
Mongrain, M.; Zuroff, DC (1995). "ความสัมพันธ์เชิงแรงจูงใจและอารมณ์ของการพึ่งพาและการวิพากษ์ตนเอง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล 18 ( 3): 347– 354. doi : 10.1016/0191-8869(94)00139-J .
Santor, DA; Pringle, JD; Israeli, AL (2000). "การส่งเสริมและขัดขวางพฤติกรรมความร่วมมือในคู่รัก: ผลกระทบของการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองภายหลังผลตอบรับด้านผลการปฏิบัติงานที่เป็นที่น่าพอใจและไม่เป็นที่น่าพอใจ" Cognitive Therapy and Research . 24 (4): 379– 397. doi : 10.1023/A:1005523602102 . S2CID 30227819 .
Koestner, R.; Zuroff, DC; Powers, TA (1991). "ต้นกำเนิดครอบครัวของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยรุ่นและความต่อเนื่องไปจนถึงวัยผู้ใหญ่" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ100 (2): 191– 7. doi : 10.1037 /0021-843X.100.2.191 . PMID 2040770 .
McCranie, EW; Bass, JD (1984). "ปัจจัยทางครอบครัวในวัยเด็กที่ส่งผลต่อการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง: นัยยะต่อภาวะซึมเศร้า" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ93 (1): 3– 8. doi : 10.1037/0021-843X.93.1.3 . PMID 6699271 .
Cicchetti, D.; Toth, SL (2005). "การทารุณกรรมเด็ก". Annual Review of Clinical Psychology . 1 : 409– 438. doi : 10.1146/annurev.clinpsy.1.102803.144029 . PMID 17716094 .
Widom, CS; DuMont, K.; Czaja, SJ (2007). "การศึกษาเชิงคาดการณ์เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าและภาวะร่วมในเด็กที่ถูกทารุณกรรมและถูกละเลยเมื่อเติบโตขึ้น" Archives of General Psychiatry . 64 (1): 49– 56. doi : 10.1001/archpsyc.64.1.49 . PMID 17199054 .
Michl, LC; Handley, ED; Rogosch, F.; Cicchetti, D.; Toth, SL (2015). "การวิพากษ์ตนเองเป็นกลไกเชื่อมโยงการถูกทารุณกรรมในวัยเด็กและความเชื่อมั่นในประสิทธิภาพของมารดาในกลุ่มมารดารายได้น้อยที่มีและไม่มีภาวะซึมเศร้า" Child Maltreatment . 20 (4): 291– 300. doi : 10.1023/ A :1005566112869 . PMC 4618708 . PMID 26318693 .
Glassman, LH; Weierich, MR; Hooley, JM; Deliberto, TL; Nock, MN (2007). "การทารุณกรรมเด็ก การทำร้ายตนเองโดยไม่คิดฆ่าตัวตาย และบทบาทของการไกล่เกลี่ยของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง"การวิจัยและบำบัดพฤติกรรม 45 ( 10): 2483– 90. doi : 10.1016/j.brat.2007.04.002 . PMC 2034449 . PMID 17531192 .
Powers, TA; Zuroff, DC (1992). "การวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย – การตรวจสอบความถูกต้องและความสัมพันธ์" Psychological Reports . 70 (2): 562. doi : 10.2466/pr0.1992.70.2.562 . PMID 1598373 . S2CID 6798051 .
Brewin, CR; Firth-Cozens, J.; Furnham, A.; McManus, C. (1992). "การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยผู้ใหญ่และประสบการณ์ในวัยเด็กที่ระลึกถึง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 101 ( 3): 561– 6. doi : 10.1037/0021-843X.101.3.561 . PMID 1500613 .
Mongrain, M.; Leather, F. (2006). "การพึ่งพาที่ไม่สมบูรณ์และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการกลับมาของภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง" วารสารจิตวิทยาคลินิก 62 ( 6): 705– 713. doi : 10.1002/jclp.20263 . PMID 16538651 .
Carver, CS; Ganellen, RJ (1983). "ภาวะซึมเศร้าและองค์ประกอบของการลงโทษตนเอง: มาตรฐานสูง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการสรุปเกินจริง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 92 ( 3): 330– 7. doi : 10.1037/0021-843X.92.3.330 . PMID 6619408 .
Hawley, LL; Ho, MR; Zuroff, DC; Blatt, SJ (2006). "ความสัมพันธ์ระหว่างความสมบูรณ์แบบ ภาวะซึมเศร้า และพันธมิตรในการบำบัดระหว่างการรักษาภาวะซึมเศร้า: การวิเคราะห์คะแนนความแตกต่างแฝง" วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก 74 ( 5): 930– 942. doi : 10.1037/0022-006X.74.5.930 . PMID 17032097 .
Zettle, RD; Haflich, JL; Reynolds, RA (1992). "การตอบสนองต่อการบำบัดทางปัญญาเป็นฟังก์ชันของรูปแบบการรักษาและมิติบุคลิกภาพของผู้รับบริการ" วารสารจิตวิทยาคลินิก 48 ( 6): 787– 797. doi : 10.1002/1097-4679(199211)48:6 < 787::AID-JCLP2270480613 > 3.0.CO ; 2-D . PMID 1452768 .
Longe O, Maratos FA, Gilbert P, Evans G, Volker F, Rockliff H, Rippon G (2010). "การพูดคุยกับตัวเอง: ความสัมพันธ์ทางประสาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการให้กำลังใจตนเอง" (PDF) . NeuroImage . 49 (2): 1849– 56. doi : 10.1016/j.neuroimage.2009.09.019 . PMID 19770047 . S2CID 9912957 .

[Blatt-1] Blatt, SJ (2008). ขั้วตรงข้ามของประสบการณ์: ความสัมพันธ์และการกำหนดตนเองในบุคลิกภาพ พัฒนาการ จิตพยาธิวิทยา และกระบวนการบำบัดรักษาสมาคมจิตวิทยาอเมริกันISBN 9781433803147.

[2] Blatt, Sidney J.; Quinlan, Donald M.; Pilkonis, Paul A.; Shea, M. Tracie (1995). "ผลกระทบของความสมบูรณ์แบบและความต้องการการยอมรับต่อการรักษาภาวะซึมเศร้าระยะสั้น: การทบทวนโครงการวิจัยความร่วมมือการรักษาภาวะซึมเศร้าของสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ"วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก63 (1): 125– 132. doi : 10.1037 /0022-006X.63.1.125 . ISSN 1939-2117 .

[3] Reis S, Grenyer BF. เส้นทางสู่ภาวะซึมเศร้าแบบพึ่งพาและแบบเก็บกด. Psychol Psychother. ธันวาคม 2002;75(ตอนที่ 4):445-59. doi: 10.1348/147608302321151934. PMID 12626134. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12626134/

[Beck-4] Beck, AT (1983). "การบำบัดทางความคิดสำหรับภาวะซึมเศร้า: มุมมองใหม่" ใน Clayton, PJ; Barrett, JE (บรรณาธิการ). การรักษาโรคซึมเศร้า: ข้อถกเถียงเก่าและแนวทางใหม่ . นิวยอร์ก: Raven Press. หน้า265–290 . ISBN 9780890047453.

[5] Enns, MW; Cox, BJ (1997). " มิติบุคลิกภาพและภาวะซึมเศร้า: การทบทวนและข้อคิดเห็น". Canadian Journal of Psychiatry . 42 (3): 274– 284. doi : 10.1177/070674379704200305 . PMID 9114943. S2CID 166651 .

[6] Clark, LA; Watson, D.; Mineka, S. (1994). "อารมณ์ บุคลิกภาพ และความผิดปกติทางอารมณ์และความวิตกกังวล" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 103 ( 1): 103– 116. doi : 10.1037/0021-843X.103.1.103 . PMID 8040472 .

[Ehret-7] Ehret, AM; Joormann, J.; Berking, M. (2015). "การตรวจสอบปัจจัยเสี่ยงและความยืดหยุ่นต่อภาวะซึมเศร้า: บทบาทของการวิพากษ์ตนเองและความเห็นอกเห็นใจตนเอง" การรับรู้และอารมณ์ 29 ( 8): 1496– 1504. doi : 10.1080/02699931.2014.992394 . PMID 25517734 . S2CID 1633723 .

[Zuroff-8] Zuroff, DC; Sadikaj, G.; Kelly, AC; Leybman, MJ (2016). "การกำหนดแนวคิดและการวัดการวิพากษ์ตนเองในฐานะทั้งลักษณะบุคลิกภาพและสภาวะบุคลิกภาพ" วารสารการประเมินบุคลิกภาพ 98 ( 1): 14– 21. doi : 10.1080/00223891.2015.1044604 . PMID 26046620 . S2CID 25505812 .

[Mongrain-9] Mongrain, M. (1998). "ภาพลักษณ์ของผู้ปกครองและพฤติกรรมการแสวงหาการสนับสนุนที่เกี่ยวข้องกับการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง" วารสารบุคลิกภาพ 66 (2): 151– 173. doi : 10.1111/1467-6494.00007 . PMID 9529661 .
Moroz, M.; Dunkley, DM (2015). "ความสมบูรณ์แบบที่วิพากษ์วิจารณ์ตนเองและอาการซึมเศร้า: ความนับถือตนเองต่ำและการหลีกเลี่ยงประสบการณ์เป็นตัวกลาง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล87 : 174– 9. doi : 10.1016/j.paid.2015.07.044 .

[MZ-10] Mongrain, M.; Zuroff, DC (1995). "ความสัมพันธ์เชิงแรงจูงใจและอารมณ์ของการพึ่งพาและการวิพากษ์ตนเอง" บุคลิกภาพและความแตกต่างระหว่างบุคคล 18 ( 3): 347– 354. doi : 10.1016/0191-8869(94)00139-J .

[Santor-11] Santor, DA; Pringle, JD; Israeli, AL (2000). "การส่งเสริมและขัดขวางพฤติกรรมความร่วมมือในคู่รัก: ผลกระทบของการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองภายหลังผลตอบรับด้านผลการปฏิบัติงานที่เป็นที่น่าพอใจและไม่เป็นที่น่าพอใจ" Cognitive Therapy and Research . 24 (4): 379– 397. doi : 10.1023/A:1005523602102 . S2CID 30227819 .

[12] Koestner, R.; Zuroff, DC; Powers, TA (1991). "ต้นกำเนิดครอบครัวของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยรุ่นและความต่อเนื่องไปจนถึงวัยผู้ใหญ่" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ100 (2): 191– 7. doi : 10.1037 /0021-843X.100.2.191 . PMID 2040770 .

[13] McCranie, EW; Bass, JD (1984). "ปัจจัยทางครอบครัวในวัยเด็กที่ส่งผลต่อการพึ่งพาและการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง: นัยยะต่อภาวะซึมเศร้า" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ93 (1): 3– 8. doi : 10.1037/0021-843X.93.1.3 . PMID 6699271 .

[14] Cicchetti, D.; Toth, SL (2005). "การทารุณกรรมเด็ก". Annual Review of Clinical Psychology . 1 : 409– 438. doi : 10.1146/annurev.clinpsy.1.102803.144029 . PMID 17716094 .

[15] Widom, CS; DuMont, K.; Czaja, SJ (2007). "การศึกษาเชิงคาดการณ์เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าและภาวะร่วมในเด็กที่ถูกทารุณกรรมและถูกละเลยเมื่อเติบโตขึ้น" Archives of General Psychiatry . 64 (1): 49– 56. doi : 10.1001/archpsyc.64.1.49 . PMID 17199054 .

[16] Michl, LC; Handley, ED; Rogosch, F.; Cicchetti, D.; Toth, SL (2015). "การวิพากษ์ตนเองเป็นกลไกเชื่อมโยงการถูกทารุณกรรมในวัยเด็กและความเชื่อมั่นในประสิทธิภาพของมารดาในกลุ่มมารดารายได้น้อยที่มีและไม่มีภาวะซึมเศร้า" Child Maltreatment . 20 (4): 291– 300. doi : 10.1023/ A :1005566112869 . PMC 4618708 . PMID 26318693 .

[17] Glassman, LH; Weierich, MR; Hooley, JM; Deliberto, TL; Nock, MN (2007). "การทารุณกรรมเด็ก การทำร้ายตนเองโดยไม่คิดฆ่าตัวตาย และบทบาทของการไกล่เกลี่ยของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง"การวิจัยและบำบัดพฤติกรรม 45 ( 10): 2483– 90. doi : 10.1016/j.brat.2007.04.002 . PMC 2034449 . PMID 17531192 .

[18] Powers, TA; Zuroff, DC (1992). "การวัดการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างเปิดเผย – การตรวจสอบความถูกต้องและความสัมพันธ์" Psychological Reports . 70 (2): 562. doi : 10.2466/pr0.1992.70.2.562 . PMID 1598373 . S2CID 6798051 .

[19] Brewin, CR; Firth-Cozens, J.; Furnham, A.; McManus, C. (1992). "การวิพากษ์วิจารณ์ตนเองในวัยผู้ใหญ่และประสบการณ์ในวัยเด็กที่ระลึกถึง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 101 ( 3): 561– 6. doi : 10.1037/0021-843X.101.3.561 . PMID 1500613 .

[20] Mongrain, M.; Leather, F. (2006). "การพึ่งพาที่ไม่สมบูรณ์และการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองทำนายการกลับมาของภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง" วารสารจิตวิทยาคลินิก 62 ( 6): 705– 713. doi : 10.1002/jclp.20263 . PMID 16538651 .

[21] Carver, CS; Ganellen, RJ (1983). "ภาวะซึมเศร้าและองค์ประกอบของการลงโทษตนเอง: มาตรฐานสูง การวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง และการสรุปเกินจริง" วารสารจิตวิทยาผิดปกติ 92 ( 3): 330– 7. doi : 10.1037/0021-843X.92.3.330 . PMID 6619408 .

[22] Hawley, LL; Ho, MR; Zuroff, DC; Blatt, SJ (2006). "ความสัมพันธ์ระหว่างความสมบูรณ์แบบ ภาวะซึมเศร้า และพันธมิตรในการบำบัดระหว่างการรักษาภาวะซึมเศร้า: การวิเคราะห์คะแนนความแตกต่างแฝง" วารสารจิตวิทยาการให้คำปรึกษาและคลินิก 74 ( 5): 930– 942. doi : 10.1037/0022-006X.74.5.930 . PMID 17032097 .

[23] Zettle, RD; Haflich, JL; Reynolds, RA (1992). "การตอบสนองต่อการบำบัดทางปัญญาเป็นฟังก์ชันของรูปแบบการรักษาและมิติบุคลิกภาพของผู้รับบริการ" วารสารจิตวิทยาคลินิก 48 ( 6): 787– 797. doi : 10.1002/1097-4679(199211)48:6 < 787::AID-JCLP2270480613 > 3.0.CO ; 2-D . PMID 1452768 .

[24] Longe O, Maratos FA, Gilbert P, Evans G, Volker F, Rockliff H, Rippon G (2010). "การพูดคุยกับตัวเอง: ความสัมพันธ์ทางประสาทของการวิพากษ์วิจารณ์ตนเองและการให้กำลังใจตนเอง" (PDF) . NeuroImage . 49 (2): 1849– 56. doi : 10.1016/j.neuroimage.2009.09.019 . PMID 19770047 . S2CID 9912957 .

]ตรงกันข้ามกับ

2 ] ซา

[ 3 ]

[ 4 ]

[ 5 ]

[ 6 ]

[ 7 ]

[ 8 ]

[ 9 ]

[ 10 ]

[ 11 ]

[ 12 ]

[ 13 ]

[ 14 ]

[ 15 ]

[ 16 ]

[ 17 ]

[ 18 ]

[ 19 ]

[ 20 ]

[ 21 ]

[ 22 ]

[ 23 ]

[ 24 ]

folder

วันศุกร์ที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

วันพฤหัสบดีที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

วันพุธที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

น่าจับเย็ดรูตูดรูหี น่าจับเอาควยให้อม น่าเอาควยแทงเย็ดหี น่าเย็ดตูด น่าจับเย็ด

วันอังคารที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

วันจันทร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2569