ภาคต่อของ:https://www.facebook.com/share/p/1FEmtQ2oJ2/

|

ภาคก่อนหน้าของ:https://www.facebook.com/share/p/1DWgVLyBcd/

|

—อาโออิอยู่ในบ้านพักหลังหนึ่ง—มีคาวบอยสองคน—คนหนึ่งเหมือนเป็นหัวหน้า—อีกคนเหมือนเป็นรองหัวหน้า—พร้อมลูกน้องนับสิบคนบุกเข้ามา—ลูกน้องทุกคนนั้นเฝ้าจุดต่างๆรอบบ้านไว้—รองหัวหน้าจับยกอาโออิจนลอย—พาดอาโออิไว้บนบ่า—เดินเข้าไปที่ห้องนอน—จับทุ่มอาโออิลงบนเตียง—แล้วกระโดดขึ้นคร่อมอาโออิบนเตียงนั้น—จอห์นนี่ในสภาพแต่งตัวเลียนแบบเสี่ยวหม่าในหนังโหด-เลว-ดี-ใส่แว่นดำ-ใช้ปืนAWMติดกล้องเล็งสอยลูกน้องไปครึ่งหนึ่งจากตึกระฟ้าหลังหนึ่งที่อยู่ห่างจากบ้านพักของอาโออิ-1-กิโลเมตร—แล้วจอห์นนี่ก็ออกมาจากตึกระฟ้า—แล้วไปที่ชั้นบนของคอนโดแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้บ้านพักของอาโออิมากกว่า—แล้วใช้ปืนSteyr-SSG-08-ติดกล้องเล็ง—สอยลูกน้องที่เหลือจนครบหมดทุกคน—จอห์นนี่เดินเข้าไปในบ้านพัก—ใช้ปืนBeretta 93Rติดพานท้าย—ยิงใส่รองหัวหน้าที่นอนคร่อมอาโออิอยู่จนตายหน้าซบลงอยู่ที่ข้างศรีษะอาโออิจมไปกับหมอน—จอห์นนี่พูดกับอาโออิว่า-"ไม่ได้มาช่วยหรอกนะ"—แล้วจอห์นนี่ก็เดินไปตามหาคาวบอยตัวหน้า—แต่คาวบอยตัวหัวหน้าหายไปแล้ว

|

—จอห์นนี่เดินกลับเข้าไปในห้องนอน—ไปหาอาโออิที่นั่งครึ่งตัวตัวสั่นอยู่บนเตียง—จอห์นนี่เดินไปลากรองหัวหน้าทิ้งลงจากเตียง—จอห์นนี่นั่งลงต่อหน้าอาโออิ—ยื่นปืนWalther PPKให้เธอ—เธอรับปืนนั้นไว้ในมือ—เธอยังคนตัวสั่นอยู่—จอห์นนี่พูด-"ยิงสิ"—เธอเล็งปืนไปที่หน้าของจอห์นนี่—อาโออิมือสั่น—แล้วอาโออิก็ยิงปืน—ปืนไม่มีลูก—จอห์นนี่ตบหน้าอาโออิอย่างแรงทีนึง—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKในมืออาโออินั้นคืนมา—บรรจุแม็กกาซีนขึ้นลำ—แล้วยิงไปที่ผนังด้านหลังอาโออิ—อาโออิก็กรี๊ดออกมา—จอห์นนี่ก็ตบหน้าอาโออิอย่างแรงจนเธอเงียบ—จอห์นนี่พูดว่า-"ไม่มีนักฆ่าฉลาด ๆ ที่ไหนให้ปืนมีกระสุนให้คนอื่นหรอก!!! มานี่!!!!"—แล้วจอห์นนี่ก็จูงมือลากอาโออิออกมา

|

—จอห์นนี่พาอาโออิขึ้นเครื่องบินไปที่ฝรั่งเศส—แล้วจอห์นนี่กับอาโออิก็ check-in ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง—อาโออิถาม-"พูดภาษาฝรั่งเศสได้ด้วยเหรอ?"—จอห์นนี่ตอบ-"เป็นนักฆ่า ถ้าพูดภาษาเหยื่อไม่ได้ แล้วจะเข้าประเทศเหยื่อได้ยังไง?"—จอห์นนี่กับอาโออิเข้าห้องพัก—จอห์นนี่ตรวจสอบห้องพักทั้งหมด—จอห์นนี่เตรียมเสื้อผ้าชุดหนึ่งลงในกระเป๋าแล้วให้อาโออิถือ—จอห์นนี่ถือกระเป๋าอีกใบหนึ่ง—แล้วพาอาโออิออกจากโรงแรม—เมื่อออกจากโรงแรม—จอห์นนี่สั่งกับอาโออิว่า-"ไปหาห้องน้ำสาธารณะเข้านะ หรือห้องน้ำปั๊มหรืออะไรก็ได้ ใส่เสื้อผ้านี่ซะ แต่อย่าพึ่งใส่วิก ออกจากห้องน้ำ แล้วหาที่ ๆ ใครมองไม่เห็นแล้วใส่ซะ ไปเจอกันตรงตึกนู้น ฉันใส่เสื้อผ้าชุดนี้ กับวิกผมยาวนี่"—จอห์นนี่กับอาโออิก็แยกย้าย—อาโออิออกมาในสภาพแต่งชาย—เธอรวบผม-(ที่สั้นทรงบ็อบของเธออยู่แล้ว)-ใส่วิกผมผู้ชายในซุ้มประตูหนึ่ง—เธอเดินไปหน้าตึกแห่งหนึ่ง—"อาโออิ"—จอห์นนี่พูดขึ้นในสภาพแต่งหญิง—ใส่วิกผมสีดำยาว—ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ—กางเกงขายาวสีเทา—รองเท้าส้นสูงสีดำ—เสื้อคลุมยาวสีเทา—จอห์นนี่กับอาโออิเดินเข้าไปในตึกนั้น—จอห์นนี่เดินเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง—จอห์นนี่ให้อาโออิไปซ่อนในห้องน้ำ—จอห์นนี่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า—จอห์นนี่เอาปืนBuntline Specialที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมออกมา—เอาพานท้ายไม้มาประกอบเข้ากับด้ามปืน—แล้วอยู่ในท่าเล็ง—มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา—แล้วจอห์นนี่ก็ยิงชายคนนั้นตาย—จอห์นนี่ก็ไปหาอาโออิ—พากันออกไป—ทั้งคู่เข้าสู่ที่ซ่อน—กลับสู่ร่างเดิม—แล้วกลับเข้าโรงแรม

|

—จอห์นนี่กับอาโออิขึ้นเครื่องบินไปประเทศไทย—ไปที่บ้านทรงไทยกลางทุ่งรกร้างแห่งหนึ่ง—เมื่อจอห์นนี่ไปถึงบ้านหลังนั้น—มีคนอยู่ในบ้านหลังนั้น500คน—จอห์นนี่ก็ใช้ปืนM249-บรรจุ200นัดยิงตายหมดทุกคน—อาโออิร้องกรี๊ด—จอห์นนี่เดินไปที่ห้องครัว—เปิดถังแก๊ส—ถอดสายแก๊สออก—แล้วจอห์นนี่ก็เดินออกมา—จูงมืออาโออิเดินไป—อาโออิตะโกนถามขึ้นว่า - "ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้? - ทำไมต้องทำกันขนาดนั้นด้วย - ลูกค้าสั่งให้ฆ่าคนเดียวไม่ใช่หรือไง? - ทำไมต้องฆ่าทุกคนตายหมด - ทำไมต้องโหดร้ายขนาดนี้ - ลูกเด็กเล็กน้อยก็ไม่เว้นบ้างเหรอ - เด็กทารกก็ยังฆ่า - ขนาดปลาอยู่ในตู้ของมันดี - ก็ไปยิงโดนมันอีก - นี่ยังมีความเป็นคนบ้างหรือเปล่า - รู้ไหมว่าการฆ่าคนมันน่ารังเกียจน่ะ - ทำไมถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้-"—จอห์นนี่ตอบว่า - "คิดว่านักฆ่าเป็นอะไร? คิดว่านักฆ่ามีคุณธรรมหรือไง? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเป็นยังไงกันวะ? คิดว่านักฆ่ามันเท่เหรอ? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเท่เหรอ? ไม่! มันไม่ได้เท่อะไรเลย มันน่ารังเกียจ มันเลวทราม มันต่ำช้า มันไร้คุณธรรม มันไร้ศีลธรรม  การฆ่ามันต้องไร้คุณธรรมแบบนี้แหละ เพราะฉันไร้คุณธรรมนี่แหละฉันถึงได้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าฉันมีคุณธรรมฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าจะฆ่ากัน มันต้องไร้คุณธรรม มันต้องไร้ศีลธรรม มันต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไอ้พวกที่ชอบพูดใส่นักดาบว่า แต่ผมมีปืน หรือไอ้ที่ชอบทำรูปมีมเขียนศิลปะการต่อสู้ไว้บานที่ตัวละครหนึ่ง ส่วนอีกตัวละครเขียนชื่อปืนไว้ ในชีวิตจริง ถ้าเอาปืนให้มัน มันจะโดนฆ่าตาย คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันง่ายนักเหรอ? เด็ก5ขวบกับการ์ดยูกิก็ฆ่าเราได้! คิดว่าการฆ่ากันมันเหมือนการดวลปืนจ้องหน้าจ้องตากันเป็นแปดนาที แล้วยิงกันแบบหนังคาวบอยเหรอ? คิดว่าการสู้กันในชีวิตจริง มันออมมือในตอนแรกแล้วเอาจริงในตอนหลังได้งั้นเหรอ? มันเท่นักเหรอ แบบนั้นน่ะ? คิดว่าในชีวิตจริงจะยิงปืนคู่ในหนังจอห์นวูได้เหรอ? มีลีลาท่ายิงเท่ ๆ ได้เหรอ? มันไม่ได้เว้ย มันทำไม่ได้ ถ้าทำ เราจะโดนฆ่าตาย! ถ้าจะฆ่าใคร ต้องชั่วช้า ต้องเลวทราม ต้องสามานย์ ต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ และห้ามเห็นอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ ต้องไม่มีความเป็นมนุษย์ ไม่อย่างงั้นเราก็ฆ่าใครไม่ได้หรอก!!! เราจะโดนฆ่าตาย!!!! นี่แหละ การฆ่ากันในชีวิตจริง! ยินดีต้อนรับสู่การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริง ถ้าเธอไม่คิดว่าการฆ่ากันเป็นเรื่องน่ารังเกียจ เธอก็ไม่พร้อมเป็นนักฆ่าหรอก"—จอห์นนี่ก็พาอาโออิไปที่บ้านของจอห์นนี่

|

—ในระหว่างที่ทั้งคู่พักหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ—อาโออินอนเอนหลังอยู่กับเตียง—หลังเธอติดผนัง—จอห์นนี่นั่งพิงหน้าต่างอยู่—อาโออิถามขึ้นว่า "ทำไมถึงมาเป็นนักฆ่าล่ะ?"—จอห์นนี่ตอบว่า - "เขียนนิยาย ก็ต้องเขียนให้ได้ยาวตั้งร้อยหน้า เปลี่ยนมาเขียนเรื่องสั้นสำนักพิมพ์ก็ไม่รับ หาวิธีย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ เวทมนตร์ก็ไม่มีอยู่จริง การขอพรจากดาวตกก็เป็นไปไม่ได้ ส่งบทหนัง ส่งเรื่องสั้นให้ดัดแปลงเป็นหนัง ก็ไม่มีใครรับ ส่งหนังให้โรงหนัง โรงหนังก็ไม่รับ จะทำหนังสัตว์ประหลาด ก็ต้องใช้เทคนิคพิเศษ ทำเสร็จแล้ว ก็ไม่มีคนดู ฉันเป็นนักฆ่าเพื่อความอยู่รอด ฉันฆ่าคนเพื่อความอยู่รอด ถ้าไม่ฆ่าคน ถ้าไม่หลอกลวง ถ้าไม่ฉ้อโกง ถ้าไม่โกงกิน ถ้าไม่ฮุบเงิน ถ้าไม่ฟอกเงิน ถ้าไม่หลอกให้คนโอนเงิน ถ้าไม่หลอกให้คนจ่ายเงินเรา ถ้าไม่ทำชั่ว ก็อยู่ไม่รอดหรอก"—จอห์นนี่ดูโทรศัพท์—แล้วจอห์นนี่ก็พูดกับอาโออิว่า - "เจอไอ้คาวบอยนั่นแล้ว"

|

—จอห์นนี่กับอาโออิขึ้นเครื่องบินไปที่หมู่บ้านกลางทะเลทราย—จอห์นนี่อยู่ในสภาพแต่งหญิงเป็นเด็กสาวหูกระต่าย—ใส่วิกผมยาวสีขาว—แสกกลาง—มัดหางม้าเล็กๆข้างหลังด้วยริบบิ้นสีน้ำเงิน—ติดหูกระต่ายสีขาวคาดหัว—ใส่คอนแทคเลนส์ตาสีฟ้า—ใส่ชุดสไตล์กิโมโนสีน้ำเงิน—ขาว—ตัวเสื้อกับแขนเสื้อแยกออกจากกัน—กระโปรงแบบจีบสีน้ำเงิน—สายรัดต้นแขนสีน้ำเงิน—ถุงเท้าขาวขอบน้ำเงิน—จอห์นนี่บอกกับอาโออิว่า - "รออยู่นี่น่ะ"—แล้วจอห์นนี่ก็เข้าไปท่ามกลางบ้านยี่สิบหลังนั้นจนหายไปจากสายตาอาโออิ—อาโออิขโมยปืนBuntline Specialที่ติดพานท้ายไม้ของจอห์นนี่จากกระเป๋าที่จอห์นนี่วางไว้—แล้วอาโออิก็วิ่งไปทั่วหมู่บ้านนั้น—แล้วคาวบอยคนนั้นก็ยิงปืนColt Single Action Armyเข้าที่พื้นตรงเท้าของอาโออิ—อาโออิล้มลง—ปืนBunline Specialหลุดออกจากมือเธอกระเด็นออกไป—คาวบอยคนนั้นใช้ปืนจ่อหน้าเธอ—คาวบอยคนนั้นเปิดนาฬิกาพก—เสียงเพลงนาฬิกาพกดังขึ้น—จอห์นนี่เดินเข้ามายิงปืนBenelli M3ใส่นาฬิกาเรือนนั้น—จอห์นนี่พูดกับอาโออิโดยไม่หันหน้าไปมองว่า - "ไม่ได้มาช่วยหรอกนะ"—อาโออิตอบกลับ - "รู้แล้ว"—แล้วจอห์นนี่ก็พูดกับคาวบอยตัวหัวหน้าว่า - "ทำร้ายผู้หญิงที่สู้ไม่ได้ ทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีอาวุธ ในฐานะที่กูเองก็มีพ่อเป็นอดีตทหาร แม่งโคตรมีเกียรติเลยว่ะ นี่น่ะเหรอทหาร"—แล้วจอห์นนี่ก็เอากระสุนออกจากลูกซองจนหมด—แล้วโยนปืนลูกซองBenelli M3นั้นไปอยู่บนพื้นทราย—จอห์นนี่พูดว่า - "มาดวลกันอย่างลูกผู้ชาย มาดวลกันอย่างมีเกียรติ มาดวลด้วยเกียรติของทหาร"—แล้วจอห์นนี่กับคาวบอยตัวหน้าก็เดินไปด้านข้างให้ห่างจากอาโออิ—จอห์นนี่เอาเครื่องเล่นMP3ห้อยคอ—เล่นเพลงfinal duelของfor a few dollars more—เมื่อเพลงเริ่มเล่น—จอห์นนี่ก็เอาแขนเสื้อกิโมโนข้างซ้ายขึ้นมาปิดปาก—เมื่อเพลงจบ—จอห์นนี่ก็ใช้ปืน Derringer Remington Model 95ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกิโมโนข้างซ้ายยิงใส่หัวคาวบอยตัวหัวหน้าคนนั้นจนตายล้มลงกับพื้นทราย—จอห์นนี่หันไปพูดกับอาโออิ - "เมื่อกี๊นี้อย่าเลียนแบบนะ"—อาโออิถาม "ไหนบอกชีวิตจริงไม่มีดวลปืนแบบหนังคาวบอยไง?"—จอห์นนี่ตอบ "ก็นึกว่าจะตายแล้วเหมือนกันแหละ"—ทั้งคู่กลับบ้านของจอห์นนี่

|

—วันหนึ่ง อาโออิอยู่ที่บ้านของจอห์นนี่—จอห์นนี่ไม่อยู่—มีกลุ่มคนสิบคนบุกเข้ามาในบ้านของจอห์นนี่—ชายคนหนึ่งยิงปืนเฉียดเอวอาโออิ—อาโออิล้มลงบนเตียงหมดสติไป—คนกลุ่มนั้นก็ออกไป—ลูกน้องของจอห์นนี่พาอาโออิเข้าโรงพยาบาล—ลูกน้องแจ้งข่าวให้จอห์นนี่—จอห์นนี่ไปที่โรงพยาบาล—จอห์นนี่เห็นอาโออินอนอยู่บนเตียงพยาบาล—ใส่เครื่องช่วยหายใจ—จอห์นนี่ถามว่า - "ใครทำ?"—จอห์นนี่ได้รู้จากลูกน้องว่า—ทั้งคาวบอยตัวหัวหน้ากับลูกน้องทุกคนของคาวบอยคนนั้นที่จริงแล้วเป็นลูกน้องของแก๊งมาเฟียอีกทีหนึ่ง—จอห์นนี่รู้จากเครือข่ายข่าวสารและข่าวกรองของตัวเองว่าลูกน้องมาเฟียแก๊งนั้นทุกคนยกเว้นหัวหน้าแก๊งอยู่ที่ร้านอาหารของแก๊ง—จอห์นนี่แต่งหญิง—ใส่วิกผมสีดำยาว—ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ—กางเกงขายาวสีเทา—รองเท้าส้นสูงสีดำ—เสื้อคลุมยาวสีเทา—จอห์นนี่ซ่อนปืนWalther PPKไว้เต็มเสื้อคลุม—ซ่อนปืนRemington Model 95ไว้ในแขนเสื้อคลุม—แล้วจอห์นนี่ก็ไปที่ร้านอาหารนั้น—ใช้ปืนWalther PPKกับRemington Model 95ยิงใส่สมาชิกแก๊ง150คนในร้านอาหารนั้นตายหมด—หัวหน้าแก๊งอยู่ที่ไหนนั้นจอห์นนี่หาข้อมูลไม่เจอเลย

|

—ต้องใช้เวลาถึง7วัน—กว่าอาโออิจะหายดีและจอห์นนี่รู้ว่าหัวหน้าแก๊งอยู่ที่ญี่ปุ่น—จอห์นนี่กับอาโออิไปที่ญี่ปุ่น—แล้วก็เจอหัวหน้าแก๊ง—จอห์นนี่พูดกับอาโออิ - "ไอ้หมอนี่แหละ ที่ส่งคาวบอยไปกะจะรุมโทรมเธอ ไอ้นี่แหละ ที่ส่งคนไปยิงเธอ"—อาโออิก็ตะโกนใส่หัวหน้าแก๊งว่า - "มึงทำแบบนี้เหรอ สั่งฆ่าคนไปตั้งมาก ฉุดคร่าข่มขืนผู้หญิงไปเป็นเมีย สั่งฆ่าคนเพราะไม่ชอบขี้หน้า เอาปืนไปไล่ยิงคนอื่น ไอ้ชั่ว นี่ในหัวแก สมองแกเป็นก้อนขี้เปล่าวะ!?"—หัวหน้าแก๊ง - "แล้วไงล่ะ รู้ตัวไหมว่าเธอมันน่าเอาขนาดไหน ขาว ๆ เด็ด ๆ ดูต้นขานั่นสิ ดูหน้าอกนั่นสิ ของเด็ด ๆ แบบนี้ ฉันต้องได้ ไอ้พวกที่เหลือน่ะเหรอ เฮอะ โดนกูฆ่าไปสะใจจะตาย แม่งโคตรสมน้ำหน้า การได้ฆ่าคนมันดีออกจะตายไป เวลากูฆ่าพวกแม่งได้ กูแม่งโคตรสะใจฉิบหาย เวลากูเอาผู้หญิงกูเล็งไว้ได้ แม่งโคตรสะใจฉิบหาย แม่งโคตรฟินเลย—แล้วหัวหน้าแก๊งก็หันหลังให้จอห์นนี่กับอาโออิเดินออกไป—จอห์นนี่เหลือบดวงตาไปมองอาโออิ—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKออกมาให้อาโออิเห็น—บรรจุแม็กกาซีน—ขึ้นลำ—ปลดเซฟ—แล้วยื่นให้อาโออิ—จอห์นนี่ถอยหลังไปนั่งบนกองไม้—เอาปืนSteyr-SSG-08ออกมาเล็งไปที่หัวหน้าแก๊งไว้—อาโออิเล็งปืนWalther PPKไปที่หัวของหัวหน้าแก๊ง—นิ้วเข้าไก—หัวหน้าแก๊งหันมา—อาโออิลั่นไก—นัดที่1—นัดที่2—นัดที่3—นัดที่4—นัดที่5—นัดที่6—นัดที่7—หมดกระสุนทั้ง7นัด—หัวหน้าแก๊งลงไปนอนตาย—จอห์นนี่้เดินเข้าไปหาอาโออิ—ยื่นมือไปหา—อาโออิคืนปืนให้—แล้วจอห์นนี่ก็จะเดินออกไป—อาโออิยืนนิ่ง—คอตก—จอห์นนี่เดินไปหลายก้าว—แล้วก็หันไปดูอาโออิ—เห็นเธอยืนนิ่งคอตกอยู่—จอห์นนี่ก็เดินไปหาอาโออิ—ยื่นมือไปหาเธอ—อาโออิหันมองจอห์นนี่—จอห์นนี่พยักหน้า—มือของอาโออิก็ยื่นไปจับมือจอห์นนี่ไว้—จอห์นนี่ก็กุมมืออาโออิเดินไปท่ามกลางค่ำคืน—ผ่านแสงจากเสาไฟขนาบถนนสองข้างทาง—พร้อมเสียงเพลงIn the Sentimental Past เวอร์ชั่นไร้เสียงร้องจากหนังโหด เลว ดี ที่ดังขึ้นโดยไร้ที่มา

   ภาคต่อของ:https://www.facebook.com/share/p/1DioLxyvwd/

|

ภาคก่อนหน้าของ:https://www.facebook.com/share/p/1DczimqZNs/

|

—อาโออิอยู่ในบ้านพักหลังหนึ่ง—มีคาวบอยสองคน—คนหนึ่งเหมือนเป็นหัวหน้า—อีกคนเหมือนเป็นรองหัวหน้า—พร้อมลูกน้องนับสิบคนบุกเข้ามา—ลูกน้องทุกคนนั้นเฝ้าจุดต่างๆรอบบ้านไว้—รองหัวหน้าจับยกอาโออิจนลอย—พาดอาโออิไว้บนบ่า—เดินเข้าไปที่ห้องนอน—จับทุ่มอาโออิลงบนเตียง—แล้วกระโดดขึ้นคร่อมอาโออิบนเตียงนั้น—จอห์นนี่ในสภาพแต่งตัวเลียนแบบเสี่ยวหม่าในหนังโหด-เลว-ดี-ใส่แว่นดำ-ใช้ปืนAWMติดกล้องเล็งสอยลูกน้องไปครึ่งหนึ่งจากตึกระฟ้าหลังหนึ่งที่อยู่ห่างจากบ้านพักของอาโออิ-1-กิโลเมตร—แล้วจอห์นนี่ก็ออกมาจากตึกระฟ้า—แล้วไปที่ชั้นบนของคอนโดแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้บ้านพักของอาโออิมากกว่า—แล้วใช้ปืนSteyr-SSG-08-ติดกล้องเล็ง—สอยลูกน้องที่เหลือจนครบหมดทุกคน—จอห์นนี่เดินเข้าไปในบ้านพัก—ใช้ปืนBeretta 93Rติดพานท้าย—ยิงใส่รองหัวหน้าที่นอนคร่อมอาโออิอยู่จนตายหน้าซบลงอยู่ที่ข้างศรีษะอาโออิจมไปกับหมอน—จอห์นนี่พูดกับอาโออิว่า-"ไม่ได้มาช่วยหรอกนะ"—แล้วจอห์นนี่ก็เดินไปตามหาคาวบอยตัวหน้า—แต่คาวบอยตัวหัวหน้าหายไปแล้ว

|

—จอห์นนี่เดินกลับเข้าไปในห้องนอน—ไปหาอาโออิที่นั่งครึ่งตัวตัวสั่นอยู่บนเตียง—จอห์นนี่เดินไปลากรองหัวหน้าทิ้งลงจากเตียง—จอห์นนี่นั่งลงต่อหน้าอาโออิ—ยื่นปืนWalther PPKให้เธอ—เธอรับปืนนั้นไว้ในมือ—เธอยังคนตัวสั่นอยู่—จอห์นนี่พูด-"ยิงสิ"—เธอเล็งปืนไปที่หน้าของจอห์นนี่—อาโออิมือสั่น—แล้วอาโออิก็ยิงปืน—ปืนไม่มีลูก—จอห์นนี่ตบหน้าอาโออิอย่างแรงทีนึง—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKในมืออาโออินั้นคืนมา—บรรจุแม็กกาซีนขึ้นลำ—แล้วยิงไปที่ผนังด้านหลังอาโออิ—อาโออิก็กรี๊ดออกมา—จอห์นนี่ก็ตบหน้าอาโออิอย่างแรงจนเธอเงียบ—จอห์นนี่พูดว่า-"ไม่มีนักฆ่าฉลาด ๆ ที่ไหนให้ปืนมีกระสุนให้คนอื่นหรอก!!! มานี่!!!!"—แล้วจอห์นนี่ก็จูงมือลากอาโออิออกมา

|

—จอห์นนี่พาอาโออิขึ้นเครื่องบินไปที่ฝรั่งเศส—แล้วจอห์นนี่กับอาโออิก็ check-in ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง—อาโออิถาม-"พูดภาษาฝรั่งเศสได้ด้วยเหรอ?"—จอห์นนี่ตอบ-"เป็นนักฆ่า ถ้าพูดภาษาเหยื่อไม่ได้ แล้วจะเข้าประเทศเหยื่อได้ยังไง?"—จอห์นนี่กับอาโออิเข้าห้องพัก—จอห์นนี่ตรวจสอบห้องพักทั้งหมด—จอห์นนี่เตรียมเสื้อผ้าชุดหนึ่งลงในกระเป๋าแล้วให้อาโออิถือ—จอห์นนี่ถือกระเป๋าอีกใบหนึ่ง—แล้วพาอาโออิออกจากโรงแรม—เมื่อออกจากโรงแรม—จอห์นนี่สั่งกับอาโออิว่า-"ไปหาห้องน้ำสาธารณะเข้านะ หรือห้องน้ำปั๊มหรืออะไรก็ได้ ใส่เสื้อผ้านี่ซะ แต่อย่าพึ่งใส่วิก ออกจากห้องน้ำ แล้วหาที่ ๆ ใครมองไม่เห็นแล้วใส่ซะ ไปเจอกันตรงตึกนู้น ฉันใส่เสื้อผ้าชุดนี้ กับวิกผมยาวนี่"—จอห์นนี่กับอาโออิก็แยกย้าย—อาโออิออกมาในสภาพแต่งชาย—เธอรวบผม-(ที่สั้นทรงบ็อบของเธออยู่แล้ว)-ใส่วิกผมผู้ชายในซุ้มประตูหนึ่ง—เธอเดินไปหน้าตึกแห่งหนึ่ง—"อาโออิ"—จอห์นนี่พูดขึ้นในสภาพแต่งหญิง—ใส่วิกผมสีดำยาว—ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ—กางเกงขายาวสีเทา—รองเท้าส้นสูงสีดำ—เสื้อคลุมยาวสีเทา—จอห์นนี่กับอาโออิเดินเข้าไปในตึกนั้น—จอห์นนี่เดินเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง—จอห์นนี่ให้อาโออิไปซ่อนในห้องน้ำ—จอห์นนี่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า—จอห์นนี่เอาปืนBuntline Specialที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมออกมา—เอาพานท้ายไม้มาประกอบเข้ากับด้ามปืน—แล้วอยู่ในท่าเล็ง—มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา—แล้วจอห์นนี่ก็ยิงชายคนนั้นตาย—จอห์นนี่ก็ไปหาอาโออิ—พากันออกไป—ทั้งคู่เข้าสู่ที่ซ่อน—กลับสู่ร่างเดิม—แล้วกลับเข้าโรงแรม

|

—จอห์นนี่กับอาโออิขึ้นเครื่องบินไปประเทศไทย—ไปที่บ้านทรงไทยกลางทุ่งรกร้างแห่งหนึ่ง—เมื่อจอห์นนี่ไปถึงบ้านหลังนั้น—มีคนอยู่ในบ้านหลังนั้น500คน—จอห์นนี่ก็ใช้ปืนM249-บรรจุ200นัดยิงตายหมดทุกคน—อาโออิร้องกรี๊ด—จอห์นนี่เดินไปที่ห้องครัว—เปิดถังแก๊ส—ถอดสายแก๊สออก—แล้วจอห์นนี่ก็เดินออกมา—จูงมืออาโออิเดินไป—อาโออิตะโกนถามขึ้นว่า - "ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้? - ทำไมต้องทำกันขนาดนั้นด้วย - ลูกค้าสั่งให้ฆ่าคนเดียวไม่ใช่หรือไง? - ทำไมต้องฆ่าทุกคนตายหมด - ทำไมต้องโหดร้ายขนาดนี้ - ลูกเด็กเล็กน้อยก็ไม่เว้นบ้างเหรอ - เด็กทารกก็ยังฆ่า - ขนาดปลาอยู่ในตู้ของมันดี - ก็ไปยิงโดนมันอีก - นี่ยังมีความเป็นคนบ้างหรือเปล่า - รู้ไหมว่าการฆ่าคนมันน่ารังเกียจน่ะ - ทำไมถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้-"—จอห์นนี่ตอบว่า - "คิดว่านักฆ่าเป็นอะไร? คิดว่านักฆ่ามีคุณธรรมหรือไง? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเป็นยังไงกันวะ? คิดว่านักฆ่ามันเท่เหรอ? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเท่เหรอ? ไม่! มันไม่ได้เท่อะไรเลย มันน่ารังเกียจ มันเลวทราม มันต่ำช้า มันไร้คุณธรรม มันไร้ศีลธรรม  การฆ่ามันต้องไร้คุณธรรมแบบนี้แหละ เพราะฉันไร้คุณธรรมนี่แหละฉันถึงได้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าฉันมีคุณธรรมฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าจะฆ่ากัน มันต้องไร้คุณธรรม มันต้องไร้ศีลธรรม มันต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไอ้พวกที่ชอบพูดใส่นักดาบว่า แต่ผมมีปืน หรือไอ้ที่ชอบทำรูปมีมเขียนศิลปะการต่อสู้ไว้บานที่ตัวละครหนึ่ง ส่วนอีกตัวละครเขียนชื่อปืนไว้ ในชีวิตจริง ถ้าเอาปืนให้มัน มันจะโดนฆ่าตาย คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันง่ายนักเหรอ? เด็ก5ขวบกับการ์ดยูกิก็ฆ่าเราได้! คิดว่าการฆ่ากันมันเหมือนการดวลปืนจ้องหน้าจ้องตากันเป็นแปดนาที แล้วยิงกันแบบหนังคาวบอยเหรอ? คิดว่าการสู้กันในชีวิตจริง มันออมมือในตอนแรกแล้วเอาจริงในตอนหลังได้งั้นเหรอ? มันเท่นักเหรอ แบบนั้นน่ะ? คิดว่าในชีวิตจริงจะยิงปืนคู่ในหนังจอห์นวูได้เหรอ? มีลีลาท่ายิงเท่ ๆ ได้เหรอ? มันไม่ได้เว้ย มันทำไม่ได้ ถ้าทำ เราจะโดนฆ่าตาย! ถ้าจะฆ่าใคร ต้องชั่วช้า ต้องเลวทราม ต้องสามานย์ ต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ และห้ามเห็นอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ ต้องไม่มีความเป็นมนุษย์ ไม่อย่างงั้นเราก็ฆ่าใครไม่ได้หรอก!!! เราจะโดนฆ่าตาย!!!! นี่แหละ การฆ่ากันในชีวิตจริง! ยินดีต้อนรับสู่การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริง ถ้าเธอไม่คิดว่าการฆ่ากันเป็นเรื่องน่ารังเกียจ เธอก็ไม่พร้อมเป็นนักฆ่าหรอก"—จอห์นนี่ก็พาอาโออิไปที่บ้านของจอห์นนี่

|

—ในระหว่างที่ทั้งคู่พักหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ—อาโออินอนเอนหลังอยู่กับเตียง—หลังเธอติดผนัง—จอห์นนี่นั่งพิงหน้าต่างอยู่—อาโออิถามขึ้นว่า "ทำไมถึงมาเป็นนักฆ่าล่ะ?"—จอห์นนี่ตอบว่า - "เขียนนิยาย ก็ต้องเขียนให้ได้ยาวตั้งร้อยหน้า เปลี่ยนมาเขียนเรื่องสั้นสำนักพิมพ์ก็ไม่รับ หาวิธีย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ เวทมนตร์ก็ไม่มีอยู่จริง การขอพรจากดาวตกก็เป็นไปไม่ได้ ส่งบทหนัง ส่งเรื่องสั้นให้ดัดแปลงเป็นหนัง ก็ไม่มีใครรับ ส่งหนังให้โรงหนัง โรงหนังก็ไม่รับ จะทำหนังสัตว์ประหลาด ก็ต้องใช้เทคนิคพิเศษ ทำเสร็จแล้ว ก็ไม่มีคนดู ฉันเป็นนักฆ่าเพื่อความอยู่รอด ฉันฆ่าคนเพื่อความอยู่รอด ถ้าไม่ฆ่าคน ถ้าไม่หลอกลวง ถ้าไม่ฉ้อโกง ถ้าไม่โกงกิน ถ้าไม่ฮุบเงิน ถ้าไม่ฟอกเงิน ถ้าไม่หลอกให้คนโอนเงิน ถ้าไม่หลอกให้คนจ่ายเงินเรา ถ้าไม่ทำชั่ว ก็อยู่ไม่รอดหรอก"—จอห์นนี่ดูโทรศัพท์—แล้วจอห์นนี่ก็พูดกับอาโออิว่า - "เจอไอ้คาวบอยนั่นแล้ว"

|

—จอห์นนี่กับอาโออิขึ้นเครื่องบินไปที่หมู่บ้านกลางทะเลทราย—จอห์นนี่อยู่ในสภาพแต่งหญิงเป็นเด็กสาวหูกระต่าย—ใส่วิกผมยาวสีขาว—แสกกลาง—มัดหางม้าเล็กๆข้างหลังด้วยริบบิ้นสีน้ำเงิน—ติดหูกระต่ายสีขาวคาดหัว—ใส่คอนแทคเลนส์ตาสีฟ้า—ใส่ชุดสไตล์กิโมโนสีน้ำเงิน—ขาว—ตัวเสื้อกับแขนเสื้อแยกออกจากกัน—กระโปรงแบบจีบสีน้ำเงิน—สายรัดต้นแขนสีน้ำเงิน—ถุงเท้าขาวขอบน้ำเงิน—จอห์นนี่บอกกับอาโออิว่า - "รออยู่นี่น่ะ"—แล้วจอห์นนี่ก็เข้าไปท่ามกลางบ้านยี่สิบหลังนั้นจนหายไปจากสายตาอาโออิ—อาโออิขโมยปืนBuntline Specialที่ติดพานท้ายไม้ของจอห์นนี่จากกระเป๋าที่จอห์นนี่วางไว้—แล้วอาโออิก็วิ่งไปทั่วหมู่บ้านนั้น—แล้วคาวบอยคนนั้นก็ยิงปืนColt Single Action Armyเข้าที่พื้นตรงเท้าของอาโออิ—อาโออิล้มลง—ปืนBunline Specialหลุดออกจากมือเธอกระเด็นออกไป—คาวบอยคนนั้นใช้ปืนจ่อหน้าเธอ—คาวบอยคนนั้นเปิดนาฬิกาพก—เสียงเพลงนาฬิกาพกดังขึ้น—จอห์นนี่เดินเข้ามายิงปืนBenelli M3ใส่นาฬิกาเรือนนั้น—จอห์นนี่พูดกับอาโออิโดยไม่หันหน้าไปมองว่า - "ไม่ได้มาช่วยหรอกนะ"—อาโออิตอบกลับ - "รู้แล้ว"—แล้วจอห์นนี่ก็พูดกับคาวบอยตัวหัวหน้าว่า - "ทำร้ายผู้หญิงที่สู้ไม่ได้ ทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีอาวุธ ในฐานะที่กูเองก็มีพ่อเป็นอดีตทหาร แม่งโคตรมีเกียรติเลยว่ะ นี่น่ะเหรอทหาร"—แล้วจอห์นนี่ก็เอากระสุนออกจากลูกซองจนหมด—แล้วโยนปืนลูกซองBenelli M3นั้นไปอยู่บนพื้นทราย—จอห์นนี่พูดว่า - "มาดวลกันอย่างลูกผู้ชาย มาดวลกันอย่างมีเกียรติ มาดวลด้วยเกียรติของทหาร"—แล้วจอห์นนี่กับคาวบอยตัวหน้าก็เดินไปด้านข้างให้ห่างจากอาโออิ—จอห์นนี่เอาเครื่องเล่นMP3ห้อยคอ—เล่นเพลงfinal duelของfor a few dollars more—เมื่อเพลงเริ่มเล่น—จอห์นนี่ก็เอาแขนเสื้อกิโมโนข้างซ้ายขึ้นมาปิดปาก—เมื่อเพลงจบ—จอห์นนี่ก็ใช้ปืน Derringer Remington Model 95ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกิโมโนข้างซ้ายยิงใส่หัวคาวบอยตัวหัวหน้าคนนั้นจนตายล้มลงกับพื้นทราย—จอห์นนี่หันไปพูดกับอาโออิ - "เมื่อกี๊นี้อย่าเลียนแบบนะ"—อาโออิถาม "ไหนบอกชีวิตจริงไม่มีดวลปืนแบบหนังคาวบอยไง?"—จอห์นนี่ตอบ "ก็นึกว่าจะตายแล้วเหมือนกันแหละ"—ทั้งคู่กลับบ้านของจอห์นนี่

|

—วันหนึ่ง อาโออิอยู่ที่บ้านของจอห์นนี่—จอห์นนี่ไม่อยู่—มีกลุ่มคนสิบคนบุกเข้ามาในบ้านของจอห์นนี่—ชายคนหนึ่งยิงปืนเฉียดเอวอาโออิ—อาโออิล้มลงบนเตียงหมดสติไป—คนกลุ่มนั้นก็ออกไป—ลูกน้องของจอห์นนี่พาอาโออิเข้าโรงพยาบาล—ลูกน้องแจ้งข่าวให้จอห์นนี่—จอห์นนี่ไปที่โรงพยาบาล—จอห์นนี่เห็นอาโออินอนอยู่บนเตียงพยาบาล—ใส่เครื่องช่วยหายใจ—จอห์นนี่ถามว่า - "ใครทำ?"—จอห์นนี่ได้รู้จากลูกน้องว่า—ทั้งคาวบอยตัวหัวหน้ากับลูกน้องทุกคนของคาวบอยคนนั้นที่จริงแล้วเป็นลูกน้องของแก๊งมาเฟียอีกทีหนึ่ง—จอห์นนี่รู้จากเครือข่ายข่าวสารและข่าวกรองของตัวเองว่าลูกน้องมาเฟียแก๊งนั้นทุกคนยกเว้นหัวหน้าแก๊งอยู่ที่ร้านอาหารของแก๊ง—จอห์นนี่แต่งหญิง—ใส่วิกผมสีดำยาว—ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ—กางเกงขายาวสีเทา—รองเท้าส้นสูงสีดำ—เสื้อคลุมยาวสีเทา—จอห์นนี่ซ่อนปืนWalther PPKไว้เต็มเสื้อคลุม—ซ่อนปืนRemington Model 95ไว้ในแขนเสื้อคลุม—แล้วจอห์นนี่ก็ไปที่ร้านอาหารนั้น—ใช้ปืนWalther PPKกับRemington Model 95ยิงใส่สมาชิกแก๊ง150คนในร้านอาหารนั้นตายหมด—หัวหน้าแก๊งอยู่ที่ไหนนั้นจอห์นนี่หาข้อมูลไม่เจอเลย

|

—ต้องใช้เวลาถึง7วัน—กว่าอาโออิจะหายดีและจอห์นนี่รู้ว่าหัวหน้าแก๊งอยู่ที่ญี่ปุ่น—จอห์นนี่กับอาโออิไปที่ญี่ปุ่น—แล้วก็เจอหัวหน้าแก๊ง—จอห์นนี่พูดกับอาโออิ - "ไอ้หมอนี่แหละ ที่ส่งคาวบอยไปกะจะรุมโทรมเธอ ไอ้นี่แหละ ที่ส่งคนไปยิงเธอ"—อาโออิก็ตะโกนใส่หัวหน้าแก๊งว่า - "มึงทำแบบนี้เหรอ สั่งฆ่าคนไปตั้งมาก ฉุดคร่าข่มขืนผู้หญิงไปเป็นเมีย สั่งฆ่าคนเพราะไม่ชอบขี้หน้า เอาปืนไปไล่ยิงคนอื่น ไอ้ชั่ว นี่ในหัวแก สมองแกเป็นก้อนขี้เปล่าวะ!?"—หัวหน้าแก๊ง - "แล้วไงล่ะ รู้ตัวไหมว่าเธอมันน่าเอาขนาดไหน ขาว ๆ เด็ด ๆ ดูต้นขานั่นสิ ดูหน้าอกนั่นสิ ของเด็ด ๆ แบบนี้ ฉันต้องได้ ไอ้พวกที่เหลือน่ะเหรอ เฮอะ โดนกูฆ่าไปสะใจจะตาย แม่งโคตรสมน้ำหน้า การได้ฆ่าคนมันดีออกจะตายไป เวลากูฆ่าพวกแม่งได้ กูแม่งโคตรสะใจฉิบหาย เวลากูเอาผู้หญิงกูเล็งไว้ได้ แม่งโคตรสะใจฉิบหาย แม่งโคตรฟินเลย—แล้วหัวหน้าแก๊งก็หันหลังให้จอห์นนี่กับอาโออิเดินออกไป—จอห์นนี่เหลือบดวงตาไปมองอาโออิ—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKออกมาให้อาโออิเห็น—บรรจุแม็กกาซีน—ขึ้นลำ—ปลดเซฟ—แล้วยื่นให้อาโออิ—จอห์นนี่ถอยหลังไปนั่งบนกองไม้—เอาปืนSteyr-SSG-08ออกมาเล็งไปที่หัวหน้าแก๊งไว้—อาโออิเล็งปืนWalther PPKไปที่หัวของหัวหน้าแก๊ง—นิ้วเข้าไก—หัวหน้าแก๊งหันมา—อาโออิลั่นไก—นัดที่1—นัดที่2—นัดที่3—นัดที่4—นัดที่5—นัดที่6—นัดที่7—หมดกระสุนทั้ง7นัด—หัวหน้าแก๊งลงไปนอนตาย—จอห์นนี่้เดินเข้าไปหาอาโออิ—ยื่นมือไปหา—อาโออิคืนปืนให้—แล้วจอห์นนี่ก็จะเดินออกไป—อาโออิยืนนิ่ง—คอตก—จอห์นนี่เดินไปหลายก้าว—แล้วก็หันไปดูอาโออิ—เห็นเธอยืนนิ่งคอตกอยู่—จอห์นนี่ก็เดินไปหาอาโออิ—ยื่นมือไปหาเธอ—อาโออิหันมองจอห์นนี่—จอห์นนี่พยักหน้า—มือของอาโออิก็ยื่นไปจับมือจอห์นนี่ไว้—จอห์นนี่ก็กุมมืออาโออิเดินไปท่ามกลางค่ำคืน—ผ่านแสงจากเสาไฟขนาบถนนสองข้างทาง—พร้อมเสียงเพลงIn the Sentimental Past เวอร์ชั่นไร้เสียงร้องจากหนังโหด เลว ดี ที่ดังขึ้นโดยไร้ที่มา

 ต้องใช้เวลาถึง7วัน—กว่าจอห์นนี่จะรู้ว่ารองหัวหน้าแก๊งอยู่ที่หมู่บ้านทะเลทรายที่คาวบอยตัวหัวหน้าเคยอยู่—ส่วนหัวหน้าแก๊งอยู่ที่ญี่ปุ่น—และอาโออิหายดี—จอห์นนี่—แต่งหญิงเป็นเด็กสาวหูกระต่าย—ใส่วิกผมยาวสีขาว—แสกกลาง—มัดหางม้าเล็กๆข้างหลังด้วยริบบิ้นสีน้ำเงิน—ติดหูกระต่ายสีขาวคาดหัว—ใส่คอนแทคเลนส์ตาสีฟ้า—ใส่ชุดสไตล์กิโมโนสีน้ำเงิน—ขาว—ตัวเสื้อกับแขนเสื้อแยกออกจากกัน—กระโปรงแบบจีบสีน้ำเงิน—สายรัดต้นแขนสีน้ำเงิน—ถุงเท้าขาวขอบน้ำเงิน—แล้วไปที่หมู่บ้านทะเลทรายนั้นพร้อมอาโออิ—จอห์นนี่เดินเข้าไปในหมู่บ้านโดยถือปืนBuntline Specialติดพานท้ายไม้อยู่ในมือ—แล้วรองหัวหน้าแก๊งก็ยิงปืนใส่พื้นทราย—จอห์นนี่เสียหลักล้มลงไปนอนกับพื้น—ปืนBuntline Specialหลุดออกจากมือจอห์นนี่—จอห์นนี่พลิกตะแคงข้างยื่นมือไปจะเก็บปืนBuntline Special—รองหัวหน้าแก๊งก็ยิงใส่พื้นทรายตรงปืนBuntline Special—จอห์นนี่ขยับถอยหลัง—เอามือเข้าไปในแขนเสื้อกิโมโนจะหยิบปืนRemington Model95ออกมา—รองหัวหน้าแก๊งก็ยิงใส่พื้นทรายข้างแขนจอห์นนี่—รองหัวหน้าแก๊งหยิบนาฬิกาพกออกมา—นาฬิกาพกก็เล่นเพลง—เสียงนาฬิกาพกอีกเรือนดังขึ้น—อาโออิเดินเข้ามา—

  ภาคต่อของ:

|

ภาคก่อนหน้าของ:

|

—อาโออิอยู่ในบ้านพักหลังหนึ่ง—มีคาวบอยสองคน—คนหนึ่งเหมือนเป็นหัวหน้า—อีกคนเหมือนเป็นรองหัวหน้า—พร้อมลูกน้องนับสิบคนบุกเข้ามา—ลูกน้องทุกคนนั้นเฝ้าจุดต่างๆรอบบ้านไว้—รองหัวหน้าจับยกอาโออิจนลอย—พาดอาโออิไว้บนบ่า—เดินเข้าไปที่ห้องนอน—จับทุ่มอาโออิลงบนเตียง—แล้วกระโดดขึ้นคร่อมอาโออิบนเตียงนั้น—จอห์นนี่ในสภาพแต่งตัวเลียนแบบเสี่ยวหม่าในหนังโหด-เลว-ดี-ใส่แว่นดำ-ใช้ปืนAWMติดกล้องเล็งสอยลูกน้องไปครึ่งหนึ่งจากตึกระฟ้าหลังหนึ่งที่อยู่ห่างจากบ้านพักของอาโออิ-1-กิโลเมตร—แล้วจอห์นนี่ก็ออกมาจากตึกระฟ้า—แล้วไปที่ชั้นบนของคอนโดแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้บ้านพักของอาโออิมากกว่า—แล้วใช้ปืนSteyr-SSG-08-ติดกล้องเล็ง—สอยลูกน้องที่เหลือจนครบหมดทุกคน—จอห์นนี่เดินเข้าไปในบ้านพัก—ใช้ปืนBeretta 93Rติดพานท้าย—ยิงใส่รองหัวหน้าที่นอนคร่อมอาโออิอยู่จนตายหน้าซบลงอยู่ที่ข้างศรีษะอาโออิจมไปกับหมอน—จอห์นนี่พูดกับอาโออิว่า-"ไม่ได้มาช่วยหรอกนะ"—แล้วจอห์นนี่ก็เดินไปตามหาคาวบอยตัวหน้า—แต่คาวบอยตัวหัวหน้าหายไปแล้ว

|จอ

—จอห์นนี่เดินกลับเข้าไปในห้องนอน—ไปหาอาโออิที่นั่งครึ่งตัวตัวสั่นอยู่บนเตียง—จอห์นนี่เดินไปลากรองหัวหน้าทิ้งลงจากเตียง—จอห์นนี่นั่งลงต่อหน้าอาโออิ—ยื่นปืนWalther PPKให้เธอ—เธอรับปืนนั้นไว้ในมือ—เธอยังคนตัวสั่นอยู่—จอห์นนี่พูด-"ยิงสิ"—เธอเล็งปืนไปที่หน้าของจอห์นนี่—อาโออิมือสั่น—แล้วอาโออิก็ยิงปืน—ปืนไม่มีลูก—จอห์นนี่ตบหน้าอาโออิอย่างแรงทีนึง—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKในมืออาโออินั้นคืนมา—บรรจุแม็กกาซีนขึ้นลำ—แล้วยิงไปที่ผนังด้านหลังอาโออิ—อาโออิก็กรี๊ดออกมา—จอห์นนี่ก็ตบหน้าอาโออิอย่างแรงจนเธอเงียบ—จอห์นนี่พูดว่า-"ไม่มีนักฆ่าฉลาด ๆ ที่ไหนให้ปืนมีกระสุนให้คนอื่นหรอก!!! มานี่!!!!"—แล้วจอห์นนี่ก็จูงมือลากอาโออิออกมา

|

—จอห์นนี่พาอาโออิขึ้นเครื่องบินไปที่ฝรั่งเศส—แล้วจอห์นนี่กับอาโออิก็ check-in ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง—อาโออิถาม-"พูดภาษาฝรั่งเศสได้ด้วยเหรอ?"—จอห์นนี่ตอบ-"เป็นนักฆ่า ถ้าพูดภาษาเหยื่อไม่ได้ แล้วจะเข้าประเทศเหยื่อได้ยังไง?"—จอห์นนี่กับอาโออิเข้าห้องพัก—จอห์นนี่ตรวจสอบห้องพักทั้งหมด—จอห์นนี่เตรียมเสื้อผ้าชุดหนึ่งลงในกระเป๋าแล้วให้อาโออิถือ—จอห์นนี่ถือกระเป๋าอีกใบหนึ่ง—แล้วพาอาโออิออกจากโรงแรม—เมื่อออกจากโรงแรม—จอห์นนี่สั่งกับอาโออิว่า-"ไปหาห้องน้ำสาธารณะเข้านะ หรือห้องน้ำปั๊มหรืออะไรก็ได้ ใส่เสื้อผ้านี่ซะ แต่อย่าพึ่งใส่วิก ออกจากห้องน้ำ แล้วหาที่ ๆ ใครมองไม่เห็นแล้วใส่ซะ ไปเจอกันตรงตึกนู้น ฉันใส่เสื้อผ้าชุดนี้ กับวิกผมยาวนี่"—จอห์นนี่กับอาโออิก็แยกย้าย—อาโออิออกมาในสภาพแต่งชาย—เธอรวบผม-(ที่สั้นทรงบ็อบของเธออยู่แล้ว)-ใส่วิกผมผู้ชายในซุ้มประตูหนึ่ง—เธอเดินไปหน้าตึกแห่งหนึ่ง—"อาโออิ"—จอห์นนี่พูดขึ้นในสภาพแต่งหญิง—ใส่วิกผมสีดำยาว—ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ—กางเกงขายาวสีเทา—รองเท้าส้นสูงสีดำ—เสื้อคลุมยาวสีเทา—จอห์นนี่กับอาโออิเดินเข้าไปในตึกนั้น—จอห์นนี่เดินเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง—จอห์นนี่ให้อาโออิไปซ่อนในห้องน้ำ—จอห์นนี่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า—จอห์นนี่เอาปืนBuntline Specialที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมออกมา—เอาพานท้ายไม้มาประกอบเข้ากับด้ามปืน—แล้วอยู่ในท่าเล็ง—มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา—แล้วจอห์นนี่ก็ยิงชายคนนั้นตาย—จอห์นนี่ก็ไปหาอาโออิ—พากันออกไป—ทั้งคู่เข้าสู่ที่ซ่อน—กลับสู่ร่างเดิม—แล้วกลับเข้าโรงแรม

|

—จอห์นนี่กับอาโออิขึ้นเครื่องบินไปประเทศไทย—ไปที่บ้านทรงไทยกลางทุ่งรกร้างแห่งหนึ่ง—เมื่อจอห์นนี่ไปถึงบ้านหลังนั้น—มีคนอยู่ในบ้านหลังนั้น500คน—จอห์นนี่ก็ใช้ปืนM249-บรรจุ200นัดยิงตายหมดทุกคน—อาโออิร้องกรี๊ด—จอห์นนี่เดินไปที่ห้องครัว—เปิดถังแก๊ส—ถอดสายแก๊สออก—แล้วจอห์นนี่ก็เดินออกมา—จูงมืออาโออิเดินไป—อาโออิตะโกนถามขึ้นว่า - "ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้? - ทำไมต้องทำกันขนาดนั้นด้วย - ลูกค้าสั่งให้ฆ่าคนเดียวไม่ใช่หรือไง? - ทำไมต้องฆ่าทุกคนตายหมด - ทำไมต้องโหดร้ายขนาดนี้ - ลูกเด็กเล็กน้อยก็ไม่เว้นบ้างเหรอ - เด็กทารกก็ยังฆ่า - ขนาดปลาอยู่ในตู้ของมันดี - ก็ไปยิงโดนมันอีก - นี่ยังมีความเป็นคนบ้างหรือเปล่า - รู้ไหมว่าการฆ่าคนมันน่ารังเกียจน่ะ - ทำไมถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้-"—จอห์นนี่ตอบว่า - "คิดว่านักฆ่าเป็นอะไร? คิดว่านักฆ่ามีคุณธรรมหรือไง? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเป็นยังไงกันวะ? คิดว่านักฆ่ามันเท่เหรอ? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเท่เหรอ? ไม่! มันไม่ได้เท่อะไรเลย มันน่ารังเกียจ มันเลวทราม มันต่ำช้า มันไร้คุณธรรม มันไร้ศีลธรรม  การฆ่ามันต้องไร้คุณธรรมแบบนี้แหละ เพราะฉันไร้คุณธรรมนี่แหละฉันถึงได้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าฉันมีคุณธรรมฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าจะฆ่ากัน มันต้องไร้คุณธรรม มันต้องไร้ศีลธรรม มันต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไอ้พวกที่ชอบพูดใส่นักดาบว่า แต่ผมมีปืน หรือไอ้ที่ชอบทำรูปมีมเขียนศิลปะการต่อสู้ไว้บานที่ตัวละครหนึ่ง ส่วนอีกตัวละครเขียนชื่อปืนไว้ ในชีวิตจริง ถ้าเอาปืนให้มัน มันจะโดนฆ่าตาย คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันง่ายนักเหรอ? เด็ก5ขวบกับการ์ดยูกิก็ฆ่าเราได้! คิดว่าการฆ่ากันมันเหมือนการดวลปืนจ้องหน้าจ้องตากันเป็นแปดนาที แล้วยิงกันแบบหนังคาวบอยเหรอ? คิดว่าการสู้กันในชีวิตจริง มันออมมือในตอนแรกแล้วเอาจริงในตอนหลังได้งั้นเหรอ? มันเท่นักเหรอ แบบนั้นน่ะ? คิดว่าในชีวิตจริงจะยิงปืนคู่ในหนังจอห์นวูได้เหรอ? มีลีลาท่ายิงเท่ ๆ ได้เหรอ? มันไม่ได้เว้ย มันทำไม่ได้ ถ้าทำ เราจะโดนฆ่าตาย! ถ้าจะฆ่าใคร ต้องชั่วช้า ต้องเลวทราม ต้องสามานย์ ต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ และห้ามเห็นอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ ไม่อย่างงั้นเราก็ฆ่าใครไม่ได้หรอก!!! เราจะโดนฆ่าตาย!!!! นี่แหละ การฆ่ากันในชีวิตจริง! ยินดีต้อนรับสู่การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริง ถ้าเธอไม่คิดว่าการฆ่ากันเป็นเรื่องน่ารังเกียจ เธอก็ไม่พร้อมเป็นนักฆ่าหรอก"—จอห์นนี่ก็พาอาโออิไปที่บ้านของจอห์นนี่

|

—ในระหว่างที่ทั้งคู่พักหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ—อาโออินอนเอนหลังอยู่กับเตียง—หลังเธอติดผนัง—จอห์นนี่นั่งพิงหน้าต่างอยู่—อาโออิถามขึ้นว่า "ทำไมถึงได้มาเป็นนักฆ่าล่ะ?"—จอห์นนี่ตอบว่า - "เขียนนิยาย ก็ต้องเขียนให้ได้ยาวตั้งร้อยหน้า เปลี่ยนมาเขียนเรื่องสั้นสำนักพิมพ์ก็ไม่รับ หาวิธีย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ เวทมนตร์ก็ไม่มีอยู่จริง การขอพรจากดาวตกก็เป็นไปไม่ได้

 ภาคต่อของ:

|

ภาคก่อนหน้าของ:

|

—อาโออิอยู่ในบ้านพักหลังหนึ่งที่จอห์นนี่เป็นเจ้าของ—

ภาคต่อของ:

|

ภาคก่อนหน้าของ:

|

—

   ภาคต่อของ: https://www.facebook.com/share/p/18t1wvPX1k/

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนประตูกระจกของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง แล้วลงจากรถพร้อมปืนM249บรรจุ200นัด —แล้วยิงทุกคนในสำนักพิมพ์จนตาย —ยิงนักเขียนในสำนักพิมพ์ทุกคนจนตาย —แล้วยิงบก.ของสำนักพิมพ์จนตาย —จอห์นนี่กลับเข้ารถขับออกไป

|

—อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนธนาคารแห่งหนึ่ง—แล้วลงมาจากรถ—ขึ้นรถสปอร์ตอีกคันหนึ่งแล้วขับออกไป—ระเบิดที่บรรทุกอยู่เต็มรถบรรทุกก็ระเบิดขึ้น—รถของอาโอออิขับไปประกบคู่กับรถของจอห์นนี่—ทั้งคู่ไปที่หมู่บ้านกลางทะเลทรายแห่งหนึ่ง—เมื่อลงมาจากรถ—อาโออิก็ถือปืนM249 stand byไว้—จอห์นนี่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน—กลุ่มคนถือปืนวิ่งออกมา—อาโออิของคนทุกคนที่จะออกมาตายหมด—จอห์นนี่เดินไปหาบ้านหลังหนึ่ง—อาโออิวิ่งไปพร้อมปืนไรเฟิล Lee-Endfield ติดกล้องเล็ง ขึ้นไปที่ระเบียงชั้นที่สิบของบ้านสิบชั้นหลังหนึ่ง—เมื่อมีคนวิ่งออกมาหาจอห์นนี่ อาโออิก็ยิงปืนLee-Endfieldใส่ตายหมด—จอห์นนี่เดินเข้าประตูของบ้านหลังหนึ่งไป—เจอคาวบอยคนหนึ่ง—คาวบอยคนนั้นวิ่งหนีไป—อาโออิยิงขาคาวบอยคนนั้น—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKยิงหัวคาวบอยคนนั้นตาย—อาโออิวิ่งลงจากบ้านสิบชั้น—วิ่งออกหมู่บ้านไป—มีคาวบอยคนหนึ่งยิงปืนColt single action armyใส่ที่พื้นทรายตรงเท้าอาโออิ—อาโออิเสียหลักล้มลงกับพื้นทราย ปืนLee-Endfieldหลุดออกจากมือ—คาวบอยคนนั้นเปิดนาฬิกาพกให้มีเสียงเพลงดังออกมา—เสียงเพลงของนาฬิกาพกอีกเรือนดังขึ้น—จอห์นนี่เดินมาพร้อมนาฬิกาพกที่ห้อยอยู่กับคอ—ถือปืนBenelli M3อยู่ในมือ—คาวบอยคนนั้นจะชักปืนยิง—จอห์นนี่ชักปั๊มลูกสูบของลูกซอง—คาวบอยคนนั้นก็หยุด—จอห์นนี่พูด "พ่อกูเป็นอดีตทหาร ตัวเองก็เคยเป็นทหารแท้ ๆ เอาปืนมาทำร้ายผู้หญิงมือเปล่าที่ไม่มีทางสู้ ทำร้ายผู้หญิงที่อ่อนแอ รุมกระทืบ ปลดอาวุธ แต่ตัวเองมีอาวุธ อีกฝ่ายหยิบอาวุธไม่ได้ แต่ตัวเองถือปืนอยู่ตลอดเวลา แม่งโคตรมีเกียรติเลย"—จอห์นนี่พงกหัวไปด้านข้าง—ทั้งจอห์นนี่กับคาวบอยคนนั้นเดินออกไปด้านข้างให้ห่างจากอาโออิ—จอห์นนี่ปิดนาฬิกาพก—เอาโทรศัพท์ห้อยคอ—เปิดเพลงfinal duel-เพลงประกอบของfor a few dollars moreจากในยูทูป—เมื่อเพลงจบลง—จอห์นนี่ก็เอาปืนRemington Model95ยิงใส่คาวบอยคนนั้นที่หัวจนตาย—จอห์นนี่พูดกับอาโออิโดยไม่หันไปมอง "เมื่อตะกี้อย่าเลียนแบบนะ นึกว่าจะตายห่าละ"

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนรถคันหนึ่งเข้าอย่างแรง—รถนั้นก็ขับหนีออกไป—แล้วก็มีรถเก๋งอีกคันพุ่งเข้ามาชนรถคันนั้นที่ด้านข้าง—รถคันนั้นก็เลี้ยวไปอีกทาง—รถบรรทุก18ล้อก็วิ่งเข้ามาชนรถคันนั้น—คนขับก็หนีลงจากรถวิ่งไปตามถนน—จอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.พุ่งชนคนขับรถจนนอนแน่นิ่งอยู่บนถนน—แล้วจอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.เหยียบหัวคนขับรถที่นอนแน่นิ่งอยู่ซ้ำไปซ้ำมา29ครั้ง

|

—อาโออิขับรถสปอร์ตพุ่งชนประตูกระจกของบ้านหลังหนึ่ง—เอาปืนM249-บรรจุ200นัด—ยิงทุกคนในบ้านจนตาย—แล้วอาโออิก็ไปเจอกับชายคนหนึ่ง—ชายคนนั้นก็พูดอย่างสิ้นหวัง "นี่ พวกเราขายยาก็จริง ฆ่าคนก็จริง แต่ไม่คิดว่าเราไม่มีทางเลือกบ้างเหรอ? ไม่คิดสงสัยบ้างเหรอว่าอะไรทำให้พวกเราคิดแบบนี้ทำแบบนี้ ไม่เห็นใจเราบ้างเหรอ? ไม่คิดว่าเรายังมีครอบครัวที่มีความสุข มีลูก มีผัว มีเมีย มีเพื่อน มีเพื่อนที่คอยเล่นเกม ที่มีความสุขด้วยกัน แล้วไม่คิดว่าพวกเขาจะเสียใจบ้างเหรอ?"—อาโออิก็พูดว่า "คิดว่านักฆ่าเป็นอะไร? คิดว่านักฆ่ามีคุณธรรมหรือไง? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเป็นยังไงกันวะ? คิดว่านักฆ่ามันเท่เหรอ? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเท่เหรอ? ไม่! มันไม่ได้เท่อะไรเลย มันน่ารังเกียจ มันเลวทราม มันต่ำช้า มันไร้คุณธรรม มันไร้ศีลธรรม  การฆ่ามันต้องไร้คุณธรรมแบบนี้แหละ เพราะฉันไร้คุณธรรมนี่แหละฉันถึงได้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าฉันมีคุณธรรมฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าจะฆ่ากัน มันต้องไร้คุณธรรม มันต้องไร้ศีลธรรม มันต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไอ้พวกที่ชอบพูดใส่นักดาบว่า แต่ผมมีปืน หรือไอ้ที่ชอบทำรูปมีมเขียนศิลปะการต่อสู้ไว้บานที่ตัวละครหนึ่ง ส่วนอีกตัวละครเขียนชื่อปืนไว้ ในชีวิตจริง ถ้าเอาปืนให้มัน มันจะโดนฆ่าตาย คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันง่ายนักเหรอ? เด็ก5ขวบกับการ์ดยูกิก็ฆ่าเราได้! นี่แหละ การฆ่ากันในชีวิตจริง! ยินดีต้อนรับสู่การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริง"—แล้วอาโออิก็ยิงเข้าที่หัวชายคนนั้นจนตาย

|

—รถตำรวจนับร้อยคนมาเป็นขบวน—จอห์นนี่ก็ขับรถกลับไปหาลูกน้องที่จอดรถรออยู่เป็นร้อย จอห์นนี่ใช้ภาษามือบอกลูกน้องว่า 'ทำตามแผน'—ลูกน้องจอห์นนี่ก็ขับรถไล่ต้อนตำรวจเข้าที่ปิดตายที่หนึ่ง—จอห์นนี่ก็จุดระเบิดทำลายรถตำรวจทุกคันหมด—แต่มีรถตำรวจคันหนึ่งรอดมาได้—จอห์นนี่ก็ให้อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนรถตำรวจคันนั้น—ตำรวจในรถคันนั้นลงออกมาจากรถ

|

—ตำรวจคนนั้นพูด "มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร มึงรู้ไหมว่ามึงเล่นอยู่กับใคร มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว มึงโดนดีแน่ มึงรู้ไหมว่ากูใหญ่แค่ไหน มึงรู้ไหมว่า-"

|

—จอห์นนี่เอาร่มแทงเข้าปากตำรวจคนนั้น—จอห์นนี่พูด "เออ กูรู้ มึงรู้ไหมว่าทำไมกูทำแบบนี้ มึงเห็นพวกประชาชนนั่นไหม มึงเห็นไอ้พวกที่ออกไปม็อบนั่นหรือเปล่า มึงเห็นไอ้พวกนักเรียนที่บอกว่าตัวเองเป็นคนรุ่นใหม่ มีความคิดเป็นของตัวเอง รู้จักตั้งคำถาม ไม่โดนล้างสมอง ไม่โดนควบคุมหรือเปล่า ไอ้ควายเอ๊ย!!!! บนโลกใบนี้มันไม่มีประโยชน์ส่วนรวมหรอก!!!! มันมีแต่ความเห็นแก่ตัวที่ตรงกันเท่านั้น!!!! ไม่เคยมีม็อบที่เกิดจากผลประโยชน์ส่วนรวม!!!! ม็อบมันเกิดจากความเห็นแก่ตัว!!!! มึงรู้อะไรไหม ประชาชนคือชนชั้นน่ารังเกียจ น่าโมโห สมควรตายกันให้หมด มึงรู้ไหม ธาตุแท้ประชาชนเป็นยังไง!!!! ประชาชนน่ะ มันเห็นแก่ตัว!!!! โง่!!!! น่ารังเกียจ!!!!! มันบอกว่าไม่มีเงิน อดอยาก ไม่มีอันจะกิน แต่พวกแม่งเสือกอยู่ญี่ปุ่นได้!!!! พวกแม่งบอกว่าไม่มีเงิน!!!!! แต่พวกแม่งเสือกไปญี่ปุ่นได้ แต่กูเนี่ยอยากไปปราสาทโอโซก้าเพราะโกโมร่าทำลายในอุลตร้าแมน แต่กูเสือกไปไม่ได้!!!! พวกแม่งบอก ซื้อของมาทำกับข้าว มันเปลืองกว่าซื้อข้าวร้านตามสั่ง อาหารสำเร็จรูป แต่กูเห็นพวกแม่งกินอาหารฝรั่งเศสเต็มไปหมดเลย!!!!! ซุปหัวหอมกูยังกินไม่ได้เลย!!!!! พวกแม่งบอกไม่มีเงิน แต่มึงไปดูกันได้!!!! พวกแม่งไปญี่ปุ่นกันได้!!!! พวกแม่งพาแฟนไปญี่ปุ่นกันได้!!!!! พาแฟนไปเที่ยวกันได้!!!!!! เปย์แฟนกันได้!!!!!! แต่กูแค่อยากไปญี่ปุ่น เสือกพากูไปไม่ได้!!!!! Passportเนี่ยกูทำมาตั้งแต่ม.3จะหมดอายุอยู่แล้ว กูยังไม่ได้ใช้เลย!!!!! แม่งเอ๊ย!!!! แต่พวกแม่งทำไมเป็นแบบนี้? หือ? เคยถามบ้างไหมว่าทำไมประชาชนเห็นแก่ตัวแบบนี้? ก็เพราะพวกมึงนั่นแหละ ไอ้ควาย!!!!! วันดีคืนดี จะโดนยัดยาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คนจนสู้คดีเหรอ เข้าคุกทุกราย!!!! คนรวยน่ะเหรอ ไม่ต้องจ้างทนายเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ฆ่าข่มขืนเด็กตัวเล็กๆ!!!!!! เรียกเก็บเงิน เรียกสินบน จะได้หมายศาลเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แค่เพราะแมวขี้ในบ้านตัวเอง!!!!! โจรปล้นก็ยิงปืนไม่ได้ โดนทำร้ายเราก็ฆ่าคนที่ทำร้ายเราไม่ได้ แล้วพอคนที่ทำร้ายเราตาย เราก็กลายเป็นฆาตกร!!!!! แจ้งความไป 5ปีแม่งพึ่งเริ่มสืบ พอแจ้งความวันนี้ วันพรุ่งนี้เด็กก็ตายแล้ว แต่กว่าจะปิดคดีกันได้ตั้ง5ปี ถ้าไม่ให้พวกเราเห็นแก่ตัว จะให้เราทำยังไง!!!! ฮะ!!!!! จะให้เราทำยังไง!!!!!"—จอห์นนี่ก็เตะตำรวจคนนั้นร่วงลงจากภูเขา—แล้วจอห์นนี่ก็ใช้ปืนLee-Endfieldยิงตำรวจคนนั้นกลางหน้าผากตายกลางอากาศ

  ภาคต่อของ: https://www.facebook.com/share/p/1HKAerhfMQ/

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนประตูกระจกของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง แล้วลงจากรถพร้อมปืนM249บรรจุ200นัด —แล้วยิงทุกคนในสำนักพิมพ์จนตาย —ยิงนักเขียนในสำนักพิมพ์ทุกคนจนตาย —แล้วยิงบก.ของสำนักพิมพ์จนตาย —จอห์นนี่กลับเข้ารถขับออกไป

|

—อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนธนาคารแห่งหนึ่ง—แล้วลงมาจากรถ—ขึ้นรถสปอร์ตอีกคันหนึ่งแล้วขับออกไป—ระเบิดที่บรรทุกอยู่เต็มรถบรรทุกก็ระเบิดขึ้น—รถของอาโอออิขับไปประกบคู่กับรถของจอห์นนี่—ทั้งคู่ไปที่หมู่บ้านกลางทะเลทรายแห่งหนึ่ง—เมื่อลงมาจากรถ—อาโออิก็ถือปืนM249 stand byไว้—จอห์นนี่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน—กลุ่มคนถือปืนวิ่งออกมา—อาโออิของคนทุกคนที่จะออกมาตายหมด—จอห์นนี่เดินไปหาบ้านหลังหนึ่ง—อาโออิวิ่งไปพร้อมปืนไรเฟิล Lee-Endfield ติดกล้องเล็ง ขึ้นไปที่ระเบียงชั้นที่สิบของบ้านสิบชั้นหลังหนึ่ง—เมื่อมีคนวิ่งออกมาหาจอห์นนี่ อาโออิก็ยิงปืนLee-Endfieldใส่ตายหมด—จอห์นนี่เดินเข้าประตูของบ้านหลังหนึ่งไป—เจอคาวบอยคนหนึ่ง—คาวบอยคนนั้นวิ่งหนีไป—อาโออิยิงขาคาวบอยคนนั้น—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKยิงหัวคาวบอยคนนั้นตาย—อาโออิวิ่งลงจากบ้านสิบชั้น—วิ่งออกหมู่บ้านไป—มีคาวบอยคนหนึ่งยิงปืนColt single action armyใส่ที่พื้นทรายตรงเท้าอาโออิ—อาโออิเสียหลักล้มลงกับพื้นทราย ปืนLee-Endfieldหลุดออกจากมือ—คาวบอยคนนั้นเปิดนาฬิกาพกให้มีเสียงเพลงดังออกมา—เสียงเพลงของนาฬิกาพกอีกเรือนดังขึ้น—จอห์นนี่เดินมาพร้อมนาฬิกาพกที่ห้อยอยู่กับคอ—ถือปืนBenelli M3อยู่ในมือ—คาวบอยคนนั้นจะชักปืนยิง—จอห์นนี่ชักปั๊มลูกสูบของลูกซอง—คาวบอยคนนั้นก็หยุด—จอห์นนี่พูด "พ่อกูเป็นอดีตทหาร ตัวเองก็เคยเป็นทหารแท้ ๆ เอาปืนมาทำร้ายผู้หญิงมือเปล่าที่ไม่มีทางสู้ ทำร้ายผู้หญิงที่อ่อนแอ รุมกระทืบ ปลดอาวุธ แต่ตัวเองมีอาวุธ อีกฝ่ายหยิบอาวุธไม่ได้ แต่ตัวเองถือปืนอยู่ตลอดเวลา แม่งโคตรมีเกียรติเลย"—จอห์นนี่พงกหัวไปด้านข้าง—ทั้งจอห์นนี่กับคาวบอยคนนั้นเดินออกไปด้านข้างให้ห่างจากอาโออิ—จอห์นนี่ปิดนาฬิกาพก—เอาโทรศัพท์ห้อยคอ—เปิดเพลงfinal duel-เพลงประกอบของfor a few dollars moreจากในยูทูป—เมื่อเพลงจบลง—จอห์นนี่ก็เอาปืนRemington Model95ยิงใส่คาวบอยคนนั้นที่หัวจนตาย—จอห์นนี่พูดกับอาโออิโดยไม่หันไปมอง "เมื่อตะกี้อย่าเลียนแบบนะ นึกว่าจะตายห่าละ"

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนรถคันหนึ่งเข้าอย่างแรง—รถนั้นก็ขับหนีออกไป—แล้วก็มีรถเก๋งอีกคันพุ่งเข้ามาชนรถคันนั้นที่ด้านข้าง—รถคันนั้นก็เลี้ยวไปอีกทาง—รถบรรทุก18ล้อก็วิ่งเข้ามาชนรถคันนั้น—คนขับก็หนีลงจากรถวิ่งไปตามถนน—จอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.พุ่งชนคนขับรถจนนอนแน่นิ่งอยู่บนถนน—แล้วจอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.เหยียบหัวคนขับรถที่นอนแน่นิ่งอยู่ซ้ำไปซ้ำมา29ครั้ง

|

—อาโออิขับรถสปอร์ตพุ่งชนประตูกระจกของบ้านหลังหนึ่ง—เอาปืนM249-บรรจุ200นัด—ยิงทุกคนในบ้านจนตาย—แล้วอาโออิก็ไปเจอกับชายคนหนึ่ง—ชายคนนั้นก็พูดอย่างสิ้นหวัง "นี่ พวกเราขายยาก็จริง ฆ่าคนก็จริง แต่ไม่คิดว่าเราไม่มีทางเลือกบ้างเหรอ? ไม่คิดสงสัยบ้างเหรอว่าอะไรทำให้พวกเราคิดแบบนี้ทำแบบนี้ ไม่เห็นใจเราบ้างเหรอ? ไม่คิดว่าเรายังมีครอบครัวที่มีความสุข มีลูก มีผัว มีเมีย มีเพื่อน มีเพื่อนที่คอยเล่นเกม ที่มีความสุขด้วยกัน แล้วไม่คิดว่าพวกเขาจะเสียใจบ้างเหรอ?"—อาโออิก็พูดว่า "คิดว่านักฆ่าเป็นอะไร? คิดว่านักฆ่ามีคุณธรรมหรือไง? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเป็นยังไงกันวะ? คิดว่านักฆ่ามันเท่เหรอ? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเท่เหรอ? ไม่! มันไม่ได้เท่อะไรเลย มันน่ารังเกียจ มันเลวทราม มันต่ำช้า มันไร้คุณธรรม มันไร้ศีลธรรม  การฆ่ามันต้องไร้คุณธรรมแบบนี้แหละ เพราะฉันไร้คุณธรรมนี่แหละฉันถึงได้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าฉันมีคุณธรรมฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าจะฆ่ากัน มันต้องไร้คุณธรรม มันต้องไร้ศีลธรรม มันต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไอ้พวกที่ชอบพูดใส่นักดาบว่า แต่ผมมีปืน หรือไอ้ที่ชอบทำรูปมีมเขียนศิลปะการต่อสู้ไว้บานที่ตัวละครหนึ่ง ส่วนอีกตัวละครเขียนชื่อปืนไว้ ในชีวิตจริง ถ้าเอาปืนให้มัน มันจะโดนฆ่าตาย คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันง่ายนักเหรอ? เด็ก5ขวบกับการ์ดยูกิก็ฆ่าเราได้! นี่แหละ การฆ่ากันในชีวิตจริง! ยินดีต้อนรับสู่การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริง"—แล้วอาโออิก็ยิงเข้าที่หัวชายคนนั้นจนตาย

|

—รถตำรวจนับร้อยคนมาเป็นขบวน—จอห์นนี่ก็ขับรถกลับไปหาลูกน้องที่จอดรถรออยู่เป็นร้อย จอห์นนี่ใช้ภาษามือบอกลูกน้องว่า 'ทำตามแผน'—ลูกน้องจอห์นนี่ก็ขับรถไล่ต้อนตำรวจเข้าที่ปิดตายที่หนึ่ง—จอห์นนี่ก็จุดระเบิดทำลายรถตำรวจทุกคันหมด—แต่มีรถตำรวจคันหนึ่งรอดมาได้—จอห์นนี่ก็ให้อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนรถตำรวจคันนั้น—ตำรวจในรถคันนั้นลงออกมาจากรถ

|

—ตำรวจคนนั้นพูด "มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร มึงรู้ไหมว่ามึงเล่นอยู่กับใคร มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว มึงโดนดีแน่ มึงรู้ไหมว่ากูใหญ่แค่ไหน มึงรู้ไหมว่า-"

|

—จอห์นนี่เอาร่มแทงเข้าปากตำรวจคนนั้น—จอห์นนี่พูด "เออ กูรู้ มึงรู้ไหมว่าทำไมกูทำแบบนี้ มึงเห็นพวกประชาชนนั่นไหม มึงเห็นไอ้พวกที่ออกไปม็อบนั่นหรือเปล่า มึงเห็นไอ้พวกนักเรียนที่บอกว่าตัวเองเป็นคนรุ่นใหม่ มีความคิดเป็นของตัวเอง รู้จักตั้งคำถาม ไม่โดนล้างสมอง ไม่โดนควบคุมหรือเปล่า ไอ้ควายเอ๊ย!!!! บนโลกใบนี้มันไม่มีประโยชน์ส่วนรวมหรอก!!!! มันมีแต่ความเห็นแก่ตัวที่ตรงกันเท่านั้น!!!! ไม่เคยมีม็อบที่เกิดจากผลประโยชน์ส่วนรวม!!!! ม็อบมันเกิดจากความเห็นแก่ตัว!!!! มึงรู้อะไรไหม ประชาชนคือชนชั้นน่ารังเกียจ น่าโมโห สมควรตายกันให้หมด มึงรู้ไหม ธาตุแท้ประชาชนเป็นยังไง!!!! ประชาชนน่ะ มันเห็นแก่ตัว!!!! โง่!!!! น่ารังเกียจ!!!!! มันบอกว่าไม่มีเงิน อดอยาก ไม่มีอันจะกิน แต่พวกแม่งเสือกอยู่ญี่ปุ่นได้!!!! พวกแม่งบอกว่าไม่มีเงิน!!!!! แต่พวกแม่งเสือกไปญี่ปุ่นได้ แต่กูเนี่ยอยากไปปราสาทโอโซก้าเพราะโกโมร่าทำลายในอุลตร้าแมน แต่กูเสือกไปไม่ได้!!!! พวกแม่งบอก ซื้อของมาทำกับข้าว มันเปลืองกว่าซื้อข้าวร้านตามสั่ง อาหารสำเร็จรูป แต่กูเห็นพวกแม่งกินอาหารฝรั่งเศสเต็มไปหมดเลย!!!!! ซุปหัวหอมกูยังกินไม่ได้เลย!!!!! พวกแม่งบอกไม่มีเงิน แต่มึงไปดูกันได้!!!! พวกแม่งไปญี่ปุ่นกันได้!!!! พวกแม่งพาแฟนไปญี่ปุ่นกันได้!!!!! พาแฟนไปเที่ยวกันได้!!!!!! เปย์แฟนกันได้!!!!!! แต่กูแค่อยากไปญี่ปุ่น เสือกพากูไปไม่ได้!!!!! Passportเนี่ยกูทำมาตั้งแต่ม.3จะหมดอายุอยู่แล้ว กูยังไม่ได้ใช้เลย!!!!! แม่งเอ๊ย!!!! แต่พวกแม่งทำไมเป็นแบบนี้? หือ? เคยถามบ้างไหมว่าทำไมประชาชนเห็นแก่ตัวแบบนี้? ก็เพราะพวกมึงนั่นแหละ ไอ้ควาย!!!!! วันดีคืนดี จะโดนยัดยาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คนจนสู้คดีเหรอ เข้าคุกทุกราย!!!! คนรวยน่ะเหรอ ไม่ต้องจ้างทนายเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ฆ่าข่มขืนเด็กตัวเล็กๆ!!!!!! เรียกเก็บเงิน เรียกสินบน จะได้หมายศาลเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แค่เพราะแมวขี้ในบ้านตัวเอง!!!!! โจรปล้นก็ยิงปืนไม่ได้ โดนทำร้ายเราก็ฆ่าคนที่ทำร้ายเราไม่ได้ แล้วพอคนที่ทำร้ายเราตาย เราก็กลายเป็นฆาตกร!!!!! แจ้งความไป 5ปีแม่งพึ่งเริ่มสืบ พอแจ้งความวันนี้ วันพรุ่งนี้เด็กก็ตายแล้ว แต่กว่าจะปิดคดีกันได้ตั้ง5ปี ถ้าไม่ให้พวกเราเห็นแก่ตัว จะให้เราทำยังไง!!!! ฮะ!!!!! จะให้เราทำยังไง!!!!!"—จอห์นนี่ก็เตะตำรวจคนนั้นร่วงลงจากภูเขา—แล้วจอห์นนี่ก็ใช้ปืนLee-Endfieldยิงตำรวจคนนั้นกลางหน้าผากตายกลางอากาศ

  ภาคต่อของ: https://www.facebook.com/share/p/1MR6GnspCK/

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนประตูกระจกของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง แล้วลงจากรถพร้อมปืนM249บรรจุ200นัด —แล้วยิงทุกคนในสำนักพิมพ์จนตาย —ยิงนักเขียนในสำนักพิมพ์ทุกคนจนตาย —แล้วยิงบก.ของสำนักพิมพ์จนตาย —จอห์นนี่กลับเข้ารถขับออกไป

|

—อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนธนาคารแห่งหนึ่ง—แล้วลงมาจากรถ—ขึ้นรถสปอร์ตอีกคันหนึ่งแล้วขับออกไป—ระเบิดที่บรรทุกอยู่เต็มรถบรรทุกก็ระเบิดขึ้น—รถของอาโอออิขับไปประกบคู่กับรถของจอห์นนี่—ทั้งคู่ไปที่หมู่บ้านกลางทะเลทรายแห่งหนึ่ง—เมื่อลงมาจากรถ—อาโออิก็ถือปืนM249 stand byไว้—จอห์นนี่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน—กลุ่มคนถือปืนวิ่งออกมา—อาโออิของคนทุกคนที่จะออกมาตายหมด—จอห์นนี่เดินไปหาบ้านหลังหนึ่ง—อาโออิวิ่งไปพร้อมปืนไรเฟิล Lee-Endfield ติดกล้องเล็ง ขึ้นไปที่ระเบียงชั้นที่สิบของบ้านสิบชั้นหลังหนึ่ง—เมื่อมีคนวิ่งออกมาหาจอห์นนี่ อาโออิก็ยิงปืนLee-Endfieldใส่ตายหมด—จอห์นนี่เดินเข้าประตูของบ้านหลังหนึ่งไป—เจอคาวบอยคนหนึ่ง—คาวบอยคนนั้นวิ่งหนีไป—อาโออิยิงขาคาวบอยคนนั้น—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKยิงหัวคาวบอยคนนั้นตาย—อาโออิวิ่งลงจากบ้านสิบชั้น—วิ่งออกหมู่บ้านไป—มีคาวบอยคนหนึ่งยิงปืนColt single action armyใส่ที่พื้นทรายตรงเท้าอาโออิ—อาโออิเสียหลักล้มลงกับพื้นทราย ปืนLee-Endfieldหลุดออกจากมือ—คาวบอยคนนั้นเปิดนาฬิกาพกให้มีเสียงเพลงดังออกมา—เสียงเพลงของนาฬิกาพกอีกเรือนดังขึ้น—จอห์นนี่เดินมาพร้อมนาฬิกาพกที่ห้อยอยู่กับคอ—ถือปืนBenelli M3อยู่ในมือ—คาวบอยคนนั้นจะชักปืนยิง—จอห์นนี่ชักปั๊มลูกสูบของลูกซอง—คาวบอยคนนั้นก็หยุด—จอห์นนี่พูด "พ่อกูเป็นอดีตทหาร ตัวเองก็เคยเป็นทหารแท้ ๆ เอาปืนมาทำร้ายผู้หญิงมือเปล่าที่ไม่มีทางสู้ ทำร้ายผู้หญิงที่อ่อนแอ รุมกระทืบ ปลดอาวุธ แต่ตัวเองมีอาวุธ อีกฝ่ายหยิบอาวุธไม่ได้ แต่ตัวเองถือปืนอยู่ตลอดเวลา แม่งโคตรมีเกียรติเลย"—จอห์นนี่พงกหัวไปด้านข้าง—ทั้งจอห์นนี่กับคาวบอยคนนั้นเดินออกไปด้านข้างให้ห่างจากอาโออิ—จอห์นนี่ปิดนาฬิกาพก—เอาโทรศัพท์ห้อยคอ—เปิดเพลงfinal duel-เพลงประกอบของfor a few dollars moreจากในยูทูป—เมื่อเพลงจบลง—จอห์นนี่ก็เอาปืนRemington Model95ยิงใส่คาวบอยคนนั้นที่หัวจนตาย—จอห์นนี่พูดกับอาโออิโดยไม่หันไปมอง "เมื่อตะกี้อย่าเลียนแบบนะ นึกว่าจะตายห่าละ"

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนรถคันหนึ่งเข้าอย่างแรง—รถนั้นก็ขับหนีออกไป—แล้วก็มีรถเก๋งอีกคันพุ่งเข้ามาชนรถคันนั้นที่ด้านข้าง—รถคันนั้นก็เลี้ยวไปอีกทาง—รถบรรทุก18ล้อก็วิ่งเข้ามาชนรถคันนั้น—คนขับก็หนีลงจากรถวิ่งไปตามถนน—จอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.พุ่งชนคนขับรถจนนอนแน่นิ่งอยู่บนถนน—แล้วจอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.เหยียบหัวคนขับรถที่นอนแน่นิ่งอยู่ซ้ำไปซ้ำมา29ครั้ง

|

—อาโออิขับรถสปอร์ตพุ่งชนประตูกระจกของบ้านหลังหนึ่ง—เอาปืนM249-บรรจุ200นัด—ยิงทุกคนในบ้านจนตาย—แล้วอาโออิก็ไปเจอกับชายคนหนึ่ง—ชายคนนั้นก็พูดอย่างสิ้นหวัง "นี่ พวกเราขายยาก็จริง ฆ่าคนก็จริง แต่ไม่คิดว่าเราไม่มีทางเลือกบ้างเหรอ? ไม่คิดสงสัยบ้างเหรอว่าอะไรทำให้พวกเราคิดแบบนี้ทำแบบนี้ ไม่เห็นใจเราบ้างเหรอ? ไม่คิดว่าเรายังมีครอบครัวที่มีความสุข มีลูก มีผัว มีเมีย มีเพื่อน มีเพื่อนที่คอยเล่นเกม ที่มีความสุขด้วยกัน แล้วไม่คิดว่าพวกเขาจะเสียใจบ้างเหรอ?"—อาโออิก็พูดว่า "คิดว่านักฆ่าเป็นอะไร? คิดว่านักฆ่ามีคุณธรรมหรือไง? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเป็นยังไงกันวะ? คิดว่านักฆ่ามันเท่เหรอ? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเท่เหรอ? ไม่! มันไม่ได้เท่อะไรเลย มันน่ารังเกียจ มันเลวทราม มันต่ำช้า มันไร้คุณธรรม มันไร้ศีลธรรม  การฆ่ามันต้องไร้คุณธรรมแบบนี้แหละ เพราะฉันไร้คุณธรรมนี่แหละฉันถึงได้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าฉันมีคุณธรรมฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าจะฆ่ากัน มันต้องไร้คุณธรรม มันต้องไร้ศีลธรรม มันต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไอ้พวกที่ชอบพูดใส่นักดาบว่า แต่ผมมีปืน หรือไอ้ที่ชอบทำรูปมีมเขียนศิลปะการต่อสู้ไว้บานที่ตัวละครหนึ่ง ส่วนอีกตัวละครเขียนชื่อปืนไว้ ในชีวิตจริง ถ้าเอาปืนให้มัน มันจะโดนฆ่าตาย คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันง่ายนักเหรอ? เด็ก5ขวบกับการ์ดยูกิก็ฆ่าเราได้! นี่แหละ การฆ่ากันในชีวิตจริง! ยินดีต้อนรับสู่การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริง"—แล้วอาโออิก็ยิงเข้าที่หัวชายคนนั้นจนตาย

|

—รถตำรวจนับร้อยคนมาเป็นขบวน—จอห์นนี่ก็ขับรถกลับไปหาลูกน้องที่จอดรถรออยู่เป็นร้อย จอห์นนี่ใช้ภาษามือบอกลูกน้องว่า 'ทำตามแผน'—ลูกน้องจอห์นนี่ก็ขับรถไล่ต้อนตำรวจเข้าที่ปิดตายที่หนึ่ง—จอห์นนี่ก็จุดระเบิดทำลายรถตำรวจทุกคันหมด—แต่มีรถตำรวจคันหนึ่งรอดมาได้—จอห์นนี่ก็ให้อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนรถตำรวจคันนั้น—ตำรวจในรถคันนั้นลงออกมาจากรถ

|

—ตำรวจคนนั้นพูด "มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร มึงรู้ไหมว่ามึงเล่นอยู่กับใคร มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว มึงโดนดีแน่ มึงรู้ไหมว่ากูใหญ่แค่ไหน มึงรู้ไหมว่า-"

|

—จอห์นนี่เอาร่มแทงเข้าปากตำรวจคนนั้น—จอห์นนี่พูด "เออ กูรู้ มึงรู้ไหมว่าทำไมกูทำแบบนี้ มึงเห็นพวกประชาชนนั่นไหม มึงเห็นไอ้พวกที่ออกไปม็อบนั่นหรือเปล่า มึงเห็นไอ้พวกนักเรียนที่บอกว่าตัวเองเป็นคนรุ่นใหม่ มีความคิดเป็นของตัวเอง รู้จักตั้งคำถาม ไม่โดนล้างสมอง ไม่โดนควบคุมหรือเปล่า ไอ้ควายเอ๊ย!!!! บนโลกใบนี้มันไม่มีประโยชน์ส่วนรวมหรอก!!!! มันมีแต่ความเห็นแก่ตัวที่ตรงกันเท่านั้น!!!! ไม่เคยมีม็อบที่เกิดจากผลประโยชน์ส่วนรวม!!!! ม็อบมันเกิดจากความเห็นแก่ตัว!!!! มึงรู้อะไรไหม ประชาชนคือชนชั้นน่ารังเกียจ น่าโมโห สมควรตายกะนให้หมด มึงรู้ไหม ธาตุแท้ประชาชนเป็นยังไง!!!! ประชาชนน่ะ มันเห็นแก่ตัว!!!! โง่!!!! น่ารังเกียจ!!!!! มันบอกว่าไม่มีเงิน อดอยาก ไม่มีอันจะกิน แต่พวกแม่งเสือกอยู่ญี่ปุ่นไม่ได้!!!! พวกแม่งบอกว่าไม่มีเงิน!!!!! แต่พวกแม่งเสือกไปญี่ปุ่นได้ แต่กูเนี่ยอยากไปปราสาทโอโซก้าเพราะโกโมร่าทำลาย แต่กูเสือกไปไม่ได้!!!!ทพวกแม่งบอก ซื้อของมาทำกับข้าว มันเปลืองกว่าซื้อข้าวร้านตามสั่ง อาหารสำเร็จรูป แต่กูเห็นพวกแม่งกินอาหารฝรั่งเศสเต็มไปหมดเลย!!!!! ซุปหัวหอมกูยังกินไม่ได้เลย!!!!! พวกแม่งบอกไม่มีเงิน แต่มึงไปดูกันได้!!!! พวกแม่งไปญี่ปุ่นกันได้!!!! พวกแม่งพาแฟนไปญี่ปุ่นกันได้!!!!! พาแฟนไปเที่ยวกันได้!!!!!! เปย์แฟนกันได้!!!!!! แต่กูแค่อยากไปญี่ปุ่น เสือกพากูไปไม่ได้!!!!! Passportเนี่ยกูทำมาตั้งแต่ม.3ตะหมดอายุอยู่แล้ว กูยังไม่ได้ใช้เลย!!!!! แม่งเอ๊ย!!!! แต่พวกแม่งทำไมเป็นแบบนี้? หือ? เคยถามบ้างไหมว่าทำไมประชาชนเห็นแก่ตัวแบบนี้? ก็เพราะพวกมึงนั่นแหละ ไอ้ควาย!!!!! วันดีคืนดี จะโดนยัดยาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คนจนสู้คดีเหรอ เข้าคุกทุกราย!!!! คนรวยน่ะเหรอ ไม่ต้องจ้างทนายเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ฆ่าข่มขืนเด็กตัวเล็กๆ!!!!!! เรียกเก็บเงิน เรียกสินบน จะได้หมายศาลเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แค่เพราะแมวขี้ในบ้านตัวเอง!!!!! โจรปล้นก็ยิงปืนไม่ได้ โดนทำร้ายเราก็ฆ่าคนที่ทำร้ายเราไม่ได้ แล้วพอคนที่ทำร้ายเราตาย เราก็กลายเป็นฆาตกร!!!!! แจ้งความไป 5ปีแม่งพึ่งเริ่มสืบ พอแจ้งความวันนี้ วันพรุ่งนี้เด็กก็ตายแล้ว แต่กว่าจะปิดคดีกันได้ตั้ง5ปี ถ้าไม่ให้พวกเราเห็นแก่ตัว จะให้เราทำยังไง!!!! ฮะ!!!!! จะให้เราทำยังไง!!!!!"—จอห์นนี่ก็เตะตำรวจคนนั้นร่วงลงจากภูเขา—แล้วจอห์นนี่ก็ใช้ปืนLee-Endfieldยิงตำรวจคนนั้นกลางหน้าผากตายกลางอากาศ

 ภาคต่อของ: https://www.facebook.com/share/p/1HKAerhfMQ/

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนประตูกระจกของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง แล้วลงจากรถพร้อมปืนM249บรรจุ200นัด —แล้วยิงทุกคนในสำนักพิมพ์จนตาย —ยิงนักเขียนในสำนักพิมพ์ทุกคนจนตาย —แล้วยิงบก.ของสำนักพิมพ์จนตาย —จอห์นนี่กลับเข้ารถขับออกไป

|

—อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนธนาคารแห่งหนึ่ง—แล้วลงมาจากรถ—ขึ้นรถสปอร์ตอีกคันหนึ่งแล้วขับออกไป—ระเบิดที่บรรทุกอยู่เต็มรถบรรทุกก็ระเบิดขึ้น—รถของอาโอออิขับไปประกบคู่กับรถของจอห์นนี่—ทั้งคู่ไปที่หมู่บ้านกลางทะเลทรายแห่งหนึ่ง—เมื่อลงมาจากรถ—อาโออิก็ถือปืนM249 stand byไว้—จอห์นนี่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน—กลุ่มคนถือปืนวิ่งออกมา—อาโออิของคนทุกคนที่จะออกมาตายหมด—จอห์นนี่เดินไปหาบ้านหลังหนึ่ง—อาโออิวิ่งไปพร้อมปืนไรเฟิล Lee-Endfield ติดกล้องเล็ง ขึ้นไปที่ระเบียงชั้นที่สิบของบ้านสิบชั้นหลังหนึ่ง—เมื่อมีคนวิ่งออกมาหาจอห์นนี่ อาโออิก็ยิงปืนLee-Endfieldใส่ตายหมด—จอห์นนี่เดินเข้าประตูของบ้านหลังหนึ่งไป—เจอคาวบอยคนหนึ่ง—คาวบอยคนนั้นวิ่งหนีไป—อาโออิยิงขาคาวบอยคนนั้น—จอห์นนี่เอาปืนWalther PPKยิงหัวคาวบอยคนนั้นตาย—อาโออิวิ่งลงจากบ้านสิบชั้น—วิ่งออกหมู่บ้านไป—มีคาวบอยคนหนึ่งยิงปืนColt single action armyใส่ที่พื้นทรายตรงเท้าอาโออิ—อาโออิเสียหลักล้มลงกับพื้นทราย ปืนLee-Endfieldหลุดออกจากมือ—คาวบอยคนนั้นเปิดนาฬิกาพกให้มีเสียงเพลงดังออกมา—เสียงเพลงของนาฬิกาพกอีกเรือนดังขึ้น—จอห์นนี่เดินมาพร้อมนาฬิกาพกที่ห้อยอยู่กับคอ—ถือปืนBenelli M3อยู่ในมือ—คาวบอยคนนั้นจะชักปืนยิง—จอห์นนี่ชักปั๊มลูกสูบของลูกซอง—คาวบอยคนนั้นก็หยุด—จอห์นนี่พูด "พ่อกูเป็นอดีตทหาร ตัวเองก็เคยเป็นทหารแท้ ๆ เอาปืนมาทำร้ายผู้หญิงมือเปล่าที่ไม่มีทางสู้ ทำร้ายผู้หญิงที่อ่อนแอ รุมกระทืบ ปลดอาวุธ แต่ตัวเองมีอาวุธ อีกฝ่ายหยิบอาวุธไม่ได้ แต่ตัวเองถือปืนอยู่ตลอดเวลา แม่งโคตรมีเกียรติเลย"—จอห์นนี่พงกหัวไปด้านข้าง—ทั้งจอห์นนี่กับคาวบอยคนนั้นเดินออกไปด้านข้างให้ห่างจากอาโออิ—จอห์นนี่ปิดนาฬิกาพก—เอาโทรศัพท์ห้อยคอ—เปิดเพลงfinal duel-เพลงประกอบของfor a few dollars moreจากในยูทูป—เมื่อเพลงจบลง—จอห์นนี่ก็เอาปืนRemington Model95ยิงใส่คาวบอยคนนั้นที่หัวจนตาย—จอห์นนี่พูดกับอาโออิโดยไม่หันไปมอง "เมื่อตะกี้อย่าเลียนแบบนะ นึกว่าจะตายห่าละ"

|

—จอห์นนี่ขับรถพุ่งชนรถคันหนึ่งเข้าอย่างแรง—รถนั้นก็ขับหนีออกไป—แล้วก็มีรถเก๋งอีกคันพุ่งเข้ามาชนรถคันนั้นที่ด้านข้าง—รถคันนั้นก็เลี้ยวไปอีกทาง—รถบรรทุก18ล้อก็วิ่งเข้ามาชนรถคันนั้น—คนขับก็หนีลงจากรถวิ่งไปตามถนน—จอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.พุ่งชนคนขับรถจนนอนแน่นิ่งอยู่บนถนน—แล้วจอห์นนี่ก็ขับรถด้วยความเร็ว300กม./ชม.เหยียบหัวคนขับรถที่นอนแน่นิ่งอยู่ซ้ำไปซ้ำมา29ครั้ง

|

—อาโออิขับรถสปอร์ตพุ่งชนประตูกระจกของบ้านหลังหนึ่ง—เอาปืนM249-บรรจุ200นัด—ยิงทุกคนในบ้านจนตาย—แล้วอาโออิก็ไปเจอกับชายคนหนึ่ง—ชายคนนั้นก็พูดอย่างสิ้นหวัง "นี่ พวกเราขายยาก็จริง ฆ่าคนก็จริง แต่ไม่คิดว่าเราไม่มีทางเลือกบ้างเหรอ? ไม่คิดสงสัยบ้างเหรอว่าอะไรทำให้พวกเราคิดแบบนี้ทำแบบนี้ ไม่เห็นใจเราบ้างเหรอ? ไม่คิดว่าเรายังมีครอบครัวที่มีความสุข มีลูก มีผัว มีเมีย มีเพื่อน มีเพื่อนที่คอยเล่นเกม ที่มีความสุขด้วยกัน แล้วไม่คิดว่าพวกเขาจะเสียใจบ้างเหรอ?"—อาโออิก็พูดว่า "คิดว่านักฆ่าเป็นอะไร? คิดว่านักฆ่ามีคุณธรรมหรือไง? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเป็นยังไงกันวะ? คิดว่านักฆ่ามันเท่เหรอ? คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันเท่เหรอ? ไม่! มันไม่ได้เท่อะไรเลย มันน่ารังเกียจ มันเลวทราม มันต่ำช้า มันไร้คุณธรรม มันไร้ศีลธรรม  การฆ่ามันต้องไร้คุณธรรมแบบนี้แหละ เพราะฉันไร้คุณธรรมนี่แหละฉันถึงได้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าฉันมีคุณธรรมฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าจะฆ่ากัน มันต้องไร้คุณธรรม มันต้องไร้ศีลธรรม มันต้องไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไอ้พวกที่ชอบพูดใส่นักดาบว่า แต่ผมมีปืน หรือไอ้ที่ชอบทำรูปมีมเขียนศิลปะการต่อสู้ไว้บานที่ตัวละครหนึ่ง ส่วนอีกตัวละครเขียนชื่อปืนไว้ ในชีวิตจริง ถ้าเอาปืนให้มัน มันจะโดนฆ่าตาย คิดว่าการฆ่ากันในชีวิตจริงมันง่ายนักเหรอ? เด็ก5ขวบกับการ์ดยูกิก็ฆ่าเราได้! นี่แหละ การฆ่ากันในชีวิตจริง! ยินดีต้อนรับสู่การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริง"—แล้วอาโออิก็ยิงเข้าที่หัวชายคนนั้นจนตาย

|

—รถตำรวจนับร้อยคนมาเป็นขบวน—จอห์นนี่ก็ขับรถกลับไปหาลูกน้องที่จอดรถรออยู่เป็นร้อย จอห์นนี่ใช้ภาษามือบอกลูกน้องว่า 'ทำตามแผน'—ลูกน้องจอห์นนี่ก็ขับรถไล่ต้อนตำรวจเข้าที่ปิดตายที่หนึ่ง—จอห์นนี่ก็จุดระเบิดทำลายรถตำรวจทุกคันหมด—แต่มีรถตำรวจคันหนึ่งรอดมาได้—จอห์นนี่ก็ให้อาโออิขับรถบรรทุกพุ่งชนรถตำรวจคันนั้น—ตำรวจในรถคันนั้นลงออกมาจากรถ

|

—ตำรวจคนนั้นพูด "มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร มึงรู้ไหมว่ามึงเล่นอยู่กับใคร มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว มึงโดนดีแน่ มึงรู้ไหมว่ากูใหญ่แค่ไหน มึงรู้ไหมว่า-"

|

—จอห์นนี่เอาร่มแทงเข้าปากตำรวจคนนั้น—จอห์นนี่พูด "เออ กูรู้ มึงรู้ไหมว่าทำไมกูทำแบบนี้ มึงเห็นพวกประชาชนนั่นไหม มึงเห็นไอ้พวกที่ออกไปม็อบนั่นหรือเปล่า มึงเห็นไอ้พวกนักเรียนที่บอกว่าตัวเองเป็นคนรุ่นใหม่ มีความคิดเป็นของตัวเอง รู้จักตั้งคำถาม ไม่โดนล้างสมอง ไม่โดนควบคุมหรือเปล่า ไอ้ควายเอ๊ย!!!! บนโลกใบนี้มันไม่มีประโยชน์ส่วนรวมหรอก!!!! มันมีแต่ความเห็นแก่ตัวที่ตรงกันเท่านั้น!!!! ไม่เคยมีม็อบที่เกิดจากผลประโยชน์ส่วนรวม!!!! ม็อบมันเกิดจากความเห็นแก่ตัว!!!! มึงรู้อะไรไหม ประชาชนคือชนชั้นน่ารังเกียจ น่าโมโห สมควรตายกะนให้หมด มึงรู้ไหม ธาตุแท้ประชาชนเป็นยังไง!!!! ประชาชนน่ะ มันเห็นแก่ตัว!!!! โง่!!!! น่ารังเกียจ!!!!! มันบอกว่าไม่มีเงิน อดอยาก ไม่มีอันจะกิน แต่พวกแม่งเสือกอยู่ญี่ปุ่นไม่ได้!!!! พวกแม่งบอกว่าไม่มีเงิน!!!!! แต่พวกแม่งเสือกไปญี่ปุ่นได้ แต่กูเนี่ยอยากไปปราสาทโอโซก้าเพราะโกโมร่าทำลาย แต่กูเสือกไปไม่ได้!!!!ทพวกแม่งบอก ซื้อของมาทำกับข้าว มันเปลืองกว่าซื้อข้าวร้านตามสั่ง อาหารสำเร็จรูป แต่กูเห็นพวกแม่งกินอาหารฝรั่งเศสเต็มไปหมดเลย!!!!! ซุปหัวหอมกูยังกินไม่ได้เลย!!!!! พวกแม่งบอกไม่มีเงิน แต่มึงไปดูกันได้!!!! พวกแม่งไปญี่ปุ่นกันได้!!!! พวกแม่งพาแฟนไปญี่ปุ่นกันได้!!!!! พาแฟนไปเที่ยวกันได้!!!!!! เปย์แฟนกันได้!!!!!! แต่กูแค่อยากไปญี่ปุ่น เสือกพากูไปไม่ได้!!!!! Passportเนี่ยกูทำมาตั้งแต่ม.3ตะหมดอายุอยู่แล้ว กูยังไม่ได้ใช้เลย!!!!! แม่งเอ๊ย!!!! แต่พวกแม่งทำไมเป็นแบบนี้? หือ? เคยถามบ้างไหมว่าทำไมประชาชนเห็นแก่ตัวแบบนี้? ก็เพราะพวกมึงนั่นแหละ ไอ้ควาย!!!!! วันดีคืนดี จะโดนยัดยาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คนจนสู้คดีเหรอ เข้าคุกทุกราย!!!! คนรวยน่ะเหรอ ไม่ต้องจ้างทนายเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ฆ่าข่มขืนเด็กตัวเล็กๆ!!!!!! เรียกเก็บเงิน เรียกสินบน จะได้หมายศาลเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แค่เพราะแมวขี้ในบ้านตัวเอง!!!!! โจรปล้นก็ยิงปืนไม่ได้ โดนทำร้ายเราก็ฆ่าคนที่ทำร้ายเราไม่ได้ แล้วพอคนที่ทำร้ายเราตาย เราก็กลายเป็นฆาตกร!!!!! แจ้งความไป 5ปีแม่งพึ่งเริ่มสืบ พอแจ้งความวันนี้ วันพรุ่งนี้เด็กก็ตายแล้ว แต่กว่าจะปิดคดีกันได้ตั้ง5ปี ถ้าไม่ให้พวกเราเห็นแก่ตัว จะให้เราทำยังไง!!!! ฮะ!!!!! จะให้เราทำยังไง!!!!!"—จอห์นนี่ก็เตะตำรวจคนนั้นร่วงลงจากภูเขา—แล้วจอห์นนี่ก็ใช้ปืนLee-Endfieldยิงตำรวจคนนั้นกลางหน้าผากตายกลางอากาศ

3 พฤศจิกายน 2026

ตอนจะล้างหม้อแล้วจะล้างจานไปด้วย

                   ←มึงออกมาดิ

-นอน

4 พฤศจิกายน 2026

ตื่นตี5 กี่นาทีจำไม่ได้แล้ว

-ฮิริว xiao(คนวาดฮิริวazur lane) weibo