石上静香

การสนทนาในโหมด AIคุณพูดว่า (ก่อนแต่งงาน) 石上静香เคยพูดถึงความรักหรือแฟนหรือคนที่ชอยหรือสเปคคนที่ชอบไหม?(ก่อนแต่งงาน) 石上静香เคยพูดถึงความรักหรือแฟนหรือคนที่ชอยหรือสเปคคนที่ชอบไหม?        石上静香ไม่ได้เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับสเปกหรือเรื่องความรักส่วนตัวในสื่อสาธารณะก่อนแต่งงาน โดยมักจะพูดคุยเรื่องงานอดิเรก เกม และผลงานพากย์เสียงเป็นหลัก จนกระทั่งประกาศแต่งงานและตั้งครรภ์กับนักพากย์หนุ่ม โค헤이 ญาณางิ (Kouhei Yanagi) ในช่วงกลางปี 2025 [1] (https://natalie.mu/comic/news/630291)ถ้าคุณสนใจอยากรู้เรื่องของ 石上静香 (Shizuka Ishigami) เพิ่มเติม บอกผมได้นะครับว่าต้องการทราบเกี่ยวกับ:ประวัติผลงานพากย์อนิเมะ ที่โดดเด่นข้อมูลข่าวสาร หรือผลงานล่าสุดผมจะได้ช่วยหาข้อมูลที่ตรงใจคุณมาให้อีกครับ!ナタリー石上静香と柳晃平が結婚、第一子を授かる 互いに優しい人であると紹介1 ก.ค. 2568 — 声優の石上静香と柳晃平が結婚を発表し、第一子を授かったことを、それぞれのSNSで発表した。        

 วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่เกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบท หนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองาน วิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร็จ คนที่ ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจ เรียนไปทำอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำไร? จะเรียน จบปริญญาไปทำไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ จะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? เอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้าเรียนเก่ง จริงทำไมตอนม.3คณิตได้แค่เกรด2เองวะ? นี่ฉลาดแล้วใช่ไหม? ฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี จะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? เกลียดโลกใบนี้ แล้วก็เกลียดตัวเองด้วย

 (ชีวิตคือความตาย

การที่เราได้เกิดมาคือการฆ่าตัวตาย

การไม่ได้เกิดมาประเสริฐกว่าการได้เกิดมา

การเกิดมาคือบาปมหันต์

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

ต่อให้Greta Thunberg รณรงค์มากขนาดไหน ธรรมชาติก็ถูกทำลายอยู่ดี

โลกนี้ไม่ใช่ดาวเคราะห์ที่สมควรรักษาไว้

โลกนี้สมควรถูกทำลายทิ้งด้วยซ้ำ

สึนามิถล่มภาคใต้ แผ่นดินไหวทั่วทั้งโลก ภูเขาไฟที่อินโดนีเซียระเบิด หิมะถล่ม โควิด19 ฆ่าสิ่งที่เรารักไปทั้งหมด

ถ้าโลกเป็นคน คุณจะปล่อยโลกไป โดยไม่ให้โลกโดนประหารชีวิตหรือ? คุณจะปล่อยให้โลกฆ่าคนที่คุณรักแล้วไม่ได้รับโทษประหาร แบบที่เราเห็นในข่าวในไทยตลอดทศวรรษมานี้หรือ?

ถ้าโลกนี้เป็นคน โลกนี้เป็นฆาตกรโรคจิตเสียด้วยซ้ำ

ถ้าโลกนี้เป็นคน โลกนี้เป็นคนเห็นแก่ตัวเสียด้วยซ้ำ

โลกนี้มีสิทธิ์อะไร? โลกนี้ถึงฆ่าคนอื่นได้?

ไม่ว่าจะเป็นชาวนาชาวสวนที่ยากจน ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีอนาคต หรือต่อให้เป็นนายทุนกดขี่ขูดรีดชาวบ้านตาดำๆ ในสายตาของโลกนี้ ก็เป็นได้แค่เหยื่อฆาตกรรมของโลกนี้เสียด้วยซ้ำ

โลกนี้สมควรถูกประหาร

ถ้าโลกนี้เป็นคน โลกนี้สมควรถูกประหาร

ธรรมชาติเองก็เป็นสิ่งที่ไม่สมควรรักษาไว้ ธรรมชาติเองก็สมควรถูกทำลายด้วยเหมือนกัน

คนเขาลำบาก ธรรมชาติกลับทำให้คนลำบากขึ้น ธรรมชาติ แกเป็นบ้าอะไรเหรอ?

ธรรมชาติ แกชอบทำตัวเหมือนคนบ้า

ธรรมชาติ แกมีสิทธิ์อะไร? ให้โลกนี้มีโรคระบาด? ธรรมชาติ แกมีสิทธิ์อะไร? ให้โลกนี้มีความตาย? ธรรมชาติ แกมีสิทธิ์อะไร? ให้โลกนี้มีแผ่นดินไหวกับสึนามิ ดูที่ญี่ปุ่นสิ คนเขาตายเพราะแกไปตั้งเท่าไหร่? ธรรมชาติ? แกมีสิทธิ์อะไรมาทำให้น้ำเน่าเสียล่ะ?

ธรรมชาติ แกไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น!

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ความโกรธทรงพลังกว่าความรัก

ฉันไม่เชื่อในสันติวิธี ถ้าสันติวิธีแก้ปัญหาได้ทุกอย่างจริง ก็คงไม่มีคดีกราดยิงแม้แต่ในประเทศพัฒนาแล้วอย่างในอเมริกามากมายในโลกนี้หรอก

ข่าวเหมือนกับข่าวกรอง แค่ยื่นผลประโยชน์ให้ที่สำนักข่าวเห็นแก่ตัวต้องการ สำนักข่าวเห็นแก่ตัวก็ปล่อยข่าวปลอมได้แล้ว

มันเป็นไปได้ และมันไม่ได้ยากอะไรเลย

ข่าวก็เหมือนสายลับในสงครามเย็น

ข่าวจริงหรือไม่จริง คนทำข่าวย่อมรู้ดี

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

10 กันยายน 1999

สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา

คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่

คิดว่า ยังอยู่ หามิได้

เวลา หมุนวน เป็นวงกลม

สิบกันยา ทวีคูณ

สิบกันยา อันใหม่ ตามมา

และตามมา

ผู้ที่ว่า คือ ความมืด

ทุกคนเห็น รู้จัก

อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน

แต่หามีผู้ใดสนใจไม่

ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่

แต่ทำให้มองไม่เห็น

กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง

ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน

อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน

วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ

กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต

วันเกิดผม

สิบกันยาหน้า อาจเป็นวันตาย

วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่ฉันเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วฉันจะตั้งใจเรียนไปทำอะไร? ฉันจะได้เกรดดีๆไปทำไร? ฉันจะเรียนจบปริญญาไปทำไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ จะขยันทำงานไปทำไร? เอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กฉัรจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วฉันเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้าฉันเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตได้แค่เกรด2เองวะ? นี่ฉันฉลาดแล้วใช่ไหม? ฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี ฉันจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? ฉันเกลียดโลกใบนี้ แล้วฉันก็เกลียดตัวเองด้วย

ฉันเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับฉันด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 ฉันนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงฉันนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น)

จริงๆฉันมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่ฉันคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมฉันไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้

เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดฉันแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนฉันก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่าฉันเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกนายเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ?

ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงฉันน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะฉันติดแหงกอยู่ที่เดิม

24ปีแล้วนะ

เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013

ส่วนฉันนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย

เพื่อไรวะ?

24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant vs zombieจนถึงโหมดsurvival

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา ที่เป็นคู่หูให้วัตสันนี่เพื่อให้มีเงินหรอก จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงผมถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

 ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ ผมเคยมั่นใจว่าผมเขียนได้และเก่งด้วยแต่พอได้เขียนจริงผมถึงได้รู้ว่าผมดขียนไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถด้านนี้เลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถในการเขียนเลยแม้แต่0.01%และผมเขียนไม่ได้แค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน

ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน

 ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ

ผมทำไม่ได้เลย ผมไม่เก่งเลยไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลย

ผมไม่มีจุดแข็งเลย

ผมมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ผมมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ผมไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ผมไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ผมมันปัญญาอ่อน ผมมันไร้สาระ ผมมันโง่ ผมมันแย่เลวทรามต่ำช้า ผมมันน่ารังเกียจ

ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน

 (หากสิ่งสำคัญคือคุณค่า หากสิ่งสำคัญคือประโยชน์ หากสิ่งสำคัญคือการทำสิ่งใดแล้วไม่ทำให้คนเขาตั้งคำถามว่าทำไปทำไม ทำไปเพื่ออะไร แสดงว่ากะหรี่สระบุรีมีค่ามากกว่าผม

เรามีพวกหิวแสง กระหายยอดซับ ที่ทำอะไรไร้สาระมากพอแล้ว แล้วผมจะไปทำอะไรไร้สาระแบบทำไม คนทุกวันนี้ลำบากกันมาก ต้องดิ้นรนกับการอยู่รอดทุกวัน เขาจะมานั่งฟังคนไร้สาระอย่างผมทำไม ใครจะมาฟั่งผมอธิบายแมวของโชวน์รดิงเง่อให้มันไร้สาระเล่น

ฉันมันโง่และไร้ความสามารถฉันมันไร้ประโยชน์ไร้คุณค่าและไร้เหตุผลคุณค่าหรือก็ไม่มีประโยชน์หรือก็ไม่ได้ทำไปทำไมก็ไม่รู้แมวของเอ่อวิ่น โชวน์รดิงเง่อโดนโชวน์รดิงเง่อจับขังในกล่องทึบที่มีกลไกปล่อยพิษไซยาไนด์อยู่ภายเมื่อธาตุกัมมันตรังสีสลายตัวปล่อยกัมมันภาพรังสีกลไกก็จะปล่อนยาพิษแมวก็จะตาย แต่กัมมันตรังสีจะสลายตัวหรือไม่สลายตัว ถ้ากล่องไม่ถูกเปิดแมวก็จะอยู่และตายได้พร้อมกัน จึงเกิดโลกคู่ขนาน2โลกคู่ขนานขึ้น โลกคู่ขนานที่แมวตาย โลกคู่ขนานที่แมวอยู่ ฉันอยู่ในโลกคู่ขนานที่แมวตาย ฉันคือโลกคู่ขนานที่แมวตาย ฉันคือแมวที่ตาย ฉันมันโง่ งี่เง่า และไร้ค่า ปัญญาอ่อน

ผมมันเป็นกระต่ายขาวตัวน้อยอ่อนแอที่ไร้ค่า ที่ผ่านมาผมเป็นคนไร้ค่ามาโดยตลอด ผมไม่เคยมีค่าเลย ผมไม่รู้การเป็นคนที่คุณค่า ผมไม่รู้เลยว่าคุณค่ามันคืออะไร ผมไม่รู้จักคุณค่า คุณช่วยสอนผมให้รู้จักคุณค่าหน่อยได้ไหม

ผมมันไร้ค่าไร้ประโยชน์ทุกการกระทำของผมทำให้เกิดคำถามว่าทำไปทำไมทำไปเพื่ออะไร ถ้าผมกลายร่างเป็นเด็กสาวหูกระต่ายแล้วทำงานอาบอบนวดที่โพไซดอนผมก็มีค่ามีประโยชน์ไม่ต้องมาถามว่าผมทำไปทำไมทำไปเพื่ออะไรแล้วใช่ไหมโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลา

ผมมันโง่ ปัญญาอ่อน และควาย

ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ ผมเคยมั่นใจว่าผมเขียนได้และเก่งด้วยแต่พอได้เขียนจริงผมถึงได้รู้ว่าผมดขียนไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถด้านนี้เลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถในการเขียนเลยแม้แต่0.01%และผมเขียนไม่ได้แค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน

  จอห์นนี่ ดาร์กเนส

「"เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถึงเราจะทำให้ฮิตเลอร์ไม่โดนพวกเกลียดล้างสมอง ไม่ได้เข้าสงคราม หรือให้ฮิตเลอร์เป็นจิตรกร ต่อให้ฮิตเลอร์เป็นแค่ประชาชนธรรมดา ยังไงสงครามโลกครั้งที่2ก็ต้องเกิดอยู่ดี ฮิตเลอร์เองก็เป็นแค่เหยื่อคนหนึ่ง หรือต่อให้จะทำให้พวกชาติยุโรปปรองดองกันยังไง อาร์ชดยุคฟรานซ์เฟอร์ดินานก็ต้องถูกลอบปลงพระชนม์อยู่ดี  การเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถ้าเซลล์มะเร็งหรือเซลล์เนื้องอกมันมีอยู่เซลล์เดียวแล้วมันตาย มันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น รู้ไหมมนุษย์มีเซลล์ร่างกายกี่เซลล์? 3ล้านล้านเซลล์!  ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียว แล้วมันจะไปชนะเซลล์ร่างกายได้ยังไง? เซลล์ภูมิคุ้มกันอีก1ล้านล้านเซลล์ ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียวแล้วไม่ลุกลาม มันจะไปชนะเซลล์ร่างกายนับล้านล้านได้ยังไง? เวลาเราป่วยไข้ สมมติว่ามีเซลล์ภูมิคุ้มกันอยู่แค่เซลล์เดียว สู้กับเชื้อโรคนับล้าน คิดว่าจะหายป่วยไหม? แต่ถ้าเราเล่นกินน้ำร้อนเข้าไปทั้งร่างกาย เชื้อโรคก็ตายกันหมดเลยล่ะ จุลภาคเปลี่ยนมหภาคไม่ได้ ถ้าอยากเปลี่ยนการเมือง ประชาชนทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนประเทศ ชาวบ้านก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนโลกนี้ให้ดีขึ้น มนุษย์ทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน มีคนปฏิเสธพลาสติกแค่คนเดียว มีคนไม่รับสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่จ่ายสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่โกงแค่คนเดียว มีคนไม่เห็นแก่ตัวแค่คน ๆ เดียว มันจะไปเปลี่ยนโลกได้ยังไง! นี่แหละคือสาเหตุที่หลายประเทศล้มเหลว การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนแปลงประเทศไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันทำให้โลกนี้ดีขึ้นไม่ได้! คน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้! เคยอ่านฉางต่วนจิงหรือเปล่า? เคยอ่านบทที่1ไหม? [ความสามารถของคนทั่วไปคือใช้ความสามารถของตัวเอง ความสามารถของผู้นำคือใช้ความสามารถของคนอื่น] คนที่ประสบความสำเร็จบนโลกใบนี้น่ะไม่เคยประสบความสำเร็จด้วยความสามารถของตัวเองหรอก ประสบความสำเร็จได้เพราะใช้คนอื่นทั้งนั้น ไม่เคยมีใครประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวเองหรอก คนที่ประสบความสำเร็จได้เพราะใช้คนอื่นทั้งนั้น ถ้าอยากประสบความสำเร็จ จงไม่ทำอะไรเลย แล้วใช้คนอื่นซะ ถ้าอยากประสบความสำเร็จ ทำให้คนอื่นประสบความล้มเหลวซะ"」

・กลางคืน มีชายคนหนึ่งวิ่งอย่างตื่นตระหนกไปที่ริมแม่น้ำ

・เช้าวันถัดมา เขาถูกพบเป็นศพใต้สะพานปูนข้ามแม่น้ำ เมื่อตำรวจมาถึงสถานที่พบศพ เมื่อทำการตรวจสอบศพ พบกระดาญแผ่นหนึ่งเขียนไว้ว่า □　JD is coming　□ 

・เช้า ที่หมู่บ้านชายหาดแห่งหนึ่ง ชายคนหนึ่งรีบอย่างตระหนกไปหาชายอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนท่อนไม้สน แล้วยื่นกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งให้ชายคนนั้นดูเมื่อได้เห็นกระดาษก็ตื่นตระหนกมาก แล้วทั้งสองคนก็รีบเดินออกไปจากที่

"รู้ทั้งรู้ว่าเขาทำอะไรได้ ยังใช้รหัสนี้อีก รีบเอารหัสไปทิ้งเลย แล้วรีบหนีไป กลับไปที่บ้าน แล้วหนี" ชายนั่งท่อนสนพูดกับชายผู้วิ่งมาขณะที่เดินมาจากชายหาด แล้วชายผู้วิ่งมาก็รีบวิ่งกลับไปที่บ้าน

・ชายผู้วิ่งมาถูกพบศพที่ป่าละเมาะในภายหลัง ส่วนชายนั่งท่อนไม้สนถูกตำรวจสอบปากคำ

"เขากำลังมา! เขากำลังมา! เขากำลังมา!" คือคำพูดของชายนั่งท่อนไม้สน

「"เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถึงเราจะทำให้ฮิตเลอร์ไม่โดนพวกเกลียดล้างสมอง ไม่ได้เข้าสงคราม หรือให้ฮิตเลอร์เป็นจิตรกร ต่อให้ฮิตเลอร์เป็นแค่ประชาชนธรรมดา ยังไงสงครามโลกครั้งที่2ก็ต้องเกิดอยู่ดี ฮิตเลอร์เองก็เป็นแค่เหยื่อคนหนึ่ง หรือต่อให้จะทำให้พวกชาติยุโรปปรองดองกันยังไง อาร์ชดยุคฟรานซ์เฟอร์ดินานก็ต้องถูกลอบปลงพระชนม์อยู่ดี  การเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถ้าเซลล์มะเร็งหรือเซลล์เนื้องอกมันมีอยู่เซลล์เดียวแล้วมันตาย มันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น รู้ไหมมนุษย์มีเซลล์ร่างกายกี่เซลล์? 3ล้านล้านเซลล์!  ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียว แล้วมันจะไปชนะเซลล์ร่างกายได้ยังไง? เซลล์ภูมิคุ้มกันอีก1ล้านล้านเซลล์ ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียวแล้วไม่ลุกลาม มันจะไปชนะเซลล์ร่างกายนับล้านล้านได้ยังไง? เวลาเราป่วยไข้ สมมติว่ามีเซลล์ภูมิคุ้มกันอยู่แค่เซลล์เดียว สู้กับเชื้อโรคนับล้าน คิดว่าจะหายป่วยไหม? แต่ถ้าเราเล่นกินน้ำร้อนเข้าไปทั้งร่างกาย เชื้อโรคก็ตายกันหมดเลยล่ะ จุลภาคเปลี่ยนมหภาคไม่ได้ ถ้าอยากเปลี่ยนการเมือง ประชาชนทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนประเทศ ชาวบ้านก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนโลกนี้ให้ดีขึ้น มนุษย์ทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน มีคนปฏิเสธพลาสติกแค่คนเดียว มีคนไม่รับสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่จ่ายสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่โกงแค่คนเดียว มีคนไม่เห็นแก่ตัวแค่คน ๆ เดียว มันจะไปเปลี่ยนโลกได้ยังไง! นี่แหละคือสาเหตุที่หลายประเทศล้มเหลว การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนแปลงประเทศไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันทำให้โลกนี้ดีขึ้นไม่ได้! คน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้!เคยอ่านฉางต่วนจิงหรือเปล่า? เคยอ่านบทที่1ไหม? [ความสามารถของคนทั่วไปคือใช้ความสามารถของตัวเอง ความสามารถของผู้นำคือใช้ความสามารถของคนอื่น] คนที่ประสบความสำเร็จบนโลกใบนี้น่ะไม่เคยประสบความสำเร็จด้วยความสามารถของตัวเองหรอก ประสบความสำเร็จได้เพราะใช้คนอื่นทั้งนั้นไม่เคยมีใครประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวเองหรอก คนที่ประสบความสำเร็จได้เพราะใช้คนอื่นทั้งนั้น ถ้าอยากประสบความสำเร็จ จงไม่ทำอะไรเลย แล้วใช้คนอื่นซะ ถ้าอยากประสบความสำเร็จ ทำให้คนอื่นประสบความล้มเหลวซะ"  」

・กลางวัน ที่ตลาดแห่งหนึ่ง ที่อพาร์ทเม้นท์ใกล้ตลาดแห่งหนึ่ง มีชายคนหนึ่งเข้าไปที่ห้อง ๆ หนึ่ง เข้าไปยื่นกระดาษขาวแผ่นหนึ่งให้ชายที่อาศัยในห้องนั้นแล้วจากไป ชายคนนั้นตื่นตระหนกอย่างมากแล้วรีบออกจากห้องลงมาข้างล่าง เดินเข้าไปปนกับผู้คนในตลาด แล้วก็มีเสียงเพลงJames Bond is BackและFrom Russia with Loveดังขึ้นมาจากเครื่องเล่นmp3เครื่องหนึ่ง ชายคนนั้นหันไปมองเครื่องเล่นmp3อย่างตื่นตระหนกมาก

・กลางคืนวันหนึ่ง ที่เรือขนส่งสิ้นค้าลำหนึ่งที่เทียบท่า เกิดระเบิดครั้งขึ้นทั่วลำเรือ

เช้าต่อมา ตำรวจและทีมกู้ภัยกำลังกู้ศพขึ้นมาจากน้ำ

พลตำรวจเอกถามขึ้น "เท่าไหร่"

ทีมกู้ภัยคนหนึ่งตอบ "50ศพ และมีอีก"

"50!" พลตำรวจเอกพูดขึ้นด้วยความตกใจ และถามว่า "มีผู้รอดชีวิตไหม?"

ทีมกู้ภัยคนนั้นตอบ "มี อยู่ที่โรงพยาบาล โดนไฟครอกทั้งตัว สภาพดูไม่ได้เลย"

พลตำรวจเอกรีบไปที่โรงพยาบาลทันที

・พลตำรวจเอกไปพบผู้รอดชีวิตคนนั้นที่โรงพยาบาล

"ไง ได้ยินว่าเรารอดมาจากเรือระเบิดใช่ไหม?" พลตำรวจเอกถามขึ้น

ผู้รอดชีวิตคนนั้นพยักหน้า

"พอจะบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" พลตำรวจเอกถาม

"Dark..." ผู้รอดชีวิตคนนั้นพูด

"อะไรนะ? พูดภาษาอังกฤษทำไม?" พลตำรวจเอกถาม

".....Darkness" ผู้รอดชีวิตคนนั้นพูด

"ความมืด? ความมืดมันทำไม?" พลตำรวจเอกถาม

"จอห์นนี่ ดาร์กเนส! จอห์นนี่ ดาร์กเนส! จอห์นนี่ ดาร์กเนส! จอห์นนี่ ดาร์กเนส ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.......!" ผู้รอดชีวิตคนนั้นตอบ

"เดี๋ยว! ใจเย็น ใจเย็น ใจเย็น จอห์นนี่ ดาร์กเนสคือใคร?" พลตำรวจเอกถาม

"คุณหาเขาไม่เจอหรอก ผมไม่รู้ตัวจริงเขา แต่ผมรู้ว่าเขามา! ผมรู้ว่าเขามา! ผมรู้ว่าเขามา!" ผู้รอดชีวิตคนนั้นตอบ

"แล้วรู้ชื่อเขาได้ยังไง? ถ้าไม่รู้ตัวจริง แล้วทำไมถึงรู้ว่าเป็นเขา? รู้ได้ยังไงว่าเขามา? จอห์นนี่ ดาร์กเนสเป็นใคร" พลตำรวจเอกถาม

ผู้รอดชีวิตคนนั้นตอบว่า "คุณหาเขาไม่เจอหรอก  เขาคือมอริอาร์ตี้ในชีวิตจริง! เขาคือเชอร์ล็อก โฮล์มส์เวอร์ชั่นตัวร้าย "เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถึงเราจะทำให้ฮิตเลอร์ไม่โดนพวกเกลียดล้างสมอง ไม่ได้เข้าสงคราม หรือให้ฮิตเลอร์เป็นจิตรกร ต่อให้ฮิตเลอร์เป็นแค่ประชาชนธรรมดา ยังไงสงครามโลกครั้งที่2ก็ต้องเกิดอยู่ดี ฮิตเลอร์เองก็เป็นแค่เหยื่อคนหนึ่ง หรือต่อให้จะทำให้พวกชาติยุโรปปรองดองกันยังไง อาร์ชดยุคฟรานซ์เฟอร์ดินานก็ต้องถูกลอบปลงพระชนม์อยู่ดี  การเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถ้าเซลล์มะเร็งหรือเซลล์เนื้องอกมันมีอยู่เซลล์เดียวแล้วมันตาย มันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น รู้ไหมมนุษย์มีเซลล์ร่างกายกี่เซลล์? 3ล้านล้านเซลล์!  ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียว แล้วมันจะไปชนะเซลล์ร่างกายได้ยังไง? เซลล์ภูมิคุ้มกันอีก1ล้านล้านเซลล์ ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียวแล้วไม่ลุกลาม มันจะไปชนะเซลล์ร่างกายนับล้านล้านได้ยังไง? เวลาเราป่วยไข้ สมมติว่ามีเซลล์ภูมิคุ้มกันอยู่แค่เซลล์เดียว สู้กับเชื้อโรคนับล้าน คิดว่าจะหายป่วยไหม? แต่ถ้าเราเล่นกินน้ำร้อนเข้าไปทั้งร่างกาย เชื้อโรคก็ตายกันหมดเลยล่ะ จุลภาคเปลี่ยนมหภาคไม่ได้ ถ้าอยากเปลี่ยนการเมือง ประชาชนทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนประเทศ ชาวบ้านก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนโลกนี้ให้ดีขึ้น มนุษย์ทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน มีคนปฏิเสธพลาสติกแค่คนเดียว มีคนไม่รับสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่จ่ายสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่โกงแค่คนเดียว มีคนไม่เห็นแก่ตัวแค่คน ๆ เดียว มันจะไปเปลี่ยนโลกได้ยังไง! นี่แหละคือสาเหตุที่หลายประเทศล้มเหลว การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนแปลงประเทศไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันทำให้โลกนี้ดีขึ้นไม่ได้! คน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้! เคยอ่านฉางต่วนจิงหรือเปล่า? เคยอ่านบทที่1ไหม? [ความสามารถของคนทั่วไปคือใช้ความสามารถของตัวเอง ความสามารถของผู้นำคือใช้ความสามารถของคนอื่น] คนที่ประสบความสำเร็จบนโลกใบนี้น่ะไม่เคยประสบความสำเร็จด้วยความสามารถของตัวเองหรอก ประสบความสำเร็จได้เพราะใช้คนอื่นทั้งนั้น ไม่เคยมีใครประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวเองหรอก คนที่ประสบความสำเร็จได้เพราะใช้คนอื่นทั้งนั้น ถ้าอยากประสบความสำเร็จ จงไม่ทำอะไรเลย แล้วใช้คนอื่นซะ ถ้าอยากประสบความสำเร็จ ทำให้คนอื่นประสบความล้มเหลวซะ ถ้าพวกมึงยังคงสามานย์ชั่วช้าชั่วร้ายยิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่า ต่อให้คนที่ไร้ซึ่งความต้องการทุกอย่างให้แก่ตัวเองแม้กระทั่งอากาศจะหายใจให้ตัวเองแล้งมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกมึงทุกคนต้องการให้ดูแลพวกมึงทุกคน แต่พวกมึงทุกคนยังคงชั้นต่ำสถุลไร้สกุลรุนชาติเลวทรามต่ำช้าสามานย์ชั่วร้ายชั่วช้า ถามหน่อยมันจะแตกต่างไปจากกลียุคยุคนี้ที่เรียกว่ายุครัฐบาลมืดเรืองอำนาจหรือ? เขาคือมอริอาร์ตี้ในชีวิตจริง! เขาคือเชอร์ล็อก โฮล์มส์เวอร์ชั่นตัวร้าย นั่นแหละ จอห์นนี่ ดาร์กเนส คุณจะปราบเขาได้เหรอ? ถ้าคุณไปเที่ยวแล้วไปเจอหมู่บ้านซอมบี้ หรือถ้าคุณอยู่บ้านแล้วมีแวมไพร์เลสเบี้ยนชื่อคาร์มิลล่ามาหา คนที่อยู่ข้าง ๆคุณคือจอห์นนี่ ดาร์กเนส!!! เขากำลังมา! เขากำลังมา!"

・พลตำรวจเอกส่งเขาเข้าโครงการคุ้มครองพยาน

・เช้าวันต่อมา พลตำรวจเอกตื่นขึ้นมาแล้วได้รับโทรศัพท์

"ผู้รอดชีวิตคนนั้นตายแล้ว"

"อะไรนะ!?"

 จอห์นนี่ ดาร์กเนส

「"เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถึงเราจะทำให้ฮิตเลอร์ไม่โดนพวกเกลียดล้างสมอง ไม่ได้เข้าสงคราม หรือให้ฮิตเลอร์เป็นจิตรกร ต่อให้ฮิตเลอร์เป็นแค่ประชาชนธรรมดา ยังไงสงครามโลกครั้งที่2ก็ต้องเกิดอยู่ดี ฮิตเลอร์เองก็เป็นแค่เหยื่อคนหนึ่ง หรือต่อให้จะทำให้พวกชาติยุโรปปรองดองกันยังไง อาร์ชดยุคฟรานซ์เฟอร์ดินานก็ต้องถูกลอบปลงพระชนม์อยู่ดี  การเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถ้าเซลล์มะเร็งหรือเซลล์เนื้องอกมันมีอยู่เซลล์เดียวแล้วมันตาย มันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น รู้ไหมมนุษย์มีเซลล์ร่างกายกี่เซลล์? 3ล้านล้านเซลล์!  ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียว แล้วมันจะไปชนะเซลล์ร่างกายได้ยังไง? เซลล์ภูมิคุ้มกันอีก1ล้านล้านเซลล์ ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียวแล้วไม่ลุกลาม มันจะไปชนะเซลล์ร่างกายนับล้านล้านได้ยังไง? เวลาเราป่วยไข้ สมมติว่ามีเซลล์ภูมิคุ้มกันอยู่แค่เซลล์เดียว สู้กับเชื้อโรคนับล้าน คิดว่าจะหายป่วยไหม? แต่ถ้าเราเล่นกินน้ำร้อนเข้าไปทั้งร่างกาย เชื้อโรคก็ตายกันหมดเลยล่ะ จุลภาคเปลี่ยนมหภาคไม่ได้ ถ้าอยากเปลี่ยนการเมือง ประชาชนทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนประเทศ ชาวบ้านก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนโลกนี้ให้ดีขึ้น มนุษย์ทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน มีคนปฏิเสธพลาสติกแค่คนเดียว มีคนไม่รับสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่จ่ายสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่โกงแค่คนเดียว มีคนไม่เห็นแก่ตัวแค่คน ๆ เดียว มันจะไปเปลี่ยนโลกได้ยังไง! นี่แหละคือสาเหตุที่หลายประเทศล้มเหลว การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนแปลงประเทศไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันทำให้โลกนี้ดีขึ้นไม่ได้! คน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้!"」

・กลางคืน มีชายคนหนึ่งวิ่งอย่างตื่นตระหนกไปที่ริมแม่น้ำ

・เช้าวันถัดมา เขาถูกพบเป็นศพใต้สะพานปูนข้ามแม่น้ำ เมื่อตำรวจมาถึงสถานที่พบศพ เมื่อทำการตรวจสอบศพ พบกระดาญแผ่นหนึ่งเขียนไว้ว่า □　JD is coming　□ 

・เช้า ที่หมู่บ้านชายหาดแห่งหนึ่ง ชายคนหนึ่งรีบอย่างตระหนกไปหาชายอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนท่อนไม้สน แล้วยื่นกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งให้ชายคนนั้นดูเมื่อได้เห็นกระดาษก็ตื่นตระหนกมาก แล้วทั้งสองคนก็รีบเดินออกไปจากที่

"รู้ทั้งรู้ว่าเขาทำอะไรได้ ยังใช้รหัสนี้อีก รีบเอารหัสไปทิ้งเลย แล้วรีบหนีไป กลับไปที่บ้าน แล้วหนี" ชายนั่งท่อนสนพูดกับชายผู้วิ่งมาขณะที่เดินมาจากชายหาด แล้วชายผู้วิ่งมาก็รีบวิ่งกลับไปที่บ้าน

・ชายผู้วิ่งมาถูกพบศพที่ป่าละเมาะในภายหลัง ส่วนชายนั่งท่อนไม้สนถูกตำรวจสอบปากคำ

"เขากำลังมา! เขากำลังมา! เขากำลังมา!" คือคำพูดของชายนั่งท่อนไม้สน

「"เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถึงเราจะทำให้ฮิตเลอร์ไม่โดนพวกเกลียดล้างสมอง ไม่ได้เข้าสงคราม หรือให้ฮิตเลอร์เป็นจิตรกร ต่อให้ฮิตเลอร์เป็นแค่ประชาชนธรรมดา ยังไงสงครามโลกครั้งที่2ก็ต้องเกิดอยู่ดี ฮิตเลอร์เองก็เป็นแค่เหยื่อคนหนึ่ง หรือต่อให้จะทำให้พวกชาติยุโรปปรองดองกันยังไง อาร์ชดยุคฟรานซ์เฟอร์ดินานก็ต้องถูกลอบปลงพระชนม์อยู่ดี  การเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ เพราะการเปลี่ยนแปลงในระดับจุลภาคเปลี่ยนแปลงอะไรในระดับมหภาคไม่ได้ ถ้าเซลล์มะเร็งหรือเซลล์เนื้องอกมันมีอยู่เซลล์เดียวแล้วมันตาย มันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น รู้ไหมมนุษย์มีเซลล์ร่างกายกี่เซลล์? 3ล้านล้านเซลล์!  ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียว แล้วมันจะไปชนะเซลล์ร่างกายได้ยังไง? เซลล์ภูมิคุ้มกันอีก1ล้านล้านเซลล์ ถ้าเซลล์มะเร็งมีอยู่แค่เซลล์เดียวแล้วไม่ลุกลาม มันจะไปชนะเซลล์ร่างกายนับล้านล้านได้ยังไง? เวลาเราป่วยไข้ สมมติว่ามีเซลล์ภูมิคุ้มกันอยู่แค่เซลล์เดียว สู้กับเชื้อโรคนับล้าน คิดว่าจะหายป่วยไหม? แต่ถ้าเราเล่นกินน้ำร้อนเข้าไปทั้งร่างกาย เชื้อโรคก็ตายกันหมดเลยล่ะ จุลภาคเปลี่ยนมหภาคไม่ได้ ถ้าอยากเปลี่ยนการเมือง ประชาชนทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนประเทศ ชาวบ้านก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน ถ้าอยากเปลี่ยนโลกนี้ให้ดีขึ้น มนุษย์ทุกคนก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้หมดทุกคน มีคนปฏิเสธพลาสติกแค่คนเดียว มีคนไม่รับสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่จ่ายสินบนแค่คนเดียว มีคนไม่โกงแค่คนเดียว มีคนไม่เห็นแก่ตัวแค่คน ๆ เดียว มันจะไปเปลี่ยนโลกได้ยังไง! นี่แหละคือสาเหตุที่หลายประเทศล้มเหลว การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนแปลงประเทศไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงของคน ๆ เดียวมันทำให้โลกนี้ดีขึ้นไม่ได้! คน ๆ เดียวมันเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้!"」

・กลางวัน ที่ตลาดแห่งหนึ่ง ที่อพาร์ทเม้นท์ใกล้ตลาดแห่งหนึ่ง มีชายคนหนึ่งเข้าไปที่ห้อง ๆ หนึ่ง เข้าไปยื่นกระดาษขาวแผ่นหนึ่งให้ชายที่อาศัยในห้องนั้นแล้วจากไป ชายคนนั้นตื่นตระหนกอย่างมากแล้วรีบออกจากห้องลงมาข้างล่าง เดินเข้าไปปนกับผู้คนในตลาด แล้วก็มีเสียงเพลงJames Bond is BackและFrom Russia with Loveดังขึ้นมาจากเครื่องเล่นmp3เครื่องหนึ่ง ชายคนนั้นหันไปมองเครื่องเล่นmp3อย่างตื่นตระหนกมาก

・กลางคืนวันหนึ่ง ที่เรือขนส่งสิ้นค้าลำหนึ่งที่เทียบท่า เกิดระเบิดครั้งขึ้นทั่วลำเรือ

เช้าต่อมา ตำรวจและทีมกู้ภัยกำลังกู้ศพขึ้นมาจากน้ำ

พลตำรวจเอกถามขึ้น "เท่าไหร่"

ทีมกู้ภัยคนหนึ่งตอบ "50ศพ และมีอีก"

"50!" พลตำรวจเอกพูดขึ้นด้วยความตกใจ และถามว่า "มีผู้รอดชีวิตไหม?"

ทีมกู้ภัยคนนั้นตอบ "มี อยู่ที่โรงพยาบาล โดนไฟครอกทั้งตัว สภาพดูไม่ได้เลย"

พลตำรวจเอกรีบไปที่โรงพยาบาลทันที

・พลตำรวจเอกไปพบผู้รอดชีวิตคนนั้นที่โรงพยาบาล

"ไง ได้ยินว่าเรารอดมาจากเรือระเบิดใช่ไหม?" พลตำรวจเอกถามขึ้น

ผู้รอดชีวิตคนนั้นพยักหน้า

"พอจะบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" พลตำรวจเอกถาม

"Dark..." ผู้รอดชีวิตคนนั้นพูด

"อะไรนะ? พูดภาษาอังกฤษทำไม?" พลตำรวจเอกถาม

".....Darkness" ผู้รอดชีวิตคนนั้นพูด

"ความมืด? ความมืดมันทำไม?" พลตำรวจเอกถาม

"จอห์นนี่ ดาร์กเนส! จอห์นนี่ ดาร์กเนส! จอห์นนี่ ดาร์กเนส! จอห์นนี่ ดาร์กเนส ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.......!" ผู้รอดชีวิตคนนั้นตอบ

"เดี๋ยว! ใจเย็น ใจเย็น ใจเย็น จอห์นนี่ ดาร์กเนสคือใคร?" พลตำรวจเอกถาม

"คุณหาเขาไม่เจอหรอก ผมไม่รู้ตัวจริงเขา แต่ผมรู้ว่าเขามา! ผมรู้ว่าเขามา! ผมรู้ว่าเขามา!" ผู้รอดชีวิตคนนั้นตอบ

"แล้วรู้ชื่อเขาได้ยังไง? ถ้าไม่รู้ตัวจริง แล้วทำไมถึงรู้ว่าเป็นเขา?

MLBB

 

 

แสดงว่ากูไม่ได้หูฝาดแล้วล่ะ 

 A 30-day period from a certain day in a certain month up to the thirtieth day is always equal to the date number minus the quotient obtained by adding thirty to that date and dividing by thirty.

The date number that is the 30th day counted from the starting date number = (a given date number + 30) ÷ 30 = quotient → the given date number – the obtained quotient

INTP

 

มิอาจเป็นคนได้

     "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา ที่เป็นคู่หูให้วัตสันนี่เพื่อให้มีเงินหรอก จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

     วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย

กูเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับกูด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 กูนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงกูนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น)

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

จริงๆกูมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่กูคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมกูไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้

เชี่ย เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดกูแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนกูก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่ากูเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกมึงเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ?

ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงกูน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะกูติดแหงกอยู่ที่เดิม

24ปีแล้วนะ

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013

ส่วนกูนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย

เพื่อไรวะ?

24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant bs zombieจนถึงโหมดsurvival

Vs bsอะไรเล่า

10 กันยายน 1999

สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา

คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่

คิดว่า ยังอยู่ หามิได้

เวลา หมุนวน เป็นวงกลม

สิบกันยา ทวีคูณ

สิบกันยา อันใหม่ ตามมา

และตามมา

ผู้ที่ว่า คือ ความมืด

ทุกคนเห็น รู้จัก

อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน

แต่หามีผู้ใดสนใจไม่

ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่

แต่ทำให้มองไม่เห็น

กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง

ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน

อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน

วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ

กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต

วันเกิดผม

สิบกันยาหน้า อาจเป็นวันตาย

อยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

 ผมเกลียด โกรธ โมโห อึดอัด คับข้องใจ กับตัวผมเองที่ทุกอย่างในชีวิตอยู่กับที่ไม่เคยไปถึงไหนเต็มทีแล้ว รู้สึกเสียเวลาเปล่า ผมไม่อยากทำเต็มทนแล้ว

 มีเรื่องตลกจะมาเล่าให้ฟัง

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด แต่เด็กคนนั้นก็ฆ่าตัวตาย แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่โดนเพื่อนที่แกล้งตอนเรียนมัธยมฆ่า แต่ถึงแม้ทั้งเพื่อนของเด็กคนนั้น แม้ทั้งวงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้น จะรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตาย รู้แล้วว่าเด็กคนนั้นถูกฆ่า แต่ก็ปกปิดความจริงกับทุกคนอยู่ดี แต่ก็บอกกับทุกคนว่าเด็กคนนั้นฆ่าตัวตายอยู่ดี แล้วก็เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปใช้จนหมด ไปใช้ซื้อรถหรูราคาแพง ไปใช้ซื้อหนังการ์ตูนโป๊ ไปซื้ออนิเมชั่นโป๊ เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปแจกให้คนอื่น เอาทุกอย่างไปใช้ให้กับตัวเองหมด

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

 อยากฟังเรื่องตลกเรื่องที่2ไหม?

เหมือนเรื่องแรกเป๊ะๆเลย แต่ต่างกันอยู่25%

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ และอาจจะตายไปแล้วด้วย

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ

一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ

ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)

ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย

三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา

五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด

六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　

四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน

กูเสียเวลาไป24ปี 

ไม่มีเหี้ยอะไรเลย 

แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ? 

ไอ้สัส

 วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย

"ความรุนแรงเป็นทางเลือกสุดท้ายของคนไร้ความสามารถ (ไอแซค อาซิมอฟ)"

"แล้วไง? หมายความว่าความรุนแรงเป็นทางเลือกแรกของคนมีความสามารถงั้นเหรอ? หมายความว่าคนที่ต่อต้านความรุนแรง หมายความว่าคนที่เกลียดความรุนแรง หมายความว่าคนที่ไม่ใช้ความรุนแรงเป็นคนไร้ความสามารถงั้นเหรอ?"

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีคุณสมบัติ

ฉันไม่มีตัวตน

ฉันไม่มีตัวตนอะไรทั้งนั้น

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

ฉันไม่มีไอเดียอะไรทั้งนั้น

ฉันเกลียดผลงานของฉันเอง

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ฉันไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีจุดเด่น

ฉันไม่มีสเปคหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แคร์ใครทั้งนั้น ไม่ได้ใส่ใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แยแสใครทั้งนั้นด้วย

"เกลียดอะไรมากที่สุด?"

ตัวฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

เรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตก

ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีคุณสมบัติ

ฉันไม่มีตัวตน

ฉันไม่มีตัวตนอะไรทั้งนั้น

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

ฉันไม่มีไอเดียอะไรทั้งนั้น

ฉันเกลียดผลงานของฉันเอง

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ฉันไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีจุดเด่น

ฉันไม่มีสเปคหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แคร์ใครทั้งนั้น ไม่ได้ใส่ใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แยแสใครทั้งนั้นด้วย

ฉันเกลียดความรัก

"เกลียดอะไรมากที่สุด?"

ตัวฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

 ฉันเคยมั่นใจว่าฉันเขียนเรื่องสั้นได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยฉันไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ฉันเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้นจินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอกเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอกให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอกเรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่าเรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่านเรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อยเรื่องสั้นของฉันมันเพ้อฝันเรื่องสั้นของฉันมันเพ้อเจ้อเรื่องสั้นของฉันมันไร้สาระเรื่องสั้นของฉันไม่เคยสำเร็จเรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตกฉันเกลียดเรื่องสั้นของฉันเองฉันเกลียดตัวฉันเองความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอกการทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริงไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำให้เสียเวลา ไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำร้าย ไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำลายความฝัน ไม่มีใครชอบคนที่เหนื่อย ไม่มีใครชอบคนที่พยายามเต็มที่จนหมดความพยายาม ไม่มีใครชอบคนที่อดทนเต็มที่จนหมดความอดทน ไม่มีใครชอบคนที่อดทนจนอดทนไม่ไหว ไม่มีใครชอบคนที่ทนจนทนไม่ไหว ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความสับสนตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่หมาตายทั้งชีวิต ไม่มีใครชอบคนที่แมวตายทั้งชีวิต และไม่มีใครชอบคนที่ไม่เห็นแก่ตัว คนที่ถูกทำให้เสียเวลา คนที่ถูกทำร้าย คนที่ถูกทำลายความฝัน คนที่เหนื่อย คนที่พยายามเต็มที่จนหมดความพยายาม คนที่อดทนเต็มที่จนหมดความอดทน คนที่อดทนจนอดทนไม่ไหว คนที่ทนจนทนไม่ไหว คนที่เผชิญความวุ่นวายตามลำพัง คนที่เผชิญความเลวร้ายตามลำพัง คนที่เผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง คนที่เผชิญความสับสนตามลำพัง คนที่เผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง คนที่หมาตายทั้งชีวิต คนที่แมวตายทั้งชีวิต และคนที่ไม่เห็นแก่ตัว จะเจ็บปวด จะแตกสลาย จะร้องไห้ตอนหลับตาตอนนอนหลับทุกคืน จะร้องไห้เมื่อนึกถึงความหลัง จะร้องไห้เมื่อคิดถึงความหลัง จะเหนื่อย จะเหนื่อยมาก จะร้องไห้เมื่อนึกถึงอดีต จะร้องไห้เมื่อคิดถึงอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยเป็น จะร้องไห้เมื่อนึกคนที่เคยอยู่ จะร้องไห้เมื่อนึกถึงตอนที่เล่นการ์ดยูกิกับเพื่อน จะร้องไห้เมื่อนึกถึงตอนที่เคยคุยเรื่องresident evilกับเพื่อน จะร้องไห้เมื่อตอนดูทีวีช่องเดิมที่เคยดูในอดีต จะร้องไห้เมื่อดูหนังที่เคยดูในอดีต จะร้องไห้เมื่อดูรายการทีวีในอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยเล่นในอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสมัยที่คุยกับเพื่อนในอดีต  ทุกคนจะรังเกียจ ทุกคนจะเกลียด ทุกคนจะเกลียดชัง ทุกคนจะทอดทิ้ง จะถูกครูทอดทิ้ง จะถูกครอบครัวทอดทิ้ง จะถูกญาติพี่น้องทอดทิ้ง จะถูกเพื่อนทอดทิ้ง จะถูกเพื่อนสนิททอดทิ้ง จะไม่เหลือใครในชีวิต จะลงเอยในความรักไม่ได้ หัวใจจะถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ จิตใจจะถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ หัวใจจะถูกทำลายไปแล้ว จิตใจจะถูกทำลายไปแล้ว สุดท้ายจะไม่มีอะไรในชีวิต ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำให้เสียเวลา ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำร้าย ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำลายความฝัน ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเหนื่อย ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยพยายาม ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยพยายามจนหมดความพยายาม ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยอดทน ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยอดทนจนหมดความอดทน ทุกคนชอบคนที่ไม่อดทนจนอดทนไม่ไหว ทุกคนชอบคนที่ไม่ทนจนทนไม่ไหว ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความสับสนตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่หมาไม่เคยตายทั้งชีวิต ทุกคนชอบคนที่แมวไม่เคยตายทั้งชีวิต ทุกคนชอบคนที่เห็นแก่ตัว ไม่เคยถูกทำให้เสียเวลา ไม่เคยถูกทำร้าย ไม่เคยถูกทำลายความฝัน ไม่เคยเหนื่อย ไม่เคยพยายาม ไม่เคยพยายามจนหมดความพยายาม ไม่เคยอดทน ไม่เคยอดทนจนหมดความอดทน ไม่อดทนจนอดทนไม่ไหว ไม่ทนจนทนไม่ไหว ไม่เคยเผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความสับสนตามลำพัง ไม่เคยเผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง หมาไม่เคยตายทั้งชีวิต แมวไม่เคยตายทั้งชีวิต เห็นแก่ตัว จะประสบความสำเร็จจูกัดเหลียงตั้งสำนักงานรัฐปรับปรุงกังหันน้ำกระดูกงูชลประทานยกเกษตรกรรมต้มเกลือชาวไร่ชาวนาน้ำไม่ขาดใช้เลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ตั้งยุ้งฉางวัวไม้ม้าไหลรวมความคิดส่งคำแนะนำยอมรับความผิดยอมรับความพลาดผู้ภักดีได้รับบำเหน็จแม้เป็นศัตรูฝ่าฝืนละกฎหมายถูกลงทัณฑ์แม้เป็นญาติโครงสร้างพื้นฐานพยุหแปดทิศห้าตีเฉาเว่ยอาวุธแหลมคมมากกองหนุนประชุมไม่ฟุ่มเฟือยเศรษฐกิจก้าวหน้าราษฎรปลอดภัยกองทัพไม่เห็นแก่ตัวแปดทิศพิชัยสงครามยอดวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดเฉาเว่ยเคารพราษฎรสู่ฮั่นเชิดชูสิ้นบุญอาณาประชาจึงตั้งวัดวาสุมาอี้ว่าอัจฉริยะแห่งโลกทุกชนชั้นก็นิยมฮั่นสลายกังฉินขโมยฮ่องเต้ถูกฝุ่นคลุมไม่สนกำลังเชื่อในความชอบธรรมไร้ปัญญาไร้ฝีมือหาหนทางฮั่นเสื่อมถอยไม่คำนึงความสามารถตัวสร้างยุติธรรมให้โลกไร้ปัญญาไร้ฝีมือพระองค์เล่าปี่กล่อมดังนี้ฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งจึงยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตกำเนิดหลงจงตุ่ยผูกกวนต้านโฉชนะเซ็กเพ็กมีเกงจิ๋วได้เสฉวนมิเพียงซงหนูไม่ใช่เวลาปักหลักปราบกบฏครบส่งกลับบ้านเกิดปลูกหม่อนปลูกนาเสฉวนทรัพย์สินราษฎรพระองค์เล่าปี่ทำตามจูล่งดังนี้ชนะใจเสฉวนไม่แสดงอารมณ์ไม่โกรธอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพน้ำใจเมตตาตรงข้ามโหดร้ายอาฆาตแค้นปกป้องผู้ใต้บัญชาครอบครัวถึงพูดว่าจูล่งจะเข้าโจโฉพระองค์เล่าปี่มิได้เชื่อสั่งเล่าเสี้ยนคุณธรรมเป็นรากโจโฉว่าพระองค์เล่าปี่เป็นวีรบุรุษโจโฉสู้จระเข้เมื่อสิบขวบหลี่ซานว่าถึงคราวุ่นวายวีรบุรุษมีแต่เพียงเฉาเชาอ่านยุทธศิลป์คัดลอกพิชัยสงครามอธิบายซุนจื่อกลายเป็นเมิ่งเต๋อเซินซูยี่สิบขวบได้เลื่อนตำแหน่งประหารขันทีละเมิดกฎหมายเขียนจดหมายถึงเลนเต้ถึงราชวงศ์ฮั่นผู้ซื่อสัตย์สุจริตถูกตราบาปกังฉินประจบประแจงสอพลอเสแสร้งคนทรยศเต็มราชสำนักคนดีภักดีจริงใจไม่ถูกใช้อย่างจริงใจไม่ได้รับการยอมรับประท้วงมากมายหลายครั้งฮั่นจะล้มฮั่นไม่ฟังโจโฉแม่ทัพทหารม้าปราบกบฏปลดแปดผู้พิพากษาทุจริตห้ามความเชื่อโชคลางศาสนาชวนล้มฮั่นโจโฉปฏิเสธหองจูเปียนหองจูเหียบเหี้ยนเต้ตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะมอบตำแหน่งแม่ทัพโจโฉโจโฉไม่เอาออกจากลั่วหยางสละทรัพย์สมบัติระดมนักรบมีช่างตีมีดเป็นของตัวตีดาบให้ปะทะตั๋งโต๊ะลั่วหยางไหม้เพลิงสิบแปดเมืองพันธมิตรไม่ตามตีตั๋งโต๊ะโจโฉแต่ผู้เดียวบุกตะวันตกตีตั๋งโต๊ะตีตั๋งโต๊ะแต่ผู้เดียวจึงแพ้กลับมาสิบแปดพันธมิตรทุกวันแต่ฉลองดื่มกินโฉเสนอสี่ข้อตีเหมิงจินเฝ้าฉางเกาคุมอ่าวฉางปิดเซอหยวนปิดไท่กู่เข้าอู่กวนทำป้อมค่ายกองโจรตัดตั๋งโต๊ะสิบแปดพันธมิตรไม่ทำไปหยางโจวเกิดกบฏเผาค่ายโจโฉโจโฉสังหารหมดขุนศึกแตกแถวอำนาจเป็นหนึ่งปกปักฮ่องเต้รวมภาคเหนือรบเซ็กเพ็กตีสู่ฮั่นสร้างบทกวีสะท้อนฮั่นวุ่นวายปณิธานรวมโลกเป็นหนึ่งกวีเรียบง่ายตรงไปตรงมาโศกเศร้าเร่าร้อนอุปมาอุปไมยเฉียบแหลมตื่นตัวทรงพลังกล้าหาญไม่มุ่งเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งวีรบุรุษผู้พิเศษเข้มงวดสังหารผลาญอาชญากรมีปัญญาด้านการเมืองเชี่ยวพิชัยสงครามเชี่ยวกลยุทธ์เชี่ยวยุทธวิธีเชี่ยวยุทธศิลป์หนอนหนังสือเชี่ยววรรณกรรมโบราณอธิบายยุทธศิลป์กลางวันอ่านคัมภีร์กลางคืนเชี่ยวต่อสู้เชี่ยวดาบเชี่ยวธนูไร้ปราณีต่อภัยคุกคามประหยัดมัธยัสถ์ไม่หรูหราไม่เชื่อผีเทพเจ้าจูกัดเหลียงว่าปัญญาแผนการไม่ด้อยใครใช้ทหารดังซุนจื่อสุมาอี้ฉลาดมีเหตุผลเด็ดขาดเป็นวีรบุรุษกระตือรือร้นเรียนรู้เป็นหมาป่ายับยั้งโจโฉย้ายเมืองหลวงซุนกวนกวนอูสู้กันเฉาเว่ยปลอดภัยเฉาเว่ยรอดพ้นโจผีสิ้นซุนกวนตีสุมาอี้ชนะจูกัดกิ๋นปราบกบฏเบ้งตัดประหารเบ้งตัดตีฮั่นจงต้านจูกัดเหลียงจนมังกรหลับลาลับล้อมเมืองตัดหัวกองซุนเอี๋ยนสลายวงล้อมฟ่านเฉิงเปิดคลองก้วยหยางไป่ชี่สร้างค่ายทหารเหนือใต้นับหมื่นปราบกบฏหวางหลิงทำไร่นาในชางกุ้ยถลุงเหล็กในจิงจ้าวเทียนซุยขุดคลองสร้างค่ายทหารชลประทานน้ำโอนย้ายข้างฟ่างไปกวนตงทัดทานฮ่องเต้สร้างพระราชวังทำเกษตรกรรมซุนกวนว่าสุมาอี้เก่งใช้ทหารเปลี่ยนแปลงดั่งเทพไม่ย่อท้อกวนจงแบ่งเขตแบ่งเมืองตั้งข้าราชใหญ่น้อยน้อยหลายขึ้นต่อใหญ่หนึ่งใหญ่หนึ่งขึ้นต่อใหญ่ยิ่งกว่าตั้งผู้ดูแลเรือกนาไร่สวนปศุสัตว์ตั้งผู้ดูแลการเมืองทั่วไปเดือนแรกทุกปีข้าราชการรายงานฉีหวนกงฉีหวนกงบำเหน็จรางวัลลงโทษตามสภาพครอบหนึ่งคนเป็นทหารทัพเล็กกองร้อยสองพันกองพลหนึ่งหมื่นสิบห้าเมืองสามทัพยามว่างฝึกยามสงครามรบผู้ก่ออาชญากรรมให้เกราะให้ของ้าวผู้ก่ออาชญากรรมเล็กให้โลหะลดภาษีเก็บภาษีธุรกิจเก็บภาษีพ่อค้าเกษตรกรค้าขายอิสระเคารพกษัตริย์ปฏิเสธคนเถื่อนฉีหวนกงจึงขึ้นเป็นห้าอธิราชจิ้นเหวินกงรับฟังโปตีเปิดโปงกบฏค้ำจุนกษัตริย์ปรับปรุงการเมืองจัดกองทัพตัดฉู่พิชิตโจพิชิตเว่ยช่วยซ่งชนะฉู่ตีเจิ้ง จิ้นเหวินกงขึ้นเป็นห้าอธิราชโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลา   

 แกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ และอาจจะตายไปแล้วด้วย

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ

一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ

ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)

ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย

三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา

五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด

六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　

四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน

กูเสียเวลาไป24ปี 

ไม่มีเหี้ยอะไรเลย 

แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ? 

ไอ้สัส

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

 ผมเกลียด โกรธ โมโห อึดอัด คับข้องใจ กับตัวผมเองที่ทุกอย่างในชีวิตอยู่กับที่ไม่เคยไปถึงไหนเต็มทีแล้ว รู้สึกเสียเวลาเปล่า ผมไม่อยากทำเต็มทนแล้ว

 มีเรื่องตลกจะมาเล่าให้ฟัง

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด แต่เด็กคนนั้นก็ฆ่าตัวตาย แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่โดนเพื่อนที่แกล้งตอนเรียนมัธยมฆ่า แต่ถึงแม้ทั้งเพื่อนของเด็กคนนั้น แม้ทั้งวงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้น จะรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตาย รู้แล้วว่าเด็กคนนั้นถูกฆ่า แต่ก็ปกปิดความจริงกับทุกคนอยู่ดี แต่ก็บอกกับทุกคนว่าเด็กคนนั้นฆ่าตัวตายอยู่ดี แล้วก็เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปใช้จนหมด ไปใช้ซื้อรถหรูราคาแพง ไปใช้ซื้อหนังการ์ตูนโป๊ ไปซื้ออนิเมชั่นโป๊ เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปแจกให้คนอื่น เอาทุกอย่างไปใช้ให้กับตัวเองหมด

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

 อยากฟังเรื่องตลกเรื่องที่2ไหม?

เหมือนเรื่องแรกเป๊ะๆเลย แต่ต่างกันอยู่25%

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ และอาจจะตายไปแล้วด้วย

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ
一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ
ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)
ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย
三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา
五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด
六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　
四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน
กูเสียเวลาไป24ปี
ไม่มีเหี้ยอะไรเลย
แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ?
ไอ้สัส          "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา ที่เป็นคู่หูให้วัตสันนี่เพื่อให้มีเงินหรอก จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

     วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย

กูเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับกูด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 กูนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงกูนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น)

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

จริงๆกูมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่กูคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมกูไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้

เชี่ย เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดกูแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนกูก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่ากูเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกมึงเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ?

ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงกูน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะกูติดแหงกอยู่ที่เดิม

24ปีแล้วนะ

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013

ส่วนกูนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย

เพื่อไรวะ?

24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant bs zombieจนถึงโหมดsurvival

Vs bsอะไรเล่า

10 กันยายน 1999

สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา

คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่

คิดว่า ยังอยู่ หามิได้

เวลา หมุนวน เป็นวงกลม

สิบกันยา ทวีคูณ

สิบกันยา อันใหม่ ตามมา

และตามมา

ผู้ที่ว่า คือ ความมืด

ทุกคนเห็น รู้จัก

อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน

แต่หามีผู้ใดสนใจไม่

ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่

แต่ทำให้มองไม่เห็น

กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง

ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน

อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน

วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ

กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต

วันเกิดผม

สิบกันยาหน้า อาจเป็น

ไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

 ผมเกลียด โกรธ โมโห อึดอัด คับข้องใจ กับตัวผมเองที่ทุกอย่างในชีวิตอยู่กับที่ไม่เคยไปถึงไหนเต็มทีแล้ว รู้สึกเสียเวลาเปล่า ผมไม่อยากทำเต็มทนแล้ว

 มีเรื่องตลกจะมาเล่าให้ฟัง

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด  แล้วก็เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปใช้จนหมด ไปใช้ซื้อรถหรูราคาแพง ไปใช้ซื้อหนังการ์ตูนโป๊ ไปซื้ออนิเมชั่นโป๊ เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปแจกให้คนอื่น เอาทุกอย่างไปใช้ให้กับตัวเองหมด

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

 อยากฟังเรื่องตลกเรื่องที่2ไหม?

เหมือนเรื่องแรกเป๊ะๆเลย แต่ต่างกันอยู่25%

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ 

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ

一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ

ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)

ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย

三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา

五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด

六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　

四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน

กูเสียเวลาไป24ปี 

ไม่มีเหี้ยอะไรเลย 

แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ? 

ไอ้สัส

 วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย

"ความรุนแรงเป็นทางเลือกสุดท้ายของคนไร้ความสามารถ (ไอแซค อาซิมอฟ)"

"แล้วไง? หมายความว่าความรุนแรงเป็นทางเลือกแรกของคนมีความสามารถงั้นเหรอ? หมายความว่าคนที่ต่อต้านความรุนแรง หมายความว่าคนที่เกลียดความรุนแรง หมายความว่าคนที่ไม่ใช้ความรุนแรงเป็นคนไร้ความสามารถงั้นเหรอ?"

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีคุณสมบัติ

ฉันไม่มีตัวตน

ฉันไม่มีตัวตนอะไรทั้งนั้น

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

ฉันไม่มีไอเดียอะไรทั้งนั้น

ฉันเกลียดผลงานของฉันเอง

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ฉันไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีจุดเด่น

ฉันไม่มีสเปคหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แคร์ใครทั้งนั้น ไม่ได้ใส่ใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แยแสใครทั้งนั้นด้วย

"เกลียดอะไรมากที่สุด?"

ตัวฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

เรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตก

ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีคุณสมบัติ

ฉันไม่มีตัวตน

ฉันไม่มีตัวตนอะไรทั้งนั้น

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

ฉันไม่มีไอเดียอะไรทั้งนั้น

ฉันเกลียดผลงานของฉันเอง

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ฉันไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีจุดเด่น

ฉันไม่มีสเปคหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แคร์ใครทั้งนั้น ไม่ได้ใส่ใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แยแสใครทั้งนั้นด้วย

ฉันเกลียดความรัก

"เกลียดอะไรมากที่สุด?"

ตัวฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

 ฉันเคยมั่นใจว่าฉันเขียนเรื่องสั้นได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยฉันไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ฉันเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้นจินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอกเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอกให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอกเรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่าเรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่านเรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อยเรื่องสั้นของฉันมันเพ้อฝันเรื่องสั้นของฉันมันเพ้อเจ้อเรื่องสั้นของฉันมันไร้สาระเรื่องสั้นของฉันไม่เคยสำเร็จเรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตกฉันเกลียดเรื่องสั้นของฉันเองฉันเกลียดตัวฉันเองความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอกการทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริงไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำให้เสียเวลา ไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำร้าย ไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำลายความฝัน ไม่มีใครชอบคนที่เหนื่อย ไม่มีใครชอบคนที่พยายามเต็มที่จนหมดความพยายาม ไม่มีใครชอบคนที่อดทนเต็มที่จนหมดความอดทน ไม่มีใครชอบคนที่อดทนจนอดทนไม่ไหว ไม่มีใครชอบคนที่ทนจนทนไม่ไหว ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความสับสนตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่หมาตายทั้งชีวิต ไม่มีใครชอบคนที่แมวตายทั้งชีวิต และไม่มีใครชอบคนที่ไม่เห็นแก่ตัว คนที่ถูกทำให้เสียเวลา คนที่ถูกทำร้าย คนที่ถูกทำลายความฝัน คนที่เหนื่อย คนที่พยายามเต็มที่จนหมดความพยายาม คนที่อดทนเต็มที่จนหมดความอดทน คนที่อดทนจนอดทนไม่ไหว คนที่ทนจนทนไม่ไหว คนที่เผชิญความวุ่นวายตามลำพัง คนที่เผชิญความเลวร้ายตามลำพัง คนที่เผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง คนที่เผชิญความสับสนตามลำพัง คนที่เผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง คนที่หมาตายทั้งชีวิต คนที่แมวตายทั้งชีวิต และคนที่ไม่เห็นแก่ตัว จะเจ็บปวด จะแตกสลาย จะร้องไห้ตอนหลับตาตอนนอนหลับทุกคืน จะร้องไห้เมื่อนึกถึงความหลัง จะร้องไห้เมื่อคิดถึงความหลัง จะเหนื่อย จะเหนื่อยมาก จะร้องไห้เมื่อนึกถึงอดีต จะร้องไห้เมื่อคิดถึงอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยเป็น จะร้องไห้เมื่อนึกคนที่เคยอยู่ จะร้องไห้เมื่อนึกถึงตอนที่เล่นการ์ดยูกิกับเพื่อน จะร้องไห้เมื่อนึกถึงตอนที่เคยคุยเรื่องresident evilกับเพื่อน จะร้องไห้เมื่อตอนดูทีวีช่องเดิมที่เคยดูในอดีต จะร้องไห้เมื่อดูหนังที่เคยดูในอดีต จะร้องไห้เมื่อดูรายการทีวีในอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยเล่นในอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสมัยที่คุยกับเพื่อนในอดีต  ทุกคนจะรังเกียจ ทุกคนจะเกลียด ทุกคนจะเกลียดชัง ทุกคนจะทอดทิ้ง จะถูกครูทอดทิ้ง จะถูกครอบครัวทอดทิ้ง จะถูกญาติพี่น้องทอดทิ้ง จะถูกเพื่อนทอดทิ้ง จะถูกเพื่อนสนิททอดทิ้ง จะไม่เหลือใครในชีวิต จะลงเอยในความรักไม่ได้ หัวใจจะถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ จิตใจจะถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ หัวใจจะถูกทำลายไปแล้ว จิตใจจะถูกทำลายไปแล้ว สุดท้ายจะไม่มีอะไรในชีวิต ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำให้เสียเวลา ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำร้าย ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำลายความฝัน ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเหนื่อย ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยพยายาม ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยพยายามจนหมดความพยายาม ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยอดทน ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยอดทนจนหมดความอดทน ทุกคนชอบคนที่ไม่อดทนจนอดทนไม่ไหว ทุกคนชอบคนที่ไม่ทนจนทนไม่ไหว ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความสับสนตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่หมาไม่เคยตายทั้งชีวิต ทุกคนชอบคนที่แมวไม่เคยตายทั้งชีวิต ทุกคนชอบคนที่เห็นแก่ตัว ไม่เคยถูกทำให้เสียเวลา ไม่เคยถูกทำร้าย ไม่เคยถูกทำลายความฝัน ไม่เคยเหนื่อย ไม่เคยพยายาม ไม่เคยพยายามจนหมดความพยายาม ไม่เคยอดทน ไม่เคยอดทนจนหมดความอดทน ไม่อดทนจนอดทนไม่ไหว ไม่ทนจนทนไม่ไหว ไม่เคยเผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความสับสนตามลำพัง ไม่เคยเผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง หมาไม่เคยตายทั้งชีวิต แมวไม่เคยตายทั้งชีวิต เห็นแก่ตัว จะประสบความสำเร็จจูกัดเหลียงตั้งสำนักงานรัฐปรับปรุงกังหันน้ำกระดูกงูชลประทานยกเกษตรกรรมต้มเกลือชาวไร่ชาวนาน้ำไม่ขาดใช้เลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ตั้งยุ้งฉางวัวไม้ม้าไหลรวมความคิดส่งคำแนะนำยอมรับความผิดยอมรับความพลาดผู้ภักดีได้รับบำเหน็จแม้เป็นศัตรูฝ่าฝืนละกฎหมายถูกลงทัณฑ์แม้เป็นญาติโครงสร้างพื้นฐานพยุหแปดทิศห้าตีเฉาเว่ยอาวุธแหลมคมมากกองหนุนประชุมไม่ฟุ่มเฟือยเศรษฐกิจก้าวหน้าราษฎรปลอดภัยกองทัพไม่เห็นแก่ตัวแปดทิศพิชัยสงครามยอดวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดเฉาเว่ยเคารพราษฎรสู่ฮั่นเชิดชูสิ้นบุญอาณาประชาจึงตั้งวัดวาสุมาอี้ว่าอัจฉริยะแห่งโลกทุกชนชั้นก็นิยมฮั่นสลายกังฉินขโมยฮ่องเต้ถูกฝุ่นคลุมไม่สนกำลังเชื่อในความชอบธรรมไร้ปัญญาไร้ฝีมือหาหนทางฮั่นเสื่อมถอยไม่คำนึงความสามารถตัวสร้างยุติธรรมให้โลกไร้ปัญญาไร้ฝีมือพระองค์เล่าปี่กล่อมดังนี้ฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งจึงยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตกำเนิดหลงจงตุ่ยผูกกวนต้านโฉชนะเซ็กเพ็กมีเกงจิ๋วได้เสฉวนมิเพียงซงหนูไม่ใช่เวลาปักหลักปราบกบฏครบส่งกลับบ้านเกิดปลูกหม่อนปลูกนาเสฉวนทรัพย์สินราษฎรพระองค์เล่าปี่ทำตามจูล่งดังนี้ชนะใจเสฉวนไม่แสดงอารมณ์ไม่โกรธอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพน้ำใจเมตตาตรงข้ามโหดร้ายอาฆาตแค้นปกป้องผู้ใต้บัญชาครอบครัวถึงพูดว่าจูล่งจะเข้าโจโฉพระองค์เล่าปี่มิได้เชื่อสั่งเล่าเสี้ยนคุณธรรมเป็นรากโจโฉว่าพระองค์เล่าปี่เป็นวีรบุรุษโจโฉสู้จระเข้เมื่อสิบขวบหลี่ซานว่าถึงคราวุ่นวายวีรบุรุษมีแต่เพียงเฉาเชาอ่านยุทธศิลป์คัดลอกพิชัยสงครามอธิบายซุนจื่อกลายเป็นเมิ่งเต๋อเซินซูยี่สิบขวบได้เลื่อนตำแหน่งประหารขันทีละเมิดกฎหมายเขียนจดหมายถึงเลนเต้ถึงราชวงศ์ฮั่นผู้ซื่อสัตย์สุจริตถูกตราบาปกังฉินประจบประแจงสอพลอเสแสร้งคนทรยศเต็มราชสำนักคนดีภักดีจริงใจไม่ถูกใช้อย่างจริงใจไม่ได้รับการยอมรับประท้วงมากมายหลายครั้งฮั่นจะล้มฮั่นไม่ฟังโจโฉแม่ทัพทหารม้าปราบกบฏปลดแปดผู้พิพากษาทุจริตห้ามความเชื่อโชคลางศาสนาชวนล้มฮั่นโจโฉปฏิเสธหองจูเปียนหองจูเหียบเหี้ยนเต้ตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะมอบตำแหน่งแม่ทัพโจโฉโจโฉไม่เอาออกจากลั่วหยางสละทรัพย์สมบัติระดมนักรบมีช่างตีมีดเป็นของตัวตีดาบให้ปะทะตั๋งโต๊ะลั่วหยางไหม้เพลิงสิบแปดเมืองพันธมิตรไม่ตามตีตั๋งโต๊ะโจโฉแต่ผู้เดียวบุกตะวันตกตีตั๋งโต๊ะตีตั๋งโต๊ะแต่ผู้เดียวจึงแพ้กลับมาสิบแปดพันธมิตรทุกวันแต่ฉลองดื่มกินโฉเสนอสี่ข้อตีเหมิงจินเฝ้าฉางเกาคุมอ่าวฉางปิดเซอหยวนปิดไท่กู่เข้าอู่กวนทำป้อมค่ายกองโจรตัดตั๋งโต๊ะสิบแปดพันธมิตรไม่ทำไปหยางโจวเกิดกบฏเผาค่ายโจโฉโจโฉสังหารหมดขุนศึกแตกแถวอำนาจเป็นหนึ่งปกปักฮ่องเต้รวมภาคเหนือรบเซ็กเพ็กตีสู่ฮั่นสร้างบทกวีสะท้อนฮั่นวุ่นวายปณิธานรวมโลกเป็นหนึ่งกวีเรียบง่ายตรงไปตรงมาโศกเศร้าเร่าร้อนอุปมาอุปไมยเฉียบแหลมตื่นตัวทรงพลังกล้าหาญไม่มุ่งเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งวีรบุรุษผู้พิเศษเข้มงวดสังหารผลาญอาชญากรมีปัญญาด้านการเมืองเชี่ยวพิชัยสงครามเชี่ยวกลยุทธ์เชี่ยวยุทธวิธีเชี่ยวยุทธศิลป์หนอนหนังสือเชี่ยววรรณกรรมโบราณอธิบายยุทธศิลป์กลางวันอ่านคัมภีร์กลางคืนเชี่ยวต่อสู้เชี่ยวดาบเชี่ยวธนูไร้ปราณีต่อภัยคุกคามประหยัดมัธยัสถ์ไม่หรูหราไม่เชื่อผีเทพเจ้าจูกัดเหลียงว่าปัญญาแผนการไม่ด้อยใครใช้ทหารดังซุนจื่อสุมาอี้ฉลาดมีเหตุผลเด็ดขาดเป็นวีรบุรุษกระตือรือร้นเรียนรู้เป็นหมาป่ายับยั้งโจโฉย้ายเมืองหลวงซุนกวนกวนอูสู้กันเฉาเว่ยปลอดภัยเฉาเว่ยรอดพ้นโจผีสิ้นซุนกวนตีสุมาอี้ชนะจูกัดกิ๋นปราบกบฏเบ้งตัดประหารเบ้งตัดตีฮั่นจงต้านจูกัดเหลียงจนมังกรหลับลาลับล้อมเมืองตัดหัวกองซุนเอี๋ยนสลายวงล้อมฟ่านเฉิงเปิดคลองก้วยหยางไป่ชี่สร้างค่ายทหารเหนือใต้นับหมื่นปราบกบฏหวางหลิงทำไร่นาในชางกุ้ยถลุงเหล็กในจิงจ้าวเทียนซุยขุดคลองสร้างค่ายทหารชลประทานน้ำโอนย้ายข้างฟ่างไปกวนตงทัดทานฮ่องเต้สร้างพระราชวังทำเกษตรกรรมซุนกวนว่าสุมาอี้เก่งใช้ทหารเปลี่ยนแปลงดั่งเทพไม่ย่อท้อกวนจงแบ่งเขตแบ่งเมืองตั้งข้าราชใหญ่น้อยน้อยหลายขึ้นต่อใหญ่หนึ่งใหญ่หนึ่งขึ้นต่อใหญ่ยิ่งกว่าตั้งผู้ดูแลเรือกนาไร่สวนปศุสัตว์ตั้งผู้ดูแลการเมืองทั่วไปเดือนแรกทุกปีข้าราชการรายงานฉีหวนกงฉีหวนกงบำเหน็จรางวัลลงโทษตามสภาพครอบหนึ่งคนเป็นทหารทัพเล็กกองร้อยสองพันกองพลหนึ่งหมื่นสิบห้าเมืองสามทัพยามว่างฝึกยามสงครามรบผู้ก่ออาชญากรรมให้เกราะให้ของ้าวผู้ก่ออาชญากรรมเล็กให้โลหะลดภาษีเก็บภาษีธุรกิจเก็บภาษีพ่อค้าเกษตรกรค้าขายอิสระเคารพกษัตริย์ปฏิเสธคนเถื่อนฉีหวนกงจึงขึ้นเป็นห้าอธิราชจิ้นเหวินกงรับฟังโปตีเปิดโปงกบฏค้ำจุนกษัตริย์ปรับปรุงการเมืองจัดกองทัพตัดฉู่พิชิตโจพิชิตเว่ยช่วยซ่งชนะฉู่ตีเจิ้ง จิ้นเหวินกงขึ้นเป็นห้าอธิราชโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลา   

 แกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ และอาจจะตายไปแล้วด้วย

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ

一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ

ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)

ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย

三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา

五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด

六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　

四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน

กูเสียเวลาไป24ปี 

ไม่มีเหี้ยอะไรเลย 

แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ? 

ไอ้สัส

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

 ผมเกลียด โกรธ โมโห อึดอัด คับข้องใจ กับตัวผมเองที่ทุกอย่างในชีวิตอยู่กับที่ไม่เคยไปถึงไหนเต็มทีแล้ว รู้สึกเสียเวลาเปล่า ผมไม่อยากทำเต็มทนแล้ว

 มีเรื่องตลกจะมาเล่าให้ฟัง

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด  แล้วก็เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปใช้จนหมด ไปใช้ซื้อรถหรูราคาแพง ไปใช้ซื้อหนังการ์ตูนโป๊ ไปซื้ออนิเมชั่นโป๊ เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปแจกให้คนอื่น เอาทุกอย่างไปใช้ให้กับตัวเองหมด

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

 อยากฟังเรื่องตลกเรื่องที่2ไหม?

เหมือนเรื่องแรกเป๊ะๆเลย แต่ต่างกันอยู่25%

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ 

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ
一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ
ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)
ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย
三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา
五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด
六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　
四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน
กูเสียเวลาไป24ปี
ไม่มีเหี้ยอะไรเลย
แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ?
ไอ้สัส      จูกัดเหลียงตั้งสำนักงานรัฐปรับปรุงกังหันน้ำกระดูกงูชลประทานยกเกษตรกรรมต้มเกลือชาวไร่ชาวนาน้ำไม่ขาดใช้เลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ตั้งยุ้งฉางวัวไม้ม้าไหลรวมความคิดส่งคำแนะนำยอมรับความผิดยอมรับความพลาดผู้ภักดีได้รับบำเหน็จแม้เป็นศัตรูฝ่าฝืนละกฎหมายถูกลงทัณฑ์แม้เป็นญาติโครงสร้างพื้นฐานพยุหแปดทิศห้าตีเฉาเว่ยอาวุธแหลมคมมากกองหนุนประชุมไม่ฟุ่มเฟือยเศรษฐกิจก้าวหน้าราษฎรปลอดภัยกองทัพไม่เห็นแก่ตัวแปดทิศพิชัยสงครามยอดวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดเฉาเว่ยเคารพราษฎรสู่ฮั่นเชิดชูสิ้นบุญอาณาประชาจึงตั้งวัดวาสุมาอี้ว่าอัจฉริยะแห่งโลกทุกชนชั้นก็นิยม

ฮั่นสลายกังฉินขโมยฮ่องเต้ถูกฝุ่นคลุมไม่สนกำลังเชื่อในความชอบธรรมไร้ปัญญาไร้ฝีมือหาหนทางฮั่นเสื่อมถอยไม่คำนึงความสามารถตัวสร้างยุติธรรมให้โลกไร้ปัญญาไร้ฝีมือพระองค์เล่าปี่กล่อมดังนี้ฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งจึงยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตกำเนิดหลงจงตุ่ยผูกกวนต้านโฉชนะเซ็กเพ็กมีเกงจิ๋วได้เสฉวนมิเพียงซงหนูไม่ใช่เวลาปักหลักปราบกบฏครบส่งกลับบ้านเกิดปลูกหม่อนปลูกนาเสฉวนทรัพย์สินราษฎรพระองค์เล่าปี่ทำตามจูล่งดังนี้ชนะใจเสฉวนไม่แสดงอารมณ์ไม่โกรธอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพน้ำใจเมตตาตรงข้ามโหดร้ายอาฆาตแค้นปกป้องผู้ใต้บัญชาครอบครัวถึงพูดว่าจูล่งจะเข้าโจโฉพระองค์เล่าปี่มิได้เชื่อสั่งเล่าเสี้ยนคุณธรรมเป็นรากโจโฉว่าพระองค์เล่าปี่เป็นวีรบุรุษ

โจโฉสู้จระเข้เมื่อสิบขวบหลี่ซานว่าถึงคราวุ่นวายวีรบุรุษมีแต่เพียงเฉาเชาอ่านยุทธศิลป์คัดลอกพิชัยสงครามอธิบายซุนจื่อกลายเป็นเมิ่งเต๋อเซินซูยี่สิบขวบได้เลื่อนตำแหน่งประหารขันทีละเมิดกฎหมายเขียนจดหมายถึงเลนเต้ถึงราชวงศ์ฮั่นผู้ซื่อสัตย์สุจริตถูกตราบาปกังฉินประจบประแจงสอพลอเสแสร้งคนทรยศเต็มราชสำนักคนดีภักดีจริงใจไม่ถูกใช้อย่างจริงใจไม่ได้รับการยอมรับประท้วงมากมายหลายครั้งฮั่นจะล้มฮั่นไม่ฟังโจโฉแม่ทัพทหารม้าปราบกบฏปลดแปดผู้พิพากษาทุจริตห้ามความเชื่อโชคลางศาสนาชวนล้มฮั่นโจโฉปฏิเสธหองจูเปียนหองจูเหียบเหี้ยนเต้ตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะมอบตำแหน่งแม่ทัพโจโฉโจโฉไม่เอาออกจากลั่วหยางสละทรัพย์สมบัติระดมนักรบมีช่างตีมีดเป็นของตัวตีดาบให้ปะทะตั๋งโต๊ะลั่วหยางไหม้เพลิงสิบแปดเมืองพันธมิตรไม่ตามตีตั๋งโต๊ะโจโฉแต่ผู้เดียวบุกตะวันตกตีตั๋งโต๊ะตีตั๋งโต๊ะแต่ผู้เดียวจึงแพ้กลับมาสิบแปดพันธมิตรทุกวันแต่ฉลองดื่มกินโฉเสนอสี่ข้อตีเหมิงจินเฝ้าฉางเกาคุมอ่าวฉางปิดเซอหยวนปิดไท่กู่เข้าอู่กวนทำป้อมค่ายกองโจรตัดตั๋งโต๊ะสิบแปดพันธมิตรไม่ทำไปหยางโจวเกิดกบฏเผาค่ายโจโฉโจโฉสังหารหมดขุนศึกแตกแถวอำนาจเป็นหนึ่งปกปักฮ่องเต้รวมภาคเหนือรบเซ็กเพ็กตีสู่ฮั่นสร้างบทกวีสะท้อนฮั่นวุ่นวายปณิธานรวมโลกเป็นหนึ่งกวีเรียบง่ายตรงไปตรงมาโศกเศร้าเร่าร้อนอุปมาอุปไมยเฉียบแหลมตื่นตัวทรงพลังกล้าหาญไม่มุ่งเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งวีรบุรุษผู้พิเศษเข้มงวดสังหารผลาญอาชญากรมีปัญญาด้านการเมืองเชี่ยวพิชัยสงครามเชี่ยวกลยุทธ์เชี่ยวยุทธวิธีเชี่ยวยุทธศิลป์หนอนหนังสือเชี่ยววรรณกรรมโบราณอธิบายยุทธศิลป์กลางวันอ่านคัมภีร์กลางคืนเชี่ยวต่อสู้เชี่ยวดาบเชี่ยวธนูไร้ปราณีต่อภัยคุกคามประหยัดมัธยัสถ์ไม่หรูหราไม่เชื่อผีเทพเจ้าจูกัดเหลียงว่าปัญญาแผนการไม่ด้อยใครใช้ทหารดังซุนจื่อ

สุมาอี้ฉลาดมีเหตุผลเด็ดขาดเป็นวีรบุรุษกระตือรือร้นเรียนรู้เป็นหมาป่ายับยั้งโจโฉย้ายเมืองหลวงซุนกวนกวนอูสู้กันเฉาเว่ยปลอดภัยเฉาเว่ยรอดพ้นโจผีสิ้นซุนกวนตีสุมาอี้ชนะจูกัดกิ๋นปราบกบฏเบ้งตัดประหารเบ้งตัดตีฮั่นจงต้านจูกัดเหลียงจนมังกรหลับลาลับล้อมเมืองตัดหัวกองซุนเอี๋ยนสลายวงล้อมฟ่านเฉิงเปิดคลองก้วยหยางไป่ชี่สร้างค่ายทหารเหนือใต้นับหมื่นปราบกบฏหวางหลิงทำไร่นาในชางกุ้ยถลุงเหล็กในจิงจ้าวเทียนซุยขุดคลองสร้างค่ายทหารชลประทานน้ำโอนย้ายข้างฟ่างไปกวนตงทัดทานฮ่องเต้สร้างพระราชวังทำเกษตรกรรมซุนกวนว่าสุมาอี้เก่งใช้ทหารเปลี่ยนแปลงดั่งเทพไม่ย่อท้อ

กวนจงแบ่งเขตแบ่งเมืองตั้งข้าราชใหญ่น้อยน้อยหลายขึ้นต่อใหญ่หนึ่งใหญ่หนึ่งขึ้นต่อใหญ่ยิ่งกว่าตั้งผู้ดูแลเรือกนาไร่สวนปศุสัตว์ตั้งผู้ดูแลการเมืองทั่วไปเดือนแรกทุกปีข้าราชการรายงานฉีหวนกงฉีหวนกงบำเหน็จรางวัลลงโทษตามสภาพครอบหนึ่งคนเป็นทหารทัพเล็กกองร้อยสองพันกองพลหนึ่งหมื่นสิบห้าเมืองสามทัพยามว่างฝึกยามสงครามรบผู้ก่ออาชญากรรมให้เกราะให้ของ้าวผู้ก่ออาชญากรรมเล็กให้โลหะลดภาษีเก็บภาษีธุรกิจเก็บภาษีพ่อค้าเกษตรกรค้าขายอิสระเคารพกษัตริย์ปฏิเสธคนเถื่อนฉีหวนกงจึงขึ้นเป็นห้าอธิราช

จิ้นเหวินกงรับฟังโปตีเปิดโปงกบฏค้ำจุนกษัตริย์ปรับปรุงการเมืองจัดกองทัพตัดฉู่พิชิตโจพิชิตเว่ยช่วยซ่งชนะฉู่ตีเจิ้ง จิ้นเหวินกงขึ้นเป็นห้าอธิราช

โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลาอยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย

กูเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับกูด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 กูนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงกูนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น)

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

จริงๆกูมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่กูคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมกูไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้

เชี่ย เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดกูแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนกูก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่ากูเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกมึงเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ?

ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงกูน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะกูติดแหงกอยู่ที่เดิม

24ปีแล้วนะ

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013

ส่วนกูนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย

เพื่อไรวะ?

24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant bs zombieจนถึงโหมดsurvival

Vs bsอะไรเล่า

10 กันยายน 1999

สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา

คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่

คิดว่า ยังอยู่ หามิได้

เวลา หมุนวน เป็นวงกลม

สิบกันยา ทวีคูณ

สิบกันยา อันใหม่ ตามมา

และตามมา

ผู้ที่ว่า คือ ความมืด

ทุกคนเห็น รู้จัก

อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน

แต่หามีผู้ใดสนใจไม่

ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่

แต่ทำให้มองไม่เห็น

กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง

ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน

อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน

วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ

กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต

วันเกิดผม

สิบกันยาหน้า อาจเป็นวันตาย

อยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

 ผมเกลียด โกรธ โมโห อึดอัด คับข้องใจ กับตัวผมเองที่ทุกอย่างในชีวิตอยู่กับที่ไม่เคยไปถึงไหนเต็มทีแล้ว รู้สึกเสียเวลาเปล่า ผมไม่อยากทำเต็มทนแล้ว

 มีเรื่องตลกจะมาเล่าให้ฟัง

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด แต่เด็กคนนั้นก็ฆ่าตัวตาย แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่โดนเพื่อนที่แกล้งตอนเรียนมัธยมฆ่า แต่ถึงแม้ทั้งเพื่อนของเด็กคนนั้น แม้ทั้งวงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้น จะรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตาย รู้แล้วว่าเด็กคนนั้นถูกฆ่า แต่ก็ปกปิดความจริงกับทุกคนอยู่ดี แต่ก็บอกกับทุกคนว่าเด็กคนนั้นฆ่าตัวตายอยู่ดี แล้วก็เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปใช้จนหมด ไปใช้ซื้อรถหรูราคาแพง ไปใช้ซื้อหนังการ์ตูนโป๊ ไปซื้ออนิเมชั่นโป๊ เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปแจกให้คนอื่น เอาทุกอย่างไปใช้ให้กับตัวเองหมด

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

 อยากฟังเรื่องตลกเรื่องที่2ไหม?

เหมือนเรื่องแรกเป๊ะๆเลย แต่ต่างกันอยู่25%

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ และอาจจะตายไปแล้วด้วย

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ

一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ

ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)

ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย

三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา

五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด

六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　

四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน

กูเสียเวลาไป24ปี 

ไม่มีเหี้ยอะไรเลย 

แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ? 

ไอ้สัส

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา ที่เป็นคู่หูให้วัตสันนี่เพื่อให้มีเงินหรอก จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

     วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย

กูเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับกูด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 กูนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงกูนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น)

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

จริงๆกูมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่กูคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมกูไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้

เชี่ย เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดกูแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนกูก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่ากูเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกมึงเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ?

ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงกูน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะกูติดแหงกอยู่ที่เดิม

24ปีแล้วนะ

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013

ส่วนกูนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย

เพื่อไรวะ?

24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant bs zombieจนถึงโหมดsurvival

Vs bsอะไรเล่า

10 กันยายน 1999

สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา

คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่

คิดว่า ยังอยู่ หามิได้

เวลา หมุนวน เป็นวงกลม

สิบกันยา ทวีคูณ

สิบกันยา อันใหม่ ตามมา

และตามมา

ผู้ที่ว่า คือ ความมืด

ทุกคนเห็น รู้จัก

อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน

แต่หามีผู้ใดสนใจไม่

ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่

แต่ทำให้มองไม่เห็น

กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง

ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน

อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน

วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ

กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต

วันเกิดผม

สิบกันยาหน้า อาจเป็นวันตาย

อยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

 ผมเกลียด โกรธ โมโห อึดอัด คับข้องใจ กับตัวผมเองที่ทุกอย่างในชีวิตอยู่กับที่ไม่เคยไปถึงไหนเต็มทีแล้ว รู้สึกเสียเวลาเปล่า ผมไม่อยากทำเต็มทนแล้ว

 มีเรื่องตลกจะมาเล่าให้ฟัง

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด แต่เด็กคนนั้นก็ฆ่าตัวตาย แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่โดนเพื่อนที่แกล้งตอนเรียนมัธยมฆ่า แต่ถึงแม้ทั้งเพื่อนของเด็กคนนั้น แม้ทั้งวงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้น จะรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตาย รู้แล้วว่าเด็กคนนั้นถูกฆ่า แต่ก็ปกปิดความจริงกับทุกคนอยู่ดี แต่ก็บอกกับทุกคนว่าเด็กคนนั้นฆ่าตัวตายอยู่ดี แล้วก็เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปใช้จนหมด ไปใช้ซื้อรถหรูราคาแพง ไปใช้ซื้อหนังการ์ตูนโป๊ ไปซื้ออนิเมชั่นโป๊ เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปแจกให้คนอื่น เอาทุกอย่างไปใช้ให้กับตัวเองหมด

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

 อยากฟังเรื่องตลกเรื่องที่2ไหม?

เหมือนเรื่องแรกเป๊ะๆเลย แต่ต่างกันอยู่25%

 "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ และอาจจะตายไปแล้วด้วย

รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?

เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง

เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100%

24ปีนี้กับ

一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ

ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่)

ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย

三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา

五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด

六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　

四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน

กูเสียเวลาไป24ปี 

ไม่มีเหี้ยอะไรเลย 

แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ? 

ไอ้สัส

 วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย

กูเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับกูด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 กูนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงกูนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น)

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

จริงๆกูมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่กูคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมกูไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้

เชี่ย เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดกูแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนกูก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่ากูเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกมึงเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ?

ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงกูน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะกูติดแหงกอยู่ที่เดิม

24ปีแล้วนะ

https://www.instagram.com/kitamura_y910/

เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013

ส่วนกูนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย

เพื่อไรวะ?

24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant bs zombieจนถึงโหมดsurvival

Vs bsอะไรเล่า

10 กันยายน 1999

สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา

คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่

คิดว่า ยังอยู่ หามิได้

เวลา หมุนวน เป็นวงกลม

สิบกันยา ทวีคูณ

สิบกันยา อันใหม่ ตามมา

และตามมา

ผู้ที่ว่า คือ ความมืด

ทุกคนเห็น รู้จัก

อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน

แต่หามีผู้ใดสนใจไม่

ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่

แต่ทำให้มองไม่เห็น

กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง

ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน

อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน

วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ

กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต

วันเกิดผม

สิบกันยาหน้า อาจเป็นวันตาย

อยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ

"ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

 [ไม่ได้คิดชื่อเรื่องเอาไว้]

ผู้เขียน:ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

"ความรุนแรงเป็นทางเลือกสุดท้ายของคนไร้ความสามารถ (ไอแซค อาซิมอฟ)"

"แล้วไง? หมายความว่าความรุนแรงเป็นทางเลือกแรกของคนมีความสามารถงั้นเหรอ? หมายความว่าคนที่ต่อต้านความรุนแรง หมายความว่าคนที่เกลียดความรุนแรง หมายความว่าคนที่ไม่ใช้ความรุนแรงเป็นคนไร้ความสามารถงั้นเหรอ?"

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีคุณสมบัติ

ฉันไม่มีตัวตน

ฉันไม่มีตัวตนอะไรทั้งนั้น

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

ฉันไม่มีไอเดียอะไรทั้งนั้น

ฉันเกลียดผลงานของฉันเอง

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ฉันไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีจุดเด่น

ฉันไม่มีสเปคหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แคร์ใครทั้งนั้น ไม่ได้ใส่ใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แยแสใครทั้งนั้นด้วย

"เกลียดอะไรมากที่สุด?"

ตัวฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

[ไม่ได้คิดตอนจบเอาไว้]

  [ไม่ได้คิดชื่อเรื่องเอาไว้]

ผู้เขียน:ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

เรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตก

ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีคุณสมบัติ

ฉันไม่มีตัวตน

ฉันไม่มีตัวตนอะไรทั้งนั้น

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

ฉันไม่มีไอเดียอะไรทั้งนั้น

ฉันเกลียดผลงานของฉันเอง

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ฉันไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่มีจุดเด่น

ฉันไม่มีสเปคหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แคร์ใครทั้งนั้น ไม่ได้ใส่ใจใครทั้งนั้นด้วย ไม่ได้แยแสใครทั้งนั้นด้วย

ฉันเกลียดความรัก

"เกลียดอะไรมากที่สุด?"

ตัวฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

[ไม่ได้คิดตอนจบเอาไว้]

  [ไม่ได้คิดชื่อเรื่องเอาไว้]

 ฉันเคยมั่นใจว่าฉันเขียนเรื่องสั้นได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยฉันไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ฉันเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ฉันไม่มีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน

เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย

เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อฝัน

เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อเจ้อ

เรื่องสั้นของฉันมันไร้สาระ

เรื่องสั้นของฉันไม่เคยสำเร็จ

เรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตก

ฉันเกลียดเรื่องสั้นของฉันเอง

ฉันเกลียดตัวฉันเอง

[ไม่ได้คิดตอนจบเอาไว้]

 ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

 

 ไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำให้เสียเวลา ไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำร้าย ไม่มีใครชอบคนที่ถูกทำลายความฝัน ไม่มีใครชอบคนที่เหนื่อย ไม่มีใครชอบคนที่พยายามเต็มที่จนหมดความพยายาม ไม่มีใครชอบคนที่อดทนเต็มที่จนหมดความอดทน ไม่มีใครชอบคนที่อดทนจนอดทนไม่ไหว ไม่มีใครชอบคนที่ทนจนทนไม่ไหว ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญความสับสนตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่เผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง ไม่มีใครชอบคนที่หมาตายทั้งชีวิต ไม่มีใครชอบคนที่แมวตายทั้งชีวิต และไม่มีใครชอบคนที่ไม่เห็นแก่ตัว คนที่ถูกทำให้เสียเวลา คนที่ถูกทำร้าย คนที่ถูกทำลายความฝัน คนที่เหนื่อย คนที่พยายามเต็มที่จนหมดความพยายาม คนที่อดทนเต็มที่จนหมดความอดทน คนที่อดทนจนอดทนไม่ไหว คนที่ทนจนทนไม่ไหว คนที่เผชิญความวุ่นวายตามลำพัง คนที่เผชิญความเลวร้ายตามลำพัง คนที่เผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง คนที่เผชิญความสับสนตามลำพัง คนที่เผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง คนที่หมาตายทั้งชีวิต คนที่แมวตายทั้งชีวิต และคนที่ไม่เห็นแก่ตัว จะเจ็บปวด จะแตกสลาย จะร้องไห้ตอนหลับตาตอนนอนหลับทุกคืน จะร้องไห้เมื่อนึกถึงความหลัง จะร้องไห้เมื่อคิดถึงความหลัง จะเหนื่อย จะเหนื่อยมาก จะร้องไห้เมื่อนึกถึงอดีต จะร้องไห้เมื่อคิดถึงอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยเป็น จะร้องไห้เมื่อนึกคนที่เคยอยู่ จะร้องไห้เมื่อนึกถึงตอนที่เล่นการ์ดยูกิกับเพื่อน จะร้องไห้เมื่อนึกถึงตอนที่เคยคุยเรื่องresident evilกับเพื่อน จะร้องไห้เมื่อตอนดูทีวีช่องเดิมที่เคยดูในอดีต จะร้องไห้เมื่อดูหนังที่เคยดูในอดีต จะร้องไห้เมื่อดูรายการทีวีในอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยเล่นในอดีต จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสมัยที่คุยกับเพื่อนในอดีต  ทุกคนจะรังเกียจ ทุกคนจะเกลียด ทุกคนจะเกลียดชัง ทุกคนจะทอดทิ้ง จะถูกครูทอดทิ้ง จะถูกครอบครัวทอดทิ้ง จะถูกญาติพี่น้องทอดทิ้ง จะถูกเพื่อนทอดทิ้ง จะถูกเพื่อนสนิททอดทิ้ง จะไม่เหลือใครในชีวิต จะลงเอยในความรักไม่ได้ หัวใจจะถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ จิตใจจะถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ หัวใจจะถูกทำลายไปแล้ว จิตใจจะถูกทำลายไปแล้ว สุดท้ายจะไม่มีอะไรในชีวิต ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำให้เสียเวลา ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำร้าย ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยถูกทำลายความฝัน ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเหนื่อย ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยพยายาม ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยพยายามจนหมดความพยายาม ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยอดทน ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยอดทนจนหมดความอดทน ทุกคนชอบคนที่ไม่อดทนจนอดทนไม่ไหว ทุกคนชอบคนที่ไม่ทนจนทนไม่ไหว ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญความสับสนตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่ไม่เคยเผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง ทุกคนชอบคนที่หมาไม่เคยตายทั้งชีวิต ทุกคนชอบคนที่แมวไม่เคยตายทั้งชีวิต ทุกคนชอบคนที่เห็นแก่ตัว ไม่เคยถูกทำให้เสียเวลา ไม่เคยถูกทำร้าย ไม่เคยถูกทำลายความฝัน ไม่เคยเหนื่อย ไม่เคยพยายาม ไม่เคยพยายามจนหมดความพยายาม ไม่เคยอดทน ไม่เคยอดทนจนหมดความอดทน ไม่อดทนจนอดทนไม่ไหว ไม่ทนจนทนไม่ไหว ไม่เคยเผชิญความวุ่นวายตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความเลวร้ายตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความเหลวแหลกตามลำพัง ไม่เคยเผชิญความสับสนตามลำพัง ไม่เคยเผชิญคนเห็นแก่ตัวตามลำพัง หมาไม่เคยตายทั้งชีวิต แมวไม่เคยตายทั้งชีวิต เห็นแก่ตัว จะประสบความสำเร็จ 

 จูกัดเหลียงตั้งสำนักงานรัฐปรับปรุงกังหันน้ำกระดูกงูชลประทานยกเกษตรกรรมต้มเกลือชาวไร่ชาวนาน้ำไม่ขาดใช้เลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ตั้งยุ้งฉางวัวไม้ม้าไหลรวมความคิดส่งคำแนะนำยอมรับความผิดยอมรับความพลาดผู้ภักดีได้รับบำเหน็จแม้เป็นศัตรูฝ่าฝืนละกฎหมายถูกลงทัณฑ์แม้เป็นญาติโครงสร้างพื้นฐานพยุหแปดทิศห้าตีเฉาเว่ยอาวุธแหลมคมมากกองหนุนประชุมไม่ฟุ่มเฟือยเศรษฐกิจก้าวหน้าราษฎรปลอดภัยกองทัพไม่เห็นแก่ตัวแปดทิศพิชัยสงครามยอดวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดเฉาเว่ยเคารพราษฎรสู่ฮั่นเชิดชูสิ้นบุญอาณาประชาจึงตั้งวัดวาสุมาอี้ว่าอัจฉริยะแห่งโลกทุกชนชั้นก็นิยม

ฮั่นสลายกังฉินขโมยฮ่องเต้ถูกฝุ่นคลุมไม่สนกำลังเชื่อในความชอบธรรมไร้ปัญญาไร้ฝีมือหาหนทางฮั่นเสื่อมถอยไม่คำนึงความสามารถตัวสร้างยุติธรรมให้โลกไร้ปัญญาไร้ฝีมือพระองค์เล่าปี่กล่อมดังนี้ฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งจึงยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตกำเนิดหลงจงตุ่ยผูกกวนต้านโฉชนะเซ็กเพ็กมีเกงจิ๋วได้เสฉวนมิเพียงซงหนูไม่ใช่เวลาปักหลักปราบกบฏครบส่งกลับบ้านเกิดปลูกหม่อนปลูกนาเสฉวนทรัพย์สินราษฎรพระองค์เล่าปี่ทำตามจูล่งดังนี้ชนะใจเสฉวนไม่แสดงอารมณ์ไม่โกรธอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพน้ำใจเมตตาตรงข้ามโหดร้ายอาฆาตแค้นปกป้องผู้ใต้บัญชาครอบครัวถึงพูดว่าจูล่งจะเข้าโจโฉพระองค์เล่าปี่มิได้เชื่อสั่งเล่าเสี้ยนคุณธรรมเป็นรากโจโฉว่าพระองค์เล่าปี่เป็นวีรบุรุษ

โจโฉสู้จระเข้เมื่อสิบขวบหลี่ซานว่าถึงคราวุ่นวายวีรบุรุษมีแต่เพียงเฉาเชาอ่านยุทธศิลป์คัดลอกพิชัยสงครามอธิบายซุนจื่อกลายเป็นเมิ่งเต๋อเซินซูยี่สิบขวบได้เลื่อนตำแหน่งประหารขันทีละเมิดกฎหมายเขียนจดหมายถึงเลนเต้ถึงราชวงศ์ฮั่นผู้ซื่อสัตย์สุจริตถูกตราบาปกังฉินประจบประแจงสอพลอเสแสร้งคนทรยศเต็มราชสำนักคนดีภักดีจริงใจไม่ถูกใช้อย่างจริงใจไม่ได้รับการยอมรับประท้วงมากมายหลายครั้งฮั่นจะล้มฮั่นไม่ฟังโจโฉแม่ทัพทหารม้าปราบกบฏปลดแปดผู้พิพากษาทุจริตห้ามความเชื่อโชคลางศาสนาชวนล้มฮั่นโจโฉปฏิเสธหองจูเปียนหองจูเหียบเหี้ยนเต้ตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะมอบตำแหน่งแม่ทัพโจโฉโจโฉไม่เอาออกจากลั่วหยางสละทรัพย์สมบัติระดมนักรบมีช่างตีมีดเป็นของตัวตีดาบให้ปะทะตั๋งโต๊ะลั่วหยางไหม้เพลิงสิบแปดเมืองพันธมิตรไม่ตามตีตั๋งโต๊ะโจโฉแต่ผู้เดียวบุกตะวันตกตีตั๋งโต๊ะตีตั๋งโต๊ะแต่ผู้เดียวจึงแพ้กลับมาสิบแปดพันธมิตรทุกวันแต่ฉลองดื่มกินโฉเสนอสี่ข้อตีเหมิงจินเฝ้าฉางเกาคุมอ่าวฉางปิดเซอหยวนปิดไท่กู่เข้าอู่กวนทำป้อมค่ายกองโจรตัดตั๋งโต๊ะสิบแปดพันธมิตรไม่ทำไปหยางโจวเกิดกบฏเผาค่ายโจโฉโจโฉสังหารหมดขุนศึกแตกแถวอำนาจเป็นหนึ่งปกปักฮ่องเต้รวมภาคเหนือรบเซ็กเพ็กตีสู่ฮั่นสร้างบทกวีสะท้อนฮั่นวุ่นวายปณิธานรวมโลกเป็นหนึ่งกวีเรียบง่ายตรงไปตรงมาโศกเศร้าเร่าร้อนอุปมาอุปไมยเฉียบแหลมตื่นตัวทรงพลังกล้าหาญไม่มุ่งเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งวีรบุรุษผู้พิเศษเข้มงวดสังหารผลาญอาชญากรมีปัญญาด้านการเมืองเชี่ยวพิชัยสงครามเชี่ยวกลยุทธ์เชี่ยวยุทธวิธีเชี่ยวยุทธศิลป์หนอนหนังสือเชี่ยววรรณกรรมโบราณอธิบายยุทธศิลป์กลางวันอ่านคัมภีร์กลางคืนเชี่ยวต่อสู้เชี่ยวดาบเชี่ยวธนูไร้ปราณีต่อภัยคุกคามประหยัดมัธยัสถ์ไม่หรูหราไม่เชื่อผีเทพเจ้าจูกัดเหลียงว่าปัญญาแผนการไม่ด้อยใครใช้ทหารดังซุนจื่อ

สุมาอี้ฉลาดมีเหตุผลเด็ดขาดเป็นวีรบุรุษกระตือรือร้นเรียนรู้เป็นหมาป่ายับยั้งโจโฉย้ายเมืองหลวงซุนกวนกวนอูสู้กันเฉาเว่ยปลอดภัยเฉาเว่ยรอดพ้นโจผีสิ้นซุนกวนตีสุมาอี้ชนะจูกัดกิ๋นปราบกบฏเบ้งตัดประหารเบ้งตัดตีฮั่นจงต้านจูกัดเหลียงจนมังกรหลับลาลับล้อมเมืองตัดหัวกองซุนเอี๋ยนสลายวงล้อมฟ่านเฉิงเปิดคลองก้วยหยางไป่ชี่สร้างค่ายทหารเหนือใต้นับหมื่นปราบกบฏหวางหลิงทำไร่นาในชางกุ้ยถลุงเหล็กในจิงจ้าวเทียนซุยขุดคลองสร้างค่ายทหารชลประทานน้ำโอนย้ายข้างฟ่างไปกวนตงทัดทานฮ่องเต้สร้างพระราชวังทำเกษตรกรรมซุนกวนว่าสุมาอี้เก่งใช้ทหารเปลี่ยนแปลงดั่งเทพไม่ย่อท้อ

กวนจงแบ่งเขตแบ่งเมืองตั้งข้าราชใหญ่น้อยน้อยหลายขึ้นต่อใหญ่หนึ่งใหญ่หนึ่งขึ้นต่อใหญ่ยิ่งกว่าตั้งผู้ดูแลเรือกนาไร่สวนปศุสัตว์ตั้งผู้ดูแลการเมืองทั่วไปเดือนแรกทุกปีข้าราชการรายงานฉีหวนกงฉีหวนกงบำเหน็จรางวัลลงโทษตามสภาพครอบหนึ่งคนเป็นทหารทัพเล็กกองร้อยสองพันกองพลหนึ่งหมื่นสิบห้าเมืองสามทัพยามว่างฝึกยามสงครามรบผู้ก่ออาชญากรรมให้เกราะให้ของ้าวผู้ก่ออาชญากรรมเล็กให้โลหะลดภาษีเก็บภาษีธุรกิจเก็บภาษีพ่อค้าเกษตรกรค้าขายอิสระเคารพกษัตริย์ปฏิเสธคนเถื่อนฉีหวนกงจึงขึ้นเป็นห้าอธิราช

จิ้นเหวินกงรับฟังโปตีเปิดโปงกบฏค้ำจุนกษัตริย์ปรับปรุงการเมืองจัดกองทัพตัดฉู่พิชิตโจพิชิตเว่ยช่วยซ่งชนะฉู่ตีเจิ้ง จิ้นเหวินกงขึ้นเป็นห้าอธิราช

โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลา

จงแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น:: หากสิ่งสำคัญคือคุณค่า หากสิ่งสำคัญคือประโยชน์ หากสิ่งสำคัญคือการทำสิ่งใดแล้วไม่ทำให้คนเขาตั้งคำถามว่าทำไปทำไม ทำไปเพื่ออะไร แสดงว่ากะหรี่สระบุรีมีค่ามากกว่าผม

เรามีพวกหิวแสง กระหายยอดซับ ที่ทำอะไรไร้สาระมากพอแล้ว แล้วผมจะไปทำอะไรไร้สาระแบบทำไม คนทุกวันนี้ลำบากกันมาก ต้องดิ้นรนกับการอยู่รอดทุกวัน เขาจะมานั่งฟังคนไร้สาระอย่างผมทำไม ใครจะมาฟั่งผมอธิบายแมวของโชวน์รดิงเง่อให้มันไร้สาระเล่น

ฉันมันโง่และไร้ความสามารถฉันมันไร้ประโยชน์ไร้คุณค่าและไร้เหตุผลคุณค่าหรือก็ไม่มีประโยชน์หรือก็ไม่ได้ทำไปทำไมก็ไม่รู้แมวของเอ่อวิ่น โชวน์รดิงเง่อโดนโชวน์รดิงเง่อจับขังในกล่องทึบที่มีกลไกปล่อยพิษไซยาไนด์อยู่ภายเมื่อธาตุกัมมันตรังสีสลายตัวปล่อยกัมมันภาพรังสีกลไกก็จะปล่อนยาพิษแมวก็จะตาย แต่กัมมันตรังสีจะสลายตัวหรือไม่สลายตัว ถ้ากล่องไม่ถูกเปิดแมวก็จะอยู่และตายได้พร้อมกัน จึงเกิดโลกคู่ขนาน2โลกคู่ขนานขึ้น โลกคู่ขนานที่แมวตาย โลกคู่ขนานที่แมวอยู่ ฉันอยู่ในโลกคู่ขนานที่แมวตาย ฉันคือโลกคู่ขนานที่แมวตาย ฉันคือแมวที่ตาย ฉันมันโง่ งี่เง่า และไร้ค่า ปัญญาอ่อน

ผมมันเป็นกระต่ายขาวตัวน้อยอ่อนแอที่ไร้ค่า ที่ผ่านมาผมเป็นคนไร้ค่ามาโดยตลอด ผมไม่เคยมีค่าเลย ผมไม่รู้การเป็นคนที่คุณค่า ผมไม่รู้เลยว่าคุณค่ามันคืออะไร ผมไม่รู้จักคุณค่า คุณช่วยสอนผมให้รู้จักคุณค่าหน่อยได้ไหม

ผมมันไร้ค่าไร้ประโยชน์ทุกการกระทำของผมทำให้เกิดคำถามว่าทำไปทำไมทำไปเพื่ออะไร ถ้าผมกลายร่างเป็นเด็กสาวหูกระต่ายแล้วทำงานอาบอบนวดที่โพไซดอนผมก็มีค่ามีประโยชน์ไม่ต้องมาถามว่าผมทำไปทำไมทำไปเพื่ออะไรแล้วใช่ไหม

จูกัดเหลียงตั้งสำนักงานรัฐปรับปรุงกังหันน้ำกระดูกงูชลประทานยกเกษตรกรรมต้มเกลือชาวไร่ชาวนาน้ำไม่ขาดใช้เลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ตั้งยุ้งฉางวัวไม้ม้าไหลรวมความคิดส่งคำแนะนำยอมรับความผิดยอมรับความพลาดผู้ภักดีได้รับบำเหน็จแม้เป็นศัตรูฝ่าฝืนละกฎหมายถูกลงทัณฑ์แม้เป็นญาติโครงสร้างพื้นฐานพยุหแปดทิศห้าตีเฉาเว่ยอาวุธแหลมคมมากกองหนุนประชุมไม่ฟุ่มเฟือยเศรษฐกิจก้าวหน้าราษฎรปลอดภัยกองทัพไม่เห็นแก่ตัวแปดทิศพิชัยสงครามยอดวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดเฉาเว่ยเคารพราษฎรสู่ฮั่นเชิดชูสิ้นบุญอาณาประชาจึงตั้งวัดวาสุมาอี้ว่าอัจฉริยะแห่งโลกทุกชนชั้นก็นิยม

ฮั่นสลายกังฉินขโมยฮ่องเต้ถูกฝุ่นคลุมไม่สนกำลังเชื่อในความชอบธรรมไร้ปัญญาไร้ฝีมือหาหนทางฮั่นเสื่อมถอยไม่คำนึงความสามารถตัวสร้างยุติธรรมให้โลกไร้ปัญญาไร้ฝีมือพระองค์เล่าปี่กล่อมดังนี้ฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งจึงยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตกำเนิดหลงจงตุ่ยผูกกวนต้านโฉชนะเซ็กเพ็กมีเกงจิ๋วได้เสฉวนมิเพียงซงหนูไม่ใช่เวลาปักหลักปราบกบฏครบส่งกลับบ้านเกิดปลูกหม่อนปลูกนาเสฉวนทรัพย์สินราษฎรพระองค์เล่าปี่ทำตามจูล่งดังนี้ชนะใจเสฉวนไม่แสดงอารมณ์ไม่โกรธอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพน้ำใจเมตตาตรงข้ามโหดร้ายอาฆาตแค้นปกป้องผู้ใต้บัญชาครอบครัวถึงพูดว่าจูล่งจะเข้าโจโฉพระองค์เล่าปี่มิได้เชื่อสั่งเล่าเสี้ยนคุณธรรมเป็นรากโจโฉว่าพระองค์เล่าปี่เป็นวีรบุรุษ

โจโฉสู้จระเข้เมื่อสิบขวบหลี่ซานว่าถึงคราวุ่นวายวีรบุรุษมีแต่เพียงเฉาเชาอ่านยุทธศิลป์คัดลอกพิชัยสงครามอธิบายซุนจื่อกลายเป็นเมิ่งเต๋อเซินซูยี่สิบขวบได้เลื่อนตำแหน่งประหารขันทีละเมิดกฎหมายเขียนจดหมายถึงเลนเต้ถึงราชวงศ์ฮั่นผู้ซื่อสัตย์สุจริตถูกตราบาปกังฉินประจบประแจงสอพลอเสแสร้งคนทรยศเต็มราชสำนักคนดีภักดีจริงใจไม่ถูกใช้อย่างจริงใจไม่ได้รับการยอมรับประท้วงมากมายหลายครั้งฮั่นจะล้มฮั่นไม่ฟังโจโฉแม่ทัพทหารม้าปราบกบฏปลดแปดผู้พิพากษาทุจริตห้ามความเชื่อโชคลางศาสนาชวนล้มฮั่นโจโฉปฏิเสธหองจูเปียนหองจูเหียบเหี้ยนเต้ตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะมอบตำแหน่งแม่ทัพโจโฉโจโฉไม่เอาออกจากลั่วหยางสละทรัพย์สมบัติระดมนักรบมีช่างตีมีดเป็นของตัวตีดาบให้ปะทะตั๋งโต๊ะลั่วหยางไหม้เพลิงสิบแปดเมืองพันธมิตรไม่ตามตีตั๋งโต๊ะโจโฉแต่ผู้เดียวบุกตะวันตกตีตั๋งโต๊ะตีตั๋งโต๊ะแต่ผู้เดียวจึงแพ้กลับมาสิบแปดพันธมิตรทุกวันแต่ฉลองดื่มกินโฉเสนอสี่ข้อตีเหมิงจินเฝ้าฉางเกาคุมอ่าวฉางปิดเซอหยวนปิดไท่กู่เข้าอู่กวนทำป้อมค่ายกองโจรตัดตั๋งโต๊ะสิบแปดพันธมิตรไม่ทำไปหยางโจวเกิดกบฏเผาค่ายโจโฉโจโฉสังหารหมดขุนศึกแตกแถวอำนาจเป็นหนึ่งปกปักฮ่องเต้รวมภาคเหนือรบเซ็กเพ็กตีสู่ฮั่นสร้างบทกวีสะท้อนฮั่นวุ่นวายปณิธานรวมโลกเป็นหนึ่งกวีเรียบง่ายตรงไปตรงมาโศกเศร้าเร่าร้อนอุปมาอุปไมยเฉียบแหลมตื่นตัวทรงพลังกล้าหาญไม่มุ่งเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งวีรบุรุษผู้พิเศษเข้มงวดสังหารผลาญอาชญากรมีปัญญาด้านการเมืองเชี่ยวพิชัยสงครามเชี่ยวกลยุทธ์เชี่ยวยุทธวิธีเชี่ยวยุทธศิลป์หนอนหนังสือเชี่ยววรรณกรรมโบราณอธิบายยุทธศิลป์กลางวันอ่านคัมภีร์กลางคืนเชี่ยวต่อสู้เชี่ยวดาบเชี่ยวธนูไร้ปราณีต่อภัยคุกคามประหยัดมัธยัสถ์ไม่หรูหราไม่เชื่อผีเทพเจ้าจูกัดเหลียงว่าปัญญาแผนการไม่ด้อยใครใช้ทหารดังซุนจื่อ

สุมาอี้ฉลาดมีเหตุผลเด็ดขาดเป็นวีรบุรุษกระตือรือร้นเรียนรู้เป็นหมาป่ายับยั้งโจโฉย้ายเมืองหลวงซุนกวนกวนอูสู้กันเฉาเว่ยปลอดภัยเฉาเว่ยรอดพ้นโจผีสิ้นซุนกวนตีสุมาอี้ชนะจูกัดกิ๋นปราบกบฏเบ้งตัดประหารเบ้งตัดตีฮั่นจงต้านจูกัดเหลียงจนมังกรหลับลาลับล้อมเมืองตัดหัวกองซุนเอี๋ยนสลายวงล้อมฟ่านเฉิงเปิดคลองก้วยหยางไป่ชี่สร้างค่ายทหารเหนือใต้นับหมื่นปราบกบฏหวางหลิงทำไร่นาในชางกุ้ยถลุงเหล็กในจิงจ้าวเทียนซุยขุดคลองสร้างค่ายทหารชลประทานน้ำโอนย้ายข้างฟ่างไปกวนตงทัดทานฮ่องเต้สร้างพระราชวังทำเกษตรกรรมซุนกวนว่าสุมาอี้เก่งใช้ทหารเปลี่ยนแปลงดั่งเทพไม่ย่อท้อ

กวนจงแบ่งเขตแบ่งเมืองตั้งข้าราชใหญ่น้อยน้อยหลายขึ้นต่อใหญ่หนึ่งใหญ่หนึ่งขึ้นต่อใหญ่ยิ่งกว่าตั้งผู้ดูแลเรือกนาไร่สวนปศุสัตว์ตั้งผู้ดูแลการเมืองทั่วไปเดือนแรกทุกปีข้าราชการรายงานฉีหวนกงฉีหวนกงบำเหน็จรางวัลลงโทษตามสภาพครอบหนึ่งคนเป็นทหารทัพเล็กกองร้อยสองพันกองพลหนึ่งหมื่นสิบห้าเมืองสามทัพยามว่างฝึกยามสงครามรบผู้ก่ออาชญากรรมให้เกราะให้ของ้าวผู้ก่ออาชญากรรมเล็กให้โลหะลดภาษีเก็บภาษีธุรกิจเก็บภาษีพ่อค้าเกษตรกรค้าขายอิสระเคารพกษัตริย์ปฏิเสธคนเถื่อนฉีหวนกงจึงขึ้นเป็นห้าอธิราช

จิ้นเหวินกงรับฟังโปตีเปิดโปงกบฏค้ำจุนกษัตริย์ปรับปรุงการเมืองจัดกองทัพตัดฉู่พิชิตโจพิชิตเว่ยช่วยซ่งชนะฉู่ตีเจิ้ง จิ้นเหวินกงขึ้นเป็นห้าอธิราช

โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าโลลิฮิริวตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะโลลิฮิริวตัวน้อยนี้มิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีโลลิฮิริวตัวน้อยนี้ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้ไม่นี้เป็นจดหมายฉบับแรกของโลลิฮิริวตัวน้อยนี้โลลิฮิริวตัวน้อยนี้จะเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายในวันที่โลลิฮิริวตัวน้อยนี้ต้องจากลา

ผมเป็นแต่ออทิสติกเข้าสังคมไม่ได้หยิ่งเย่อทะนงถือตัวตนอวดรู้อวดฉลาดอวดสามารถอวดดีคิดว่าตัวฉลาดที่สุดในโลกคนอื่นทั้งโลกโง่กว่าแต่ไม่แท้ที่จริงกลับโง่ไร้สามารถโง่ต่ำตมออกแบบแปลนสถาปัตยกรรมไม่เป็นทำกังหันน้ำกระดูกงูไม่เป็นไม่เคยนึกถึงชลประทานรังเกียจไม่ทำเกียจคร้านจะทำเกษตรกรรมไม่สามารถต้มเกลือไม่สามารถทำไร่ทำนาเลี้ยงหม่อนเลี้ยงไหมม้วนไหมทอผ้าไม่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ไม่ระดมความคิดไม่ให้คำแนะนำไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับความผิดไม่ยอมรับโทษจะรับแต่รางวัลไม่อาจเทียบเคียงฮกหลงมังกรหลับจูกัดเหลียงขงเบ้งไม่อาจทำให้ใครยอมรับใช้จวบจนสิ้นชีวิตไม่มีมังกรหลับข้างกายทำตรงข้ามคำจูล่งจะเอาแต่ทรัพย์สินเป็นของตนปรากฏอารมณ์จนทุกคนรับรู้มีแต่โกรธโกรธเอาโกรธเอาเต็มไปด้วยความโกรธความโกรธรุนแรงโกรธไม่อ่อนน้อมไม่ถ่อมตนไม่เคารพน้ำใจไม่เมตตาไม่ปกป้องใดไม่เคยปกป้องใดไม่คิดปกป้องใดไม่เคยคิดปกป้องใดมิอาจเทียบเคียงเล่าปี่มิเคยสู้จระเข้มิใช่วีรบุรุษไม่เข้าใจพิชัยสงครามไม่เข้าใจซุนจื่อมิเคยทัดทานใครมิเคยรวมทัพพันธมิตรมิเคยไล่ตามตีกังฉันมิเคยปกปักผู้ใดไม่เฉียบแหลมไม่ตื่นตัวไม่ทรงพลังไม่กล้าหาญมิใช่วีรบุรุษมิใช่ผู้พิเศษไม่เข้มงวดไร้ปัญญาด้านการเมืองไร้ปัญญาด้านพิชัยสงครามไร้ปัญญาด้านกลยุทธ์ไร้ปัญญาด้านยุทธวิธีไร้ปัญญาด้านยุทธศิลป์มิใช่หนอนหนังสือไร้ปัญญาด้านวรรณกรรมโบราณกลางวันไม่อาจอ่านไม่อาจอธิบายไม่อาจเข้าใจยุทธศิลป์กลางคืนไม่อ่านไม่อาจสู้ไม่อาจดาบไม่อาจธนูไม่ประหยัดไม่มัธยัสถ์ติดหรูติดหราไร้ปัญญาไร้แผนมิอาจเข้าใจซุนจื่อมิอาจใช้ซุนจื่อใช้ซุนจื่อไม่เป็นไม่อาจเทียบเคียงโจโฉไม่ฉลาดไม่มีเหตุผลไม่เด็ดขาดไม่เป็นวีรบุรุษไม่เป็นหมาป่าไม่เคยยับยั้งผู้ใดไม่เคยสร้างปกปักพิทักษ์ความปลอดภัยไม่เคยชนะใดไม่สามารถทำไร่นาไม่สามารถถลุงเหล็กไม่เคยคิดขุดคลองไม่เคยคิดสร้างค่ายทหารไม่เคยคิดชลประทานน้ำไม่เก่งใช้ทหารไม่เปลี่ยนแปลงไม่เคยเปลี่ยนแปลงไม่เคยปรับปรุงตัวเองไม่เคยคิดปรับปรุงตัวเองไม่อาจเทียบเคียงสุมาอี้ไม่อาจรวมเล็กไม่อาจรวมใหญ่ไม่เคยจัดสรรการขึ้นต่อไม่จัดระเบียบไม่เคยคิดจัดระเบียบเป็นคนไม่มีระเบียบไม่เคยดูแลเรือกไม่เคยดูแลนาไม่เคยดูแลไร่ไม่เคยดูแลสวนไม่อาจจัดสรรกำลังคนบำเหน็จบำนาญรางวัลโทษค่าปรับสินไหมมิอาจทำให้ใครขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงกวนจงไม่รับฟังใครไม่อาจเปิดโปงตัวร้ายไม่อาจค้ำจุนผู้ใดไม่เคยปรับปรุงมิอาจตัดใดมิอาจพิชิตใดมิอาจช่วยใดมิอาจขึ้นเป็นอธิราชมิอาจเทียบเคียงจิ้นเหวินกงวรรณกรรมประดิษฐ์อักษรรูปวาดบทกวีไม่อาจวางชั้นจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางชั้นเดียวกันกับจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางข้างจูกัดเหลียงไม่อาจวางเคียงจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงข้างจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางเคียงคู่จูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางร่วมจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจวางด้วยจูกัดเหลียงโจโฉไม่อาจเลยข้าพเจ้าเต็มไปด้วยอัตตาสูงเต็มไปด้วยริษยาเต็มไปด้วยเกียจคร้านเต็มไปด้วยโทสะเต็มไปด้วยราคะเต็มไปด้วยโลภเต็มไปด้วยตะกละเต็มไปด้วยอวดดีเต็มไปด้วยอวดรู้เต็มไปด้วยอวดฉลาดเต็มไปด้วยโง่เต็มไปด้วยเขลาเต็มไปด้วยมั่นใจในตัวสูงเต็มไปด้วยดูถูกผู้อื่นเต็มไปด้วยไม่รับฟังใครเต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความคิดของคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือความโง่เต็มไปด้วยคิดว่าความคิดของคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่ที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือคนโง่เต็มไปด้วยคิดว่าคนอื่นคือโง่เต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลกเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคือยอดคนฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะกว่าอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ไอแซคนิวตันกาลิเลโอกาลิเลอีโยฮันเคปเลอร์นิโคลัสโคเปอร์นิคัสอาร์คีมีดีสนิโคล่าเทสล่าเลโอนาร์โด้ดาวินชี่สแตนลีย์คูบริกจูกัดเหลียงวิลเลี่ยมเช็กสเปียร์สุนทรภู่หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพันล้านเท่าเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะเต็มไปด้วยคิดว่าตัวเองอัจฉริยะมิใช่ผู้ที่ดีมิใช่คนที่ดีมิใช่ผู้ชายที่ดีมิใช่ชายที่ดีมิใช่ลูกที่ดีมิใช่นักเรียนที่ดีมิใช่แฟนที่ดีมิใช่คู่ครองที่ดีมิใช่สามีที่ดีมิใช่พ่อที่ดีมิใช่เด็กที่ดีมิใช่วัยรุ่นมิใช่ผู้ใหญ่ทีดีมิใช่ข้าราชการที่ดีมิใช่ผู้ตามที่ดีมิใช่หัวหน้าที่ดีมิใช่ผู้นำที่ดีมิใช่ผู้ปฏิบัติที่ดีมิใช่ผู้ทำที่ดีมิใช่ที่ดีผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นผูกถุงไม่เป็นซักผ้าไม่เป็นล้างจานไม่เป็นหวีผมไม่เป็นกางมุ้งไม่เป็นผูกมุ้งไม่เป็นใส่ที่นอนไม่เป็นใส่หมอนข้างไม่เป็นรัดหนังไม่เป็นผูกเงื่อนไม่เป็นไม่รู้ระบบราชการไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลือกตั้งไม่เป็นเข้าสังคมไม่เป็นพูดคุยไม่เป็นรักใครไม่เป็นจีบใครไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเขียนหนังสือไม่เป็นเขียนนิยายไม่เป็นเขียนเรื่องสั้นไม่เป็นเขียนไม่เคยเว้นวรรคเขียนไม่เคยย่อหน้าผูกเชือกไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นหั่นผักไม่เป็นสับเนื้อไม่เป็นไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายผูกเชือกกางเกงไม่เป็นใส่เชือกกางเกงไม่เป็นผูกเชือกไม่เป็นผูกเปลไม่เป็นตามคนไม่ทันคนอื่นพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจใดๆเรียนไม่เป็นเนียนแย่เรียนกากสอบตกซ้ำชั้นเรียนไม่จบและเป็นคนเรียนไม่จบใช้ไม้ถูพื้นไม่เป็นใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวถูพื้นไม่เป็นกวาดบ้านไม่เป็นไม่รดน้ำต้นไม้ไม่ถางหญ้าพูดไม่เป็นไม่มีปากเด็กพูดไม่รู้เรื่องกลัวดอกพิกุลร่วงเด็กนิสัยเสียนิสัยไม่ดีเด็กสันดานไม่ดีเด็กสันดานเสียสันดานเด็กสันดานไม่เอาอะไรเลยซักอย่างไม่ฝึกอะไรเลยไม่ฝึกเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์ตะแบงมิอาจเขียนภาษาไทยได้ดังสุนทรภู่มิอาจเขียนภาษาอังกฤษได้ดังเช็กสเปียร์หารู้ญี่ปุ่นไม่หารู้จีนไม่มิอาจทำหนังได้ดังสแตนลีย์คูบริกมิอาจดนตรีดังบีโทเฟนมิอาจคณิตดังไอแซคนิวตันมิอาจศิลปะดังเลโอนาร์โดดาวินชี่มิอาจนักแสดงดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจผู้ชายดังฮามาดะทัตสึโอมิมิอาจทำให้บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงภูมิใจได้ไม่เป็นที่อับอายของสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงหาเป็นเชื้อสายที่เป็นประโยชน์แด่บิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจเป็นที่ภาคภูุมิของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่ได้ไม่มิอาจแบกรับภาระของบิดามารดาพี่ชายปู่ย่าตายายป้าน้าอาสกุลวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจรับผิดชอบบิดามารดาวงษ์วงษาคณาญาติตระกูลโคตรทั้งปวงได้ไม่มิอาจมีครอบครัวได้ไม่มิอาจมีคู่ครองได้ไม่มิอาจมีบุตรได้ไม่มิอาจสู้ตาแลปู่แลพี่เจมส์ที่อยู่บนสวรรค์ได้ไม่มิอาจสู้หน้าวิญญาณปู่ตาแลพี่เจมส์ที่ตายขึ้นสวรรค์ไปแล้วได้ไม่ไม่เป็นทำใดใดไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่ได้เรื่องไม่ได้เรื่องทำอะไรไม่เป็นไม่อะไรเลยหลงตัวเองเป็นแต่ด่าอ้าปากก็มีแต่คำด่าน่ารังเกียจน่ารังเกียจไร้ความอดทนหามีความอดทนแต่อย่างใดไม่เป็นแต่อัตตาสูงเป็นแต่อวดฉลาดเป็นแต่อวดรู้เป็นแต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแต่แท้ที่จริงแล้วไร้ฉลาดไร้ปัญญาไร้ความสามารถในทุกด้านในสิ้นเชิงในใดใดในใดมิอาจเป็นคนได้