เรื่องสั้น: kill

ผู้เขียน: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

นักฆ่านิรนามเอาปืนยิงสามีของผู้หญิงท้อง1เดือนคนหนึ่งตาย แล้วก็เอาตัวผู้หญิงคนนั้นส่งไปให้ลูกค้า ลูกค้าของเขาก็บังคับผู้หญิงคนนั้นทำแท้ง แล้วข่มขืนเธอ ฝ่ายนักฆ่านิรนามก็ไปบ้านสาวหน้ากลมแว่นกลมผิวอย่างขาวชื่อยูคิ อาโออิ อาโออิโดนผู้ชายคนหนึ่งข่มขืน นักฆ่านิรนามเอาปืนยิงชายนั้นตาย อาโออิตัวสั่น นักฆ่านิรนามก็ลากตัวอาโออิไปด้วยกับตน แล้วซื้ออาหารกับน้ำให้กิน อาโออินั้นตัวสั่นนิ่งอยู่นานจึงกิน เข้าวันถัดไป นักฆ่านิรนามก็ไปที่หมู่บ้านแห่งนั้นจะเข้าไปบ้านแห่งหนึ่ง ลากอาโออิไปด้วย ครั้นถึง นักฆ่านิรนามก็เอาปืนยิงฆ่าพ่อบ้าน แม่บ้าน แม่ลูกอ่อน ลูกเด็กเล็กแดง ชายกลางคนเจ้าของบ้าน คนแก่ คนแก่ใช้ไม้เท้า คนแก่ใช้รถเข็น หญิงสาว หญิงวัยรุ่น หญิงกลางคน หญิงแก่ เด็กวัยรุ่น เด็กอ่อนวิ่งอยู่ เด็กทารกก็ไม่เว้น วัว ควาย ไก่ หมู ปลาดุก ปลาช่อน กบ ตายกันหมด ศพเกลื่อนกลาด เลือดกระเด็นโดนทุกอย่าง  เอาปืนยิงใส่ยันตู้ปลากราย ตู้ปลาทอง ตู้กุ้งแม่น้ำ แตกกระจุยกระจาย สัตว์น้ำทั้งนั้นก็ดิ้นอยู่พื้นแล้วก็ตาย แล้วนักฆ่านิรก็ลากอาโออิเดินออกไป นักฆ่านิรนามฆ่าทุกคนในหมู่บ้าน ยิงเด็กวิ่งหนีทั้งชายทั้งหญิงตาย ยิงเจ้าของร้านชำตาย ยิงพนักงานเซเว่น ยิงใส่รถเร่ขายกับข้าว ยิงใส่คนขี่มอเตอร์ไซค์ ยิงพ่อค้าแม่ค้า ยิงลูกค้าที่มาซื้อของ ยิงพ่อครัวยิงแม่ครัว ทุกคนตายกันหมดทุกคนอย่างน่าอนาถ ขณะที่นักฆ่านิรนามฆ่าคนอยู่นั้น อาโออิตัวสั่นกรีดร้องตลอด ครั้นนักฆ่านิรนามฆ่าทุกคนจนไม่เหลือ อาโออิก็ตะโกนถามว่า "ทำไมถึงทำแบบนี้!? ทำไมถึงทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้!? ทำไมถึงต้องทำสยดสยองขนาดนี้!? ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ด้วย!?" นักฆ่านิรนามได้ยินดังนั้นก็โกรธจนระเบิดโกรธว่า "มึงคิดว่านักฆ่าเป็นอะไรวะ!? มึงคิดว่าการฆ่ากันคืออะไรเหรอ!? มึงคิดว่าการฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริงคืออะไรวะ!? มึงคิดว่าการฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริงมันเป็นยังไงเหรอ!? การฆ่ากันมันไม่มีคุณธรรมอะไรหรอก!! การฆ่ากันมันไม่เกียรติไม่มีศักดิ์ศรี!! มันมีแต่ความตาย ความตาย ความตาย ความตาย ความตาย ความตาย ความตาย มันมีแต่ความตายเท่านั้น สัจธรรมหนึ่งเดียวของโลกใบนี้มันมีแต่ความตายเท่านั้น การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริงมันต้องคิดแต่เรื่องการฆ่ากันเท่านั้น การฆ่ากันในโลกแห่งความเป็นจริงต้องคิดแต่เรื่องความตายเท่านั้น ความตายเท่านั้น ความตายเท่านั้น ความตายเท่านั้น มันมีแต่ความตาย มึงคิดว่าการฆ่ากันมันมีศักดิศรีเหรอ!? มึงคิดว่าการฆ่ากันมันมีเกียรติหรือไง!? การฆ่ากันมันมีแต่ความเลวทราม การฆ่ากันมันมีแต่ความชั่วช้า การฆ่ากันมันไม่มีเกียรติ การฆ่ากันมันไม่มีศักดิ์ศรี การฆ่ากันมันไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย ความเป็นคนอะไรนั่นไม่มีหรอก อันที่จริง ความเป็นคนนี่แหละที่เป็นต้นเหตุของการฆ่ากัน การฆ่ากันมันไม่มีคุณธรรมอะไรหรอก การฆ่ากันมันมีแต่ความเห็นแก่ตัว รู้ไหม อะไรคือสัจธรรมของโลกใบนี้? ธาตุแท้ของมนุษย์มันคือความเห็นแก่ตัว มนุษย์ไม่มีคุณธรรมในจิตใจ เราทุกคนเป็นตัวร้าย ไม่มีใครเป็นตัวเอกหรอก โลกนี้ไม่มีทางดีขึ้นได้ ศาสนาไม่มีวันทำให้โลกนี้ดีขึ้นได้ คุณธรรมไม่มีอยู่จริง และมนุษย์ไม่มีวันมีคุณธรรม เพราะคุณธรรมมันไม่ใช่ธรรมชาติของมนุษย์ เพราะคุณธรรมมันไม่ใช่ธาตุแท้ของมนุษย์ ธาตุแท้ของมนุษย์คือความเห็นแก่ตัว ธรรมชาติของมนุษย์คือความเห็นแก่ตัว เราทุกคนเป็นฆาตกร มึงแหกตาดูหมูสิ ดูวัวสิ ดูไก่ ดูปลาสิ ดูหอยสิ เราทุกคนเป็นฆาตกร ต่อให้ไม่กินสัตว์เราทุกคนก็ต้องฆ่าต้นไม้เพื่อความอยู่รอด คุณธรรมบ้านพ่อมึงดิ บ้านมึงเรียกคุณธรรมเหรอ? เรายังฆ่าลูกน้ำฆ่ายุงกันอยู่เลย นี่เราไม่ใช่ฆาตกร ธรรมชาติของมนุษย์คือการฆ่ากัน ธรรมชาติของมนุษย์คือผสมพันธุ์ทุกผู้ไม่ใช่อยู่ด้วยกันถาวร ธรรมชาติของมนุษย์คือความเจ้าชู้ ธรรมชาติของมนุษย์คือความหื่นกาม ธรรมชาติของมนุษย์คือเรื่องเลวทราม ธรรมชาติของมนุษย์คือเรื่องต่ำช้าต่ำตม การทำตัวเองให้สูงส่งน่ะไม่เป็นเรื่องจริงหรอก การทำตัวเองให้สูงส่งน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก โลกนี้ไม่มีทางดีขึ้นเพราะคุณธรรมหรือศาสนา ศาสนาทำให้โลกนี้ดีขึ้นไม่ได้หรอก คุณธรรมทำให้โลกนี้ดีขึ้นไม่ได้หรอก ธรรมชาติของมนุษย์คือความน่ารังเกียจ ธรรมชาติคือความต่ำทราม ธรรมชาติของมนุษย์คือความเห็นแก่ตัว การข่มขืน การโกงกิน การปล้น การขโมย การโกหก การปลิ้นปล้อนตลบตะแลง การหักหลังทรยศ ความหื่นกาม การฆ่ากัน นี่แหละธรรมชาติของมนุษย์ และธรรมชาติของมนุษย์นี่แหละความเป็นคน มันถึงได้มีการฆ่ากัน

 

ขยันหมั่นเพียรมันไม่มีวันทำให้ประสบความสำเร็จได้หรอก ถ้าอยากประสบความสำเร็จ มันต้องปล้นเงิน มันต้องฆ่าคน ถ้าอยากสมหวังในรักก็ต้องข่มขืน อยากสบายก็ต้องโกงกิน ไอ้คนที่ประสบความสำเร็จได้โดยไม่ต้องใช้วิธีพวกนี้มันมีแต่พวกคนรวยทั้งนั้น คนจนไม่มีวันทำได้หรอก โลกแห่งความเป็นจริงมันมีแต่ความน่ารังเกียจ โลกแห่งความเป็นจริงมันมีแต่อธรรม โลกแห่งความเป็นจริงอธรรมชนะธรรมะเสมอ โลกแห่งความเป็นจริงมันมีแต่ความต่ำช้า โลกแห่งความเป็นจริงมันมีแต่ความต่ำทราม โลกแห่งความเป็นจริงมันมีแต่ความเลวทราม โลกแห่งความเป็นจริงมันมีแต่ความต่ำตม โลกแห่งความเป็นจริงมันมีแต่ความเห็นแก่ตัว นี่แหละโลกแห่งความเป็นจริง ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความเป็นจริง  มึงแหดตาดูกูสิ อยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ มีใครเห็นหัวกูบ้างไหมล่ะ?" 

จบ