ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ ผมเคยมั่นใจว่าผมเขียนได้และเก่งด้วยแต่พอได้เขียนจริงผมถึงได้รู้ว่าผมดขียนไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถด้านนี้เลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถในการเขียนเลยแม้แต่0.01%และผมเขียนไม่ได้แค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน

ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน

 ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ

ผมทำไม่ได้เลย ผมไม่เก่งเลยไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลย

ผมไม่มีจุดแข็งเลย

ผมมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ผมมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

ผมไม่มีจุดเด่นอะไรทั้งนั้น

ผมไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

ผมมันปัญญาอ่อน ผมมันไร้สาระ ผมมันโง่ ผมมันแย่เลวทรามต่ำช้า ผมมันน่ารังเกียจ

ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ ผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน