บทตำหนิข้าพเจ้า

ผมโง่ ผมไร้ความสามารถ ผมไร้สติปัญญา ก่อนอื่นขอบอกก่อนเลยว่าผมจะเขียนครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ จะไม่เขียนต่ออีกแล้ว พอกันซักทีกับการอวยตัวเองลมๆแล้งๆ ผมเบื่อ เบื่อความโง่ของตัวผมเอง เบื่อความไร้ความสามารถของตัวผมเอง เบื่อความไร้สติปัญญาของตัวผมเอง ผมโง่โดยสิ้นเชิง ผมไร้ความสามารถโดยสิ้นเชิง ผมไร้สติปัญญาโดยสิ้นเชิง เบื่อความโง่ของตัวเอง เบื่อความไร้ความสามารถของตัวเอง เบื่อความไร้สติปัญญาของตัวเอง เกลียดตัวเอง ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีสติปัญญาใดๆ เพราะผมโง่ เพราะผมไร้ความสามารถ เพราะผมไร้สติปัญญา ผมมันโง่ ผมมันไร้สติปัญญา ผมมันไร้ความสามารถ ถ้าให้ผมบอกว่าผมฉลาด ผมมีความสามารถ ผมมีสติปัญญา ผมคงโกหก ถ้าให้ผมบอกว่าผมฉลาด ผมมีความสามารถ ผมมีสติปัญญา ผมคงไม่ได้พูดความจริง ผมไม่ได้น้อยใจแล้ว ผมไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจแล้ว ผมไม่ได้ตัดพ้อแล้ว ผมไม่ได้น้อยใจแล้ว ผมไม่ได้เรียกร้องความสนใจแล้ว ผมไม่ได้เรียกร้องความเห็นใจ ครั้งนี้ผมพูดความจริงแล้ว ผมพูดความจริงแล้ว  ครั้งนี้ผมพูดความจริง ผมพูดความจริง ผมเองก็กะว่าจะลาออกจากวงการการเขียนเดี๋ยวนี้เลย ผมไม่เหมาะกับการเขียน ผมไม่เหมาะกับงานเขียน อันที่จริง ผมเกลียดการเขียน ผมไม่ได้ชอบการเขียนเลย ผมไม่เคยรักการเขียน ผมไม่เคยอยากเขียน ผมอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ต่างหาก ผมโง่เกินกว่าจะเข้าใจอะไรใดๆ ผมไร้ความสามารถเกินกว่าจะทำอะไรใดๆ ผมไร้สติปัญญาเกินกว่าจะคิดอะไรใดๆ  ผมไม่เหมาะกับอะไรเลย ผมไม่เหมาะกับอะไรใดๆ ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ผมไม่สนใจ ผมโง่ ผมไม่มีความสามารถ ผมไม่มีสติปัญญา ผมไม่มีความสามารถในทุกด้าน ผมไม่มีความสามารถในด้านใดเลย ผมไม่มีความสามารถใดๆ ผมไม่มีความสามารถอะไรเลย  ผมพูดความจริง ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาเห็นอกเห็นใจ ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาสงสาร ผมไม่ได้ต้องการคำปลอบใจ ผมไม่ได้ต้องการให้ใครบอกให้ผมไปพบจิตแพทย์ อันที่จริง ผมไม่ได้เป็นอะไรเลย ผมถึงต้องบอกความจริงเสียที ผมมีจุดประสงค์ของผมเอง ผมหงุดหงิด ผมจะมาเคลียร์ความเข้าใจผิดเสียที ผมคิดว่าผมโง่จริงไหม? จริง ผมคิดว่าผมไร้ความสามารถจริงไหม? จริง ทำไมเหรอ เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมโง่แค่ไหน เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมไร้ความสามารถแค่ไหน เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมทำอะไรไม่เป็นเลย เพราะผมรู้แล้วไงว่าผมไม่ได้ฉลาดอะไรเลย และถ้าผมขืนเชื่อว่าผมฉลาด ผมมีความสามารถ ผมทำเป็นทุกอย่าง ผมคงตายไปแล้ว ผมต้องคิดว่าผมโง่ตลอดเวลา ผมต้องคิดว่าผมไร้ความสามารถตลอดเวลา ผมต้องคิดว่าผมทำอะไรไม่เป็นเลยตลอดเวลา ผมต้องคิดว่าผมไม่ฉลาดเลยตลอดเวลา ไม่อย่างงั้น ผมคงทำตัวเอง ไม่อย่างงั้นผมคงแพ้ ไม่อย่างงั้น ตอนเล่นเกมผมคงแพ้ ไม่อย่างงั้นตอนเล่นหมากรุกผมคงแพ้ ซึ่งตอนนี้ผมก็ยังแพ้ แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่เก่งอะไร ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรไม่เป็นไร้ความสามารถโง่ไม่ฉลาดเลยแค่ไหน 

ผมเขียนนิยายยาวมากๆไม่ได้

ผมไม่สามารถเขียนนิยายตลอดกาลอย่างAnna KareninaแบบLeo Tolstoyได้ ผมไม่สามารถเขียนตัวละครต้นแบบแบบเคานต์แดรกคิวล่าแบบBram Stokerได้ ผมไม่สามารถเขียนนิยายที่มีอิทธิพลต่อH.G. WellsแบบJules Verneได้ ผมไม่สามารถเขียนนิยายมนุษย์ต่างดาวบุกที่หนังมนุษย์ต่างดาวบุกทุกเรื่องต้องcopyไปแบบthe war of the worldsของH.G. Wellsได้

ดังนั้นนับจากนี้(อันที่จริงก็ตั้งแต่ปีที่แล้ว) 

เหมือนผมกำลังเผชิญหน้ากับเคานต์แดรกคิวล่ากับมิร์คัลลาร์ เคานต์เตสคาร์นสไตน์

ผมเข้ามาเป็นคนเก็บของ

「สาวน้อยหูกระต่ายขาวมังกรบินขอตัวลา」