อยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ อยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ เหนื่อยฉิบหาย พอกันที กับชีวิตที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จซักอย่าง ตอนอยู่อยว.มีผู้หญิงมาสารภาพรักจริงจังถึง2ครั้ง จำได้แม่นเลยตอนม.1 ม.2 ป่านนี้ยังไม่มีแฟนซักที ส่งงานเขียนให้สำนักพิมพ์ก็ไม่ผ่าน สำนักพิมพ์ที่เพิ่งตั้งใหม่แย่างสำนักพิมพ์ผวายังไม่รับเลย โกรธ เบื่อหน่าย และหงุดหงิด เริ่มหมดความอดทนแล้ว เริ่มหมดความพยายามแล้ว และจะไม่พยายามต่อไป ทั้งชีวิตมีแต่ความล้มเหลว โคตรน้อยใจโชคชะตาเลย ไอ้ที่อยากทำก็ไม่เคยได้ทำเลย โคตรน่าเบื่อ "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ ผมไม่เชื่อในความฝัน ผมเกลียดความฝัน ........" ....." ไม่เป็นยังไงเลย" "ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น" "ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ? "ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?" "ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????" "ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?" "เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็ไม่เอา จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต "ไม่ต้องการความช่วยเหลือ" ผมเกลียด โกรธ โมโห อึดอัด คับข้องใจ กับตัวผมเองที่ทุกอย่างในชีวิตอยู่กับที่ไม่เคยไปถึงไหนเต็มทีแล้ว รู้สึกเสียเวลาเปล่า ผมไม่อยากทำเต็มทนแล้ว มีเรื่องตลกจะมาเล่าให้ฟัง "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อนแกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด แต่เด็กคนนั้นก็ฆ่าตัวตาย แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่โดนเพื่อนที่แกล้งตอนเรียนมัธยมฆ่า แต่ถึงแม้ทั้งเพื่อนของเด็กคนนั้น แม้ทั้งวงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้น จะรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตาย รู้แล้วว่าเด็กคนนั้นถูกฆ่า แต่ก็ปกปิดความจริงกับทุกคนอยู่ดี แต่ก็บอกกับทุกคนว่าเด็กคนนั้นฆ่าตัวตายอยู่ดี แล้วก็เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปใช้จนหมด ไปใช้ซื้อรถหรูราคาแพง ไปใช้ซื้อหนังการ์ตูนโป๊ ไปซื้ออนิเมชั่นโป๊ เอาทุกอย่างของเด็กคนนั้นไปแจกให้คนอื่น เอาทุกอย่างไปใช้ให้กับตัวเองหมด รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก? เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง อยากฟังเรื่องตลกเรื่องที่2ไหม? เหมือนเรื่องแรกเป๊ะๆเลย แต่ต่างกันอยู่25% "มีเด็กคนหนึ่ง ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เด็กคนนั้นก็พยายามบรรลุวัตถุประสงค์นั้น เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ เพราะเมื่อที่บรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้ว คราวนี้จะไปทำอะไรก็ได้ ทีนี้ ตอนเรียนมัธยม มันโดนเพื่อน แกล้งทุกวัน ทุกคาบ เด็กคนนั้นระบายความโกรธไม่ได้ เด็กคนนั้นวางแผนรับมือเพื่อนของตัวเองไม่ได้ พอจบมัธยมมา เด็กคนนั้นนึกจะว่าจะรอดแล้ว แต่วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว จนเด็กคนนั้นหันไปสร้างสัตว์ประหลาดและพยายามหาวิธีย้อนเวลาเพื่อจะแก้แค้น พอเวลาผ่านไปหลาย หลายปี สัตว์ประหลาดก็สร้างไม่ได้ซักที ย้อนเวลาก็ย้อนเวลาไม่ได้ จนใกล้จะถึงอายุ30 เด็กคนนั้นก็คิดได้ว่า เด็กคนนั้นเสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้ และมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของตัวเอง ก็เลยเปลี่ยนแผนใหม่หมด จุดประสงค์ครั้งนี้ คือ เอาเวลาที่เสียไปคืนมาให้หมด แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง แต่อย่างที่บอกไป วงศ์ตระกูลของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัว ให้ทายว่าเพื่อนของเด็กคนนั้นเห็นแก่ตัวไหม? เห็นแก่ตัวด้วยสิ เด็กคนนั้นแค่ไม่อยากเสียเวลาอีก เด็กคนนั้นแค่เอาจะเอาเวลาที่เสียไปกลับคืนมา ผลสุดท้ายเพราะความเห็นแก่ตัวของทุกคน เด็กคนนั้นก็เสียเวลาอยู่ดี แล้วก็ไม่ได้ใช้แผนอะไรเลย แล้วเด็กคนนั้นก็หายไปในความมืด ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่รู้ และอาจจะตายไปแล้วด้วย รู้ไหม ทำไมเป็นเรื่องตลก?เด็กคนนั้นรู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ และผิดวัตถุประสงค์ ไม่ใช่วัตถุประสงค์ เด็กคนนั้นเลยล้มเลิกแผนในตอนนั้นหมด และเริ่มใหม่ บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองใหม่ แต่คนอื่นเอาแต่เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระจนถึงอายุที่จะตายกันอยู่แล้ว เอาแต่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่ามันผิดวัตถุประสงค์ของตัวเองไหม? เอาเวลาทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้ง แล้วมาบ่นตอนใกล้ตายว่าไม่รู้จะอยู่ต่อได้ถึงเมื่อไหร่หรือจะตายเมื่อไหร่ แล้วก่อนหน้านั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทำไมเอาแต่เสียเวลา? แล้วยังทำให้เด็กคนนั้นเสียเวลาทั้งชีวิตไปอีก ทั้งการกลั่นแกล้ง นินทาหลับหลัง อิจฉาริษยา ตอบสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองอย่างเดียว ทำร้ายคนอื่นทางกาย ทำร้ายคนอื่นทางวาจา ทำร้ายคนอื่นทางใจ แล้วทำให้เด็กคนหนึ่งเสียเวลาชีวิตไปทั้งชีวตอีก เพราะยังงี้มันถึงได้เป็นเรื่องตลกไง เห็นไหม ต่างจากเรื่องแรกแค่25% นอกนั้นเหมือนเรื่องแรกเปี๊ยบ 100% 24ปีนี้กับ 一、ไม่มีแฟนแม้แต่คนเดียว,ไม่เคยคบเป็นแฟนกับรักแรกด้วยซ้ำ ニ、ส่งงานสำนักพิมพ์ไม่ผ่าน(แล้วสำนักพิมพ์ก็ยังเปลี่ยนจากนิตยสารรายสามเดือนเป็นรายปีซะนี่) ส่งเรื่องสั้นกับการ์ตูนให้ขายหัวเราะยังไม่ผ่านเลย 三、ไม่มีเพื่อนมาhappy birthdayแม้แต่คนเดียว ไม่มีอีกต่อไปแล้ว 四、เสียเวลาไปกับการพยายามย้อนเวลา 五、เสียเวลาไปกับการสร้างสัตว์ประหลาด 六、เสียเวลาไปกับการล้างแค้น　四、五、六แม่งโคตรปัญญาอ่อน กูเสียเวลาไป24ปี ไม่มีเหี้ยอะไรเลย แล้วปีหน้ามึงจะให้กูทำเหี้ยอะไรต่อ? ไอ้สัส วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่กูเกลียดที่สุด เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วกูจะตั้งใจเรียนไปทำเหี้ยอะไร? ได้เกรดดีๆไปทำเหี้ยไร? กูจะเรียนจบปริญญาไปทำเหี้ยไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ กูจะขยันทำงานไปทำเหี้ยไร? กูเอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กกูจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วกูเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้ากูเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตกูได้แค่เกรด2เองวะ? นี่กูฉลาดแล้วใช่ไหม? กูฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี กูจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? กูเกลียดโลกใบนี้ แล้วกูก็เกลียดตัวเองด้วย กูเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับกูด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 กูนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงกูนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น) จริงๆกูมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่กูคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมกูไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้ เชี่ย เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดกูแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนกูก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่ากูเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกมึงเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ? ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงกูน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะกูติดแหงกอยู่ที่เดิม 24ปีแล้วนะ เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013 ส่วนกูนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย เพื่อไรวะ? 24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant bs zombieจนถึงโหมดsurvival Vs bsอะไรเล่า 10 กันยายน 1999 สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่ คิดว่า ยังอยู่ หามิได้เวลา หมุนวน เป็นวงกลม สิบกันยา ทวีคูณ สิบกันยา อันใหม่ ตามมา และตามมา ผู้ที่ว่า คือ ความมืด ทุกคนเห็น รู้จัก อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน แต่หามีผู้ใดสนใจไม่ ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่ แต่ทำให้มองไม่เห็น กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้ แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย ชีวิตดั่งสายฝน อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้ ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต วันเกิดผม สิบกันยาหน้า อาจเป็นวันตาอยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆไป ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขียนก็ไม่ได้ 

เกิดเสียงดังก้องขึ้นดั่งเสียงฟ้าผ่าอันสนั่น ตึก  บ้าน  ถนน  ต้นไม้  รั้วเหล็ก  เสาไฟ  หอคอย  เสาโทรศัพท์  ท่อประปา  ถังน้ำ  พื้นดิน  ทุกอย่างถูกระเบิดลอยขึ้นทะลุก้อนเมฆ  เกิดระเบิดเพลิงคลุมไปทั่วบริเวณ  ทิ้งหลุมยักษ์ที่แทบจะไร้ขอบเขตไว้  ยามเมื่อทุกสิ่งที่ลอยอยู่บนชั้นบรรยากาศก็ร่วงหล่นลงมาลงสู่หลุมยักษ์   ด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่เกินกว่าจะวัดได้  ก็ทำให้หลุมยักษ์นั้นยุบตัวลงไปขึ้นแล้วก็ทำให้หลุมยักษ์นั้นเพิ่มขนาดอย่างมโหฬารขึ้นไปอีก  ทุกอย่างจบสิ้นแต่เพียงเท่านี้ แสงนั้นตัดผ่านตึกคอนกรีต ตึกคอนกรีตระเบิดตูมตาม แสงนั้นตัดผ่านสนามกีฬา สนามกีฬาระเบิด แสงนั้นตัดผ่านสระน้ำ สระน้ำระเบิดอันตรธานไป แสงนั้นตัดผ่านเซเว่นอีเลเว่น เซเว่นอีเลเว่นนั้นระเบิดหมด แสงนั้นตัดผ่านเทสโก้โลตัส เทสโก้โลตัสนั้นก็ระเบิดจนสิ้น แสงนั้นตัดผ่านทางด่วน ทางด่วนระเบิดพินาศ แสงนั้นโดนถนน ถนนก็ระเบิดอย่างรุนแรง แถวรถแท็กซี่กระเด็นลอย วินมอเตอร์ไซค์ระเบิดหมด ที่กั้นถนนถูกระเบิด แสงโดนสะพานปูน สะพานระเบิดสิ้น แล้วสะพานก็ทับถนน แสงนั้นโดนซากสะพานที่ทับถนนอยู่นั้นซ้ำอีก มันก็ระเบิดขึ้นมาอีก แสงนั้นโดนอนุสาวรีย์ชัย อนุสาวรีย์ชัยระเบิด อนุสาวรีย์หล่นทับวงเวียนรอบมันแล้วระเบิดซ้ำ แสงโดนสะพานรถไฟฟ้า ทั้งสะพานและรถไฟฟ้าก็ระเบิดพร้อม ตึกกระจก ตึกคอนกรีต รอบๆอนุสาวรีย์ชัยนั้น จะเล็กจะสูงจะใหญ่จะต่ำ ระเบิดหมด กรุงเทพโดยระเบิดหมดสิ้นควันกัมมันตภาพรังสีพวยพุ่ง ควันมหึมาเหมือนตอนที่ชาวนาหรือชาวสวนเผาหญ้าแล้วควันก็เข้าบ้านเต็มไปหมด แย่หน่อยที่ควันกัมมันตภาพรังสีนี้รุนแรงกว่าควันที่เกษตรกรเผาหญ้า ควันคลุมเมืองทั้งเมือง ควันบดบังแสงจากเสาไฟ ควันบดบังแสงจากตึงมืดหมดสิ้น จากนั้นเกิดการระเบิดกัมปนาท ระเบิดนั้นมีขนาดไปถึงดวงดาวหรือดวงจันทร์บนท้องฟ้า ระเบิดนี้นั้นใหญ่กว่าดอยอินทนนท์สิบเท่า ตึกแถวระเบิด คอนโดมิเนี่ยมระเบิด อพาร์ทเมนต์ระเบิด ป้ายบนถนนระเบิด เสาไฟระเบิด สะพานระเบิด ถนนระเบิด กลุ่มตึกกระจกระเบิด ตึกระฟ้าทั้งหลายระเบิด ห้างสรรพสินค้าระเบิด ตลาดระเบิด ร้านค้าระเบิด บ้านคนทั่วไปก็ระเบิด ถนนระเบิด ระเบิดอันรุนแรงที่ระเบิดแรงไปถึงขอบฟ้าและดวงจันทร์บนท้องฟ้า เมืองกรุงเป็นซากเมืองที่เป็นเชื้อเพลิงให้มหาสมุทรเพลิงที่ทำให้กลางคืนสว่างดั่งตอนเที่ยงวัน เกิดเสียงดังก้องขึ้นดั่งเสียงฟ้าผ่าอันสนั่น ตึก  บ้าน  ถนน  ต้นไม้  รั้วเหล็ก  เสาไฟ  หอคอย  เสาโทรศัพท์  ท่อประปา  ถังน้ำ  พื้นดิน  ทุกอย่างถูกระเบิดลอยขึ้นทะลุก้อนเมฆ  เกิดระเบิดเพลิงคลุมไปทั่วบริเวณ  ทิ้งหลุมยักษ์ที่แทบจะไร้ขอบเขตไว้  ยามเมื่อทุกสิ่งที่ลอยอยู่บนชั้นบรรยากาศก็ร่วงหล่นลงมาลงสู่หลุมยักษ์   ด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่เกินกว่าจะวัดได้  ก็ทำให้หลุมยักษ์นั้นยุบตัวลงไปขึ้นแล้วก็ทำให้หลุมยักษ์นั้นเพิ่มขนาดอย่างมโหฬารขึ้นไปอีก มหาสมุทรน้ำแห้ง ทะเลน้ำแห้ง ทะเลสาบน้ำแห้ง แม่น้ำน้ำแห้ง ภูเขาไฟทุกลูกบนโลกปะทุพร้อมกัน ทั่วชั้นบรรยากาศโลกปกคลุมไปด้วยควันสีดำและแสงสีแดง จากนั้นผืนดิน ภูเขา ต้นไม้ ใบไม้ ต้นหญ้า ดวงดาว และท้องฟ้าก็บิดเบี้ยว จากนั้นทั้งจักรวาลก็บิดเบี้ยว มีแสงวาบประหลาดเกิดขึ้น แล้วทุกอย่างก็ระเบิดพินาศ จากนั้นดาวโลกก็ระเบิด ควันกัมมันตภาพรังสีพวยพุ่ง ควันมหึมาเหมือนตอนที่ชาวนาหรือชาวสวนเผาหญ้าแล้วควันก็เข้าบ้านเต็มไปหมด แย่หน่อยที่ควันกัมมันตภาพรังสีนี้รุนแรงกว่าควันที่เกษตรกรเผาหญ้า ควันคลุมเมืองทั้งเมือง ควันบดบังแสงจากเสาไฟ ควันบดบังแสงจากตึงมืดหมดสิ้น จากนั้นเกิดการระเบิดกัมปนาท ระเบิดนั้นมีขนาดไปถึงดวงดาวหรือดวงจันทร์บนท้องฟ้า ระเบิดนี้นั้นใหญ่กว่าดอยอินทนนท์สิบเท่าตึกแถวระเบิด คอนโดมิเนี่ยมระเบิด อพาร์ทเมนต์ระเบิด ป้ายบนถนนระเบิด เสาไฟระเบิด สะพานระเบิด ถนนระเบิด กลุ่มตึกกระจกระเบิด ตึกระฟ้าทั้งหลายระเบิด ห้างสรรพสินค้าระเบิด ตลาดระเบิด ร้านค้าระเบิด บ้านคนทั่วไปก็ระเบิด ถนนระเบิด ระเบิดอันรุนแรงที่ระเบิดแรงไปถึงขอบฟ้าและดวงจันทร์บนท้องฟ้า เมืองกรุงเป็นซากเมืองที่เป็นเชื้อเพลิงให้มหาสมุทรเพลิงที่ทำให้กลางคืนสว่างดั่งตอนเที่ยงวัน เมื่อระเบิดนิวเคลียร์ตกจากท้องฟ้า ท้องฟ้าเหนือเกาะเมืองอยุธยา เกิดแสงวาบจ้าอันรุนแรง กระจกทุกบานแตกออกจากสิ่งปลูกสร้างทุกหลัง จากนั้นสิ่งปลูกสร้างทุกหลังก็แตกจากระเบิด กำแพงอิฐแดงแตกจากระเบิด โบราณสถานแตกจากระเบิด โรงเรียนแตกจากระเบิด น้ำในบึงพระรามระเหยออกจนหมด ต้นไม้หลุดลอยออกจากพื้นดินทั้งต้น ทั่วทั้งเกาะเมืองอยุธยาถูกระเบิดไฟปกคลุม ซากเมืองของเกาะเมืองอยุธยาอยู่ในทะเลเพลิง เกิดเมฆรูปเห็ดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นก็มีฝนกัมมันตภาพรังสีสีดำตกลงบนเมืองทะเลเพลิงนั้น ยามเมื่อดอกไม้บาน ดอกไม้นั้นก็พ่นควันสีขาวออกมา ระเบิดไฟก็ค่อย ๆ เข้าปกคลุมตึกแถว ตึกกระจก ตึกระฟ้า อนุสาวรีย์เกิดระเบิดไฟ อาคารสถานีโทรทัศน์เกิดระเบิดไฟ หมู่บ้านที่บ้านเรียงติดกันเป็นตับก็เกิดระเบิดไฟ เสาไฟโดนระเบิดไฟคลุม ตึกระฟ้ากระจกแตกกระจุยออกจากแรงกระแทก สะพานแตกกระจาย แล้วจานบินขนาดยักษ์ที่มีขนาดครึ่งหนึ่งของท้องฟ้าก็เข้ามาในน่านฟ้าประเทศไทย จานบินยักษ์ยิงลำแสงสีฟ้าใส่ตึกระฟ้าตึกหนึ่ง ตึกระฟ้าก็เกิดระเบิดไฟขึ้นทั้งตึก ระเบิดไฟเข้าปกคลุมตึก ระเบิดไฟลามไปยังตึกกระจกระฟ้าที่อยู่เรียงกันเป็นแถวตึกอื่น ๆ ระเบิดไฟลามเข้ามาในถนนคนเดิน ระเบิดไฟลามเข้ามาในตลาด ทั้งสะพานปูนและตึกคอนกรีตโดนระเบิดไฟเข้าปกคลุม ระเบิดไฟลามเข้าสนามบิน ระเบิดไฟลามเข้าไปยังรันเวย์สนามบิน เครื่องบินทุกลำไม่รอดจากระเบิดไฟ ระเบิดไฟลามเข้าไปยังทางรถไฟใต้ดิน ระเบิดไฟลามเข้าไปยังสะพานและตัวรถไฟBTS ทั่วทั้งเมืองถูกทำลายจนสิ้น สภาพกรุง เหมือนฝุ่นโดนไม้กวาดกวาดไป แต่เปลี่ยนจากฝุ่นเป็นตึกคอนกรีตที่เห็นได้ทั่วไปในกรุงเทพที่แสนรถติด เปลี่ยนจากไม้กวาดเป็นรุ้งที่สร้างระเบิดลูกไฟเมื่อสัมผัสโดนคอนกรีต เหมือนแก๊งเด็กซิ่งมอเตอร์ไซค์ ที่ซิ่งบนพื้นน้ำขังแล้วน้ำปริมาณมากกระเซ็นใส่คนเดินบนทางเท้า แต่เปลี่ยนจากคนเดินบนทางเท้าเป็นตึกกระจกระฟ้า เปลี่ยนจากน้ำกระเซ็นเป็นระเบิดไฟกระเซ็น เหมือนเทน้ำที่ซักผ้าเสร็จลงบนพื้น แต่เปลี่ยนพื้นเป็นตึกศิวิไลซ์ ตึกคอนกรีตบ้าง ตึกกระจกบ้าง เปลี่ยนจากน้ำซักผ้าเป็นระเบิดจากรุ้งกรุงโดนกวาดสิ้น มหาสมุทรน้ำแห้ง ทะเลน้ำแห้ง ทะเลสาบน้ำแห้ง แม่น้ำน้ำแห้ง ภูเขาไฟทุกลูกบนโลกปะทุพร้อมกัน ทั่วชั้นบรรยากาศโลกปกคลุมไปด้วยควันสีดำและแสงสีแดง จากนั้นดาวโลกก็ระเบิด ควันพวยพุ่งเหมือนตอนที่เผาหญ้า  ควันคลุมทั่ว คลุ้งไปหมดจนมืด ควันทำให้มืดประหนึ่งกลางคืน จากนั้นก็เกิดการระเบิดไปถึงฟ้า แถวสิ่งก่อสร้างคอนกรีต บ้านหลังคาสังกะสีที่เนียวกันเป็นแถว ๆ ตึกที่เป็นแถวที่อยู่ติดกันเป็นพรืด ป้ายที่ติดบนสะพานปูน ป้ายที่ตั้งเรียงรายทุกข้างถนนลาดยาง ตึกกระจกโคตรสูงลิบลิ่วประหนึ่งจะปีนเมฆ ตึกห้างสรรพสิ้นค้าที่โคตรจะใหญ่ สะพานที่ให้รถข้าม ทั้งหมดที่ว่ามานี่โดนระเบิดลูกบอลไฟกลืนหมดสิ้น เมืองไม่ต่างไปจากถ่านแดงที่ลุกแรงในเตาไฟฟืน ตึกคอนกรีตระเบิดเหมือนถังสีที่มีคนไปเอาสีออกเทน้ำมันเบนซินลงไปใส่ชนวนปิดฝาจุดชนวนแล้วระเบิด  สนามหญ้าไฟลุกโหมเหมือนตอนที่คนสวนเผากองไม้มะม่วงขนาดยักษ์ ทางด่วนระเบิดเป็นฝุ่น ระเบิดเป็นฝุ่นที่มีสภาพเหมือนแป้งในกระป๋องพุ่งออกมาตอนเราจะประแป้ง ถนนระเบิดไฟลุกจากใต้พื้น แถวรถแท็กซี่ แถวมอเตอร์ไซค์ ที่กั้นถนนระเบิดกระเด็นปลิวไปหมด สะพานระเบิด แล้วสะพานก็ทับถนน แล้วสะพานก็เกิดระเบิดซ้ำขึ้นมาอีก รถไฟฟ้าระเบิดไปพร้อมกับสะพานเกิดแสงแฟลชเหมือนเกิดฟ้าแลบไปทั่วท้องฟ้าทั่วทุกทิศ กระจกทุกบานแตกออก จากนั้นสิ่งปลูกสร้างทุกหลัง กำแพงอิฐ  โรงเรียน ระเบิดออกเหมือนมีใครเอาแป้งเทใส่ลูกโป่งแล้วเจาะลูกป่องใส่แป้งให้มันแตกเสียงดัง ต้นไม้ทั้งต้นหลุดออกจากพื้นดิน ระเบิดไฟปกคลุม ซากเมืองอยู่ในทะเลเพลิง ตึกแถว ตึกกระจก ตึกระฟ้า บ้านธรรมดา ๆ  เสาไฟ สะพาน ระเบิดแตกออกไฟลุกหมดพร้อมกัน ระเบิดลูกไฟลามไปยังตึกกระจกระฟ้าที่อยู่เรียงกันเป็นแถวตึกอื่น ๆ ลูกไฟลามไปยังถนนคนเดิน ลูกไฟลามไปยังตลาด ลูกไฟลามไปทั้งสะพานปูนและตึกคอนกรีต ลูกไฟลามไปสนามบิน ลูกไฟลามไปรันเวย์สนามบิน ลูกไฟลามไปเครื่องบินทีี่อยู่นิ่งบนพื้นเป็นแถว ๆ ลูกไฟลามไปถึงรถไฟใต้ดิน ตึกคอนกรีตปลิวเหมือนใบไม้แห้งบนพื้นโดนพายุแรง ๆ พัด ลูกไฟพุ่งเข้าใส่ตึกกระจกสูงเหมือนเวลาสปริงเกอร์ฉีดน้ำเป็นฝอย ๆ ไปยังต้นไม้หรือไม่ก็หญ้าบนพื้น ลูกไฟมุ่งหากระจกสูงเหมือนน้ำท่วมแต่เปลี่ยนจากน้ำเป็นไฟ เกิดเสียงดังก้องขึ้นดั่งเสียงอสุนีบาตแผดร้องก้องนภา ตึก  บ้าน  ถนน  ต้นไม้  รั้วเหล็ก  เสาไฟ  หอคอย  เสาโทรศัพท์  ท่อประปา  ถังน้ำ  พื้นดิน ทุกอย่างถูกยกจากระเบิดใต้ดินเหมือนมีคนถือกระดานหมากรุกที่มีตัวหมากอยู่บนกระดานครบแต่โยนหมากขึ้นไปข้างบนออกจากกระดานจนหมดแต่มือยังจับกระดานแน่นไว้ไม่ปล่อย สภาพเมืองก็ไม่แตกต่างกระดานหมากรุกที่ว่าเมื่อกี้นี้ จนทั้งเมืองกลายเป็นหลุมอุกกาบาต เควตซัลโคแอตลัสปรากฏตัว หน้าตาเหมือนนกกระสาที่มีขนาดใหญ่พอจนคลุมสวนหลังบ้าน ตัวบ้าน ไปจนถึงถนนหน้าบ้านด้วย ปีกทั้งสองข้างยาวไปถึงบ้านของเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกับบ้านของเรา หรืออาจจะอยู่ห่างกัน ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่กรุงเทพหรือบ้านนอก ขนของมันไม่ใช่ขนแบบนก เป็นขนแบบแมว ขนสีขาว เควตซัลโคแอตลัสบินผ่านหมู่บ้าน หลังคาหญ้า แผ่นกระเบื้อง ขื่อ คาน ฝาผนัง รั้ว โครงสร้างเหล็ก ของบ้านทุกหลัง หลุดออกจากกันและปลิวเหมือนใบไม้ที่โดนพายุพัดในวันที่ฝนจากพายุฤดูร้อนตก หมู่บ้านถูกทำลายสิ้น