การผจญภัยของเชอร์ล็อก โฮมส์

โดย เอ. โคนัน ดอยล์

ตอนที่ 24 – การผจญภัยปัญหาสุดท้าย

ด้วยใจอันหนักหน่วงข้าพเจ้าได้หยิบปากกาขึ้นมาเขียนถ้อยคำสุดท้ายเหล่านี้ ซึ่งข้าพเจ้าจะได้บันทึกถึงพรสวรรค์อันน่าประหลาดที่ทำให้มิตรของข้าพเจ้านายเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นผู้โดดเด่น ด้วยรูปแบบที่สับสนและข้าพเจ้ารู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าคร่าวเสียเหลือเกิน ข้าพเจ้าได้พยายามบรรยายถึงประสบการณ์แปลกประหลาดในการอยู่ร่วมกับเขาตั้งแต่นัดแรกที่ทำให้เรามาพบกันในยุคของ "เรื่องสยองบาดเลือด" จนถึงช่วงเวลาที่เขาเข้าแทรกแซงในเรื่อง "สนธิสัญญานาวี" การแทรกแซงซึ่งมีผลไม่อาจโต้แย้งได้ในการป้องกันความยุ่งยากระหว่างประเทศที่ร้ายแรง ข้าพเจ้ามีความตั้งใจที่จะหยุดอยู่ตรงนั้น และจะไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่สร้างความว่างเปล่าในชีวิตของข้าพเจ้าซึ่งเวลาที่ล่วงเลยมาสองปีก็มิได้ช่วยเติมเต็มมันเลย แต่ทว่า ข้าพเจ้าถูกบังคับเนื่องจากจดหมายล่าสุดที่พันเอกเจมส์ มอริอาร์ตีปกป้องความทรงจำถึงพี่ชายของเขา และข้าพเจ้าไม่มีทางเลือกนอกจากจะเปิดเผยข้อเท็จจริงต่อสาธารณชนตามที่เกิดขึ้นจริง ข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียวที่รู้ความจริงอันแท้จริงของเรื่อง และข้าพเจ้าเชื่อว่าถึงเวลาที่การปิดบังไว้จะไม่ก่อให้เกิดผลดีใดๆอีก เท่าที่ข้าพเจ้าทราบ มีเพียงสามรายงานในหนังสือพิมพ์สาธารณะ: รายงานใน Journal de Genève วันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1891 รายงานของรอยเตอร์ในหนังสือพิมพ์อังกฤษวันที่ 7 พฤษภาคม และที่สุดคือจดหมายล่าสุดที่ข้าพเจ้าได้กล่าวอ้าง รายงานแรกและรายงานที่สองย่ออย่างมาก ในขณะที่รายงานสุดท้าย เป็นการบิดเบือนข้อเท็จจริงอย่างแน่นอน ดังที่ข้าพเจ้าจะแสดงให้เห็นตอนนี้ หน้าที่ของข้าพเจ้าคือการบอกเป็นครั้งแรกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงระหว่างศาสตราจารย์มอริอาร์ตีกับนายเชอร์ล็อก โฮมส์

อาจจดจำได้ว่าหลังจากข้าพเจ้าแต่งงาน และได้เริ่มต้นการทำการแพทย์ส่วนตัวหลังจากนั้น ความสัมพันธ์ใกล้ชิดอย่างยิ่งที่เคยมีอยู่ระหว่างโฮมส์กับข้าพเจ้าก็เปลี่ยนแปลงไปในบางส่วน เขายังมาหาข้าพเจ้าบ้างเป็นครั้งคราวเมื่อเขาต้องการเพื่อนร่วมในการสืบสวนของเขา แต่โอกาสเหล่านี้ก็ยิ่งห่างหายขึ้นเรื่อยๆ จนข้าพเจ้าพบว่าในปี ค.ศ. 1890 มีเพียงสามคดีที่ข้าพเจ้ายังคงมีบันทึกไว้ ในช่วงฤดูหนาวของปีนั้นและต้นฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1891 ข้าพเจ้าเห็นในหนังสือพิมพ์ว่าเขาถูกรัฐบาลฝรั่งเศสว่าจ้างให้ทำงานเรื่องสำคัญยิ่ง และข้าพเจ้าได้รับบันทึกสองฉบับจากโฮมส์ ซึ่งลงวันที่จากนาร์บอนและจากนีม ซึ่งข้าพเจ้าเข้าใจว่าการพำนักของเขาในฝรั่งเศสมีแนวโน้มจะยาวนาน ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงประหลาดใจบ้างที่ได้เห็นเขาเดินเข้ามาในห้องตรวจของข้าพเจ้าในเย็นวันที่ 24 เมษายน ข้าพเจ้าสังเกตว่าเขาดูหน้าซีดและผอมกว่าปกติ

"ใช่ ผมใช้ร่างกายตัวเองหนักไปหน่อย" เขาพูดตอบสายตาของข้าพเจ้ามากกว่าถ้อยคำ "ผมถูกกดดันนิดหน่อยในไม่กี่มานี้ คุณรังเกียจไหมถ้าผมจะปิดบานเกล็ดหน้าต่างคุณ"

แสงเดียวในห้องมาจากตะเกียงบนโต๊ะที่ข้าพเจ้านั่งอ่านหนังสือ โฮมส์เดินอ้อมไปตามผนัง แล้วปิดบานเกล็ดหน้าต่างให้มาชนกัน แล้วก็สลักให้แน่น

"คุณกลัวอะไรบางอย่างเหรอ?" ข้าพเจ้าถาม

"เอ่อ ใช่"

"กลัวอะไร?"

"กลัวปืนลม"

"โฮมส์ที่รัก คุณหมายความว่าอย่างไร?"

"ผมคิดว่าคุณรู้จักผมดีพอ วอตสัน ที่จะเข้าใจว่าผม绝不是คนขี้ตกใจง่าย ในเวลาเดียวกัน มันเป็นความโง่เขลาไม่ใช่ความกล้าหาญที่จะปฏิเสธไม่ยอมรับอันตรายเมื่อมันอยู่ใกล้คุณแล้ว ฉันขอไม้ขีดไฟได้ไหม" เขาดูดควันจากบุหรี่ของเขาเสมือนว่าผลกระทบที่ทำให้สงบนั้นเป็นที่พึงใจ對他

"ผมต้องขอโทษที่มาหาคุณดึกขนาดนี้" เขาพูด "และผมต้องขอร้องเพิ่มให้คุณอย่าทำตามธรรมเนียม โดยอนุญาตให้ผมออกจากบ้านคุณโดยการปีนข้ามกำแพงสวนหลังบ้านของคุณ"

"แต่นี่หมายความว่าอย่างไร?" ข้าพเจ้าถาม

เขาเอามือออกมา และข้าพเจ้าเห็นในแสงตะเกียงว่าข้อนิ้วสองข้อของเขาแตกและมีเลือดออก

"เห็นไหม มันไม่ใช่ลมปากเปล่า" เขาพูดพร้อมยิ้ม "ในทางตรงกันข้าม มันจับต้องได้พอที่จะทำให้มือคนแตกได้ คุณนายวอตสันอยู่บ้านไหม?"

"เธอไปเยี่ยมบ้านนอก"

"จริงๆ! คุณอยู่คนเดียว?"

"ใช่เลย"

"ดังนั้น มันจึงทำให้ผมเสนอให้ง่ายขึ้นว่าคุณน่าจะไปกับผมหนึ่งสัปดาห์สู่ภาคพื้นทวีป"

"ที่ไหน?"

"โอ้ ที่ไหนก็ได้ สำหรับผมก็เหมือนกัน"

มีบางอย่างแปลกมากในทั้งหมดนี้ มันไม่ใช่ธรรมชาติของโฮมส์ที่จะหยุดพักผ่อนโดยไม่มีจุดหมาย และบางสิ่งเกี่ยวกับใบหน้าที่ซีดเซียวและเหน็ดเหนื่อยของเขาบอกข้าพเจ้าว่าประสาทของเขาตึงเครียดถึงขีดสุดแล้ว เขาเห็นคำถามในตาข้าพเจ้า และนำปลายนิ้วมาแตะกัน วางศอกบนเข่า อธิบายสถานการณ์

"คุณอาจไม่เคยได้ยินชื่อศาสตราจารย์มอริอาร์ตี?" เขาพูด

"ไม่เคย"

"อ้า นั่นคืออัจฉริยะและสิ่งน่าพิศวงของเรื่อง!" เขาร้องออกมา "ชายคนนั้นแพร่ไปทั่วลอนดอน แต่ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อเขา นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาอยู่บนยอดสูงสุดในบันทึกอาชญากรรม ผมบอกคุณนะ วอตสัน อย่างจริงจังที่สุด ว่าถ้าผมสามารถเอาชนะชายคนนั้นได้ ถ้าผมสามารถปลดปล่อยสังคมจากเขาได้ ผมจะรู้สึกว่าอาชีพของผมเองได้ไปถึงจุดสูงสุดแล้ว และผมจะเตรียมตัวที่จะหันไปสู่เส้นทางชีวิตที่สงบมากขึ้น ระหว่างเราสองคน คดีล่าสุดที่ผมให้ความช่วยเหลือแก่ราชวงศ์สแกนดิเนเวีย และสาธารณรัฐฝรั่งเศส ได้ทำให้ผมอยู่ในฐานะที่สามารถดำรงชีวิตในรูปแบบที่เงียบสงบซึ่งเหมาะสมกับผมที่สุด และทุ่มเทความสนใจไปที่การวิจัยทางเคมีของผม แต่ผมไม่อาจพักผ่อนได้ วอตสัน ผมไม่อ่านั่งนิ่งquietlyในเก้าอี้ของผมได้ หากผมคิดว่าชายอย่างศาสตราจารย์มอริอาร์ตีกำลังเดินอยู่บนถนนในลอนดอนโดยไม่มีใครท้าทาย"

"แล้วเขาได้ทำอะไรไปบ้าง?"

"เส้นทางอาชีพของเขาเป็นเรื่องพิเศษ เขาเป็นชายชาติกำเนิดดีและได้รับการศึกษายอดเยี่ยม ถูกธรรมชาติประทานให้มีพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์อันน่าทึ่ง ตอนอายุ 21 เขา viết บทความเกี่ยวกับทฤษฎีบททวินาม ซึ่งได้รับความนิยมไปทั่วยุโรป ด้วยผลงานนี้ เขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ทางคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเล็กแห่งหนึ่งของเรา และดูเหมือนจะมีเส้นทางอาชีพที่รุ่งโรจน์อย่างมากรอเขาอยู่ แต่ชายคนนี้มีแนวโน้มทางพันธุกรรมในแบบที่ชั่วร้ายที่สุด เส้นทางอาชญากรไหลเวียนในเลือดของเขา ซึ่งแทนที่จะถูกกลบเกลื่อน กลับทวีขึ้นและทำให้อันตรายมากขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดโดยอำนาจจิตอันน่าทึ่งของเขา ข่าวลือมืดหม่นรวบรวมรอบตัวเขาในเมืองมหาวิทยาลัย และในที่สุดเขาก็ถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งศาสตราจารย์และลงมาอยู่ลอนดอน ที่ซึ่งเขาตั้งตัวเป็นครูติวทหาร นี่คือสิ่งที่โลกรู้ แต่สิ่งที่ผมกำลังบอกคุณตอนนี้คือสิ่งที่ผมค้นพบด้วยตัวเอง

"อย่างที่คุณทราบ วอตสัน ไม่มีใครที่รู้จักโลกอาชญากรระดับสูงของลอนดอนได้ดีเท่าผม ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมรู้สึกตัวอยู่เสมอถึงบางอำนาจที่อยู่เบื้องหลังผู้ร้าย บางอำนาจการจัดระเบียบอันลึกซึ้งที่ขวางทางกฎหมายตลอดเวลา และโยนโล่ปกป้องผู้ทำผิด ครั้งแล้วครั้งเล่าในคดีที่หลากหลายที่สุด—คดีปลอมแปลง คดีปล้น คดีฆาตกรรม—ผมได้รู้สึกถึงการมีอยู่ของพลังนี้ และผมได้อนุมานการกระทำของมันในหลายๆ อาชญากรรมที่未被ค้นพบเหล่านั้นซึ่งผมไม่ได้รับconsultedเป็นการส่วนตัว เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ผมพยายามทะลุผ่านผ้าคลุมที่ปกปิดมัน และในที่สุดเวลาก็มาถึงเมื่อผมจับได้线索และตามมันไป จนมันนำผม หลังจากพัน迂回ที่เจ้าเล่ห์ ไปหา อดีตศาสตราจารย์มอริอาร์ตี ผู้มีชื่อเสียงทางคณิตศาสตร์

"เขาคือนโปเลียนแห่งโลกอาชญากรรม วอตสัน เขาคือผู้จัดระเบียบครึ่งหนึ่งของสิ่งที่ชั่วร้ายและเกือบทั้งหมดที่未被ค้นพบในเมืองใหญ่แห่งนี้ เขาคืออัจฉริยะ นักปรัชญา นักคิดเชิงนามธรรม เขามีสมองชั้นหนึ่ง เขานั่งนิ่ง不动 เหมือนแมงมุมอยู่กลางใยของมัน แต่ใยนั้นมีรังสีพันเส้น และเขารู้ดีถึงทุกการสั่นไหวของแต่ละเส้น เขาทำน้อยด้วยตัวเอง เขาเพียงวางแผน แต่ลูกน้องของเขามีจำนวนมากและจัดระเบียบอย่างยอดเยี่ยม หากมีอาชญากรรมที่จะทำ เอกสารที่จะถูกขโมย เราจะพูดว่า บ้านที่จะถูกยึด ชายที่จะ被กำจัด—คำพูดจะถูกส่งไปหาศาสตราจารย์ เรื่องจะถูกจัดระเบียบและดำเนินการ ลูกน้องอาจ被จับ ในกรณีนั้น เงินจะ被พบสำหรับการประกันตัวหรือทนายของเขา แต่อำนาจกลางที่ใช้ลูกน้องไม่เคย被จับ—ไม่แม้แต่被สงสัย นี่คือองค์กรที่ผมอนุมานได้ วอตสัน และซึ่งผมทุ่มเทพลังงานทั้งหมดเพื่อเปิดโปงและทำลาย

"แต่ศาสตราจารย์被ป้องกันรอบตัวด้วยการป้องกันภัยที่ออกแบบอย่างเจ้าเล่ห์จน ไม่ว่าผมจะทำอะไร มันดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ที่จะได้หลักฐานที่สามารถพิสูจน์ความผิดในศาล law คุณรู้ถึงพลังของผม วอตสันที่รัก และ yet ในตอนสิ้นสุดสามเดือน ผมถูกบังคับให้ยอมรับว่าในที่สุดผมก็พบคู่ต่อสู้ที่มีสติปัญญาเท่าเทียมกับผม ความหวาดกลัวของผมต่ออาชญากรรมของเขาหายไปในความชื่นชมทักษะของเขา แต่ในที่สุดเขาก็ทำพลาด—เพียงเล็กน้อย น้อยมาก—แต่มันมากกว่าที่เขาจะ承受ได้ เมื่อผมเข้าใกล้เขามาก ผมได้โอกาสแล้ว และเริ่มจากจุดนั้น ผมได้สานตาข่ายของผมรอบตัวเขาจนถึงตอนนี้ทุกอย่างพร้อมที่จะปิด ภายในสามวัน นั่นคือในวันจันทร์หน้า เรื่องต่างๆ จะสุกงอม และศาสตราจารย์ พร้อมด้วยสมาชิกหลักทั้งหมดของแก๊งค์ จะตกอยู่ในมือของตำรวจ แล้วการพิจารณาคดีอาชญากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษจะมาถึง การคลี่คลายปริศนากว่าสี่สิบเรื่อง และเชือกสำหรับพวกเขาทั้งหมด—แต่ถ้าเราเคลื่อนไหวก่อนวัยอันควร คุณเข้าใจนะ พวกเขาอาจหลุดจากมือเราแม้ในวินาทีสุดท้าย

"ทีนี้ ถ้าผมสามารถทำสิ่งนี้ได้โดยที่ศาสตราจารย์มอริอาร์ตีไม่รู้เรื่อง ทุกอย่างคงจะดี แต่เขาเจ้าเล่ห์เกินไปสำหรับเรื่องนั้น เขาเห็นทุกก้าวที่ผมก้าวเพื่อลากตาข่ายของผมรอบตัวเขา ครั้งแล้วครั้งเล่าเขาพยายามที่จะหลบหนี แต่ผมก็ขวางเขาออกไปได้ทุกครั้ง ผมบอกคุณนะ เพื่อนของผม ว่าถ้าบันทึกโดยละเอียดของการแข่งขันที่เงียบงันนั้นสามารถ被เขียนได้ มันจะครองตำแหน่งเป็นงานการแทงและรับที่ยอดเยี่ยมที่สุดในประวัติศาสตร์ของการสืบสวน ไม่เคยมีมาก่อนที่ผมจะขึ้นสู่ความสูงเช่นนี้ และไม่เคยมีมาก่อนที่ผมจะถูกกดดันอย่างหนักจากคู่ต่อสู้ เขาตัดลึก แต่ผมก็เพียงพอที่จะตัดใต้เขาได้ เช้าวันนี้ขั้นตอนสุดท้ายถูกดำเนินการ และต้องการอีกเพียงสามวันเพื่อให้เรื่องสมบูรณ์ ผมนั่งอยู่ในห้องของผมคิดเรื่องนี้ over เมื่อประตูเปิดและศาสตราจารย์มอริอาร์ตียืนอยู่ตรงหน้าผม

"ประสาทของผมค่อนข้างจะทนทาน วอตสัน แต่ผมต้องสารภาพว่าผมสะดุ้งเมื่อเห็นชายผู้อยู่ในความคิดของผมมากมายยืนอยู่ที่ธรณีประตูของผม รูปร่างหน้าตาของเขาคุ้นเคยผมมาก เขาสูงมากและผอม หน้าผากของเขาโดมออกมาในเส้นโค้งสีขาว และดวงตาทั้งสองของเขาลึกบุ๋มเข้าไปในหัวของเขา เขาโกนหนวดเกลี้ยง ซีด และดูเหมือนนักบวช ยังคง保留บางอย่างของศาสตราจารย์ในใบหน้าของเขา ไหล่ของเขาโค้งมนจากการเรียนมาก และใบหน้าของเขายื่นไปข้างหน้า และแกว่งไปมาช้าๆ อย่างต่อเนื่องจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งในรูปแบบที่คล้ายสัตว์เลื้อยคลานอย่างน่าอัศจรรย์ เขาจ้องมองผมด้วยความอยากรู้อย่างมากในตาที่ย่นของเขา

"'หน้าผากของคุณพัฒนาน้อยกว่าที่ผมคาดไว้' เขาพูดในที่สุด 'มันเป็นนิสัยอันตรายที่จะลูบคลำปืนที่บรรจุกระสุนในกระเป๋าของเสื้อคลุมอาบน้ำ'

"ความจริงคือเมื่อเขาเข้ามา ผมรู้จักทันทีถึงอันตรายส่วนตัวขั้นรุนแรงที่ผมตกอยู่ ทางรอดเดียวที่เป็นไปได้สำหรับเขาอยู่ที่การทำให้ลิ้นของผมเงียบ ในชั่วพริบตาผมได้สลิปปืนพกจากลิ้นชักintoกระเป๋าของผม และกำลังเล็งเขาผ่านผ้า ตามคำพูดของเขาผมดึงอาวุธออกมาและวางมันบนโต๊ะโดยยกไกไว้ เขายังยิ้มและกะพริบตา แต่มีบางสิ่งเกี่ยวกับดวงตาของเขาที่ทำให้ผมรู้สึกยินดีอย่างมากที่ผมมีปืนอยู่ที่นั่น

"'คุณ顯然ไม่รู้จักผม' เขาพูด

"'ในทางตรงกันข้าม' ผมตอบ 'ผมคิดว่ามันค่อนข้างชัดเจนว่าผมรู้จัก ได้โปรดนั่งเก้าอี้ ผมให้เวลาคุณห้านาทีถ้าคุณมีอะไรจะพูด'

"'ทั้งหมดที่ผมต้องพูด已經ข้ามจิตใจของคุณแล้ว' เขาพูด

"'ดังนั้น คำตอบของผมอาจ已經ข้ามของคุณ' ผมตอบ

"'คุณยืนหยัดแน่นอน?'

"'แน่นอน'

"เขาตบมือintoกระเป๋าของเขา และผมยกปืนพกจากโต๊ะ แต่เขาเพียงดึงสมุดบันทึกออกมาซึ่งเขาได้เขียนวันที่บางอย่างไว้อย่างหวัดๆ

"'คุณขวางทางผมในวันที่ 4 มกราคม' เขาพูด 'วันที่ 23 คุณทำให้ผมไม่สะดวก ภายในกลางเดือนกุมภาพันธ์ ผมถูกคุณทำให้ไม่สะดวกอย่างรุนแรง ในตอนสิ้นเดือนมีนาคม ผมถูกขัดขวางแผนการอย่างแน่นอน และตอนนี้ ในตอนปลายเดือนเมษายน ผมพบว่าตัวเองถูกวางอยู่ในตำแหน่งเช่นนี้ผ่านการข่มเหงอย่างต่อเนื่องของคุณที่ผมตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอนที่จะสูญเสียอิสรภาพของผม สถานการณ์กำลังกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้'

"'คุณมีข้อเสนอแนะใดๆ ไหม?' ผมถาม

"'คุณต้องหยุดมัน นายโฮมส์' เขาพูด แกว่งหน้าไปมา 'คุณต้องจริงๆ คุณรู้ไหม'

"'หลังจากวันจันทร์' ผมพูด

"'ชู่, ชู่!' เขาพูด 'ผมค่อนข้างแน่ใจว่าชายที่มีสติปัญญาอย่างคุณจะเห็นว่าสามารถมีได้เพียงหนึ่งผลลัพธ์จากเรื่องนี้ มันจำเป็นที่คุณต้องถอนตัว คุณได้ทำสิ่งต่างๆ ในรูปแบบที่เรามีเพียงทางออกเดียวเหลือ มันเป็นการรักษาทางสติปัญญาสำหรับผมที่ได้เห็นวิธีที่คุณจัดการกับเรื่องนี้ และผมพูด โดยไม่เสแสร้ง ว่ามันจะเป็นความเศร้าโศกสำหรับผมที่ถูกบังคับให้采取มาตรการรุนแรงใดๆ คุณยิ้ม ท่าน แต่ผมขอรับรองกับคุณว่ามันจะเป็นจริงๆ'

"'อันตรายเป็นส่วนหนึ่งของการค้าขายของผม' ผมกล่าว

"'นี่ไม่ใช่อันตราย' เขาพูด 'มันคือการทำลายล้างที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คุณขวางทางไม่เพียงแต่บุคคล แต่ยังเป็นองค์กรอันทรงอำนาจ ซึ่งขอบเขตเต็มที่ที่คุณ ด้วยความฉลาดทั้งหมดของคุณ ไม่สามารถตระหนักได้ คุณต้องหลีกออกไป นายโฮมส์ หรือไม่คุณจะถูกเหยียบย่ำ'

"'ผมเกรงว่า' ผมพูดขึ้นยืน 'ว่าในความสุขของการสนทนานี้ ผมกำลังละเลยธุรกิจสำคัญที่รอผมที่อื่น'

"เขาก็ลุกขึ้นด้วยและมองผมอย่างเงียบๆ ส่ายหัวอย่างเศร้าโศก

"'ก็ดี ก็ดี' เขาพูดในที่สุด 'มันดูน่าเสียดาย แต่ผมได้ทำทุกสิ่งที่ผมสามารถทำได้ ผมรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเกมของคุณ คุณทำอะไรไม่ได้ก่อนวันจันทร์ มันเป็นการดวลระหว่างคุณกับผม นายโฮมส์ คุณหวังที่จะวางผมในที่ฟ้อง ผมบอกคุณว่าผมจะไม่ยืนอยู่ในที่ฟ้อง คุณหวังที่จะเอาชนะผม ผมบอกคุณว่าคุณจะไม่มีวันเอาชนะผม ถ้าคุณฉลาดพอที่จะนำการทำลายล้างมาสู่ผม พัก assured ว่าผมจะทำเช่นเดียวกันกับคุณ'

"'คุณได้ให้คำชมหลายครั้งกับผม นายมอริอาร์ตี' ผมพูด 'ให้ผมตอบแทนคุณหนึ่งครั้งเมื่อผมพูดว่าถ้าผม被รับรองถึงความเป็นไปได้แรก ในความสนใจของสาธารณชน ผมจะยอมรับอย่างร่าเริงความเป็นไปได้หลัง'

"'ผมสามารถสัญญาอย่างหนึ่งให้คุณแต่ไม่ใช่อย่างอื่น' เขาขู่ใส่ แล้วหันหลังที่โค้งมนให้ผม แล้วก็ออกจากห้องไปโดยมองซ้ายมองขวาและกะพริบตา

"นั่นคือการพบปะอันแปลกประหลาดของผมกับศาสตราจารย์มอริอาร์ตี ผมสารภาพว่ามันทิ้งผลที่ไม่น่าพอใจในจิตใจของผม แฟชั่นการพูดที่อ่อนนุ่มและแม่นยำของเขาทิ้งความ убеใจของความจริงใจซึ่งอันธพาลเพียงอย่างไม่สามารถผลิตได้ แน่นอน คุณจะพูดว่า: 'ทำไมไม่采取预防การตำรวจagainstเขา?' เหตุผลคือผมเชื่ออย่างดีว่ามันมาจากลูกน้องของเขาที่การโจมตีจะตก ผมมีข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุดว่ามันจะเป็นเช่นนั้น"

"คุณถูกทำร้ายแล้วเหรอ?"

"วอตสันที่รัก ศาสตราจารย์มอริอาร์ตีไม่ใช่คนที่ปล่อยให้หญ้างอกใต้เท้า ผมออกไปประมาณเที่ยงวันเพื่อทำธุรกิจบางอย่างในถนนอ็อกซ์ฟอร์ด ขณะที่ผมผ่านมุมซึ่งนำจากถนนเบนทิงค์ไปยังทางข้ามถนนเวลเบ็ค รถม้าสองม้าที่ขับอย่างบ้าระห่มวิ่งหวือบ้ารอบมาและอยู่บนผมเหมือนแสงฟ้าแลบ ผมกระโจนไปยังทางเท้าและช่วยตัวเองได้ด้วยเศษเสี้ยวของวินาที รถม้าวิ่งหายไปโดยเลี้ยวไปตามเลนแมรีเลบอนและหายไปในชั่วพริบตา หลังจากนั้นผมยึดทางเท้าไว้ วอตสัน แต่ขณะที่ผมเดินลงถนนแวร์ อิฐก้อนหนึ่งตกลงมาจากหลังคาบ้านหลังหนึ่งและแตกเป็นเสี่ยงๆ ที่เท้าของผม ผมเรียกตำรวจและให้ตรวจสอบสถานที่ มีแผ่นหินชนวนและอิฐกองอยู่บนหลังคาเตรียมพร้อมสำหรับการซ่อมแซมบางอย่าง และพวกเขาจะให้ผมเชื่อว่าลมพัดหนึ่งใน这些东西ล้มลง แน่นอนผมรู้ดีกว่า แต่ผมพิสูจน์อะไรไม่ได้ หลังจากนั้นผมนั่งรถม้าและไปถึงห้องของพี่ชายผมในพัลล์ มอลล์ ที่ซึ่งผมใช้เวลาทั้งวัน ตอนนี้ผมมาหาคุณ และระหว่างทางผมถูกโจมตีโดยคนหยาบคายด้วยไม้กระบอง ผมKnockเขาลง และตำรวจจับเขาไว้แล้ว แต่ผมสามารถบอกคุณด้วยความมั่นใจอย่างแน่นอนที่สุดว่าไม่มีความเชื่อมโยงที่เป็นไปได้จะถูกติดตามระหว่างสุภาพบุรุษที่ฟันหน้าของเขาผมทำให้ข้อนิ้วแตก กับครูคณิตศาสตร์ที่ปลีกตัว ผู้ซึ่ง ผมกล้าพูด กำลังแก้ปัญหาบนกระดานดำสิบไมล์ห่างออกไป คุณจะไม่ประหลาดใจ วอตสัน ที่การกระทำแรกของผมเมื่อเข้าห้องคุณคือการปิดบานเกล็ดหน้าต่างของคุณ และที่ผมถูกบังคับให้ขออนุญาตคุณให้ออกจากบ้านโดยทางออกที่สะดุดตาน้อยกว่าประตูหน้า"

ข้าพเจ้ามักชื่นชมในความกล้าหาญของเพื่อนข้าพเจ้า แต่ไม่เคยมากไปกว่าตอนนี้ ขณะที่เขานั่งอย่างสงบตรวจสอบชุดเหตุการณ์ซึ่งต้องรวมกันเพื่อสร้างวันแห่งความhorror

"คุณจะค้างคืนที่นี่ไหม?" ข้าพเจ้าถาม

"ไม่ เพื่อนของผม คุณอาจพบว่าผมเป็นแขกที่อันตราย ผมมีแผนของผม laid และทั้งหมดจะเป็นไปด้วยดี เรื่องต่างๆ ได้ไปไกลแล้วตอนนี้ที่พวกเขาสามารถเคลื่อนไหวได้โดยไม่ต้องได้รับความช่วยเหลือจากผมในส่วนที่เกี่ยวกับการจับกุม ถึงแม้ว่าการมีอยู่ของผมจำเป็นสำหรับการพิสูจน์ความผิด ดังนั้น มันชัดเจนว่าผมไม่สามารถทำอะไรได้ดีไปกว่าการหนีไปสองสามวันซึ่งเหลืออยู่ก่อนที่ตำรวจจะอิสระที่จะกระทำการ ดังนั้น มันจะเป็นความสุขอย่างใหญ่หลวงสำหรับผม ถ้าคุณสามารถไปยังภาคพื้นทวีปกับผม"

"การแพทย์สงบ" ข้าพเจ้าพูด "และข้าพเจ้ามีเพื่อนบ้านที่ให้ความร่วมมือ ข้าพเจ้าจะยินดีไป"

"และเริ่มต้นเช้าวันพรุ่งนี้?"

"หากจำเป็น"

"โอ้ ใช่ มันจำเป็นที่สุด แล้วนี่คือคำสั่งของคุณ และผมขอร้อง วอตสันที่รัก ให้คุณเชื่อฟังพวกเขาทุกตัวอักษร เพราะตอนนี้คุณกำลังเล่นเกมสองมือกับผม ต่อสู้กับ rogue ที่ฉลาดที่สุดและ syndicate อาชญากรที่ทรงอำนาจที่สุดในยุโรp ตอนนี้ฟัง! คุณจะส่งสัมภาระอะไรก็ตามที่คุณตั้งใจจะนำไปโดย messenger ที่น่าเชื่อถือ ไม่ได้จ่าหน้าถึง Victoria คืนนี้ ในตอนเช้าคุณจะส่งคนไปหารถฮันซัม สั่งคนของคุณไม่ให้รับคันแรกหรือคันที่สองที่อาจปรากฏขึ้น into รถฮันซัมนี้คุณจะกระโดดขึ้น และคุณจะขับไปยังปลาย Strand ของ Lowther Arcade ยื่นที่อยู่ให้คนขับรถบนกระดาษแผ่นเล็ก พร้อมคำขอว่าเขาจะไม่ทิ้งมัน จัดเตรียมค่าโดยสารของคุณให้ready และทันทีที่รถของคุณหยุด วิ่งทะลุ through the Arcade จับเวลาให้ตัวเองถึงอีกด้านหนึ่งในเวลาสามสิบห้านาทีเก้าโมงเช้า คุณจะพบรถบรูแฮมเล็กคันหนึ่งรออยู่ใกล้ขอบถนน ขับโดยเพื่อนที่มีผ้าคลุมหนาสีดำ ปลายคอปักด้วยสีแดง into รถนี้คุณจะก้าวขึ้น และคุณจะถึง Victoria ทันเวลาสำหรับรถด่วนภาคพื้นทวีป"

"ผมจะพบคุณที่ไหน?"

"ที่สถานี ตู้โดยสารชั้นหนึ่งคันที่สองจากด้านหน้าจะ被จองไว้สำหรับเรา"

"ตู้โดยสารคือจุดนัดพบของเรา แล้ว?"

"ใช่"

ข้าพเจ้าขอร้องให้โฮมส์อยู่ต่อสำหรับเย็นโดยเปล่าประโยชน์ มันชัดเจนสำหรับข้าพเจ้าว่าเขาคิดว่าเขาอาจนำปัญหาไปสู่หลังคาที่เขาอยู่ใต้มัน และนั่นคือแรงจูงใจที่ผลักดันให้เขาไป ด้วยคำพูดเร่งด่วนสองสามคำเกี่ยวกับแผนของเราสำหรับวันพรุ่งนี้ เขาลุกขึ้นและออกมาข้างนอกกับข้าพเจ้าintoสวน ปีนข้ามกำแพงซึ่งนำไปสู่ถนนมอร์ติเมอร์ และในทันทีก็ผิวปากเรียกรถฮันซัม ซึ่งข้าพเจ้าได้ยินเขาขับรถหายไป

ในตอนเช้าข้าพเจ้าเชื่อฟังคำสั่งของโฮมส์ทุกตัวอักษร รถฮันซัม被จัดหามาด้วยความระมัดระวังดังกล่าวซึ่งจะป้องกันไม่ให้มันเป็นคันที่被วางreadyสำหรับเรา และข้าพเจ้าขับรถทันทีหลังจากอาหารเช้าไปยัง Lowther Arcade ซึ่งข้าพเจ้ารีบเร่งผ่านไปด้วยความเร็วสูงสุด มีรถบรูแฮมคันหนึ่งรออยู่กับคนขับที่ใหญ่โตมากห่มผ้าคลุมสีดำ ผู้ซึ่ง ทันทีที่ข้าพเจ้าได้ก้าวเข้าไป ใช้แส้ตีม้าและขับฉิวไปยังสถานีวิกตอเรีย เมื่อข้าพเจ้าลงจากรถที่นั่น เขาหันรถแล้วก็ขับหนีไปอีกครั้งโดยไม่แม้แต่จะมองในทิศทางของข้าพเจ้า

จนถึงตอนนี้ทุกอย่างไปได้อย่างน่าชื่นชม สัมภาระของข้าพเจ้ารอข้าพเจ้าอยู่ และข้าพเจ้าไม่มีปัญหาในการหาตู้โดยสารที่โฮมส์ระบุ ยิ่งน้อยไปกว่านั้นเนื่องจากมันเป็นคันเดียวในรถไฟที่ถูกทำเครื่องหมายว่า "จองแล้ว" แหล่งเดียวของความกังวลของข้าพเจ้าตอนนี้คือการไม่ปรากฏตัวของโฮมส์ นาฬิกาสถานีทำเครื่องหมายเพียงเจ็ดนาทีจากเวลาที่เราควรจะออกเดินทาง ข้าพเจ้าค้นหาอย่างเปล่าประโยคในกลุ่มนักเดินทางและผู้มาส่งเพื่อหารูปร่างที่ว่องไวของเพื่อนข้าพเจ้า ไม่มีสัญญาณของเขา ข้าพเจ้าใช้เวลาสองสามนาทีในการช่วยเหลือพระชาวอิตาลีผู้มีอายุซึ่งกำลังพยายามทำให้คนแบก行李เข้าใจ ในภาษาอังกฤษที่หักๆ ว่าสัมภาระของเขา要被จองผ่านไปปารีส แล้ว หลังจากมองรอบอีกครั้ง ข้าพเจ้ากลับไปยังตู้โดยสารของข้าพเจ้า ที่ซึ่งข้าพเจ้าพบว่าคนแบก行李 ทั้งๆ ที่มีตั๋ว ได้ให้เพื่อนชาวอิตาลีที่ทรุดโทรมของข้าพเจ้าเป็นเพื่อนร่วมเดินทาง มันไร้ประโยชน์สำหรับข้าพเจ้าที่จะอธิบายให้เขาฟังว่าการมีอยู่ของเขาเป็นการบุกรุก เนื่องจากภาษาอิตาลีของข้าพเจ้ายิ่ง受限กว่าภาษาอังกฤษของเขา ดังนั้นข้าพเจ้าจึงยักไหล่อย่างยอมจำนนและยังคงมองออกไปข้างนอกอย่างกังวลเพื่อหาเพื่อนข้าพเจ้า ความเย็นยะเยือกของความกลัวได้มาเหนือข้าพเจ้า เมื่อข้าพเจ้าคิดว่าการขาดหายไปของเขาอาจหมายความว่าการโจมตีบางอย่างได้ตกในช่วงกลางคืน ประตูทั้งหมดถูกปิดแล้วและนกหวีดถูกเป่าแล้ว เมื่อ—

"วอตสันที่รัก" เสียงหนึ่งพูด "คุณยังไม่แม้แต่จะลดตัวลงมาพูดสวัสดีตอนเช้า"

ข้าพเจ้าหันไปด้วยความประหลาดใจที่ไม่สามารถควบคุมได้ พระชราได้หันใบหน้าของเขาเข้าหาข้าพเจ้า ในชั่วพริบตารอยย่นถูกทำให้เรียบ จมูกถูกดึงออกจากคาง ริมฝีปากล่างหยุดยื่นและปากหยุดพึมพำ ดวงตาที่ทื่อregainedไฟของพวกเขา รูปร่างที่หดหู่ขยายออก ต่อไปโครงร่างทั้งหมดยุบลงอีกครั้ง และโฮมส์ได้จากไปอย่างรวดเร็วเท่าที่เขาได้มา

"พระเจ้าช่วย!" ข้าพเจ้าร้องออกมา "คุณทำให้ผมตกใจมาก!"

"ทุกความระมัดระวังยังคงจำเป็น" เขากระซิบ "ผมมีเหตุผลที่จะคิดว่าพวกเขากำลังตามรอยเราอย่างร้อนแรง อ้า มีมอริอาร์ตีเอง"

รถไฟ已经开始เคลื่อนที่แล้วขณะที่โฮมส์พูด มองกลับไปข้าพเจ้าเห็นชายสูงคนหนึ่งผลักทางของเขาอย่างบ้าระห่มผ่านฝูงชนและโบกมือของเขาเสมือนว่าเขาปรารถนาที่จะให้รถไฟหยุด แต่มันสายเกินไปแล้ว เพราะเรากำลังรวบรวมโมเมนตัมอย่างรวดเร็ว และชั่วพริบตาต่อมาได้พุ่งออกไปจากสถานีอย่างชัดเจน

"ด้วยความระมัดระวังทั้งหมดของเรา คุณเห็นว่าเราเฉียดมันมาได้อย่างค่อนข้างดี" โฮมส์พูดหัวเราะ เขาลุกขึ้น และโยนเสื้อคลุมสีดำและหมวกซึ่งเป็นเครื่องปลอมแปลงของเขาออกไป เขาบรรจุพวกมันawayในกระเป๋ามือ

"คุณเห็นหนังสือพิมพ์ตอนเช้าไหม วอตสัน?"

"ไม่"

"คุณยังไม่เห็นเรื่องเบเกอร์สตรีต แล้ว?"

"เบเกอร์สตรีต?"

"พวกเขา點ไฟห้องของเราคืนที่ผ่านมา ไม่มีอันตรายใหญ่หลวงเกิดขึ้น"

"พระเจ้าช่วย โฮมส์! นี่มันทนไม่ไหวแล้ว"

"พวกเขาต้องสูญเสียรอยตามของผมอย่างสมบูรณ์หลังจากคนถือไม้กระบองของพวกเขาถูกจับ ไม่เช่นนั้นพวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่าผมกลับไปที่ห้องของผม พวกเขาได้采取ความระมัดระวังในการเฝ้าดูคุณอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม และนั่นคือสิ่งที่นำมอริอาร์ตีมาที่วิกตอเรีย คุณไม่ได้ทำอะไรพลาดในการมาใช่ไหม?"

"ผมทำExactlyตามที่คุณแนะนำ"

"คุณพบรถบรูแฮมของคุณไหม?"

"ใช่ มันกำลังรออยู่"

"คุณจำคนขับรถของคุณได้ไหม?"

"ไม่"

"เขาคือพี่ชายของผม ไมครอฟท์ มันเป็นข้อได้เปรียบที่จะเดินทางในกรณีเช่นนี้โดยไม่นำคนรับจ้างintoความมั่นใจของคุณ แต่เราต้องวางแผนว่าเราจะทำอย่างไรเกี่ยวกับมอริอาร์ตีตอนนี้"

"เนื่องจากนี่เป็นรถด่วน และเนื่องจากเรือวิ่งเชื่อมต่อกับมัน ผมควรคิดว่าเราได้สลัดเขาออกไปได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก"

"วอตสันที่รัก คุณ顯然ไม่ตระหนักถึงความหมายของผมเมื่อผมพูดว่าชายคนนี้อาจ被ถือว่าQuiteอยู่บนระนาบสติปัญญาเดียวกับผม คุณไม่จินตนาการว่าถ้าผมเป็นผู้ไล่ตาม ผมจะปล่อยให้ตัวเอง被ทำให้สับสนโดยอุปสรรคเล็กน้อยเช่นนั้น ทำไม แล้ว คุณจึงคิดต่ำเตี้ยเกี่ยวกับเขาเช่นนั้น?"

"เขาจะทำอะไร?"

"สิ่งที่ผมควรทำ"

"แล้วคุณจะทำอะไร?"

"จองรถพิเศษ"

"แต่มันต้องสายแล้ว"

"ไม่เลย รถไฟนี้หยุดที่แคนเทอร์เบอรี และมักจะมีอย่างน้อยหนึ่งในสี่ชั่วโมงของการล่าช้าที่เรือ เขาจะจับเราได้ที่นั่น"

"ใครๆ ก็จะคิดว่าเราเป็นผู้ร้าย ให้เราจับเขาหลังจากเขามาถึง"

"มันจะเป็นการทำลายงานสามเดือนของเรา เราควรจะได้ปลาตัวใหญ่ แต่ปลาตัวเล็กจะพุ่งไปทางขวาและซ้ายออกจากตาข่าย ในวันจันทร์เราควรจะได้พวกเขาทั้งหมด ไม่ การจับกุม是不被允许的"

"แล้วอะไร?"

"เราจะลงที่แคนเทอร์เบอรี"

"แล้ว?"

"เอ่อ แล้วเราต้องทำการเดินทางข้ามประเทศไปนิวเฮเวน และดังนั้นข้ามไปดิเอป มอริอาร์ตีจะทำอีกครั้งสิ่งที่ผมควรทำ เขาจะไปปารีส ทำเครื่องหมายลงบนสัมภาระของเรา และรอสองวันที่สถานี ในระหว่างนี้เราจะรักษาตัวเองด้วยกระเป๋าเดินทางสองใบ ส่งเสริมการผลิตของประเทศที่เราจะเดินทางผ่าน และหาทางไปสวิตเซอร์แลนด์อย่างสบายๆ ผ่านลักเซมเบิร์กและบาเซิล"

ข้าพเจ้าเป็นนักเดินทางที่แก่เกินไปที่จะปล่อยให้ตัวเองถูกทำให้ไม่สะดวกอย่างรุนแรงโดยการสูญเสียสัมภาระของข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าสารภาพว่าข้าพเจ้ารำคาญที่ความคิดที่จะถูกบังคับให้หลบและซ่อนตัวก่อนชายที่มีบันทึกดำด้วยความอัปยศที่ไม่สามารถบรรยายได้ อย่างไรก็ตาม มันชัดเจนว่าโฮมส์เข้าใจสถานการณ์ชัดเจนกว่าข้าพเจ้า ที่แคนเทอร์เบอรี ดังนั้น เราจึงลงจากรถ เพียงเพื่อพบว่าเราจะต้องรอหนึ่งชั่วโมงก่อนที่เราจะได้รถไฟไปนิวเฮเวน

ข้าพเจ้ายังคงมองอย่างค่อนข้างเศร้าโศกหลังรถไฟสัมภาระที่หายไปอย่างรวดเร็วซึ่งบรรทุกรักษ์เสื้อผ้าของข้าพเจ้า เมื่อโฮมส์ดึงแขนเสื้อของข้าพเจ้าและชี้ขึ้นไปตามราง

"แล้ว คุณเห็นไหม" เขาพูด

ไกลออกไปจาก among ป่าเคนทิช มีควันบางๆ พวยขึ้นมา หนึ่งนาทีต่อมา ตู้โดยสารและเครื่องยนต์สามารถ被เห็นบินไปตามเส้นโค้งเปิดซึ่งนำไปสู่สถานี เราแทบไม่มีเวลาที่จะเข้าไปอยู่ behind กองสัมภาระเมื่อมันผ่านไปด้วยเสียงกราวและเสียงคำราม ตี blast อากาศร้อนintoใบหน้าของเรา

"เขามาแล้ว" โฮมส์พูดขณะที่เราดูตู้โดยสารแกว่งและโยกเหนือจุด "มีขีดจำกัด คุณเห็นไหม ต่อสติปัญญาของเพื่อนเรา มันคงเป็นการ coup-de-maître ถ้าเขาอนุมานได้ว่าผมจะอนุมานอะไรและ acted ตามนั้น"

"และเขาจะทำอะไรถ้าเขาไล่ทันเรา?"

"ไม่มีความสงสัยน้อยที่สุดว่าเขาจะทำการโจมตีที่ murderous ต่อผม อย่างไรก็ตาม มันเป็นเกมที่สองคนอาจเล่น คำถามตอนนี้คือว่าเราควรจะกินอาหารกลางวันก่อนวัยอันควรที่นี่ หรือยอมเสี่ยงที่จะอดอาหารก่อนที่เราจะถึงบุฟเฟ่ต์ที่นิวเฮเวน"

เราหาทางไปบรัสเซลส์ในคืนนั้นและใช้เวลาสองวันที่นั่น ย้ายต่อไปในวันที่สามไกลถึงสตราสบูร์ก ในเช้าวันจันทร์โฮมส์ได้ส่งโทรเลขไปยังตำรวจลอนดอน และในเย็นเราพบคำตอบรอเราอยู่ที่โรงแรมของเรา โฮมส์ฉีกมันเปิด แล้วด้วยคำสาปอันขมขื่นขว้างมันintoเตาผิง

"ผมควรจะรู้แล้ว" เขาคร่ำครวญ "เขาหลบหนีแล้ว!"

"มอริอาร์ตี!"

"พวกเขาได้จับกุมแก๊งค์ทั้งหมดยกเว้นเขา เขาได้ให้พวกเขาสลิป แน่นอน เมื่อผมได้ออกจากประเทศ ไม่มีใครที่จะรับมือกับเขา แต่ผมคิดว่าผมได้วางเกมintoมือของพวกเขาแล้ว ผมคิดว่าคุณควรกลับไปอังกฤษดีกว่า วอตสัน"

"ทำไม?"

"เพราะคุณจะพบว่าผมเป็นเพื่อนร่วมทางที่อันตรายตอนนี้ อาชีพของชายคนนี้หายไปแล้ว เขาต้องหลงทางถ้าเขากลับลอนดอน ถ้าผมอ่านตัวละครของเขาถูกต้อง เขาจะทุ่มเทพลังงานทั้งหมดของเขาเพื่อแก้แค้นตัวเองกับผม เขาพูดมากในการพบปะสั้นๆ ของเรา และผม fancy ว่าเขาตั้งใจมัน ผมควรแนะนำอย่างแน่นอนให้คุณกลับไปปฏิบัติการแพทย์ของคุณ"

มัน hardly เป็นการอุทธรณ์ที่จะประสบความสำเร็จกับคนที่เป็นทหารผ่านศึกเก่าเช่นเดียวกับเพื่อนเก่า เรานั่งในห้องอาหารสตราสบูร์กโต้แย้งคำถามเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง แต่คืนเดียวกันเราได้กลับสู่การเดินทางของเราและกำลังอยู่บนทางไปเจนีวา

เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่น่ารักที่เราเดินท่องไปตามหุบเขาโรน แล้วแยกออกที่ลอยค์ เราหาทางผ่านช่องเขagemmi ยังคงลึกในหิมะ และดังนั้น โดยทางของอินเตอร์ลาเคน ไปเมริงเงิน มันเป็นการเดินทางที่น่ารัก สีเขียวอันสวยงามของฤดูใบไม้ผลิด้านล่าง สีขาวบริสุทธิ์ของฤดูหนาวด้านบน; แต่มันชัดเจนสำหรับข้าพเจ้าว่าไม่แม้แต่ชั่วขณะเดียวที่โฮมส์ลืมเงาที่วางขวางเขา ในหมู่บ้านAlpineที่เรียบง่ายหรือในช่องเขาภูเขาโดดเดี่ยว ข้าพเจ้ายังสามารถบอก โดยดวงตาที่มองอย่างรวดเร็วของเขาและการ scrutinize ที่คมชัดของทุกใบหน้าที่ผ่านเราไป ว่าเขาเชื่ออย่างดีว่า ไม่ว่าเราจะเดินไปที่ใด เราไม่สามารถเดินตัวเองให้หลุดพ้นจากอันตรายที่กำลังตามรอยเท้าของเรา

ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าจำได้ ขณะที่เราผ่านgemmi และเดินตามชายแดนของด Aubensee อันเศร้าหมอง ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งซึ่งถูกทำให้หลุดจากสันเขาด้านขวาของเราร่วงลงมาด้วยเสียงกราวและคำรามintoทะเลสาบ behind เรา ในชั่วพริบตาโฮมส์ได้วิ่งขึ้นไปบนสันเขา และยืนอยู่บนยอดสูงสุด ยื่นคอของเขาในทุกทิศทาง มันไร้ประโยชน์ที่ guide ของเรารับรองเขาว่าการร่วงของหินเป็นโอกาสทั่วไปในฤดูใบไม้ผลิที่จุดนั้น เขาไม่พูดอะไร แต่เขายิ้มให้ข้าพเจ้าด้วยอากาศของชายที่เห็นความสมบูรณ์ของสิ่งที่เขาได้คาดหวัง

และ yet สำหรับ all การเฝ้าระวังของเขา เขาไม่เคยหดหู่ ในทางตรงกันข้าม ข้าพเจ้าไม่สามารถ recollect ได้ว่าได้เห็นเขาใน such exuberant spirits ครั้งแล้วครั้งเล่าเขากลับมาที่ข้อเท็จจริงที่ว่าถ้าเขาสามารถ被รับรองได้ว่าสังคมถูกปลดปล่อยจากศาสตราจารย์มอริอาร์ตี เขาจะนำอาชีพของเขาเองไปสู่บทสรุปอย่างร่าเริง

"ผมคิดว่าผมอาจไปไกลถึงขนาดที่จะพูดว่า วอตสัน ว่าผมไม่ได้มีชีวิตอยู่โดยเปล่าประโยชน์ทั้งหมด" เขากล่าว "ถ้าบันทึกของผมถูกปิดคืนนี้ ผมยังสามารถสำรวจมันด้วยความใจเย็น อากาศของลอนดอนหอมหวานขึ้นเพราะการมีอยู่ของผม ในกว่าพันคดีผมไม่ตระหนักว่าผมเคยใช้พลังของผมuponฝ่ายผิด ในไม่กี่มานี้ผมถูกล่อให้มองintoปัญหาที่ถูกจัดหาโดยธรรมชาติ มากกว่าปัญหาที่ผิวเผินมากขึ้นซึ่งรัฐสังคมประดิษฐ์ของเราเป็นผู้รับผิดชอบ บันทึกความทรงจำของคุณจะดึงไปสู่จุดจบ วอตสัน upon วันที่ผมสวมมงกุฎอาชีพของผมโดยการจับกุมหรือการดับของอาชญากรที่อันตรายที่สุดและมีความสามารถที่สุดในยุโรป"

ข้าพเจ้าจะสั้นและ yet แม่นยำ ในสิ่งเล็กน้อยที่เหลือสำหรับข้าพเจ้าที่จะบอก มันไม่ใช่หัวเรื่องที่ข้าพเจ้าจะ dwell อย่างเต็มใจ และ yet ข้าพเจ้ารู้สึกว่าหน้าที่ตกกับข้าพเจ้าที่จะไม่ละเว้นรายละเอียดใดๆ

มันเป็น upon วันที่ 3 พฤษภาคมที่เรามาถึงหมู่บ้านเล็กๆ ของเมริงเงิน ที่ซึ่งเราพักที่ Englischer Hof แล้วถูกดูแลโดยปีเตอร์ สตายเลอร์ ผู้พ่อ เจ้าบ้านของเราเป็นชายที่ intelligent และพูดภาษาอังกฤษได้ excellently หลังจากรับใช้เป็นพนักงานเสิร์ฟที่โรงแรม Grosvenor ในลอนดอนเป็นเวลาสามปี ตามคำแนะนำของเขา upon บ่ายวันที่ 4 เราออกเดินทางร่วมกันด้วยความตั้งใจที่จะข้ามเขาและค้างคืนที่หมู่บ้าน Rosenlaui อย่างไรก็ตาม เราได้รับคำสั่งอย่างเข้มงวด ไม่ว่าในกรณีใดๆ 不要ผ่านน้ำตก Reich enbach ซึ่งอยู่ประมาณครึ่งทางขึ้นเขา โดยไม่ทำการ detour เล็กน้อยเพื่อไปดูพวกมัน

มันเป็น indeed สถานที่ที่น่ากลัว ธารน้ำtorrent ซึ่งบวมโดยหิมะที่ละลาย กระโจนinto หุบเหวลึกอันมหาศาล จากนั้นละอองน้ำ rolls ขึ้นเหมือนควันจากบ้านที่ไฟไหม้ เพลาที่แม่น้ำ hurls ตัวเอง into เป็นช่องกว้างใหญ่ เรียงรายโดยหินสีดำมันวาว ซึ่งแคบลงinto หลุมที่มีฟองครีม เดือด ของความลึกที่ไม่สามารถคำนวณได้ ซึ่ง brims over และ shoots สายน้ำ onward เหลื่อมริมที่ขรุขระ การกวาดยาวของน้ำสีเขียว roaring ตลอดกาลลงมา และม่านหนาของละอองน้ำที่ flickering ฟู่ตลอดกาลขึ้นไป ทำให้มนุษย์มึนงงด้วย whirl และ clamour ที่คงที่ของพวก เรา stood ใกล้ขอบ peered ลงไปที่ gleam ของน้ำที่แตก far ด้านล่างเรา against หินดำ และฟังเสียงร้องที่ half-human ซึ่งมา booming ขึ้นพร้อมกับละอองน้ำออกจากหุบเหว

เส้นทางถูกตัดครึ่งทางรอบน้ำตกเพื่อให้มุมมองที่สมบูรณ์ แต่มันจบลงอย่างกะทันหัน และนักเดินทางต้องกลับมาอย่างที่เขา came เราได้หันไปทำเช่นนั้น เมื่อเราเห็นเด็กหนุ่มสวิสวิ่งมาด้วยจดหมายในมือของเขา มัน bear เครื่องหมายของโรงแรมที่เราเพิ่งจากมา และถูกจ่าหน้าถึงข้าพเจ้าโดยเจ้าบ้าน มัน appeared ว่าภายในไม่กี่นาทีหลังจากเราออกเดินทาง มีสุภาพสตรีชาวอังกฤษมาถึงซึ่งอยู่ใน stage สุดท้ายของ consumption เธอได้ใช้ฤดูหนาวที่ Davos Platz และกำลังเดินทางตอนนี้เพื่อ join เพื่อนของเธอที่ Lucerne เมื่อมีเลือดออกกะทันหัน overtaken เธอ มัน被คิดว่าเธอ hardly สามารถมีชีวิตได้อีกสองสามชั่วโมง แต่มันจะเป็นความ consolation อย่างใหญ่หลวงสำหรับเธอที่ได้พบแพทย์ชาวอังกฤษ และถ้าข้าพเจ้า only จะกลับ ฯลฯ ฯลฯ สตายเลอร์ผู้ดีรับรองข้าพเจ้าใน postscript ว่าเขาจะมองการปฏิบัติตามของข้าพเจ้าเป็นความกรุณาอย่างใหญ่หลวง เนื่องจากสุภาพสตรีปฏิเสธอย่างแน่นอนที่จะพบแพทย์ชาวสวิส และเขาไม่สามารถแต่รู้สึกว่าเขากำลัง incurring ความรับผิดชอบอย่างใหญ่หลวง

การอุทธรณ์เป็นสิ่งที่ไม่สามารถ被เพิกเฉยได้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปฏิเสธคำขอของเพื่อนร่วมชาติหญิงที่กำลังจะตายในดินแดนแปลกปลอม yet ข้าพเจ้ามี scruples ของข้าพเจ้าเกี่ยวกับการจากโฮม�ไป อย่างไรก็ตาม มัน被ตกลงกันในที่สุดว่าเขาควร retain เด็ก messenger ชาวสวิสกับเขาเป็น guide และ companion ขณะที่ข้าพเจ้ากลับไปเมริงเงิน เพื่อนของข้าพเจ้าจะอยู่บ้างเล็กน้อยที่น้ำตก เขาพูด และจากนั้นจะเดินอย่างช้าๆ เหนือเขาไปยัง Rosenlaui ที่ซึ่งข้าพเจ้าจะ rejoin เขาในเย็น เมื่อข้าพเจ้าหัน away ข้าพเจ้าเห็นโฮมส์ด้วยหลังของเขา against หินก้อนหนึ่งและแขนของเขาพับไว้ จ้องมองลงไปที่การรั่วของน้ำ มันเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าพเจ้าเคยถูกกำหนดให้เห็นเขาในโลกนี้

เมื่อข้าพเจ้าใกล้ด้านล่างของทางลง ข้าพเจ้ามองกลับไป มันเป็นไปไม่ได้ จากตำแหน่งนั้น ที่จะเห็นน้ำตก แต่ข้าพเจ้าสามารถเห็นเส้นทางโค้งซึ่งลัดเลาะเหนือไหล่ของเขาและนำไปสู่มัน ตามทางนี้ มีชายคนหนึ่ง ข้าพเจ้าจำได้ กำลังเดินอย่างรวดเร็วมาก ข้าพเจ้าสามารถเห็นร่างสีดำของเขาชัดเจน outlined กับสีเขียว behind เขา ข้าพเจ้า noted เขา และพลังงานที่เขาเดิน แต่เขาผ่านจากจิตใจข้าพเจ้าอีกครั้งเมื่อข้าพเจ้ารีบเร่ง upon หน้าที่ของข้าพเจ้า

มันอาจจะเป็นเล็กน้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงก่อนที่ข้าพเจ้ามาถึงเมริงเงิน สตายเลอร์ผู้แก่กำลังยืนอยู่ที่เฉลียงของโรงแรมของเขา

"เอ่อ" ข้าพเจ้าพูด ขณะที่ข้าพเจ้ามาถึงอย่างรีบเร่ง "ข้าพเจ้าเชื่อว่าเธอไม่แย่ลงใช่ไหม?"

รูปลักษณ์แห่งความประหลาดใจผ่านไปบนใบหน้าของเขา และที่การสั่นครั้งแรกของคิ้วของเขา หัวใจของข้าพเจ้า turned to ตะกั่ว in หน้าอกของข้าพเจ้า

"คุณไม่ได้เขียนสิ่งนี้?" ข้าพเจ้าถาม ดึงจดหมายจากกระเป๋าของข้าพเจ้า "ไม่มีหญิงอังกฤษป่วยในโรงแรม?"

"Certainly ไม่" เขาร้องออกมา "แต่มันมีเครื่องหมายโรงแรม upon มัน! ฮา! มันต้อง被เขียนโดยชายอังกฤษสูงคนนั้นที่เข้ามาหลังจากคุณจากไป เขาพูด———"

แต่ข้าพเจ้าไม่รอคำอธิบายของเจ้าบ้านเลย ในอาการ tingling ของความกลัว ข้าพเจ้า already กำลังวิ่งลงถนนหมู่บ้าน และทำเพื่อเส้นทางที่ข้าพเจ้าเพิ่งลงไปเมื่อไม่นานนี้ มันใช้เวลาข้าพเจ้าหนึ่งชั่วโมงที่จะลงมา สำหรับ all ความพยายามของข้าพเจ้า อีกสองชั่วโมงได้ผ่านไปก่อนที่ข้าพเจ้าพบตัวเองที่น้ำตก Reich enbach อีกครั้ง มีไม้เท้า Alpine ของโฮมส์ยังคงพิง against หินโดยที่ข้าพเจ้าได้จากเขาไป แต่ไม่มีสัญญาณของเขา และมันไร้ประโยชน์ที่ข้าพเจ้าร้องเสียงดัง คำตอบเดียวของข้าพเจ้าคือเสียงของข้าพเจ้าเอง reverberating in ก้องกังวาน echo จากหน้าผารอบตัวข้าพเจ้า

มันเป็นภาพของไม้เท้า Alpine นั้นที่ turned ข้าพเจ้าเย็นและป่วย แล้วเขาไม่ได้ไป Rosenlaui เขาได้ remain อยู่บนเส้นทางสามฟุตนั้น ด้วยผนัง sheer ด้านหนึ่งและการตก sheer ด้านอื่น จนกระทั่งศัตรูของเขาได้ overtaken เขา เด็กหนุ่มสวิสได้จากไปด้วย เขาอาจได้อยู่ในค่าจ้างของมอริอาร์ตี และได้จากชายสองคนไว้ด้วยกัน และแล้วอะไรได้เกิดขึ้น? ใครจะเป็นคนบอกเราว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว?

ข้าพเจ้ายืนอยู่หนึ่งหรือสองนาทีเพื่อรวบรวมตัวเอง เพราะข้าพเจ้าประสาท被ทำลายด้วยความ horror ของสิ่งนั้น แล้วข้าพเจ้าเริ่มคิดถึงวิธีการของโฮมส์เองและพยายามปฏิบัติพวกมันในการอ่านโศกนาฏกรรมนี้ มันเป็น อนิจจา! ง่ายเกินไปที่จะทำ ในระหว่างการสนทนาของเรา เราไม่ได้ไปจนสุดเส้นทาง และไม้เท้า Alpine ทำเครื่องหมายสถานที่ที่เราได้ stood ดินสีดำish ถูก keep ให้นิ่มตลอดกาลโดยการลอยอย่างไม่หยุดหย่อนของละอองน้ำ และนกจะทิ้งรอยเท้าของมัน upon มัน สองเส้นของรอยเท้าถูกทำเครื่องหมายอย่างชัดเจน along ปลาย farther ของเส้นทาง ทั้งสองนำ away จากข้าพเจ้า ไม่มีรอย returning ไม่กี่หลาจากปลาย ดินถูก ploughed ขึ้นทั้งหมด into แพทช์โคลน และต้นไม้ brambles และเฟิร์นซึ่ง fringed ช่องถูกฉีกและ bedraggled ข้าพเจ้านอน upon หน้าของข้าพเจ้าและ peered เหลือ ด้วยละอองน้ำ spouting ขึ้นทั้งหมดรอบตัวข้าพเจ้า มันได้มืดลงตั้งแต่ข้าพเจ้าจากไป และตอนนี้ข้าพเจ้าสามารถเห็นที่นี่และที่นั่น only the glistening ของความชื้น upon ผนังดำ และ far away ลงที่ปลายเพลาของ gleam ของน้ำที่แตก ข้าพเจ้าร้องเสียงดัง; แต่ only นั้นครึ่งมนุษย์ร้องไห้ของน้ำตกถูก borne กลับไปสู่หูของข้าพเจ้า

แต่มันถูกกำหนดว่าข้าพเจ้าควร after all มีคำทักทายสุดท้ายจากเพื่อนและ comrade ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้พูดว่าไม้เท้า Alpine ของเขาได้被ปล่อยให้พิง against หินก้อนหนึ่งซึ่ง jutted on to เส้นทาง จากด้านบนของก้อนหิน boulder นี้ gleam ของบางสิ่งสว่าง caught ตาข้าพเจ้า และ raising มือของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าพบว่ามันมาจากกล่องบุหรี่เงินซึ่งเขาใช้ที่จะ携带 เมื่อข้าพเจ้าเอามันขึ้น กระดาษสี่เหลี่ยมเล็กแผ่นหนึ่ง upon ซึ่งมันได้นอน ปลิวลงบนพื้น เปิดมันออกข้าพเจ้าพบว่ามันประกอบด้วยสามหน้า ถูกฉีกจากสมุดบันทึกของเขาและจ่าหน้าถึงข้าพเจ้า มันเป็นลักษณะเฉพาะของชายที่ทิศทางแม่นยำ และการเขียน firm และชัดเจน ราวกับว่ามันถูกเขียนในห้อง study ของเขา

"วอตสันที่รัก" เขาพูด "ผมเขียนไม่กี่บรรทัดเหล่านี้ผ่านความกรุณาของนายมอริอาร์ตี ผู้รอความสะดวกของผมสำหรับการ discuss สุดท้ายของคำถามเหล่านั้นซึ่งอยู่ระหว่างเรา เขาให้โครงร่างแก่ผมเกี่ยวกับวิธีการที่เขาหลีกเลี่ยงตำรวจอังกฤษและ keep ตัวเอง informed ถึงการเคลื่อนไหวของเรา พวกเขา certainly ยืนยันความเห็นที่สูงมากซึ่งผมได้ formed เกี่ยวกับความสามารถของเขา ผมยินดีที่คิดว่าผมจะสามารถปลดปล่อยสังคมจากผลกระทบเพิ่มเติมของการมีอยู่ของเขา ถึงแม้ว่าผมเกรงว่ามันเป็นที่ค่าใช้จ่ายซึ่งจะให้ความเจ็บปวดแก่เพื่อนของผม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง วอตสันที่รัก ต่อคุณ อย่างไรก็ตาม ผมได้อธิบายให้คุณฟังแล้วว่าเส้นทางอาชีพของผมได้ในกรณีใดๆ ถึงจุดวิกฤตของมันแล้ว และว่าไม่มีบทสรุปที่เป็นไปได้ต่อมันสามารถเป็น more congenial กับผมกว่าเรื่องนี้ indeed ถ้าผมอาจทำการสารภาพเต็มที่ให้คุณ ผมค่อนข้าง convinced ว่าจดหมายจากเมริงเงินเป็นการหลอกลวง และผมอนุญาตให้คุณจากไปบนหน้าที่นั้น under การชักชวนว่าการพัฒนา some sort นี้จะตามมา บอกผู้ตรวจการแพตเตอร์สันว่าเอกสารซึ่งเขาต้องการเพื่อพิสูจน์ความผิดแก๊งค์อยู่ในช่อง M. ถูก done up ในซองจดหมายสีน้ำเงินและ inscribed 'มอริอาร์ตี' ผมทำ every disposition ของทรัพย์สินของผมก่อนจากอังกฤษ และ handed มันให้พี่ชายของผม ไมครอฟท์ ได้โปรดให้คำทักทายของผมถึงคุณนายวอตสัน และเชื่อผมว่าเป็น เพื่อนที่รักของผม

"ของคุณอย่างจริงใจมาก

"เชอร์ล็อก โฮมส์"

คำไม่กี่คำอาจ suffice เพื่อบอกเล็กน้อยที่เหลือ การตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ leaves ความสงสัยน้อยว่าการแข่งขันส่วนตัวระหว่างชายสองคนจบลง อย่างที่มัน could hardly fail จะจบใน such สถานการณ์ in การ reel เหลื่อมของพวกเขา over ล็อค in แขนของกันและกัน ความพยายามใดๆ ที่ recovering ศพเป็น absolutely ไร้ความหวัง และที่นั่น ลึก down in ที่หม้อน้ำที่น่ากลัวของน้ำ swirling และฟอง seething จะนอนสำหรับ all time อาชญากรที่อันตรายที่สุดและแชมป์ foremost ของกฎหมาย of รุ่นของพวกเขา เด็กหนุ่มสวิสไม่เคย被พบอีก และไม่สามารถมีความสงสัยว่าเขาเป็นหนึ่งในตัวแทนจำนวนมาก whom มอริอาร์ตี keep in การจ้างของเขา 至于แก๊งค์ มันจะอยู่ในความทรงจำของสาธารณชนว่า completely หลักฐานซึ่งโฮมส์ได้สะสม exposed องค์กรของพวกเขา และว่าหนักเพียงใดมือของชายที่ตายแล้ว weighed upon พวกเขา 至于หัวหน้า terrible ของพวกเขา รายละเอียดน้อย came out ในระหว่างการดำเนินคดี และถ้าข้าพเจ้า now ถูกบังคับให้ทำคำstatementที่ชัดเจนของเส้นทางอาชีพของเขา มันเป็น due ถึงผู้拥护 those injudicious who have พยายามที่จะ clear ความทรงจำของเขาโดยการโจมตี upon เขา whom ข้าพเจ้าจะ ever ถือว่าเป็นชายที่ดีที่สุดและฉลาดที่สุดที่ข้าพเจ้าเคยรู้จัก