เรื่องสั้น: ไอ้น้ำตาล
ไอ้น้ำตาลเป็นลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาลทั้งตัว สีขนคล้ายเปลือกไม้เก่าที่ถูกแดดเผา ขาเล็กเท่าก้านธูป ดวงตากลมโตใสแจ๋วเหมือนหยดน้ำบนยอดหญ้ายามเช้า มันไม่มีแม่ ไม่มีพี่ ไม่มีเพื่อน มันมีเพียงตัวมันเองตัวเดียวเท่านั้นในโลกใบใหญ่ที่มืดหม่นกว่าเงาตะปุ่มตะป่ำใต้ถุนบ้านร้างที่มันอาศัยอยู่
ไอ้น้ำตาลตื่นตอนกลางคืนเหมือนทุกวัน มันเดินออกมาจากใต้ถุนบ้านร้าง หูตั้ง ส่ายหางไปมา ราวกับว่ามันกำลังรับรู้บางสิ่งที่ไม่มีใครได้ยิน มันมองสลับซ้ายทีขวาที ก่อนจะก้าวเท้าเล็ก ๆ ออกไปบนถนนซีเมนต์เย็นเฉียบที่มีเพียงแสงไฟถนนสีส้มสลัว ๆ ทอดเงาทาบลงมาบนขนมันเหมือนคราบสนิมที่ค่อย ๆ คลืบคลานขึ้นเรื่อย ๆ
แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวมัน
เสียงที่ไม่มีแมวตัวไหนเคยได้ยิน
เสียงที่ทึบ หนัก และเหมือนดังมาจากข้างบนมากกว่าข้างล่าง
“ตึง...”
ไอ้น้ำตาลเงยหน้าขึ้นทันที
ท้องฟ้ากำลังสั่นไหวเหมือนผืนน้ำ แสงไฟส่องลอดกลุ่มหมอกบาง ๆ เห็นเพียงเงาดำมหึมารูปทรงประหลาดคล้ายตึกสูงกำลังเคลื่อนตัว
“ตึง... ตึง...”
เงาดำนั้นเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่งไอ้น้ำตาลเห็นว่า มันไม่ใช่ตึก
มันเป็นขา
ขาของอะไรสักอย่างที่สูงเสียดฟ้าจนเกินจะบรรยาย
ไอ้น้ำตาลร้อง “เหมียว” เบา ๆ ราวกับถามใครสักคนว่ามันคืออะไร
แต่มันไม่ได้รับคำตอบ
ได้รับมาเพียงเสียงลมกระแทกพื้นอย่างแรงเหมือนฟ้าพิโรธ
จากนั้นส่วนที่เป็นนิ้วมือของสิ่งนั้นก็เปิดออก
เผยให้เห็นมิสไซล์สีเงินเป็นแถว ๆ
เหมือนเล็บของปีศาจที่พร้อมจะจิกโลกแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ไอ้น้ำตาลขนฟู หูแนบศีรษะ มันเริ่มวิ่ง
วิ่งสุดกำลังของขาที่สั่นจนแทบรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว
แต่เสียงคำรามดังสนั่นก็ตามมาเหมือนผีอาฆาตที่ไม่เคยหยุดหายใจ
มิสไซล์พุ่งลงสู่พื้น
“ตูม!!!”
บ้านทั้งหลังลอยขึ้นไปบนฟ้า
ถนนแตกกระจายเป็นเศษฝุ่น
รถยนต์ถูกยกขึ้นเหมือนใบไม้ปลิวตามลม
ท่อประปา เสาไฟ รั้วเหล็ก ต้นไม้ ทุกอย่างลอยขึ้นเหนือหัวมัน
ไอ้น้ำตาลถูกแรงระเบิดยกตัวขึ้นด้วย
ลอยคลึงไปกลางอากาศ
ดวงตากลมโตมองเห็นเมืองทั้งเมืองค่อย ๆ ถูกฉีกออกจากพื้นโลก
ก่อนจะตกลงอย่างรุนแรงจนพื้นดินยุบเป็นหลุมมหึมา
เมื่อสิ่งต่าง ๆ เริ่มร่วงหล่น
ไอ้น้ำตาลที่ลอยอยู่บนนั้นก็ร่วงลงตามไปด้วย
มันพยายามเหยียดขาเล็ก ๆ ออก
เหมือนจะคว้าอะไรไว้ แต่คว้าไม่ได้เลยสักอย่าง
เสียงลมหวีดหวิวดังผ่านหู
ดวงตาของมันเบิกกว้าง
ภาพเมืองแตกเป็นเสี่ยงใหญ่สีดำฉาบไปทั่วท้องฟ้า
เหมือนโลกกำลังถูกกลืน
ร่างของไอ้น้ำตาลกระแทกลงไปบนเศษซากคอนกรีตที่แตกร้าว
เสียงเบา ๆ
เบาจนน้อยกว่าเสียงกระพริบตาของแมวด้วยซ้ำ
มันนอนนิ่ง
ดวงตากลมโตที่เคยใสแจ๋วค่อย ๆ ดับลง
ลมหายใจสุดท้ายหลุดออกมาเหมือนเงาจาง ๆ
และทุกอย่างเงียบลงในทันที
หลุมยักษ์ที่กำเนิดจากมิสไซล์มองลงมาราวกับปากมังกรกำลังอ้ารับเหยื่อ
เมืองทั้งเมืองดับสูญ
และชีวิตเล็ก ๆ ของลูกแมวสีน้ำตาลตัวหนึ่งก็จบลงไปพร้อมกับมัน
ไม่มีใครรู้ว่าเคยมีลูกแมวตัวน้อยชื่อไอ้น้ำตาลอยู่ในเมืองนี้
ไม่มีแม้แต่เงาให้จำว่าเคยมีมันอยู่
เหลือเพียงหลุมยักษ์เงียบสงัด
กับซากเมืองที่ไร้รูปทรงทับมันเอาไว้ตลอดกาล
ปล.แค่เขียนระบายอารมณ์ เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องสั้นขยะ เป็นแค่เรื่องสั้นกากๆของคนไร้ความสามารถไร้สติปัญญาคนหนึ่ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น