เมืองเป้าหมาย

พ่อกับลูกชายใช้มีดไล่ฟันกัน แม่กับลูกสาวใช้มีดไล่ฟันกัน แม่กับลูกชายไล่ฆ่ากันและกัน ผัวเมียไล่ฆ่ากันและกัน

แลเมื่อถึงเดือนเจ็ด ก็มีคนตายนับห้าพันคน ทั้งหมดเกิดจากการต่อสู้ที่หามีเหตุผลไม่

ฝ่ายจอห์นนี่ ชายอายุ23ปี กับ นักสืบหญิงวัตสัน สาวอังกฤษ จักษุฟ้า ผมสั้นสีบลอนด์ ผิวขาว และดูเหมือนตัวการ์ตูนญี่ปุ่นหลุดออกมาอยู่ในโลกความเป็นจริง ทั้งสองคนมาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

เมื่อจอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันกำลังจะไปทานอาหารนั้นโซนขายเสื้อผ้าก็ระเบิด

"ได้ยินหรือเปล่า วัตสัน?"

"ยังได้ยินอยู่"

"ไปข้างนอกกันเลยไหม?"

"ไป"

จอห์นนี่กับวัตสันพากันออกไปนอกห้างสรรพสินค้า

เมื่อจอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันออกมาข้างนอก ปั๊มน้ำมันก็ระเบิด

จากนั้นก็มีฝูงชนถืออาวุธมีคมฆ่าคนใส่ชุดสูททุกคน

เมื่อจอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันวิ่งไปหาที่จอดรถ ก็เกิดมีคนใส่ชุดสูทสู้กันเองนับกว่าร้อยคน

เมื่อจอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันมาถึงรถก็ขึ้นรถแล้วนักสืบหญิงวัตสันก็ขับรถออกไป

เมื่อนักสืบหญิงวัตสันขับรถมาถึงถนนใหญ่ ทั้งจอห์นนี่และวัตสันก็เห็นรถหลายคันตั้งใจชนคันอื่น และเห็นมอเตอร์ไซค์หลายคันตั้งใจชนกันเอง พ่อค้าแม่ค้าต่อสู้กัน

นักสืบหญิงวัตสันซิ่งรถด้วยความเร็วสูงสุดไปถึงบ้านของทั้งคู่

เมื่อทั้งคู่มาถึงบ้านก็ผลัดกันอาบน้ำแต่งตัวกันจนเสร็จ วัตสันเปิดทีวีปรากฏเป็นรายการข่าว

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า "ทุกคนให้การเหมือนกันครับว่า ตนสูบบุหรี่แล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย"

จอห์นนี่ได้ยินดังนั้นจึงว่า "ตอนออกมาจากห้าง คนที่ถือขวาน จอบ เสียมก็สูบบุหรี่ คนที่ใส่ชุดสูทก็สูบบุหรี่"

"เห็นเหมือนกันเลย"

"เห็นเหมือนกันเหรอ?"

"พ่อค้าแม่ค้าที่สู้กันก็สูบบุหรี่"

"แล้วคนขับรถใหญ่ล่ะ?"

"ตอนกระจกรถแตก เห็นสูบบุหรี่อยู่ด้วย"

"คนขี่มอเตอร์ไซค์ก็สูบบุหรี่"

ทั้งคู่จึงว่าออกมาพร้อมกัน "บุหรี่เหรอ?"

"วัตสันพาไปที่ส่งที่ห้างอีกครั้งที แล้ววัตสันกลับมาที่นี่ได้เลย"

"ไม่ล่ะ ถ้าจอห์นนี่อยู่ที่ห้างก็จะอยู่ด้วย"

นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่ไปที่ห้างอีกครั้งหนึ่ง

คนหายกันไปหมดแล้ว จอห์นนี่เห็นบุหรี่มวนหนึ่งอยู่บนพื้นก็หยิบขึ้นแล้วหักมวนบุหรี่นั้น ใบยาสูบกับผลึกสีแดงที่ปนอยู่ก็ออกมาจากมวนบุหรี่

"เราเอากลับไปเถอะ"

แล้ววัตสันกับจอห์นนี่ก็กลับบ้าน ฝ่ายจอห์นนี่เอาผลึกสีแดงไปทดสอบ เมื่อจอห์นนี่ทดสอบผลึกสีแดงเสร็จแล้วก็มาหาวัตสัน

"มันคือพืชอวกาศ ทุกคนฆ่ากันเองเพราะพืชอวกาศที่อยู่ในบุหรี่ มันมาจากไหน อยู่ในบุหรี่ได้ไงก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"รุกราน?"

"ใช่ มันคือการรุกราน"

ทีวีปรากฏเป็นรายการข่าวอีกครั้ง ผู้สื่อข่าวรายงานว่า "ทางนายธรรมธรที่โดนตัดสิทธิ์จากการลงสมัครผู้ว่าจากการที่เขาก่อคดีฆาตกรรมผู้ลงสมัครผู้ว่าคนอื่น ๆ ทั้งหมดยังคงให้การปฏิเสธนะครับว่า เขาไม่รู้เรื่อง.........."

 เมืองเป้าหมาย

แผนบุกรุกของมนุษย์ต่างดาวก็ล้มเหลวด้วยประการฉะนี้ การทำลายความสัมพันธ์ของมนุษย์เป็นอุบายของมนุษย์ต่างดาวที่น่ากลัวเป็นอันมาก แต่ไม่ห่วง เรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในอนาคตภาคหน้า เอ๊ะ? เพราะเหตุใดหรือ? นั่นก็เพราะมนุษย์เรามีความสัมพันธ์ที่ผิวเผินแลเปราะบางเกินกว่าที่จะให้มนุษย์ต่างดาวโจมตีด้วยวิธีเช่นนี้ยังไงเล่า!

"จะบอกอะไรให้นะ พวกนี้น่ะอยู่ตามกฎตามความไว้ใจต่อกัน การยึดครองโลกไม่ต้องใช้ความรุนแรง ถ้าขจัดความไว้ใจต่อกัน พวกมนุษย์ก็จะกำจัดพวกตัวเองทิ้ง มนุษย์ก็จะกวาดล้างตัวเองไปจนหมด ใช่ไหมล่ะ? ชอบไหม?"—มนุษย์ต่างดาว

"จอห์นนี่ซัง"

"บอกไปแล้วไงว่าไม่เอาเค้ก ไม่ต้องจัดงานวันเกิดให้ด้วย"

ฝ่ายฮามาดะ หนุ่มญี่ปุ่นวัย 22 ปี พยายามพูดคุยกับจอห์นนี่ หนุ่มวัย 23 ปี มีปานที่คอกับข้อมือซ้าย ถึงเค้กที่จอห์นนี่ชอบ ถึงอย่างนั้นตัวจอห์นนี่ก็ปฏิเสธตลอดเวลา

"วัตสัน ได้ข้อมูลมาครบแล้ว ปิดคดี"

ฝ่ายจอห์นนี่ส่งกระดาษกับแฟลชไดรฟ์เก็บข้อมูลให้กับนักสืบหญิงวัตสัน สาวอังกฤษ จักษุฟ้า ผมสั้นสีบลอนด์ ผิวขาว และดูเหมือนตัวการ์ตูนญี่ปุ่นหลุดออกมาอยู่ในโลกความเป็นจริง

"จอห์นนี่ซังปิดคดีบ่อยกว่าวัตสันซังอีกนะครับ จอห์นนี่ซังน่าจะไปได้ไกลกว่านี้นะครับ ทำไมไม่ทำงานล่ะครับ? จอห์นนี่ซังบอกว่าชอบอุลตร้าแมนเหมือนกับผมไม่ใช่เหรอครับ? จะไม่ไปทำงานที่ญี่ปุ่นหน่อยเหรอครับ? แล้วทำไมถึงไม่จัดงานวันเกิดให้ตัวเองล่ะครับ?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา ที่เป็นคู่หูให้วัตสันนี่เพื่อให้มีเงินหรอก จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต วัตสัน ข้อมูลครบแล้ว เคลียร์กับลูกค้าได้แล้วล่ะ"

"จอห์นนี่ซังเอาจริงเหรอครับ?"

"นั่นสิ จอห์นนี่"

"โกเมนนาไซ(ขอโทษครับ)"

"จอห์นนี่ซังพูดคำว่าขอโทษเป็นภาษาญี่ปุ่นอีกแล้ว"

"ฮามาดะซัง วัตสันมีลูกค้า วัตสันต้องไปคุยธุระกับลูกค้า"

"เรียกผมว่าฮามาดะคุงเถอะครับ จอห์นนี่ซังอายุมากกว่าผมตั้งปีนึง"

"ห่างกันไม่มากหรอกน่า เดือนที่เราเกิดยังอยู่ติดกันเลย 27สิงหากับ10กันยา ห่างกันปีนึง?"

"เดี๋ยวมานะ" ฝ่ายนักสืบหญิงวัตสันลาทั้งสองคนไปหาลูกค้า

"จอห์นนี่ซังชอบเค้กอะไรครับ?"

"ฮามาดะซังเองนั่นแหละชอบเค้กอะไร?"

"เอ๋ แต่ว่า..."

"บอกไปแล้วนะว่าไม่เอา"

"แล้วถ้าจะให้ช่วย..."

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

จอห์นนี่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู เวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฏเป็นเวลาเที่ยง แล้วก็มีการแจ้งเตือนจากเว็บเบราเซอร์ปรากฏเป็นข่าวชายคนหนึ่งคลุ่มคลั่งยิงปืนไปทั่ว

"กลับมาแล้ว"

"วัตสันกลับมาไวจัง?"

"งานนี้เคลียร์กับลูกค้าไวกว่างานอื่น จอห์นนี่รู้ข่าวคนยิงปืนหรือยัง? แถวนี้พอดีเลย"

"เห็นแล้ว คดีฆาตกรรมไม่ใช่งานของนักสืบเอกชนไม่ใช่หรือไง?"

"ถึงงั้นก็เถอะนะ นี่ไง ออกข่าวทีวีอยู่นี่ไง"

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า "ทางผู้ก่อเหตุบอกว่า ตนกำลังสูบบุหรี่อยู่แล้วหลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้เลย"

"เห็นข่าวแต่เราไขคดีนี้ไม่ได้นะ วัตสัน"

แล้วก็มีเสียงยิงปืนดังลั่นขึ้น แล้วจอห์นนี่ก็สบถ"หูหนวกแล้วมั้ง"

จอห์นนี่ ฮามาดะ วัตสัน พากันไปหลบในห้องลับ จอห์นนี่ใช้โทรศัพท์มือถือเรียกตำรวจ

ตำรวจจับชายยิงปืนคนหนึ่งไปได้

ทั้งจอห์นนี่ ฮามาดะ วัตสันก็พากันออกมาข้างนอก มีซองบุหรี่อยู่บนพื้น

จอห์นนี่เห็นดังนั้นก็ว่า "ตำรวจไม่ได้เก็บไปหรือไงเนี่ย?"

แล้วจอห์นนี่ก็หยิบบุหรี่จากซองออกมามวนหนึ่ง หักบุหรี่มวนนั้นใบยาสูบกับผลึกสีแดงหลุดออกมาจากมวนบุหรี่

"อะไรน่ะ?"

"คำตอบของคำถามนี้ ถ้าเป็นตอนนี้คือไม่รู้ ถ้าอยากรู้ต้องถามคำถามนี้เวลาอื่น"

ฝ่ายจอห์นนี่เอาผลึกสีแดงจากบุหรี่ไปทดสอบ เมื่อเสร็จแล้วก็มาหาฮามาดะกับวัตสัน

"มันคือพืชอวกาศ"

"ในทีวีบอกว่าคนยิงปืนสูบบุหรี่แล้วจำอะไรไม่ได้นี่ จอห์นนี่"

"จริงด้วย จอห์นนี่ซัง"

"แบบนั้นจะไปหาคนที่เอาพืชอวกาศใส่ลงไปในบุหรี่ได้ไงเล่า?"

"จอห์นนี่ ร้านค้าไง ร้านค้าที่ขายบุหรี่"

วัตสัน จอห์นนี่ ฮามาดะขึ้นรถของวัตสันแล้วพากันไปที่ร้านค้าที่ขายบุหรี่ที่อยู่ใกล้ที่สุด

"บุหรี่หมด"

"ไม่ ถ้าบุหรี่หมดต้องมีคนมาส่งบุหรี่"

แล้วรถขนส่งสินค้าคันหนึ่งก็มาที่ร้าน คนขับรถลงมาขนบุหรี่ส่งให้กับร้านค้า เสร็จแล้วก็ขึ้นรถขับจากไป

วัตสัน จอห์นนี่ ฮามาดะพากันขึ้นรถ แล้ววัตสันก็ขับรถตามรถขนส่งสินค้าคันนั้นไปถึงบ้านชั้นเดียวหลังใหญ่หลังหนึ่ง คนขับรถขนส่งสินค้าลงจากรถเข้าไปในบ้าน วัตสัน จอห์นนี่ ฮามาดะลงจากรถ

"วัตสัน ฮามาดะซัง รออยู่ข้างนอก จะขอเข้าไปคนเดียวเอง"

"จอห์นนี่จะไม่เป็นอะไรเหรอ?"

"วัตสันกับฮามาดะซังช่วยจากข้างนอก"

"ได้"

จอห์นนี่เดินเข้าไปในบ้านชั้นเดียวหลังใหญ่นั้นคนเดียว

จอห์นนี่เดินเข้ามาภายในบ้านลึกขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเขาก็ถูกประตูกลพาเขาเข้าไปที่ห้องลับห้องหนึ่ง

"มนุษย์ต่างดาว"

"จะบอกอะไรให้นะ..............

"จอห์นนี่ซังบอกให้เราช่วยจากข้างนอก"

"เริ่มกันตอนนี้เลยไหม?"

"เอาล่ะ ไปช่วยจอห์นนี่ซังกันเถอะครับ"

วัตสันกับฮามาดะขึ้นรถ แล้ววัตสันก็ซิ่งรถเต็มกำลังชนบ้านหลังนั้นจนผนังทะลุไปจนถึงห้องลับนั้นจนชนมนุษย์ต่างดาวตาย

"ไปดูหนังเรื่องอะไรกันมาเนี่ย? คืนนี้งดเล่นเกมทั้งคู่เลย"

"จอห์นนี่ซัง!"

"ปฏิพัทธิ์"

"ครับ..."

"ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"แล้วมีอะไรที่อยากจะทำหรืออยากจะได้บ้างไหม?"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"จอห์นนี่ซัง.....

"ไปกันเถอะ วัตสัน"

"เดี๋ยวก่อนสิ จอห์นนี่ซัง จอห์นนี่ซังจะยอมทิ้งความฝัน ยอมทิ้งทุกอย่างไปจริงๆเหรอครับ?"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ? แค่มาหาจิตแพทย์ยังไม่อยากจะมาเลย บอกไปแล้วนะว่าจะไม่รับการรักษาหรือยาอะไรทั้งนั้น ฮามาดะซังขึ้นรถเถอะ ไปกันเถอะ วัตสัน"

จอห์นนี่ขึ้นรถ ฮามาดะขึ้นรถตาม

"ไปสืบคดีต่อเถอะ วัตสัน ตำรวจขอนักสืบเอกชนสืบคดี ไม่สมเหตุสมผลเลย"

นักสืบหญิงวัตสันขับรถไปจนถึงที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมอดีตสายลับKGBของรัสเซียคนหนึ่ง ไม่มีศพอยู่ในที่เกิดเหตุแล้ว นักสืบหญิงวัตสัน จอห์นนี่ ฮามาดะลงมาจากรถ

"ตำรวจบอกว่าวิถีกระสุนมาจากตึกฝึ่งตรงข้ามใช่ไหม?" จอห์นนี่ว่า

วัตสันตอบกลับ "ใช่" แล้วจอห์นนี่ก็ขึ้นไปที่ชั้นบนสุดของตึกนั้นทันที

"จอห์นนี่ซัง เรื่องที่ผมพูดไป ช่วยคิดด้วยเถอะครับ"

"ขอโทษนะ ฮามาดะซัง ผมไม่ขอคิด"

จอห์นนี่มาถึงชั้นบนสุดของตึกนั้น ที่ชั้นนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย กระจกหน้าต่างติดฟิล์มกันแสงให้คนนอกมองไม่เห็น แต่จอห์นนี่เห็นที่เกิดเหตุได้สบาย จอห์นนี่โทรศัพท์หานักสืบหญิงวัตสัน

"วัตสัน หน้าต่างติดฟิล์มกันแสง คนตายไม่เห็นมือปืน แต่มือปืนเห็นคนตาย บนตึกไม่มีปลอกกระสุน ไม่มีอะไรเลยซักอย่าง ไม่มีเงินด้วย น่าจะไม่มีความฝันด้วยมั้ง"

"ฝั่งนี้ก็ไม่มีอะไรเลยเหมือนกัน"

"คิดว่าเป็นคดีฆาตกรรมธรรมดาหรือเปล่า?"

"น่าจะ"

"จำที่เชอร์ล็อก โฮล์มส์พูดในนิยายภาค A Study in Scarlet ได้หรือเปล่า?"

ทั้งนักสืบหญิงวัตสันและจอห์นนี่พูดออกมาพร้อมกัน "ยิ่งธรรมดายิ่งไขไม่ได้เพราะไม่มีอะไรใช้เป็นเบาะแสชี้อะไรได้เลย"

จอห์นนี่ว่าต่อ "เขาไม่ได้แปลแบบนี้นะแต่มันก็ใจความเดียวกันแหละ..... เดี๋ยวนะ ต่อให้คดีไขไม่ได้ ตำรวจก็ต้องสืบต่ออยู่ดีจนกว่าจะปิดคดีนี่หว่า เขาขอให้เราช่วยทำไม? คนตายเป็นอดีตสายลับใช่ไหม?"

"ใช่"

"คิดว่าเกี่ยวกันหรือเปล่า?"

"เรื่องนี้ยังไม่ได้คิดไว้เลย"

จอห์นนี่ลงจากตึกไปหานักสืบหญิงวัตสัน

"กระจกติดฟิล์มกันแสง ถ้าจะเปิดหน้าต่างยิงใครซักคนก็แค่ให้สอดปากกระบอกปืนเข้าไปได้ก็พอ คนตายก็ไม่รู้ว่าจะถูกซุ่มยิง ไม่มีปลอกกระสุน แถมตำรวจขอให้นักสืบเอกชนช่วยอีก ไม่สมเหตุสมผล หือ? เดี๋ยวนะ กล้องวงจรปิดล่ะ ตำรวจดูกล้องวงจรปิดหรือเปล่า"

"ดูนะ แต่มือปืนไม่ได้อยู่ในกล้อง"

"ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดาแล้ว"

"จอห์นนี่คิดว่าอะไรเป็นไปได้มากที่สุด?"

"นี่คือคดีจารกรรม สายลับทำการจารกรรมกับสายลับอีกฝั่ง สายลับสู้กันเอง ไม่มีอะไรสาวถึงตัวคนร้าย มือปืนไม่โดนกล้องจับได้ ถ้าไม่เก่งเกินอย่างกับเป็นเทพมารเกิดใหม่เป็นมนุษย์ก็ต้องทำงานกันเป็นทีมถึงจะทำได้100%"

"คนร้ายเป็นสายลับเหรอ?"

"ถ้าทำงานกันเป็นทีมล่ะก็ มีโอกาสสูง ทำไมต้องฆ่าสายลับยุคสงครามเย็นที่เกษียณไปแล้วด้วย? ไม่มีแรงจูงใจ พยาน หลักฐาน หาตัวคนร้ายลำบากฉิบ ไอ้ที่แปลกๆก็มีแค่เรื่องไม่มีมือปืนถูกจับภาพได้ในกล้องไหนเลย แต่เอาเข้าจริง ไอ้นี่ก็ปกติอีก จะฆ่าคนทำไมต้องทำให้โดนจับได้ด้วย จะไปหาตัวคนร้ายยังไง?"

"เรามาลองจารกรรมกันไหม?"

"จารกรรม?"

"ถ้าเราทำการจารกรรมแล้วมีการเคลื่อนไหวแสดงว่าคนร้ายเป็นสายลับจริงๆ"

"แล้วทำไมคนตายโดนฆ่า? สายลับสงครามเย็นเกษียณแล้วเนี่ย? แค่มาเที่ยวเฉยๆก็โดนฆ่า เราจะจารกรรมเรื่องอะไรล่ะ? ตำรวจบอกอะไรเกี่ยวกับเหยื่ออีกบ้าง?"

"กินกาแฟที่ร้านที่อยู่ตรงข้ามบริษัทถ่ายหนังเล็กๆบริษัทหนึ่งทุกวัน บางครั้งก็เข้าไปคุยกับคนในบริษัทหนังบริษัทนั้นด้วย"

"นี่ไง จารกรรมเรื่องนี้ไง วัตสัน เริ่มกันเถอะ"

จอห์นนี่กับฮามาดะนั่งรอที่ร้านกาแฟตรงข้ามบริษัทถ่ายหนังนั้น ส่วนวัตสันทำหน้าที่เป็นสายลับไปทำการจารกรรมบริศัทถ่ายหนังนั้น

"จะโดนฟ้องไหมวะเนี่ย?"

"จอห์นนี่ซังจะไม่รับของที่ผมจะให้จริงๆเหรอครับ?"

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"จอห์นนี่ซังอายุมากกว่าผมแค่ปีเดียวเองนะ ผม22 จอห์นนี่ซัง23 จอห์นนี่ซังยังไปได้อีกไกล"

"ดาราญี่ปุ่นชื่อดังพูดแบบนี้ออกมาเนี่ยนะ? แล้วนี่ไม่รับงานแสดงแล้วหรือไง?"

"แต่ว่า ถ้าเราไม่ไล่....

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"แล้วจอห์นนี่ซังจะทำงานแค่ช่วยวัตสันซังเฉยๆเหรอครับ?.....จะแค่เป็นคู่หูวัตสันซังจริงๆเหรอครับ?"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

โทรศัพท์จอห์นนี่มีสายเข้า จอห์นนี่รับสาย

"คนร้ายเป็นสายลับ"

"รู้แล้วเหรอ!?"

"มีกัน10คน ไล่ยิงฉันเลยล่ะ"

"ใช่จริงๆด้วย วัตสัน ออกมาได้หรือเปล่า?"

"ได้"

"ออกมาเลย"

วัตสันวิ่งออกมา และมีชายในชุดดำ10คนวิ่งตามมา

"จอห์นนี่คิดว่าไง?"

"สายลับไม่ลงมือกระโตกกระตาก ขึ้นรถแล้วล่อให้ไปที่ลับตาคนเถอะ"

วัตสัน จอห์นนี่ กับฮามาดะขึ้นรถ วัตสันขับรถไปทุ่งหญ้าร้างแห่งหนึ่ง แล้วทั้งสามคนก็ลงมาจากรถ ชายในชุดดำ10คนขับรถตามมาแล้วลงจากรถ

จอห์นนี่ชักดาบซามูไรของตัวเองออกมาแล้วเดินไปหาชาย10คนนั้นคนเดียว

"เดี๋ยวก่อนสิ จอห์นนี่ซัง"

ชาย9คนจาก10นั้นหยิบปืนออกมาเตรียมยิง แต่จอห์นนี่เอาดาบไปฟัน9คนนั้นให้ล้มลงไปได้ไวกว่า เหลือแค่ชายคนหนึ่งยังยืนอยู่

"ทำไมรีบทำให้เรารู้จังว่าตัวเองคือสายลับ ไม่ใช่คุณสมบัติของสายลับที่ดีเลย"

"พอดีผิดแผน อยากรู้อะไรหน่อยไหม? กูลำบากมาโดยตลอด กูไม่เคยสบายเลย กูต้องใช้สมอง.....

จอห์นนี่โกรธแล้วอัดหมัดใส่ชายคนนั้นรัวๆจนล้มลง จากนั้นจอห์นนี่ก็ใช้ดาบซามูไรฟันขาชายคนนั้นซ้ำ

"อย่ามาพูดว่า มึงลำบากกว่ากู มึงไม่เคยสบาย มุงฉลาดกว่ากูอีกนะ"

 ปี ค.ศ.5000

นักสืบหญิงวัตสัน สาวอังกฤษ จักษุฟ้า ผมสั้นสีบลอนด์ ผิวขาว และดูเหมือนตัวการ์ตูนญี่ปุ่นหลุดออกมาอยู่ในโลกความเป็นจริง กับ จอห์นนี่ หนุ่มวัย 23 ปี มีปานที่คอกับข้อมือซ้าย ขับรถเที่ยว นักสืบหญิงวัตสันเป็นคนขับรถ

เมื่อขับรถไปตามถนนอยู่นั้น ต้นไม้ก็กลายเป็นตึกระฟ้า กระจกสะท้อนแสงสว่าง ถนนในพื้นที่ป่าที่วัตสันขับรถอยู่ก็กลายเป็นสะพานกลางเมืองใหญ่ เมืองใหญ่นั้นเต็มไปด้วยตึกระฟ้า สะพานจำนวนมาก รถไฟฟ้านับยี่สิบสาย ถนนข้างล่างก็ใหญ่โตมโหราฬ แบ่งได้ 1999 เลน

"เอาไงต่อดีล่ะ จอห์นนี่?"

"ต้องลงจากสะพาน"

นักสืบหญิงวัตสันขับรถลงจากสะพานเข้าสู่ถนน แล้ววัตสันก็ขับรถไปจอดริมถนน จอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันลงจากรถ เดินไปตามทางเท้า จนเห็นป้าย LED ป้ายหนึ่งเขียนไว้ว่า 'ตั้งแต่วันนี้ถึง 10 ตุลาคม ค.ศ.5000'

"วัตสัน นี่ไม่ใช่ปี 2023 นี่ปี 5000 เราต้องกลับไปปี 2023"

จอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันกลับไปที่รถ นักสืบหญิงวัตสันขับรถกลับไปที่สะพานเดิม แล้วขับไปตามสะพานเรื่อย ๆ

"เดี๋ยวก่อน วัตสัน เรายังไม่รู้นี่ว่าเราข้ามมาปี 5000 ได้ไง"

"จริงด้วย"

"เราอยู่ที่ไหน?"

จอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันมองไปรอบ ๆ จนกระทั่งจอห์นนี่เห็นป้ายเขียนว่า 'ยินดีต้อนรับสู่ ตำบลท่าช้าง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา'

"ท่าช้างเหรอ"

จอห์นนี่หยิบเข็มทิศออกมา ทิศเหนืออยู่ด้านซ้าย

"วัตสัน เราต้องไปข้างหลัง"

"ได้เลย"

วัตสันกลับรถแล้วขับต่อไปจนกระทั่งลงจากสะพานเข้าสู่ถนน นักสืบหญิงวัตสันขับรถตรงไปตามถนนเรื่อย ๆ ข้างทางมีแต่คอนโดมิเนี่ยม อพาร์ทเมนท์ ตึกระฟ้า แลคฤหาสน์ใหญ่เรียงอัดกันแน่น

"วัตสัน เลี้ยวซ้าย"

วัตสันขับรถไปทางซ้าย 

"เลี้ยวขวา"

วัตสันขับรถไปทางขวา

"เลี้ยวซ้าย"

วัตสันขับรถไปทางซ้าย

"เลี้ยวขวาแล้วขับตรงไปเรื่อย ๆ"

วัตสันขับรถไปทางขวา แล้วก็ขับตรงไปตามถนน เมื่อนักสืบหญิงวัตสันขับรถไปตามถนนนั้น

"เลี้ยวซ้ายแล้วขับไปตามทาง"

นักสืบหญิงวัตสันขับรถไปทางซ้ายแล้วขับไปตามถนน จนถึงสะพานข้ามแม่น้ำ มีป้ายบนสะพานเขียนว่า 'ยินต้อนรับสู่ พระนครศรีอยุธยา (เกาะเมือง)'

ที่เกาะเมืองอยุธยา ตึกระฟ้าคฤหาสน์ติดกันแน่นขนัด มีรถไฟฟ้าสี่สาย รถไฟใต้ดินสายหนึ่ง มีฐานปล่อยแลยานอวกาศจำนวนมาก ผู้คนบนโลกไม่ได้เดินทางด้วยพาหนะใดแต่ใช้เครื่องเทเลพอร์ตพกพาขนาดเท่าไฟแช็ก เมื่อกดปุ่มสีแดงบนเครื่องเทเลพอร์ตพกพาแล้วก็ไปยังสถานที่ที่ต้องการโดยไม่ต้องเดินทาง ผู้คนมิได้ใช้เชื้อเพลิงใด ๆ ในการทำอาหาร ใช้เพียงเครื่องรวมแสงกำลังสูงในการให้ความร้อนโดยไม่ต้องใช้ไฟฟ้า แม้นกลางคืนก็ใช้ไฟประดิษฐ์ทำอาหารแทนได้

คอมพิวเตอร์ โทรทัศน์ โทรศัพท์ เครื่องพิมพ์ เครื่องปรับอากาศ พัดลม หลอดไฟ เตาทุกชนิด ไม่ใช้พลังงานไฟฟ้า เปิดใช้งานได้ทันที ไม่ต้องชาร์จไฟ จึงไม่ต้องมีสายไฟ ทุกพื้นที่มีอินเตอร์เน็ตฟรีให้เล่น สัญญาณอินเตอร์เน็ตในปี 5000 มีความเร็วมากกว่าสัญญาณอินเตอร์ในปี 2023 5พันล้านเท่า ไม่ต้องใช้สายในการส่งสัญญาณ ดังนั้น ตลอดทางที่ผ่านมา จอห์นนี่และนักสืบหญิงวัตสันจึงไม่เห็นสายไฟ ไม่เห็นสายอินเตอร์เน็ต แลเสาไฟฟ้าแรงสูงใด ๆ เลย

พาหนะส่วนมากเป็นพาหนะทางอากาศ แลไม่ใช้เชื้อเพลิงใด ๆ แต่ใช้สายฟ้าสีม่วง(ความจริงคือพลังงานพลาสม่า)ในการเดินทาง

มีเครื่องควบคุมสรรพสิ่ง ขนาดเท่าไฟแช็ก สามารถใช้การสร้างสิ่งใดก็ได้ จะสร้างไฟ น้ำ แก๊ส น้ำมัน เพชร ทองคำ สิ่งมีชีวิต แม้กระทั่งไดโนเสาร์ ยานอวกาศหรือสิ่งปลูกสร้างก็ได้ โดยใช้เครื่องนี้เพียงเครื่องเดียว

อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สามารถสร้างกระดาษโดยไม่ต้องใช้เยื่อกระดาษได้ จึงพิมพ์ข้อมูลในตัวเครื่องออกมาในทันที

พืชทุกชนิดสามารถเติบโตจากเมล็ดจนเป็นต้นโตเต็มวัยและพร้อมเก็บเกี่ยวภายในนาทีเดียว โดยอยู่ได้เพียงแค่มีน้ำหยดเดียว

ในปี 5000 ทุกคนมีบัตรพิเศษสามารถอัปเดตข้อมูลอัตโนมัติโดยไม่ต้องเข้าเครื่องแลไม่ต้องให้ทางราชการอัปเดตข้อมูลใด ๆ แลบัตรนั้นจะใช้เก็บเงินดิจิทัลก็ได้ เก็บแต้มสะสมแทนบัตรสะสมแต้มของห้างในปี 2023 ก็ได้ ใช้เช็คอินเช็คเอาท์เข้าออกโรงแรมก็ได้ จะใช้แทนตั๋วรถไฟก็ได้

ปี 5000 แม่น้ำถูกขุดเป็นแม่น้ำย่อย ๆ อีกกว่าร้อยสาย แลมีอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ จึงไม่มีน้ำท่วม แลเมื่อแล้ง ก็มีเครื่องผลิตน้ำปริมาณมหาศาลโดยใช้อากาศได้

คอมพิวเตอร์แลปัญญาประดิษฐ์ควบคุมทุกอย่าง โดยไม่มีมนุษย์เป็นผู้ควบคุม แต่เมื่อคอมพิวเตอร์แลปัญญาประดิษฐ์เกิดปัญหาก็สามารถเปลี่ยนไปใช้ระบบสำรองซึ่งมิได้เชื่อมต่อกับระบบหลักนั้นได้ เมื่อล้มเหลวทั้งสองระบบ จะใช้ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางในการควบคุมเท่านั้น หาใช่ผู้มีอำนาจไม่

นักสืบหญิงวัตสันขับรถไปตามทางเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงสถาบันควอนตัมฟิสิกส์ นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่จึงเข้าไป

เมื่อจอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันเข้ามาข้างในสถาบันควอนตัมฟิสิกส์ จอห์นนี่ก็เล่าทุกอย่างให้คนในสถาบันฟัง คนในสถาบันก็ไปเตรียมเครื่องท่องเวลาให้

เมื่อคนในสถาบันเตรียมเครื่องท่องเวลาพร้อม จอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันก็เข้าไปในเครื่องท่องเวลา คนในสถาบันเปิดใช้เครื่องท่องเวลา แล้วทั้งจอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันก็หายไป

ฝ่ายจอห์นนี่กับนักสืบหญิงวัตสันก็มาอยู่ที่ใต้ถุนของอาคารแห่งหนึ่ง จอห์นนี่ก็บอกให้วัตสันรอไว้ แล้วจอห์นนี่ก็เข้าไปดูรอบ ๆ ก็เห็นปฏิทินปี 2023 ติดอยู่ที่ผนัง จอห์นนี่หันไปด้านซ้ายโทรทัศน์ก็เดินไปเปิดจึงปรากฏเป็นรายการข่าว

"เกิดขึ้นเมื่อ 31 กรกฎาคม 2566 หรือก็คือเมื่อวานนี้....

"วัตสัน เรากลับมาปี 2023 แล้ว"

 (ขอรีเมคเรื่องสั้นตัวเองเป็นรอบที่สองครับ)

เมืองเป้าหมาย เวอร์ชั่นที่สาม

ที่โต๊ะอาหารภายในบ้านของนักสืบหญิงวัตสันนั้น มีจอห์นนี่ หนุ่มวัย 23 ปี มีปานที่คอกับข้อมือซ้าย นักสืบหญิงวัตสัน สาวอังกฤษ จักษุฟ้า ผมสั้นสีบลอนด์ ผิวขาว และดูเหมือนตัวการ์ตูนญี่ปุ่นหลุดออกมาอยู่ในโลกความเป็นจริง กับผู้ชายอีก3คน ผู้หญิงอีก2คน ทั้ง5คนนั้นเป็นญาติของจอห์นนี่

ชายคนหนึ่งมีเมีย อีกสองคนที่เหลือนั้นนั่งอยู่กับแฟน ทั้ง5คนนั้นก็พูดคุยประสาคนสนิท ในขณะที่ทั้ง5คนที่เป็นคนสนิทคุยกันอย่างคนสนิทกันนั้น จอห์นนี่เกิดรำคาญใจก็ออกไปข้างนอก ฮามาดะ หนุ่มญี่ปุ่นวัย 22 ปี วิ่งมาตามจอห์นนี่

"เดือนนี้เดือนเกิดผม เดือนหน้าก็เดือนเกิดจอห์นนี่ซังแล้วใช่ไหมครับ?"

"บอกไปแล้ว ไม่เอางานวันเกิด ไม่เอาเค้ก 23ปีที่ผ่านมายังไม่มีแฟนเลยซักคน"

"แต่....

"10 กันยา 23รอบที่ผ่านมา เดือนหน้าก็รอบที่24ละ เพื่อนเขาก็ตัดหางปล่อยวัดทิ้งหมดทุกคนแล้ว แล้วก็ไปกลายเป็นตัวเอกการ์ตูนโรแมนติกอยู่กับแฟน ตัดภาพมาตรงนี้นี่ มีอะไรบ้าง ถ้าไม่ได้เป็นคู่หูวัตสันก็คงไม่มีอะไรเลย"

"เอาจริงเหรอครับ?"

"รู้ไหมว่าตอนเห็นคู่รัก รู้สึกยังไง รู้สึกรำคาญใจ 5คนนั้นต่างคนต่างมีคนรัก ไปเที่ยวกันแบบหวาน ๆ ทุกวัน โรแมนติกกันทุกวัน ไปละ"

เมื่อจอห์นนี่พูดเสร็จดังนั้นก็เดินจากฮามาดะไป

จอห์นนี่เดินเล่นไปอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งดวงอาทิตย์ใกล้จะตกดิน แล้วฮามาดะก็โทรศัพท์มาหาจอห์นนี่

"จอห์นนี่ซังรีบกลับมาที่นี่ด่วนเลยครับ" จอห์นนี่ก็รีบกลับไปที่บ้านของนักสืบหญิงวัตสัน เมื่อจอห์นนี่มาถึงนักสืบหญิงวัตสันก็ออกมาหาจอห์นนี่ นักสืบหญิงวัตสันบอกว่า "อยู่ ๆ 5คนนี้ก็สู้กันเอง แล้วก็เพื่อนของจอห์นนี่ก็มาด้วย พวกนั้นก็มีปัญหาเหมือนกัน"

"มาด้วยเหรอ?" วัตสันก็ตอบจอห์นนี่ไปว่าใช่ จอห์นนี่ก็จะเข้าไปถาม5คนกับพรรคพวกเพื่อนของจอห์นนี่ที่มาใหม่ วัตสันบอกว่า "พวกนั้นหมดสติกันไปหมดแล้ว ยังถามอะไรไม่ได้เลย" จอห์นนี่ก็ถามวัตสันว่า "ก่อนเกิดเรื่อง พวกนั้นทำอะไรกันบ้าง?" วัตสันจึงว่า "เห็นแค่สูบบุหรี่เฉย ๆ เอง"

"บุหรี่เหรอ?"

จอห์นนี่ก็เดินเข้าไปในบ้านของวัตสัน เห็นบุหรี่หลายมวนอยู่กับพื้นกระจัดกระจาย จอห์นนี่เห็นประหลาดก็หยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งแล้วบี้มวนบุหรี่ มีผลึกสีแดงปะปนกับยาสูบหลุดออกมา ที่บ้านของวัตสันมีห้องทดลองที่วัตสันให้เป็นห้องของจอห์นนี่เองอยู่ด้วย จอห์นนี่เอาผลึกสีแดงจากบุหรี่เข้าไปในห้องทดลองนั้น

เมื่อผ่านไปสามชั่วโมง จอห์นนี่ก็ออกมาแล้วบอกว่า "สีแดง ๆ นี่คือพืชอวกาศ ไม่มีอยู่บนโลก ฝีมือใครไม่รู้แหละ" วัตสันจึงว่า "มนุษย์ต่างดาวสิ"

ชายคนหนึ่งในบรรดาญาติของจอห์นนี่5คนนั้นตื่นขึ้นมาแล้วว่า "แฟนฉันไปมีกิ๊ก" แฟนของชายคนนั้นก็ว่า "มึงเองก็เหมือนกันแหละ" วัตสันเข้ามาบอกจอห์นนี่ว่า "เพื่อนของจอห์นนี่ฟื้นแล้ว" จอห์นนี่ก็ให้วัตสันพาไปหาแล้วถามเพื่อนเหล่านั้นมีอะไร เพื่อนของจอห์นนี่คนหนึ่งก็ตอบมาว่า "ไอ้เวฟมันขโมยเงินฉันไป" เพื่อนของจอห์นนี่อีกคนหนึ่งก็ตื่นขึ้นมาแล้วว่า "พริ้มจับได้ว่าฉันมีกิ๊ก" จากนั้นญาติของจอห์นนี่อีกคนก็ตื่นมาแล้วว่า "เมียกูอมเงินกู"

จอห์นนี่เห็นดังนั้นประหลาดนักก็ถามทุกคนว่า "เดี๋ยวนะ หมายความว่า ถ้าไม่มีพืชอวกาศอยู่ในบุหรี่ ถ้าไม่สูบบุหรี่เข้าไป ก็พร้อมจะแตกหักกันทุกเมื่ออยู่แล้วเหรอ?"

ทุกคนจึงว่า "ใช่"

 นครอวกาศ

นักสืบหญิงวัตสัน สาวอังกฤษ จักษุฟ้า ผมสั้นสีบลอนด์ ผิวขาว และดูเหมือนตัวการ์ตูนญี่ปุ่นหลุดออกมาอยู่ในโลกความเป็นจริง เข้ามาในห้อง เปิดไฟ แล้วก็มีเงาดำใหญ่ออกมาจากพื้น นักสืบหญิงวัตสันเห็นดังนั้น ก็ออกไป

นักสืบหญิงวัตสันกับ จอห์นนี่ หนุ่มวัย 23 ปี มีปานที่คอกับข้อมือซ้าย เข้ามาในห้อง เห็นเงาประหลาดนั้น ก็ส่องไฟฉายไปที่เงา เงานั้นก็หาหายไปไม่

ครั้นวันต่อมา นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่ก็เข้ามาในห้องอีก สาวงามผมยาวสีขาวมีหูกระต่ายงอกออกมาจากหัวใส่ชุดคลุมยาวสีดำนั้นนั่งอยู่ จอห์นนี่ก็เอาอาหารวางไว้ที่โต๊ะหน้าสาวงามหูกระต่ายนั้น

"คุณจะกลับเข้าไปในดาร์กโซนเหรอ?"

"ค่ะ"

วัตสันจึงว่า "ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคุณอยูที่ห้องของฉัน คุณไม่ต้องซ่อนอยู่ในดาร์กโซนก็ได้"

"งั้นเหรอคะ?"

"ค่ะ ฉันจะสอนวิธีทานอาหารในแบบของมนุษย์โลกให้ ไม่ต้องกลัวไปหรอกค่ะ คุณทานอาหารที่นอกดาร์กโซนได้"

วัตสันก็สอนวิธีทานอาหารให้สาวงามหูกระต่ายนั้น

ครั้นเที่ยง นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่ก็มาที่ห้องพร้อมด้วยเสื้อผ้าเป็นอันมาก

"หูคุณอ่อนไหวหรือเปล่าคะ?"

"ไม่ค่ะ"

"ดีเลย ฉันอยากให้คุณใส่หมวกน่ะค่ะ จะได้พาคุณไปข้างนอกได้"

แล้ววัตสันก็ให้สาวงามหูกระต่ายนั้นสวมหมวกทรงสูงปิดบังหูกระต่าย เปลี่ยนให้สาวงามหูกระต่ายใส่ชุดปรกติ แล้วจอห์นนี่กับวัตสันก็พาสาวงามหูกระต่ายออกไปข้างนอก

จอห์นนี่กับวัตสันพาสาวงามหูกระต่ายนั้นเข้าไปในเมือง ตลาด ร้านค้า สนามเด็กเล่น สวนสนุก

เมื่อจอห์นนี่กับวัตสันพาสาวงามหูกระต่ายไปที่สวนสนุกนั้น พอวัตสันทำให้สาวงามหูกระต่ายได้รู้จักเครื่องเล่นต่าง ๆ แล้ว สาวงามหูกระต่ายนั้นก็ขอให้วัตสันพาตนไปเล่นเครื่องเล่นต่าง ๆ นั้นอีก เครื่องเล่นละสามครั้งแลรถไฟเหาะอีกสี่ครั้ง

แลเมื่อถึงยามอัสดง นักสืบหญิงวัตสันก็ถ่ายรูปตนแลจอห์นนี่กับสาวงามหูกระต่ายนั้น รูปถ่ายมีดวงอาทิตย์ตกดินเป็นพื้นหลัง

ครั้นแล้ว นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่ก็พาสาวงามหูกระต่ายนั้นไปที่สวนสาธารณะ แล้วนักสืบหญิงวัตสันก็พาสาวงามหูกระต่ายนั้นไปซื้อฮอตด็อกกับชานมเย็นกิน เมื่อสาวงามหูกระต่ายกำลังกินฮอตด็อกแลชานมเย็นโดยมีดวงอาทิตย์ตกดินเป็นพื้นหลังนั้น นักสืบหญิงวัตสันก็ถ่ายรูปนั้นเก็บเอาไว้

เมื่อกินฮอตด็อกกับชานมเย็นเสร็จ นักสืบหญิงวัตสันก็ให้จอห์นนี่กับสาวงามหูกระต่ายเล่นหมากรุกกันกลางดวงอาทิตย์ตกดิน แล้วนักสืบหญิงวัตสันก็ถ่ายรูปนั้นเก็บเอาไว้

ครั้นถึงกลางคืน นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่ก็พาสาวงามหูกระต่ายนั้นกลับไปที่บ้านของนักสืบหญิงวัตสัน แล้วนักสืบหญิงวัตสันก็สอนวิธีอาบน้ำให้สาวงามหูกระต่าย ส่วนจอห์นนี่นั้นอยู่ในห้องของตนมิได้ออกมา

แลเมื่อสาวงามหูกระต่ายนั้นอยู่ด้วยกันกับนักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่ ก็คุ้นชิน ตั้งแต่นั้นมา สาวงามหูกระต่ายก็อยู่ด้วยกันกับทั้งสองคนรักใคร่กลมเกลียวสนิทกัน สาวงามหูกระต่ายนั้นรักนักสืบหญิงวัตสันแลจอห์นนี่เป็นอันมาก แลสาวงามหูกระต่ายนั้นก็นอนกอดนักสืบหญิงวัตสันทุกคืน

ครั้นผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ ก็มีข่าวปรากฏว่ามีเมืองอวกาศกำลังจะชนดาวโลก แลมีข้อความจากมนุษย์ต่างดาวว่า ระบบควบคุมวงโคจรของเมืองอวกาศนั้นเสียหาย ทำให้เมืองอวกาศนั้นจะเข้าชนโลก ฝ่ายมนุษย์ต่างดาวนั้นกำลังซ่อมแซมระบบวงโคจรของเมืองอวกาศอยู่ แลขอให้มนุษย์โลกเปลี่ยนวงโคจรของดาวโลกเสีย

ครั้นผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ ยามกลางคืน นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่ขับรถออกมาทำธุระข้างนอก

"อ๊ะ ดูนั่นสิ"

นักสืบหญิงวัตสันกับจอห์นนี่มองไปที่เงามืดของอาคารใต้แสงไฟ

"ดาร์กโซนใช่ไหมล่ะ?"

"ใช่แล้วล่ะ ทุกครั้งที่เห็นเงาก็จะคิดถึงหญิงสาวหูกระต่ายที่หวาดกลัวผู้คน แล้วก็หลบซ่อนอยู่ในเงาที่เรียกว่าดาร์กโซน"

"เหมือนกันเลย"

"จอห์นนี่ก็ด้วยเหรอ?"

"อา ทุกครั้งที่เห็นเงา ผมก็นึกถึงเธอ มนุษย์ต่างดาวหูกระต่ายที่ระบบวงโคจรของเมืองอวกาศเสียหาย เลยโดนส่งมาเป็นสายลับนำระเบิดทำลายดาวเคราะห์มาทำลายโลก ก่อนทั้งเมืองอวกาศกับโลกจะชนกัน"

"เพราะเราสองคน เธอเลยเปลี่ยนใจ ให้มนุษย์โลกเปลี่ยนวงโคจรของโลกก่อนจะชนกับเมืองอวกาศ น่าเสียดายที่มนุษย์โลกเปลี่ยนวงโคจรของโลกไม่ได้ แล้วพวกเขาก็ซ่อมระบบวงโคจรของเมืองอวกาศไม่ทัน จนสหประชาชาติทำลายเมืองอวกาศลงไป อยากรู้จัง ตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหนนะ?"

"ตอนนี้ไม่มีเมืองอวกาศรอให้เธอกลับไปอีกแล้ว"

แล้วนักสืบหญิงวัตสันก็ขับรถออกไป