พ่อแม่มักบอกว่า

“กตัญญูแล้วจะได้เจริญ”

กูเลยสงสัยว่า

คำว่า “เจริญ” ของพวกมึง

มันหมายถึงอะไร

เงินเก็บอยู่ไหน

ทรัพย์สินอยู่ไหน

พอร์ตการลงทุนล่ะ

โฉนดที่ดินล่ะ

หรือคำว่า “เจริญ”

แปลว่า

ต้องรอให้ลูกเลี้ยง

ต้องเกาะลูกกิน

ต้องใช้บุญคุณเป็นอาวุธ

ถ้ากตัญญูแล้วมันเจริญจริง

ทำไมคนที่พูดคำนี้บ่อยที่สุด

ถึงไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย

ไม่มีความมั่นคง

ไม่มีการวางแผน

ไม่มีอิสรภาพ

แต่มีข้ออ้างเต็มปาก

แล้วก็ส่งต่อสูตรเดิมให้เด็ก

“อดทนสิ”

“เสียสละสิ”

“อย่าคิดถึงตัวเอง”

เพราะถ้าเด็กคิดถึงตัวเอง

พวกมึงก็ 'ไม่มีแดก'

ความจริงคือ

พ่อแม่ที่อยากให้ลูกเจริญจริง

จะสอนให้ลูกสร้างชีวิตของตัวเอง

เช่น

สอนการหาเงิน

สอนค้าขาย

สอนการใช้ชีวิต

สอนจัดการอารมณ์

พวกมึงไม่สอนห่าไรเลย

นักเรียนกูหลายคน

โตมาจนมีลูก

โอ๊ยยย 

ยังไม่รู้จักแม้แต่

ความรู้สึกตัวเองเลยยยย

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเอง

มีผัวแบบนี้มาได้ยังไง

แถมยังสอนให้เป็นประกันชีวิตของพ่อแม่

พ่อแม่ห่วยๆ

จะเรียกการพึ่งพาว่า “บุญคุณ”

เรียกการเกาะว่า “ความรัก”

และเรียกการเอาเปรียบว่า “กตัญญู”

นี่ไม่ใช่คำสอน

แต่มันคือโมเดลธุรกิจ

ผลิตลูก

เลี้ยงแบบไม่ลงทุนคุณภาพ

แล้วหวังผลตอบแทนตอนแก่

ถ้ามึงต้องสอนให้คน “เสียสละ” เพื่อมึง

แปลว่ามึงไม่มีอะไรให้เขาอยากให้เอง

และถ้าความสัมพันธ์ต้อง

ใช้คำว่าบาป บุญ กรรม

มาค้ำไว้ตลอด

นั่นไม่ใช่ความรัก

มันคือการบังคับแบบมีพิธีกรรม

ก็เลยมีแต่คนที่เอาคำว่า

กตัญญูมาบงการคนอื่น

ในนามว่าหน้าที่บ้าง

หรือหนี้ชีวิตบ้าง

ก็ถ้าคิดว่าลูกเป็นหนี้มึง

ไปหา 'ข้อตกลง' 

ของการเป็นหนี้มาค่ะ

ว่าลูกมึงไปเซ็นต์สัญญา

ยินยอมการกู้จากมึงตอนไหน

อย่ามาตอบนะว่า

ลูกใช้คราบอสุจิเป็นลายเซ็นต์ 

อุบาทว์ !!

ไม่มีอะไรดีซักอย่าง

ดีอยู่แค่เอากันได้

ถ้าลูกต้องกตัญญู

ที่มาจากการบังคับ

ไม่ได้มาจากความรักบ่งบอกว่า 

คุณภาพความสัมพันธ์

ระหว่างมึงกับลูกเหี้ยเกิน

กว่าที่ลูกจะอยากทำเพราะรัก

ไม่มีอะไรเป็นของ

ตัวเองสักอย่าง

แต่ทวงทุกอย่างกับลูก

ดีไม่พอก็ไปพัฒนาตัวเองนะคะ

โลกยุคใหม่ไม่มีที่ยืนให้กับ

พ่อแม่ไร้คุณภาพ