มีนักเรียนถามกูใน session

หลังจากผ่านกระบวนการ

'การพูดความจริง'  ซึ่งถามว่า 

“ถ้าการเป็นคนดีมันเจริญจริง 

ทำไมไม่ค่อยเห็นใคร เป็นให้ดู 

ทำให้เห็นเลย?”

กูตอบไปตรงๆ ว่า 

“ก็เพราะ 'คนกระจอก' ดีแต่เห่า 

แต่ 'คนจริง' ดีแต่ทำ”

แล้วคำถามนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องศีลธรรม 

มันคือเรื่องของ ความจริง

เพราะโลกนี้มันมีคนอยู่สองแบบ

แบบแรก: คนจริง 

แบบที่สอง: คนห่วยแต่เห่าเก่ง

คนจริงไม่ต้องตะโกนว่า เขายิ่งใหญ่ 

เพราะเวลาเขาอยู่ในห้อง 

มันจะเงียบลง ปลอดภัยขึ้น 

และไม่มีใครต้องระวังตัว

คนจริงไม่ต้องพูดว่า “ฉันเป็นพ่อแม่ที่ดี” 

แต่ลูกจะเป็นตัวฟ้องว่า 

ลูกรู้สึกสบายใจไหม 

เป็นตัวเองได้ไหม 

หรือแม้แต่งอแงก็มีวิธีรับมือ 

ของจริงมันไม่ต้องอธิบาย มัน 'เห็น' คาตา

แต่คนห่วยอะ มันต้องเห่าหอนตลอด

 “ฉันหวังดีนะ” “ฉันทำเพื่อเธอ” 

“ฉันเป็นพ่อแม่ ฉันถูกเสมอ” 

“เธอต้องกตัญญู” 

“ฉันเลี้ยงเธอมา เธอต้องฟัง”

ไม่เคยทำให้เห็นเป็นประจักษ์ว่า 

ความเจริญหน้าตาเป็นยังไง

ไม่เคยทำให้เห็นว่า

เวลาโกรธจัดการตัวเองยังไง

เวลาวิกฤติชีวิตผ่านยังไง

เวลาโดน bully ต้องทำยังไง

เวลาพ่อแม่ควรปกป้องลูกยังไง

เวลาโดนเอาเปรียบทำยังไง

เวลาล้มเหลวทำยังไง

ทำยังไงให้รวย

เมื่อจัดการเงินไม่ไดัทำยังไง

คำแนะนำสำหรับความสัมพันธ์

และมีอีกเยอะ

เห่าสอนกันดีนัก

แต่ไม่มีอะไรประจักษ์

ออกมาสักอย่าง

ถ้าจะมาอ้างว่า

แค่ให้กำเนิดแล้ว

เลี้ยงมาให้รอดแต่ทำไม่ได้

ในสิ่งที่บอกมาข้างต้น

มาตรฐานมึงต่ำมากกกกกก

มันมีดีแค่ปาก

แต่ทำอะไรเจริญจริง

ยังไม่มี

แล้วมึงรู้ไหม

อะไรที่โคตรตลก?

คือคนที่ดีจริง

ไม่เคยต้องเรียกร้อง

ความกตัญญู

แต่คนที่ทำร้ายลูก

จะพูดเรื่อง “กตัญญู” เก่งที่สุด 

เพราะมันไม่มีอะไร

จะใช้พิสูจน์คุณค่าแล้ว 

นอกจากตำแหน่ง

ถ้ากตัญญูแล้วมันเจริญจริง 

ทีหลังก็เป็นให้เห็น ทำให้ดู

ไม่ใช่ดีแต่ปาก

แล้วเห่าคำสอนไปเรื่อย

ทั้งที่ตัวเองก็ยังไม่มีจะแดก

ทางใจไม่มีวุฒิภาวะ

ไม่มีความรับผิดชอบ

ทางอารมณ์ และไม่มีความสามารถ

ในการเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ใครเลย

คนจริง = ไม่ต้องสั่ง

คนห่วย = ต้องบังคับ

คนจริง = อยู่ด้วยแล้วสบาย

คนห่วย = อยู่ด้วยแล้วหายใจไม่ทั่วท้อง

คนจริง = ฟัง

คนห่วย = รอจังหวะด่า

คนจริง = แก้ตัวเอง

คนห่วย = โทษคนอื่น

พ่อแม่ที่โตจริง

จะไม่ใช้ลูกเป็น

เวทีพิสูจน์คุณค่า

จะไม่เอาลูกไปอุดรู

บาดแผลของตัวเอง

จะไม่เอาลูกไปแบก

ความคาดหวัง

ที่ตัวเองไม่เคยทำสำเร็จ

และกูจะพูดให้ชัด

ให้กำเนิด ≠ ความเจริญจิตใจ

การเป็นพ่อแม่ ≠ การเป็นผู้ใหญ่

อายุ ≠ วุฒิภาวะ

คำสอน ≠ ตัวอย่าง

ถ้ามึงอยากมีเงิน

ไปหาความรู้

ถ้ามึงอยากมีอำนาจ

ไปฝึกสติ

ถ้ามึงอยากมีความหมาย

ไปโต

ไม่ใช่มาเป็นพ่อแม่คน

แล้วใช้ตำแหน่งนั้น

เป็นโล่ เป็นอาวุธ เป็นข้ออ้าง 

และเป็นเครื่องมือกดคนอื่น 

ถ้ามึงต้องบอกโลกว่ามึงดี 

 แต่ขาดทุกข้อข้างต้น

แปลว่ามึงยังไม่ดีพอ

ถ้า Surivors อ่านทั้งหมดนี้

แล้วรู้สึกว่า “นี่มันชีวิตกู”

นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

แต่มันคือบาดแผล

ที่ยังไม่ได้รับการดูแล

Inner Work ไม่ได้ทำให้คุณเป็นคนดี

แต่มันทำให้คุณเป็น “อิสระ”

ใครอยากเลิกแบกชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเอง

สมัคร Session ได้ที่ Link ในคอมเมนต์