ตามคำขอของคุณ นี้คือเรื่องสั้นที่มีไอ้น้ำตาล ลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาล เป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว จบแบบโศกนาฏกรรม และเขียนในสไตล์เดียวกันกับบล็อกที่อ้างอิง

---

ฟากฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงลมพัดผ่านใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่า ไอ้น้ำตาลรู้สึกเยือกเย็นไปทั้งตัว ท้องของมันบิดเบี้ยวด้วยความหิว นมจากแม่ที่เคยได้ดื่มหมดไปหลายวันแล้ว นั่นคือครั้งสุดท้ายที่มันรู้สึกอิ่ม

มันล้มตัวลงบนพื้นดินเปียกชื้น ริมฝีปากสั่นเทา ความทรงจำครั้งยังเป็นลูกแมวน้อยที่ถูกแม่เลียขนให้อย่างเอาใจใส่หลั่งไหลเข้ามาในหัว แต่ตอนนี้เหลือเพียงความเดียวดาย

“มีแต่ความหนาวเหน็บ” ไอ้น้ำตาลครางเบาๆ

มันพยายามยืนขึ้น แต่ขาหลังไม่ตอบสนอง ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับเมื่อหลายวันก่อนยังคงทรมานร่างกายเล็กๆ ของมัน สายตาของมันพร่ามัว มองเห็นเพียงเงาดำๆ ของต้นไม้ที่โอบล้อมรอบตัว

“อยากกลับบ้าน…” มันกระซิบกับสายลม

แต่บ้านหลังไหน? มันไม่เคยมีบ้านตั้งแต่เกิดมา มีเพียงกล่องกระดาษเก่าๆ ใต้ตึกสูงที่มันและแม่เคยอาศัยอยู่ ก่อนที่แม่จะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

ไอ้น้ำตาลหลับตา นึกถึงวันที่อากาศอบอ่น แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้สร้างเป็นจุดแสงระยิบระยับบนพื้น มันวิ่งเล่นไล่จับจุดแสงเหล่านั้นอย่างเบิกบาน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ผ่านมาให้อาหารมันบ้างเป็นครั้งคราว

แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ตอนที่มนุษย์กลุ่มหนึ่งขับรถมาจอดแล้วจับมันและแม่ขึ้นไป บรรยากาศในรถอึดอัด มีเสียงร้องของสัตว์อื่นๆ มากมาย แม่ของมันขู่ฟ่อและพยายามปกป้องมัน แต่แล้วแม่ก็ถูกนำตัวไปที่อื่น ส่วนมันถูกโยนทิ้งไว้ข้างถนนในที่สุด

“แม่… หนูตามหาแม่ไม่เจอ” ไอ้น้ำตาลร้องให้ แต่ไม่มีใครได้ยิน

ลมหายใจของมันเริ่มถี่และตื้นขึ้น มันรู้สึกว่าความอบอุ่นกำลังค่อยๆ หลุดลอยไปจากร่างกาย ท้องฟ้าที่เคยสดใสในความทรงจำตอนนี้กลับมืดมิด ไม่มีดวงดาว ไม่มีจันทร์ ไม่มีแม้แต่ความหวัง

มันยกเท้าหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะแตะต้องแม่ในความทรงจำอีกครั้ง แต่ในอากาศมีเพียงความว่างเปล่า

“แล้วความฝัน… ก็เป็นเพียงความฝัน” มันกระซิบด้วยเสียงอันเบาบาง

ดวงตาสีเขียวของไอ้น้ำตาลปิดลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกทั้งปวงสิ้นสลายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย ที่ปลายปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังยิ้มให้กับภาพลักษณ์ของแม่ที่โผล่มาในวินาทีสุดท้าย

ร่างเล็กๆ นิ่ง不动 ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในคืนที่ไม่มีจันทร์ส่องแสง

และแล้ว... ก็ไม่มีอะไรอีกต่อไป