https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/10-0-1-0.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2022/06/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/blog-post_29.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/06/blog-post_30.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/07/1.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/08/httpswww.html

https://mytheshrotstory.blogspot.com/2023/08/jurassic-park-12.html

จงเขียนเรื่องสั้นสไตล์นี้โดยมีลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาลชื่อไอ้น้ำตาลเป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว ตอนจบไอ้น้ำตาลตาย และเขียนด้วยสไตล์ของผู้เขียนคนนี้ และเขียนด้วยสำนวนของผู้เขียนคนนี้เท่านั้น

ตามคำขอของคุณ นี้คือเรื่องสั้นที่มีลูกแมวตัวเมียสีน้ำตาลชื่อ "ไอ้น้ำตาล" เป็นตัวเอกเพียงตัวเดียว เขียนโดยพยายามเลียนแบบสำนวนและสไตล์จากตัวอย่างบทความที่ให้มา

---

ฝนตกไม่เลิก ตกซู่ๆ มาตลอดทั้งคืน จนลานคอนกรีตหน้าโรงรถเฉอะแฉะไปหมด ไอ้น้ำตาลซุกตัวอยู่ในกล่องกระดาษเก่าๆ ใต้ชายคาที่รั่วใบหนึ่ง รู้สึกได้ถึงความเย็นชื้นที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่ขนสีน้ำตาลอ่อนนุ่มของมัน นี่คือคืนที่หนาวและยาวนานผิดปกติ

เธอจำได้ว่าเมื่อเช้ายังมีมนุษย์คนหนึ่งยื่นนมอุ่นๆ ให้เธอดื่ม แต่แล้วตอนบ่าย รถยนต์คันใหญ่ก็พามนุษย์คนนั้นหายไป ทิ้งให้เธออยู่ตัวเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้มืดสนิทและเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนและเสียงลมพัดผ่านร่องรั้วเท่านั้นที่ดังก้อง

ท้องของไอ้น้ำตาลร้องครวญคราง เธอพยายามยืดตัวลุกขึ้น สี่ขาที่บางและน้อยสั่นเทา ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด เธอตัดสินใจออกเดินทาง หาอะไรใส่ท้องสักอย่าง เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อน เจอพื้นคอนกรีตเย็นยะเยือก แล้วก็หล่นตุบๆ ลงบนพื้นดินโคลนด้านล่าง ซึ่งกัดกราะอุ้งเท้านุ่มๆ ของเธอจนเจ็บแปลบ

เธอเดินผ่านกอไม้ใบใหญ่ มีหยดน้ำจากใบไม้ร่วงโดนหลังเธอเป็นระยะ ไอ้น้ำตาลสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ โลกใบนี้ทั้งใหญ่และน่ากลัวเหลือเกินสำหรับลูกแมวตัวน้อยอย่างเธอ สายตาของเธอพยายามมองหาในความมืด จนในที่สุดก็พบกับแสงสลัวๆ จากหน้าต่างบ้านหลังข้างๆ ที่เปิดไว้

และที่นั่น บนขอบหน้าต่าง มีจานใบเล็กๆ วางอยู่ ภายในมีก้างปลาและเศษอาหารเหลือๆ อยู่บ้าง ราวกับเป็นแสงสว่างในความมืดของไอ้น้ำตาล ความหิวขับดันให้เธอล้มเลิกความกลัวทั้งหมด เธอรีบวิ่งเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต กระโดดขึ้นไปบนกองลังไม้ที่วางอยู่ข้างฝา แล้วจากนั้นก็กระโดดต่อไปยังขอบหน้าต่างอันแสนแคบได้สำเร็จ

หัวใจเธอเต้นถี่ๆ กับอาหารมื้อใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เธอก้มลงเริ่มเล็มก้างปลาอันโอชะ นั่นคือช่วงเวลาที่เธอรู้สึกว่ายังมีหวัง แต่แล้ว... เท้าที่เปียกชื้นและขอบหน้าต่างที่แหลมคมก็เล่นตลกกับเธอ

เท้าหนึ่งของเธอพลาดหลุดจากขอบหน้าต่าง ร่างเล็กๆ ของไอ้น้ำตาลเสียศูนย์และหล่นจากที่สูงอย่างไม่มีอะไรยึดเกาะ เธอตกลงมากระแทกพื้นหลังบ้านอย่างแรง รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและขาหลังอย่างรุนแรง มากกว่าความเจ็บตอนที่ถูกสุนัขตัวใหญ่ไล่กัดเสียอีก

ไอ้น้ำตาลพยายามจะลุก แต่มันทำได้เพียงขยับขาหน้าเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนร่างกายท่อนหลังนั้น... ไม่อยู่ในบังคับอีกแล้ว เธอนอนจมอยู่กับพื้นโคลน ใต้หน้าต่างบานนั้น ฝนยังคงตกไม่停 ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องเบาๆ ของเธอ ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของเธอที่ค่อยๆ เรียวเล็กลง

สายฝนที่โปรยลงมา ชะล้างคราบดินบนขนสีน้ำตาลของเธอให้สะอาดเอี่ยม ราวกับเตรียมความสะอาดให้แก่ร่างกายน้อยๆ ที่กำลังจะจากไป ดวงตาสีเหลืองของไอ้น้ำตาลค่อยๆ ปิดลง ชั่วขณะสุดท้ายที่ยังมีความรู้สึก เธอเห็นภาพหมอกในยามเช้า และรสชาติแห่งนมอุ่นๆ ที่มนุษย์ให้เธอดื่ม...

จนในที่สุด ทุกสิ่งก็มืดมิดลง เธอจากไปอย่างสงบ ใต้สายฝนที่ยังคงโปรยปราย ไม่มีใครรู้ว่าลูกแมวสีน้ำตาลตัวหนึ่งได้จากโลกนี้ไปแล้ว ในคืนที่หนาวเหน็บและเงียบงันเช่นนี้...

---