หนึ่งในความเจ็บปวดของการเติบโต คือวันที่เราเริ่มมองเห็นว่า คนที่เราเคยเชื่อถือ คนที่เราเชิดชูในความคิด และนับถือว่าเป็นที่พึ่งพาได้ หรือแม้กระทั่งคนที่เรารัก ไม่ได้มีความคิดที่ดีงามไปเสียทุกเรื่อง คนที่เราเชื่อมาตลอดก็ไม่ได้ฉลาดหรือถูกต้องเสมอไป ไม่ได้ตัดสินใจอย่างรอบคอบ และคนที่มีตำแหน่งก็ไม่ได้ทำทุกอย่างด้วยความยุติธรรมเสมอไป

ในช่วงเวลานั้น เราจะรู้สึกสั่นไหว เหมือนส่วนหนึ่งของโลกได้พังทลายลง ภาพของความมั่นคงที่เคยยึดถือหายไป พร้อมกับความรู้สึกปลอดภัยที่แตกสลาย

เราอยากได้ความรู้สึกเดิมกลับคืนมา แต่อย่างที่รู้กัน การสร้างความเชื่อเหล่านั้นขึ้นมาใหม่แทบเป็นไปไม่ได้ และต่อให้พยายามมากแค่ไหน มันก็ไม่เคยเปล่งประกายหรือดูสมบูรณ์แบบเหมือนเดิมอีกแล้ว

นับจากวันนั้น โลกของเราก็ไม่เคยกลับมาสมบูรณ์ดังเดิมอีก แม้จิตใจจะหนักขึ้นจากการรับรู้ แต่ความหนักนั้นก็มาพร้อมกับความเข้าใจ บางทีการไม่รับรู้อะไรเลย ก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเบาลงเสมอไป

การอยู่กับความจริงที่ค่อยๆ เปิดเผย ทำให้เราเห็นบาดแผลชัดเจน และเรียนรู้จะรับมือกับมันได้ดีกว่าแผลที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ เพราะทั้งหมดนี้ คือความเจ็บปวดรูปแบบหนึ่งของการเติบโต